25 years of priesthood

Stanislaw Barszczak —World and the man buried alive (memories) —

I have not started it, not as a politician to read poetry, but as a child. I heard interesting stories from my mother in my childhood. By the way my mother told that during the Nazi period she has been in Maćkowice on the courtyard near Przemyśl, this very difficult time has been filled with her stories. She had had really fabulous memory. I have already heard as a child her stories and had I read so many. I would like to tell that those stories I need for my mental health in a life. In a world that is rapidly and only visually oriented, the hear is neglecting . In the Bible it says: “In the beginning was the Word” – no writing. Also had God spoke: “Let there be light”, he had not written that. Ulah Hahn says about the experience of reading of a poem aloud, each person should do such thing, and he needs not to be close to an audience. You give a poem in your mouth in order to find a word body in all its sensuality. This is a dimension like music that really opens up on the meaning. I also write prose today and I would probably write another prose, if I had not written poetry before … The friend says to me, you are still working too much. In a few days I will 50 years old and happy to admit that I am considering my age, I can still move pretty well. But growing old is still for me a tangible process. That is a painful process: You notice, however, that many things you can no longer so and what you want. Yes, it is difficult … I’ll tell a nice story about it. The other day someone said to me: “Tell me, you’re not the Priest of Częstochowa. You have to wait…” That was good … I think it’s enormously important, instead of having his own life when I’m working on the computer. I’m really absent at a time. My friends know this and the director of our house knows one too. I’m not just there and then I take from a phone. I put the phone that is silent at this time. We both the director and me are speaking to ourselves and have no problem  … When we got to know for a first time, I was 19 years old. Of course I had not waited until the age of 50 on, until finally the right director arrives. On the contrary, if I was serious about other priests, then I was beginning self-centered enough to say: “This far and no further” I think that it went on between us because we’re both ready-made personalities. In women, it’s often the case that they say, “Oh, now I’ve finally found the man of her life, now I can only leave once all fours stretch of me and spoil me.” For me nothing has really changed by this relationship: It is something added, but what was there, remains. That was never a problem … As love readers know I have already written a few books … If you own work seriously, then you take the work of the other serious also … My friend has read my texts before, ,I have given him this manuscript at all… I couldn’t understand it never before, that in 1986 year I joined with faithful people as a successful priest and as vicar in the parish in one person … I think it was a tremendous grace of God and the care of the mother of Jesus in my life … I was interested in politics in my life, first in an elementary school when I had preparing for a “Civic lesson”. The policy is a rational field … be rational. See this in the language of music but also by the other possibilities, which then in turn open up other forms of emotion and you can be sometimes even a little progressive… I think this fits very well together in one person, my aunt… And we can also discuss about it very often good. Politics is but also an emotional field, and not just a rational field … “The Lord Wałęsa I like optical better. So he must be too…” He must be emotional, he has a feel for the concerns and the soul of the patient or care to have the people and society.  He has to take care not only and not primarily emotional, but because of the insight into the needs of the citizens… The politicians have a responsibility as the doctor, which they have as the climber does. Somebody says there are the climbers and the doctors one, and they take care like a mountain guide. This is a form of responsibility: he wants to achieve something, he wants the summit to make but a climb through a channel which is more dangerous than the other way would be irresponsible. Priesthood as the policy is therefore a job with many responsibilities and a profession that depends on it, that you really tried to understand things and then decide to use the mind properly, in the end it must be to maintain a rational process. When I met my friend, the director now and then when we came together really, I knew that: He is …! What you want? I’m not a fan of Facebook or Twitter. No, no, that must have been in your flesh and blood. What is different now? Well, the story on my own it has changed indeed in these 25 years of my priesthood and changed again. … Yes, yes, but I would now say again that there is a difference between youth and age. If this had happened to me I am 50 years old, it would have been very different than it was then, as it has happened to me 25 years earlier. With 25 years ago it was such a pressure to the life, the desire to live so that you were on the true way on his life with the bears, but it just can encapsulate it better if you still have so much future ahead. I think heavy blows can better handle a young age than in older age. Now, my director is simply a person who interested me a lot as a second Christ. Yes. But the human being is not only his story but he is already well what he is right now, what it represents at the moment. That was never really difficult, but it was basically more exciting to see these two different environments … I think it is not a day that I do not read at least a few pages or at least a few sentences nutritious literature, as I like to call it: a poem or a few pages from a really good prose book. Yes, I need this now I need perhaps not as a strong, but it is just like a habit, like brushing your teeth. Literature is really a food for me … The literature has so shaped my life … That is the spirit that builds the body! In Schiller writings you may read: “In your breast face are the destinies of the stars of yours!” I need space, and I have just in our relationship. It is this dialectic between security and freedom. If you reached this in a relationship, then that’s wonderful, because it’s better not be… I have always said that if my church is right to 51 percent, then I’m happy. No one can lay claim to know everything. No church always knows everything better .. And so a fruitful discussion is still a great source of joy … Writing is my expression of life. Now, if I really could not write, then I would waste away, then I would not really alive …I also have a very strong tendency to painting, even more than the music. But the language and writing are for me even more important now.  As I said, this is for me a way of clarification, and the liability. Also it creates in turn a bond between us.

Stanislaw Barszczak—Welt und der Mann lebendig begraben (Erinnerungen)—

Ich habe ja nicht als Politiker angefangen Lyrik zu lesen, sondern als Kind. Ich habe auch schon sehr früh Geschichten von meiner Mutter gehört. Übrigens hat meine Mutter erzählt, dass sie sich, als sie in der Nazizeit auf dem Hof in der Nähe von Przemysl Maćkowice gewesen ist, diese sehr schwierige Zeit in Einzelhaft mit Geschichten ausgefüllt hat. Sie hatte wirklich ein fabelhaftes Gedächtnis. Ich habe bereits als Kind von ihr Geschichten gehört und sie hat mir auch viel vorgelesen. Ich würde gerne sagen, dass ich Geschichten brauchte im Leben. Ich kann das ja ruhig erzählen:.. In einer Welt, die fast nur noch optisch orientiert ist, wird das Ohr vernachlässigt. In der Bibel heißt es aber doch: “Im Anfang war das Wort” – nicht die Schrift. Gott hat also gesprochen: “Es werde Licht”, er hat es nicht geschrieben. Wenn Ulah Hahn sagt die Erfahrung, ein Gedicht laut zu lesen, müsste jeder Mensch einmal machen, und das braucht auch gar nicht vor Publikum sein. Man muss ein Gedicht in den Mund nehmen, um seinen Wortkörper in seiner ganzen Sinnlichkeit zu erfahren. Das ist eine Dimension, die eigentlich den Sinn, die Musik erst erschließt. Ich schreibe heute ja auch Prosa und ich würde wahrscheinlich eine andere Prosa schreiben, wenn ich nicht vorher Gedichte geschrieben hätte…Der Freund ist der Meinung, dass ich immer noch zu viel mache. In wenigen Tagen werde ich 50 Jahre alt und gebe gerne zu, dass ich mich in Anbetracht meines Alters immer noch ganz gut bewegen kann. Aber das Altwerden ist trotzdem auch für mich ein spürbarer Vorgang. Das ist auch ein schmerzhafter Vorgang: Man merkt doch, dass man viele Dinge nicht mehr so kann und will, wie man das mal gekonnt und gewollt hat. Ja, das ist schwierig…Ich will Ihnen eine schöne Geschichte dazu erzählen. Neulich hat zu mir jemand gesagt: “Sagen Sie mal, sind Sie nicht der Priester von Częstochowa? Sie müssen warten.” Das fand ich gut…Ich finde es stattdessen ganz enorm wichtig, sein eigenes Leben zu haben. Wenn ich arbeite am Computer, da bin ich wirklich sehr abwesend. Meine Freunde wissen das aber und Direktor unseren Haus weiß das auch. Ich bin dann einfach nicht da und nehme z. B. auch kein Telefon ab. Ich stelle das Telefon nämlich stumm in dieser Zeit. Wir sprechen beide und haben da kein Problem…Als wir uns kennengelernt haben, war ich 19 Jahre alt. Natürlich hatte ich nicht bis zum 50. Lebensjahr darauf gewartet, bis endlich der richtige Direktor kommt. Im Gegenteil, wenn es ernsthaft wurde mit anderen Priester, dann war ich am Anfang egozentrisch genug, um zu sagen: “Bis hierher und nicht weiter!” Ich glaube, das ging zwischen uns beiden deswegen, weil wir beide bereits fertige Persönlichkeiten waren und weil nicht einer dem anderen sein Leben aufoktroyiert hat. Bei Frauen ist es ja oft so, dass sie sich sagen: “Oh, jetzt habe ich ja endlich den Mann fürs Leben gefunden, jetzt kann ich erst einmal alle viere von mir strecken und mich verwöhnen lassen.” Bei mir hat sich eigentlich nichts verändert durch diese Beziehung: Es ist etwas hinzugekommen, aber das, was vorhanden war, ist geblieben. Das war also nie ein Problem… Wie liebe Leserinnen und Leser wissen habe ja ich selbst auch schon ein paar Bücher geschrieben…Wenn man die eigene Arbeit ernst nimmt, dann nimmt man auch die Arbeit des anderen ernst…Auch mein Freund hat das gelesen, bevor ich dieses Manuskript überhaupt aus dem Haus gegeben habe…Ich konnte es nie begreifen, dass ich 1986 als erfolgreicher Priester als Vikar in die Pfarrei eingetreten bin… Ich glaube, es war eine gewaltige Gnade Gottes und die Pflege der Mutter Jesu in meinem Leben… Ich war in der Politik in der Grundschule interessiert, als ich zur Vorbereitung für eine “Civic Lektion” hatte. Die Politik ist ein rationales Feld…rational sein. In der Sprache, in der Musik doch auch andere Möglichkeiten sehen, die dann wiederum auch andere Formen von Emotionalität eröffnen und man kann dann vielleicht manchmal sogar etwas progressiver sein. Ich finde, das passt sehr gut zusammen in einer Person, meine Tante. Und wir können darüber auch sehr often gut diskutieren. Das merkt man. Die Politik ist aber doch auch ein emotionales Feld und nicht nur ein rationales Feld…”Der Herr Wałęsa gefällt mir optisch einfach besser. Also muss er das auch werden.” Er muss emotional sein, er muss ein Gefühl für die Sorgen und die Seele des Patienten bzw. für die der Menschen und der Gesellschaft haben. Der Politiker wie der Arzt haben eine Verantwortung, die sie “nicht nur und nicht vorrangig emotional zu treffen haben, sondern aufgrund der Einsicht in die Notwendigkeiten.” Jemand sagte: entweder man nimmt den Bergsteiger oder den Arzt. Denn auch der Bergsteiger hat, wenn er Bergführer ist, diese Form von Verantwortung: Er will etwas erreichen, er will zum Gipfel, aber einen Durchstieg durch eine Rinne zu machen, die gefährlicher ist als ein anderer Weg, wäre unverantwortlich. Priestertum als die Politik ist also ein Beruf mit viel Verantwortung und ein Beruf, der davon abhängt, dass man wirklich versucht, die Dinge zu verstehen, um dann mithilfe des Verstandes richtig zu entscheiden; am Schluss muss das immer ein rationaler Prozess sein. Als ich meinen Direktor getroffen habe und als wir dann so richtig zusammengekommen sind, habe ich gewusst: Das ist er!… Was will man denn mit einem Menschen auf dem Bildschirm? Ich bin auch kein Anhänger von Facebook oder Twitter. Nein, nein, das muss schon Fleisch und Blut haben. Was ist anders als früher? Nun, das Ganze hat sich ja in diesen 25 Jahren unseres Priestertums auch noch einmal geändert….Ja, schon, aber da würde ich nun auch wieder sagen, dass es einen Unterschied gibt zwischen Jugend und Alter. Wenn mir das mit 50 Jahren passiert wäre, dann wäre das ganz anders gewesen als damals, als mir das mit 25 Jahren geschehen ist. Mit 25 Jahren hat man einen solchen Druck in Richtung auf das Leben, auf das Lebenwollen usw., dass man das zwar sein Leben lang mit sich trägt, aber es eben doch besser einkapseln kann, wenn man noch so viel Zukunft vor sich hat. Ich glaube, schwere Schicksalsschläge lassen sich mit jungen Jahren besser verarbeiten als im höheren Alter. Nun Direktor da ist einfach ein Mensch, der mich sehr interessiert als zweiter Christus. Ja. Aber der Mensch ist eben auch nicht nur seine Geschichte, sondern er ist schon auch das, was er im Moment ist, was er im Moment darstellt. Das war eigentlich nie schwierig, sondern es war im Grunde genommen eher spannend, diese beiden verschiedenen Milieus zu erleben…Ich glaube, es vergeht kein Tag, an dem ich nicht wenigstens ein paar Seiten oder doch zumindest ein paar Sätze nahrhafter Literatur lese, wie ich das gerne nenne: ein Gedicht oder ein paar Seiten aus einem wirklich guten Prosabuch. Ja, ich brauche das. Heute brauche ich das vielleicht nicht mehr so stark, aber mir ist das einfach so zur Gewohnheit geworden wie meinetwegen das Zähneputzen. Literatur ist für mich wirklich ein Lebensmittel…Die Literatur hat ja auch meines Leben geprägt…Das ist der Geist, der sich den Körper baut! Bei Schiller heißt es: “In deiner Brust sind deines Schicksals Sterne!” Ich brauche Raum, und den habe ich eben in unserer Beziehung. Das ist diese Dialektik von Geborgenheit und Freiheit. Wenn man das in einer Beziehung erreicht, dann ist das wunderbar, denn besser geht es nicht… Ich habe immer gesagt: Wenn meine Kirche zu 51 Prozent recht hat, dann bin ich froh. Niemand kann für sich in Anspruch nehmen, immer alles zu wissen. Keine Kirche weiß immer alles besser…Und so eine fruchtbare Diskussion ist ja doch ein großer Quell von Freude…Das Schreiben ist für mich eine Lebensäußerung. Wenn ich jetzt wirklich nicht mehr schreiben könnte, dann würde ich siechen, dann wäre ich nicht mehr wirklich lebendig…Sprache spielt und mit der Sprache verbunden ist. Ich habe auch eine sehr starke Neigung zur Malerei, noch stärker als zur Musik. Aber die Sprache und das Schreiben sind für mich doch noch wichtiger. Wie gesagt, das ist für mich ein Weg der Klärung und der Verbindlichkeit. Auch daraus entsteht dann wiederum eine Bindung zwischen uns beiden.

Stanislaw Barszczak—Gulliver’s travels, continued—

 I return to my journey to Russia in the rays of the new spring. I came in my mind to the line of Stefan George titled “War,” which I tried to translate from German for my readers: “There is nothing there to celebrate it, only sunsets without dignity .. Here is the creative hand of an arbitrary running race, a shapeless from lead and tin, rods and tubes. It laughed grimly war, when a vicious and bold conversation sounded the past, when with open arms and once in the life of his brother saw the falling to the ground, who in the grip of shameful and crusted with accretions of land was still alive, devoured it like vermin .. There is no longer the old God of the carnage . A bad creature fever to the end of the world is churned. The Saints are the only juices flow, which as yet bursting with blemish free – the whole stream.” In this context, my previous article about the visit before the month in Moscow remains strangely alive, probably because of the return of my dreams to St. Petersburg, which I visited four years ago. It had been monitored the hotel “Cosmos”, in which I might to have stop during my stay in Moscow, I eventually was changed in a small hotel on the street of the Little Ordynka near “Tretyakov Gallery.” I found myself in the place where in the circle with a diameter of eight hundred meters there is twelve beautiful churches. (Personally, as a priest I could celebrate a solemn Holy Mass at the Cathedral of the Immaculate Conception of the Blessed Virgin Mary on the street of the Little Georgian, in the heart of the Russian capital.) Personally as a ‘condemned to freedom’ I might see from near the Kremlin  churches and walk on Red Square, talking to my friend, thus I had a mental advantage over everyday life. I also had enough prestige to get a conversation with Mrs. guide Uspieńskis Sobor. I want to say that my most perfectly formed another report from Gulliver’s the third millennium the Travel will not be fully successful, for it remains only a comic book, which is history written off under the thumb of modern economics, we had no money yet. Though, there would be only failed, of a desperately frustrated wanderer-Pilgrim, who could have been a Lord in the chameleon form- very happy, but only when he would accept a different identity. I should cover my present memories a chronology, but then it would not reflect the struggle and the different interests of my generation. In the absence of proposals I has already considered about in another column, Maxim Gorky, as a writer, which now I would have liked to rise him from the dead. He is like a man of ours, like “man of many parts,” who saw clearly the community of a hundred years ago, he also underlines the importance of self-understanding. When I saw his art in the theater on the Arbat street, it seemed to me that, and also to him as just it was the case with Gulliver’s three hundred years ago, initially he would have had a lack of self-reflection and self-awareness. He makes no mention of his emotions, passions, dreams, aspirations, shows no interest in describing his own psychology for us. Therefore, it may seem to us the dialogues sometimes irritatingly blank, even though it is likely that their personal emptiness is part of the overall meaning of his texts, as a disguised state of self-hatred. Speaking over Gorky and his mind, it could one therefore say  that self-consciousness has its limits, as ultimately theoretical knowledge, and that if you look at yourself too closely and carefully, we immediately see that we would not be able to do a happy life. Gorki as well as Jonathan Swift suggested that the human condition in general is dirtier and less, as we believe it. Gulliver constantly disguises himself throughout his journey, or is forced to adopt certain parts of the native clothing. His journey to new lands is therefore a journey into the new clothes. When Don Pedro during the fourth trip to offer him new clothes, Gulliver violently refuses, preferring wild animal skins. We now feel that Gulliver could never fully integrate into European society. State of nudity may recall the situation of Gulliver as a non-existent as soon as he feels outside because of the solace of clothing and clothing. Is it possible for us  at times of covering up of our nudity that an unintended awareness would return also, as in moments of anesthesia patient…Here, let me make the only comment… In the era of computers and the Internet we want to understand your neighbor … I wrote the book three years ago titled “Neighbor to him. Philosophy of the entity of Paul Ricoeur and Emmanuel Levinas” (Czestochowa, 2008). Today I would say “the Community to him”. Philosophers now emphasize the great cause of civilization communication: understanding based on being open again, but, say, from our side must be the last referral to our neighbor, the opening towards the other. Another object is not the first to understand, but very important. Relationship with his neighbor crosses the boundaries of understanding, because the neighbor otherwise it was a miracle (concept). Thus, we rely on relationships with him on the concept of the aid. Philosophy of contemporary thinker of Emmanuel Levinas, it is now based on a specific concept, namely, as the understanding of suffering as the foundation of interpersonal ethics, as the understanding of the basic constitutional uselessness of suffering, its essence-suffering “for nothing” (sic). At the end of the second millennium of Christianity, man’s position among living things is different …  more and more, to understand the person is already “talking with him,” start a conversation with him. And that language appears as a condition of conscious of life a chance. For that reason Levinas makes the specific language of communication of his thoughts. When Levinas writes that “face to face situation remains the ultimate” [Emmanuel Levinas, Totality and Infinity, 81], then he not only refers to the primacy of ethics in relations with neighbors, but also to develop, most endowment something more important, to foundations in general. Responding “here I am here” (for Levinas is important, or even that first of all that I’m in this room: “Me Voici”), then the answer to the claim that calls me, obliges me. Therefore I am prescient. Today, talking about waking up to another, about the beginning of his neighbor (between revelation and ethics), the metaphysics of love in Levinas (by gender and transcendence), not so much about the problem, what about the argument of the Other (eg by means beyond reason in the thought of K. E. Barth and Levinas), from the totality of the Other of the Other-neighbor.E. Levinas in his book titled in English:” Entre Nous: On Thinking-of-the-Other” (Irvington, New York, U.S. A. Columbia Univ Press. 1998. (ISBN: 0231079117), he passes from one to another, relevant chapters have the title: Transcendence and time; Human rights and free will, is unique. What could be our responsibility to our neighbor in this situation: I am in front of him, serve him-up to replace myself through it. This is undoubtedly an ultimate mystery of sociality, he said [Emmanuel Levinas, Bad Conscience and the Inexorable, “in Face to Face with Levinas, ed. Richard A. Cohen (Albany: State University of New York Press, 1986), 39]. Thinker finds that in this way the state offices, such as courts and other institutions derive their authority from our responsibility for others, the problem of humanity in us. The most important thing now I want to emphasize in this essay, it is vital role of subjectivity in a particular situation of ours. It is in the context of our individual responsibility for the Other, which is subjected to our freedom in question, the only man reborn dignity. A man is uncovering the soul of his neighbor. As B.Spinoza would say, a soul, it is a physical representation to neighbor. And that means that I should approach him how to the selected top, I’am in a different way to save his life climbing. Altruism has a great future. (Thus, or in connection with this, I would say now as a priest, that the protection of “my church” is already lucky climbing of the second degree, and maybe even third grade.) Dear reader, I bow to you looking forward to greeting the May as well reciprocated as salutary.

 

Stanisław Barszczak—Guliwera podróży ciąg dalszy—

Powracam myślą do mojego wojażu do Rosji w blaskach nowej wiosny. I przyszedł mi na myśl wiersz Stefana George pt. „Wojna”, który spróbowałem przetłumaczyć dla mojego Czytelnika: „Nie jest po to, by ją świętować, jeno zachodami słońca bez godności..Oto stwórczej ręki ucieka arbitralny wyścig, bezkształtny od ołowiu i cyny,  prętów i rur. Śmiała się wojna ponuro, gdy błędne a odważne rozmowy przeszłością brzmiały, gdy z otwartymi rękami i raz w życiu brata upadającego na ziemię widziałem, Który w kleszczach haniebnej i zaskorupiałej ziemi żył jeszcze, pożerał ją jak robactwo..Nie istnieje już stary Bóg tej rzezi. Zły przez światową gorączkę do końca w niej się pienił. Święci są tylko sokami strumienia, które jako jeszcze wolne skazy tryskają – to cały strumień.“ W tym kontekście mój poprzedni tekst o wizycie przed miesiącem w Moskwie pozostaje dziwnie żywy, chyba ze względu na powrót marzeniami także do Sankt Petersburga, który nawiedziłem przed czterema laty. Starannie monitorowany hotel „Kosmos”, w którym miałem się zatrzymać w czasie pobytu w Moskwie, ostatecznie wymieniłem na mały hotelik na Małej Ordynce w pobliżu „Galerii Trietiakowskiej”. Znalazłem się w miejscu, w którym na kole o średnicy osiemset metrów stoi dwanaście przepięknych cerkwi. Osobiście jako kapłan mogłem sprawować uroczyste Msze święte w katedrze Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, na Małej Gruzińskiej w centrum stolicy Rosji. Jako ‘skazany na wolność’ z bliska obejrzałem cerkwie Kremla, maszerowałem po Placu Czerwonym, rozmawiałem z mym przyjacielem, tym samym miałem przewagę psychiczną nad codziennością. Starannie monitorowany hotel „Kosmos”, w którym miałem się zatrzymać w czasie pobytu w Moskwie, ostatecznie wymieniłem na mały hotelik na Małej Ordynce w pobliżu „Galerii Trietiakowskiej”. Miałem też wystarczająco prestiżu, by uzyskać rozmowę z panią przewodnik w Soborze Uspieńskim. Chcę powiedzieć, że mój najbardziej doskonale uformowany reportaż z tej kolejnej podróży Guliwera trzeciego tysiąclecia, nie będzie w pełni udany, ponieważ pozostaje komiksem, który jest historią spisywaną pod pantoflem współczesnej ekonomii; zatem będzie idyllą nieudaną, rozpaczliwie sfrustrowanego wędrowca-pielgrzyma, który może być kameleonem-szczęśliwym Panem- ale tylko gdy przyjmie inną tożsamość. Powinienem objąć moje teraźniejsze wspomnienia jakąś chronologią, ale wtedy nie odzwierciedlałyby walki i różnych interesów mojej generacji. Z braku propozycji przywoływałem już w innym felietonie Maksyma Gorkiego, jako pisarza, którego teraz zapragnąłem wskrzeszać z martwych. Nasz „człowiek z wielu części”, który widział jasno społeczność z sprzed stu laty, który również podkreśla znaczenie zrozumienia samych siebie. Kiedy obejrzałem jego sztukę w teatrze, to wydawało mi się, że i jemu podobnie jak to było w przypadku Guliwera z sprzed lat trzystu, początkowo niezwykle brak i jemu autorefleksji i samoświadomości. Nie wspomina on swoich emocji, namiętności, marzeń, aspiracji, nie okazuje zainteresowania w opisywaniu własnej psychologii dla nas. W związku z powyższym, może wydają się nam jego dialogi nieraz denerwująco puste, choć jest prawdopodobne, że ich osobista pustka jest częścią ogólnego znaczenia jego tekstów, jako zakamuflowanego stanu nienawiści do siebie. Rozwodząc się nad Gorkim i jego myślą, można by zatem powiedzieć, że samowiedza ma swoje granice, tak jak ostatecznie wiedza teoretyczna, i że jeśli spojrzymy na siebie zbyt ściśle i skrupulatnie, to od razu widzimy, że nie bylibyśmy w stanie prowadzić życia szczęśliwego. Gorki za Jonatanem Swiftem sugeruje, że kondycja ludzka w ogóle jest brudniejsza i niższa, jak moglibyśmy w to wierzyć. Gulliver nieustannie przebiera się w całej  jego podróży lub jest zmuszony do przyjęcia niektórych części rodzimej odzieży. Jego podróż do nowych krain jest zatem podróżą w nowych ubraniach. Gdy Don Pedro podczas czwartej podróży  zaoferuje mu nowe ubranie, Gulliver gwałtownie odmawia, preferując dzikie skóry zwierzęce. Czujemy jakby, że Gulliver nie mógłby nigdy w pełni zintegrować się ze społeczeństwem europejskim . Stan nagości może przywoływać sytuację Guliwera jako nieistniejącego, gdy tylko czuje się poza ukojeniem z racji na okrycie ubraniem. Czyżby w chwilach okrywania się powracała ku nam jakby nieintencjonalna świadomość, jak w chwilach anestezji pacjenta. Tutaj pozwolę sobie jeszcze na jedyny komentarz…W dobie komputerów i internetu chcemy zrozumieć bliźniego… Ja napisałem przed trzema laty książkę pt. „Bliźni i on. Filozofia podmiotu Paula Ricoeura i Emmanuela Levinasa” (Częstochowa 2008). Dzisiaj powiedziałbym „Wspólnota i on”. Filozofowie akcentują teraz wielką sprawę cywilizacyjnej komunikacji: rozumienie opiera się znowu na otwarciu bytu, ale, jak twierdzą, i z naszej strony musi być ostatnie skierowanie się na bliźniego, otwarcie ku innemu. Inny nie jest pierwszym przedmiotem zrozumienia, ale bardzo ważnym. Relacja z bliźnim przekracza granice zrozumienia, bo inny jest cudem(concept). Tym samym opieramy się w relacji z nim na pomocy pojęcia. Filozofię współczesnego myśliciela Emmanuela Levinasa, przedstawia się w oparciu o szczególne pojęcie, mianowicie jako rozumienie cierpienia jako fundamentu etyki międzyludzkiej, jako rozumienie podstawowej, konstytucjonalnej bezużyteczności cierpienia, jego istoty- cierpienia  “za nic”(sic!) Na końcu drugiego tysiąclecia chrześcijaństwa człowiecze stanowisko pośród istot żywych jest już inne… Tym więcej, zrozumieć osobę to już „mówić z nim”, rozpocząć z nim rozmowę. I właśnie język ukazuje się jako warunek świadomej realizacji życiowej szansy. Levinas operuje w tym celu specyficznym językiem przekazu jego myśli. Kiedy Levinas pisze, że „twarzą w twarz pozostaje sytuacją ostateczną” [Emmanuel Levinas, Całość i Nieskończoność, 81], to wówczas on nie odnosi się jedynie do pierwszeństwa etyki w relacji z bliźnim, ale także do tworzenia, fundowania czegoś jeszcze najbardziej ważnego, do fundacji w ogóle. Odpowiadając „oto jestem tutaj” (dla Levinasa jest ważnym nawet to albo przede wszystkim, że jestem akurat w tym pokoju: ”me voici”) wówczas odpowiadam na roszczenie, które mnie wzywa, zobowiązuje mnie. Zatem jestem przewidujący. Dzisiaj mówi się o przebudzeniu na innego, o początkach bliźniego (między objawieniem a etyką), o metafizyce miłości u Levinasa(o płci i transcendencji), nie tyle o problemie, co o argumencie Innego (np. o rozumie poza rozumem w myśli K. Bartha i E. Levinasa), od Innego do totalności Innego-Bliźniego. W książce pt.”Między nami: szkice o myśleniu o innym” [E. Levinas, Entre nous, essais sur le penser-a-l’atre, ISBN : 2246443512. Grasset. 1991] Levinas przechodzi od jednego do innego, istotne rozdziały noszą tytuł: Transcendencja i czas; Prawa człowieka i wolna wola,  Wyjątkowość. Jaka może być odpowiedzialność nasza wobec bliźniego w tej sytuacji: jestem przed nim, służę mu- aż po zastąpienie mnie samego przez niego. Jest to jakaś bez wątpienia ostatnia tajemnica towarzyskości [Emmanuel Levinas, Bad Conscience and the Inexorable,” in Face to Face with Levinas, ed. Richard A. Cohen (Albany: State University of New York Press, 1986), 39]. Myśliciel stwierdzi, że w ten sposób także urzędy państwowe, takie jak sądy i inne instytucje, wywodzą swoją władzę od naszej odpowiedzialności za innych, od problemu ludzkości w nas. Najważniejsze, co chcę podkreślić w tym eseju, to jest życiowa rola podmiotowości w konkretnej pokojowej sytuacji. To w kontekście naszej pojedynczej odpowiedzialności za Innego, który poddaje naszą wolność w wątpliwość, odradza się człowieka jedyna godność. Odkrywam przed bliźnim duszę. Jak powiedziałby Spinoza, chodzi o przedstawienie cielesne bliźniemu. A  to znaczy, że powinienem zbliżać się do niego także jak do wybranej góry, mam w różny sposób ratować jego życiową wspinaczkę. Altruizm ma przyszłość. (Tym samym albo w związku z tym powiedziałbym teraz także jako ksiądz, że  ochrona „kościoła mojego” jest szczęśliwą wspinaczką już drugiego stopnia, a może nawet trzeciego szczebla.) Czytelniku kochany, kłaniam Ci się oczekując na pozdrowienie majowe odwzajemnione, a zbawienne.

Stanislaw Barszczak — The World and a man buried alive —

 

Leon Bloy said the pain is by grace, which is not deserved. I say that somebody really loves me, when he agrees to suffer along with me. Otherwise, he is a usurer, who, in my heart wants to put his sordid business. And Pope Paul VI called for: in her heart lies the root of all good and, unfortunately, all evil: there is a conversion must take place, or “metanoia”, ie a change of direction, mentality, life choice. Padre Pio told more: Love is always pain, which in addition to being a work of divine wisdom, he shows us a better work of His love. Angels they envy us only one: that they cannot suffer for God. Only pain can tell you with certainty of the soul: My God, you see a good thing that I love you! … The Earth would be easier without the sun than without the Holy Sacrifice of the Mass … In all life events, should be the will of God … Adore and bless it, especially in the things which are the hardest for you… You should ask the Lord for one thing, the love for Him. The rest should be a thanksgiving. Mass is infinite as Jesus … Think of the mercy of God is the only thing that keeps me … to persevere in Christ Jesus have to die for you … The Lord is willing to do great things, but on condition that we are truly humble. Let us try to serve the Lord with all our heart and will. He always gives us more than we deserve … Pope John Paul II was not present in my life, I was rather a concept with which I had to wrestle for a long time. Today I still came to pray to him as “Blessed”. It’s deemed to be a huge favor of mine … During the holidays sitting on the lounger in the garden with friends and watched as the girls dance. It was the nicest moment, what happened to me lately. But many of the coolest moments in family life happens spontaneously. (I just read that our current national meeting in Rome warm the highest authorities of the state and even representatives of left parties.) If you have less time that you devote to them, going through fewer of those moments. That’s what I did here is create a zone of “normal.” Now let’s we create the conditions for the sole growth and development of every person in the family heart smart and rich soul together… The hardest thing now is to underpin the time to think about…. It seems to me that early in a young age would have to successfully take a random man’s steps, in order to better prepare him for the struggles of human life … I always try to keep my expectations were more heroic than the people around me. Hence, I not once think back to the interesting twists of my spirit. I could never understand that in 1986 as Manager happier I got the reins Częstochowa parish, and with such success and popularity. Today that way was the only way to keep myself on that direction of the last transparency and accountability as well … Someone once said that every man making or trying to meet the expectations of the mother, or to fix her mistakes. I am sure that I tried to do such a little of both. But I also feel that somewhere around thirty understood what her presence meant. And I think it’s decided that I am quite a good priest. But I do not think that this will have any significant impact on the decisions taken by me as a prophet of our difficult time. I have no doubt that only increased my determination for the purpose of being diagnosed. I would not be here if not for the memories of my mother now mobilizing to me in early childhood. She chose and hope and freedom …. I now only go for it. I’ve never walked away, as the threshold that she sensed a lot more, and more. Though I went on alone sometimes. For there is the priestly vocation also. My first reader was a mother. While scribbling my meant to probably since the beginning of something other than what it was for the mother or the first listeners of my texts. You see, now I read with interest your pardon even “synthetic” Readers of the Internet. Although I am not a subscriber of Facebook or Twitter, at least so far. I had never complained to a finite time of our life. I believe that life in the great sure it is not good enough. When I work at a computer, do not raise even a telephone. I want to mention here that every day I read a few pages or even a small piece of good books. “In your breasts are your random stars,” F. Schiller said. Literature has become for me a means, a cure for life. I need this space, like bread and jam … Thus, I am wearing now in the heart various difficult moments of my own life, friends, my homeland. And, besides my lack of ever living human speech and contact with men as well, I stand at the same time at the strange dilemma in this context, you see, if ‘my church’ had got a 51 per cent because of the daily choices of the current era of moral people, I’d be forever happy.

Stanisław Barszczak---Świat i człowiek żywcem pochowani---

Jak powiedział Leon Bloy ból jest łaską, na którą nie zasłużyliśmy. Mówię, że ktoś naprawdę mnie kocha, kiedy zgadza się cierpieć wraz ze mną. W przeciwnym razie jest on lichwiarzem, który w moim sercu chce umieścić swój podły interes. W głębi serca tkwi korzeń wszelkiego dobra i, niestety, wszelkiego zła: to tam musi dokonać się nawrócenie lub «metanoia», tzn. zmiana kierunku, mentalności, życiowego wyboru, powiedział pap. Paweł VI. Święty Ojciec Pio powiedział więcej: Kochaj zawsze ból, który oprócz tego, że jest dziełem boskiej mądrości, objawia nam jeszcze lepiej dzieło Jego miłości. Anioły jednego tylko nam zazdroszczą: tego, że nie mogą cierpieć dla Boga. Jedynie ból pozwala powiedzieć z całą pewnością duszy: Mój Boże, widzisz dobrze, że Cię kocham!...Ziemia mogłaby istnieć łatwiej bez słońca niż bez Najświętszej Ofierze Mszy świętej… We wszystkich wydarzeniach z życia, należy uznać wolę Bożą…adorować i błogosławić, zwłaszcza to, co jest najtrudniejsze dla Ciebie… Powinieneś zapytać Pana o tylko jedną rzecz, miłość do Niego. Cała reszta powinna być dziękczynieniem… Msza jest nieskończona jak Jezus… Myśl o miłosierdziu Bożym jest jedyną rzeczą, która podtrzymuje mnie… Aby wytrwać przy Jezusie Chrystusie musimy umrzeć dla siebie… Pan jest gotów do wielkich rzeczy, ale pod warunkiem, że naprawdę jesteśmy pokorni… Starajmy się służyć Panu z całego serca i woli. On zawsze daje nam więcej niż my zasłużyliśmy… Ojciec święty Jan Paweł II nie był obecny w moim życiu, był raczej pewną ideą, z którą musiałem się zmagać przez długi czas. Dzisiaj przyszło mi się modlić  do niego jako błogosławionego. Poczytuję to sobie za olbrzymią łaskę… W czasie świąt siedziałem sobie na leżaku u przyjaciół w ogródku i oglądałem jak ich dziewczynki tańczą. Był to najmilszy moment, jaki mi się ostatnio zdarzył. Ale wiele najfajniejszych momentów w życiu rodziny wydarza się spontanicznie.(I tak odczytuję nasze obecne narodowe zebrania w Rzymie z udziałem najwyższych władz państwa i przedstawicieli nawet partii lewicowych). Jeżeli masz mniej czasu, który możesz poświęcić im, przeżywasz mniej tych momentów. To, co mi się tutaj udało, to stworzenie strefy “normalności”. My natomiast wspólnie stwórzmy teraz warunki dla jedynego wzrostu i rozwoju każdego człowieka w rodzinie mądrej i bogatej sercem… Najtrudniejszą rzeczą dzisiaj jest wygospodarowanie sobie czasu na myślenie…. Wydaje mi się, że wcześnie w młodym wieku należałoby z powodzeniem podjąć losowe kroki człowieka, by w ten sposób lepiej  przygotować go do życiowych zmagań ludzkich… Zawsze staram się, aby moje bohaterskie oczekiwania były większe niż ludzi wokół mnie. Stąd nie raz wracam myślą do interesujących wzlotów mojego ducha. Nigdy nie mogłem pojąć, że w 1986 roku  jako szczęśliwszy Menager wszedłem w szranki parafii Częstochowskich, i to z takim sukcesem i powodzeniem. Dziś tylko kontynuuję tamtą drogę ostatniej jasności i odpowiedzialności… Ktoś kiedyś powiedział, że każdy mężczyzna albo próbuje spełnić oczekiwania matki, albo naprawić jej błędy. I jestem pewien, że ja próbowałem po trochu jednego i drugiego. Ale mam też poczucie, że gdzieś około trzydziestki zrozumiałem, co jej obecność znaczyła. I myślę, że to zdecydowało o tym, że jestem zupełnie niezłym księdzem. Ale nie sądzę, że będzie to miało jakiś znaczący wpływ na decyzje podejmowane przeze mnie jako proroka naszego trudnego czasu. Nie mam wątpliwości, że zwiększyło to jedynie moją determinację w dążeniu do celu, bycia rozpoznanym. Mogłoby mnie tu nie być, gdyby nie wspomnienia o obecnej matce mobilizujące mnie we wczesnym dzieciństwie.  Ona wybrała i nadzieję i wolność…. Ja idę teraz tylko za nią. Nigdy nie szedłem dalej, jak do progu, który ona wyczuwała dużo bardziej i więcej. Choć chodziłem na samotność. Takie w końcu jest powołanie kapłańskie. Moim pierwszym czytelnikiem była Matka. Choć pisanina moja znaczyła dla mnie od początku prawdopodobnie coś innego niż to, czym była dla matki czy pierwszych słuchaczy mych tekstów. Widzicie, teraz czytają mnie z zainteresowaniem „syntetyczni” Czytelnicy internetu. Choć nie jestem abonentem Facebooka czy Twittera, przynajmniej jak na razie. Nigdy też nie utyskiwałem na skończoność podarowanego mi czasu. Wierzę, że  życie w wielkiej pewności też nie jest dobre. Kiedy pracuję przy komputerze, nie podnoszę nawet telefonu. Chcę napomknąć tutaj, że każdego dnia czytam kilka stron lub nawet jakiś mały fragment dobrej książki. „W twojej piersi są twoje losowe gwiazdy” powiedział kiedyś F. Schiller. Literatura stała się dla mnie środkiem, lekarstwem na życie. Potrzebuję tej przestrzeni, jak chleba i powideł… Tym samym noszę teraz w sercu różne trudne chwile życia własnego, przyjaciół, mojej Ojczyzny. A przy tym nieustannie mi brak żywej mowy człowieka i kontaktu z nim. Staję zarazem przed dziwnym dylematem w tym kontekście, otóż gdyby mój Kościół miał 51 procent racji w codziennych wyborach moralnych ludzi obecnej ery, to byłbym już na zawsze szczęśliwy.

.

Stanislaw Barszczak—Blue sky of May — Dear Reader, now I will fight for you, and for the modern illness and the frailty of human faith. It may be better. It’s nothing that today I am already a diver on the sea depths of our vices and smallness. I just want to write about it in the near future, the drama on the anniversary of the first of May, memorable big parades of working people. Because I walked away from the ideals of mothering. I remember when I went to school, my name was “Stach”, that was associated with a proverb: “Stach, chickens on the roof, young lady in the chimney and cap, you die.” This is stupid, so my ‘nickname’ was a bit confusing. What is it mom? My mum was really a very deeply religious mother. I see her always as a shepherd in the field. My ‘piano’ (enthusiasm for the purchase of books)-as the idea of a child, she did not take too seriously, because she felt as not talented enough in that direction. My mother quite clearly expressing his right to a child. What is probably a very “motivated” me. And indeed, I always wanted to be somebody, so I first started during a vacation from high school to study music. Since I was in a school run by priests, which severely treated music and literature. It is a tragedy of this school that was not enough performances there. But this time I read a lot and it was really great literature: W. Hugo, A. Seghers, M. Sholokhov, A. Pushkin, J. Conrad, J.I.Kraszewski, H. Sienkiewicz, E. Orzeszkowa, John Parandowski and others. In my childhood I had a moment of shyness, which is expressed in the fact that I am ashamed mum, who was slightly older than one’s of my colleagues, I remember too, that in the absence of self I blushed in the face during the Polish lessons. My continuation of the church led to a strong emotional relationship with the Church. After my baccalaureate in Czestochowa we went to Krakow. There were the theaters there: ‘Bagatela’, ‘Old’, ‘Slovacki’. That was the line of my personal destiny. After all, I was born in Tarnowskie Góry, moreover, the near Cracow, and so I’m not an opponent from abroad. Chased by the Polish word, full of artistry ”I had no plan B. I was going to be a writer or nothing”.As for the dreams of what I wanted to be, I must say that I always wanted to be a good priest, but I’m not in that respect-I guess-more talented than my fellows. I caught up on the parish pastoral and lecture demonstration test. Then I went back to Krakow, this time not lived in the seminary but in the convent of the Goodbrothers (Boni Fratres). I never cease to study human-size. By chance I saw somewhere a poster who pointed to a concert. I thought, “I will try to understand the philosophy of time and then go back to literature.” But seriously, I stayed in the theater forever. What is it mom? My mom was very wise and very open. One said:” Try to write, it’s might not boring!” My mom was not disappointed that I’m not going in the direction of music, of course I also wanted to be a doctor. When I finally went in priesthood I was finally happy. She said that the most beautiful day of her life, it was celebrating of my first Mass. Now I pray, I was a good priest. Is this a job for life, for I do not know … First of all, I was fortunate to know some outstanding people. I was in Krakow, where I was almost always a little from the outside, although I am a Pole … now I notice more of the daily human struggle. I understand life, which is a bit of ballet … which I’m interested because of the fact that it remains here as closely as possible the phenomenon of action. The great thing is that everywhere can now be realized in all dimensions – and this is most important to me – to work together for a good cause with the best people. This makes it all work is so exciting and beautiful – and although it is also difficult, it is always rewarding. In this work a writer in touch with the theater, opera (it seems to me that no accident ever studied the entire guide and the brand opera) I feel something so strong and deep, what I would call a big rooting in good … Opera is an art form of the past. The theater should be taken even the most radical interpretations of classic pieces. Working in groups of actors, made rationally, it becomes really clear and has a spectacular fruit. And while sometimes you can see even the rejection of any art, it is understandable – and it is also very interesting. This means that sometimes there are issues in which several people can be incredibly nervous on stage … After touring the Arbat in Moscow a month ago, I took a piece of Maxim Gorky titled “People like people.” Written by the show was based on the art of Gorky titled “The Zukovs”. After his stay on the island of Capri Gorky returned to Moscow and made that middle-class drama, and drama that does not lose its topicality. Maxim Gorky was a leading proponent of critical realism in Russian literature, one of the authors of the most famous in Russia. He devoted himself to the observation of social life (a radical idea for its time). In the face of the transition to a new, more complex “modern” world that is moving irrevocably towards the revolution. In his play “The Zukovs”, exposes the gap between generations – and between the sexes – on the threshold of one of the most resonant social upheavals, the Russian Revolution of 1917. Written in 1913, relates to the drama OF Antipa Zhukov, selfish timber merchant. Antipa and his son Misha, they live with his sister Sophia, who married a nobleman landowner, but remains a widow and childless for the past six years. Misha is engaged to a beautiful Pavla, but this is a bit naive. To Pavla for herself, Antipa breaks filial engagement and marries her, with predictable disastrous results for all concerned. Among the characters interesting role in the drama is Sophie, the moral center of the drama. It seems to me that the actress is of a vast field of possibilities. However, it should not play this role too lightly. I wish, so that she was our Zosia from the poem of Mickiewicz. Here are some thoughts Gorky, the last quote comes from this drama: “Every new time will give its law.” “We kill everybody, my dear. Some with bullets, some with words, and everybody with our deeds. We drive people into their graves, and neither see it nor feel it.” “In the maxim of the past you cannot go anywhere.” “The intelligentsia …was kept busy embroidering white stitches on the philosophical and ecclesiastical vestments of the bourgeoisie – that old and filthy fabric besmeared with the blood of toiling masses.” “When work is a pleasure, life is joy.! When work is a duty, life is slavery.” ”One has to be able to count if only so that at fifty one doesn’t marry a girl of twenty.” In the monologues Gorky allows himself to blunder escape from reality, but the general tenor of the drama, there is the difference of generations, the complex father and son that is very positive. You have to do be diligent. How to use modern marvels, you must be a great prophet of tomorrow … The theater fourth April 2011, there was full one. When I look at the beautiful Hall of the theater with balconies, lodges, “poses”, with a modest scene, hiding behind the Arbat’s sun there has been a moment I was tempted to jump up and do what pleases me. Suddenly I think it’s good that you can not do what you want. House from the outside is so beautiful, I do not know the old traditions and history of this house, it is ultimately so that people come here because of the performance repertoire. That is a wonderful house that is the center of town, on the promenade near the old palace Arbat’s the Ministry of Foreign Affairs. All social efforts aim to ensure that the house alive, that is changing, that people come here. The theater is there to tell people about the man. This makes the theater is realized by means of language also. Emmanuel Lévinas says that thought is born of a sober mind – created in uncertainty and unexpected brilliance. For Levinas thought arises in the interface between personal experiences and structures, inherited by subsequent versions of metaphysics, which is a decrease in both cursed and blessed, because you cannot simply be dismissed. And so, even when language deceives, it remains for Lévinas the space yet another rationale. The thing is that it is consciously applied strategy of “entangling” of the word experience. Lévinas is convinced that the language of his own creative power constantly pulls out the world from ruts beaten, re-establishing the relationship between subject and reality. From this point of view, saying it is not an innocent act, and the style is not an ornament, but is intended thinker seeks to break the rigid dictates of reason. In this connection there is a best source interpersonal discourse, which was to govern is not descriptive but prescriptive language game … Director of the City Opera in Munich, Nicholas Bachler said recently: “The theater, as long as it exists, can be inspiring, it can be the builders can strive b lightening can be disturbing, even repellent. This means that the transfer of all the emotions that are present in man, moved to the theater and are there-and they have to be there. Because of the relationship to the present and highly debated aspect of the interpretation, what can I say now about the theater: “We want to see today through the eyes of an old factory,” You can do it and look at Shakespeare as an example, he took a handful of ancient material and moved it on the ground of the Renaissance. It then appeared on the scene a woman. “But what our eyes now? To be free from any errors … H. Heine wrote: “Once I was the only country. Oak there was so high and delicate violets. In the dream it all grow. He just kissed me completely like German man, spoke German to me. And now the end of this sentence shine (sadly almost did not evaluate how well it sounded): “I love you madly”, because the country has always remained a dream. “Dear Readers. I’m coming to you, do not want to stand over the masses, lead, man’s soul after the parade rolled up the flag and go to work. Together with the new Blessed, Pope John Paul II, a Pole, I want to be one of you for ever, feel the force be with you, your strength; like a man without a doubt, your great man – with his own private history, Rzecki of new a spring … As a boy something drove me in the wide world, with the mother I would go to the countryside to the family, but also to Czestochowa and Krakow. I remember Adam and me we went to Warsaw. Then, by accident, a poster contributed to my flight from Krakow in the direction of Salzburg and the Cote d’Azur. Let these memories of the Moscow theater, on the threshold of a new “first of May” now, it will reveal the enormous deposits of azure sky, faith, hope and love.

Stanisław Barszczak—Błękit majowego nieba—

Kochany Czytelniku, teraz będę walczył za Ciebie, i za współczesne choroby wiary człowieka. Może być lepiej. To nic, że dziś jestem już nurkiem po głębinach naszego morza przywar i małości. Właśnie o nim chcę napisać w niedalekiej przyszłości sztukę na rocznicę pierwszego maja, pamiętnych wielkich pochodów ludzi pracy. Ponieważ odeszłem jakby od ideałów matczynych. Pamiętam, że gdy poszedłem do szkoły powszechnej, moje imię “Staszek” było kojarzone z przysłowiem: „Stachu kury na dachu, panna w kominie, czapka ci ginie.” To głupie, więc moje ‘przezwisko’  było trochę mylące. Co na to mama? Moja mata była naprawdę bardzo głęboko wierzącą matką.  Widzę ją zawsze jako pastuszka na łące. Mój ‘fortepian’ (zapał do zakupu książek) -jako ideę dziecka, nie brała zbyt poważnie, bo ona się czuła jako nie wystarczająco utalentowana w tym kierunku. Moja mama dość jasno wyrażała swoje prawo w dzieciństwie. Co prawdopodobnie bardzo “umotywowało” mnie. I rzeczywiście, zawsze chciałem być kimś, więc najpierw zacząłem podczas wakacji od szkoły średniej studia muzyczne. Ponieważ byłem w szkole prowadzonej przez księży, w której poważnie traktowano muzykę i literaturę. To jest dramat niniejszej szkoły, że było mało przedstawień. Ale w tym czasie czytałem bardzo dużo i to było naprawdę wielką literaturę: W.Hugo, A. Seghers, M.Szołochowa, A.Puszkina, J. Conrada, J.I.Kraszewskiego, H. Sienkiewicza, E. Orzeszkową, Jana Parandowskiego i innych. W dzieciństwie miewałem chwile nieśmiałości, które wyrażały się w tym, iż wstydziłem się mamy, która była nieco starsza od mam moich kolegów, pamiętam też, że z braku samokontroli pąsowiałem  wówczas na lekcjach polskiego. Moje trwanie przy kościele zaowocowało mocnym emocjonalnym związkiem z Kościołem. Po Częstochowskim bakalaureacie pojechaliśmy do Krakowa. W Krakowie były teatry: Bagatela, Stary, Słowackiego. To było po linii moich osobistych przeznaczeń. Wszak urodziłem się w Tarnowskich Górach, skądinąd niedaleko Krakowa, a więc nie jestem przeciwnikiem z za granicy. Goniłem wówczas za słowem polskim, pełnym artyzmu…Jeśli chodzi o marzenia kim chciałem być, to muszę powiedzieć, że zawsze chciałem być dobrym księdzem, choć nie jestem w tym względzie-myślę- bardziej utalentowany od moich współbraci. Zatracam się na parafii w pokazowym duszpasterstwie i lekturach badawczych, a następnie udałem się na powrót do Krakowa, tym razem zamieszkałem nie w Seminarium a w klasztorze Ojców Bonifratrów. Nie przestaję studiować o wielkości człowieka. Przez przypadek gdzieś widziałem plakat, który wskazywał na jakiś koncert. Pomyślałem: “Postaram się raz zrozumieć filozofię, a potem wracam do literatury.” Ale pozostawałem tak na serio zawsze w teatrze. Co mama na to? Moja mama była naprawdę bardzo mądra i bardzo otwarta. Raz powiedziała: “Spróbuj pisać, może ci się to nie znudzi!” Moja mama nie była rozczarowana, że ​​nie idę w kierunku muzyki, owszem chciała mieć lekarza. Kiedy wybrałem ostatecznie kapłaństwo była szczęśliwa. Mówiła, że najpiękniejszy dzień w jej życiu, to były moje prymicje. Teraz modlę się, żebym był dobrym księdzem. Czy jest to praca na całe życie, nie wiem…Przede wszystkim, miałem szczęście poznać kilka wybitnych osób. Byłem w Krakowie, w którym byłem prawie zawsze trochę z zewnątrz, chociaż jestem Polakiem …Obecnie więcej spostrzegam z codziennych batalii ludzkich. Rozumiem życie, w którym jest trochę baletu…który interesuje mnie z racji na fakt, że pozostaje się tutaj możliwie najbliżej zjawiska działania. Wspaniałą rzeczą jest to, że wszędzie obecnie można się realizować we wszelkich wymiarach – i to jest najważniejsze dla mnie – żeby współpracować w dobrej sprawie z najlepszymi ludźmi. To sprawia, że wszelka praca jest tak ekscytująca i piękna – i również choć jest trudna, to zawsze satysfakcjonująca. W pracy literata, w kontakcie z teatrem, operą (wydaje mi się, że nie przypadkiem kiedyś studiowałem cały przewodnik operowy Kańskiego) odczuwam  coś tak mocnego i głębokiego, co nazwałbym dużym korzenieniem w dobru…Opera jest formą sztuki przeszłości. W teatrze powinno się podejmować nawet bardzo radykalne interpretacje sztuk klasycznych. Praca w grupach aktorskich, podjęta rozumnie, naprawdę staje się zrozumiała i osiąga spektakularne owoce. I gdy czasami widać nawet odrzucenie jakieś sztuki, to to jest zrozumiałe – i to również jest bardzo ciekawe. Oznacza to, że czasami są kwestie, w których kilka osób może być na scenie niesamowicie zdenerwowanych…Po spacerze przez Arbat w Moskwie przed miesiącem wybrałem się na sztukę Maksyma Gorkiego pt. „Ludzie jak ludzie”. Scenariusz przedstawienia został oparty na sztuce Gorkiego pt. Rodzina Żukowych. Po czasie pobytu na wyspie Capri Gorki powrócił do Moskwy i pisze ten dramat mieszczański i obyczajowy, który nie traci ze swej aktualności. Maksym Gorki był wybitnym zwolennikiem realizmu krytycznego w literaturze rosyjskiej, jednym z autorów najbardziej znanych w Rosji. Poświęcił się obserwacji życia społecznego (radykalny pomysł na tamte czasy). W  obliczu przejścia na nowy, bardziej skomplikowany “nowoczesny” świat, który porusza się nieodwołalnie w stronę rewolucji. W swojej sztuce “Żukowy”, demaskuje przepaść między pokoleniami – i między płciami – na progu jednego z najbardziej rezonansowych przewrotów społecznych, rewolucji rosyjskiej z 1917. Napisana w 1913 roku sztuka dotyczy Antipa Zukowa, samolubnego kupca drewna. Antipa wraz z synem Mishą, mieszka z siostrą Zofią, która wyszła za mąż za ziemiańskiego szlachcica, ale pozostaje wdową i bezdzietną przez ostatnie sześć lat. Misha jest zaręczony z piękną Pavlą, ale ta jest nieco naiwna. Chcąc Pavlę dla siebie, Antipa urywa synowskie zaangażowanie i poślubia ją, z przewidywalnym katastrofalnym wynikiem dla wszystkich zainteresowanych. Spośród  bohaterów ciekawą rolę w dramacie ma Zosia, centrum moralne sztuki. Wydaje mi się, że aktorka ma tu ogromne pole do popisu. Nie powinna grać jednak zbyt lekko tej roli. Marzyłbym, żeby była taką naszą Zosieńką od Mickiewicza.  A oto niektóre myśli Gorkiego, ostatni cytat pochodzi właśnie z tego dramatu: „Każdy nowy czas daje swoje prawo … Zabijamy wszystkich, moja droga. Niektórych pociskami, niektórych słowami, a każdego naszymi czynami… Zawozimy ludzi do ich grobów, nie widząc ani tego nie czując … Nawet przy maksymalnym ujęciu przeszłości, nie można pójść w dowolnym miejscu… Kiedy praca jest przyjemnością, życie jest radością, kiedy praca jest obowiązkiem, życie to niewolnictwo … Inteligencja, była zajęta haftowaniem białych szwów na filozoficznych i kościelnych szatach burżuazji – stare i brudne tkaniny zbroczone krwią mas pracujących … Trzeba umieć przeliczyć wszystko, tylko dlatego, że przy pięćdziesiątce nie wychodzi za mąż dziewczyna lat dwudziestu.” W monologach Gorki pozwala sobie się na gafę ucieczki od rzeczywistości, ale ogólny wydźwięk dramatu: różnicy pokoleń, kompleksu ojca i syna, jest bardzo pozytywny. Trzeba czynić swoje, być sumienny. Jak się służy cudom współczesności, to trzeba być wielkim prorokiem jutra…Sala teatralna czwartego kwietnia 2011 roku, była zapełniona. Kiedy patrzę na tę piękną Salę teatralną z balkonami, lożami, „pozami”, skromną scenę, kryjącą się na słonecznym Arbacie, to miałem przez moment pokusę skakać i robić, co mi się tylko podoba. Naraz myślę, że to dobrze, że nie możesz robić co chcesz. Dom z zewnątrz nie jest tak piękny, nie znam starych tradycji i historii tego domu, to ostatecznie tak, że ludzie przychodzą tu z powodu wydajności repertuaru. Tak jest cudownie, taki cudowny, wspaniały dom, że jest to centrum miasta, przy promenadzie w pobliżu Starego Arbatu i pałacu Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Wszystkie społecznikowskie wysiłki mają na celu zapewnienie, że ten dom żyje, że się zmienia, że ​​ludzie przychodzą tutaj. Teatr jest po to, aby powiedzieć ludziom o człowieku. To sprawia, że ​​teatr realizuje się za pomocą języka. Emmanuel Lévinas powiada, że myśl nie rodzi się w trzeźwym umyśle – powstaje w niepewności i w nieoczekiwanym blasku. Dla Lévinasa myśl rodzi się bowiem na styku prywatnego doświadczenia i struktur odziedziczonych przez kolejne wersje metafizyki, która jest spadkiem zarazem przeklętym i błogosławionym, bo nie można go po prostu odrzucić. I tak nawet kiedy język zwodzi, pozostaje on dla Lévinasa przestrzenią innej racjonalności… Tymczasem chodzi o świadomie stosowaną strategię „oplatania” doświadczenia słowem. Lévinasowi nieustannie towarzyszy przekonanie, że język własną kreacyjną mocą wyrywa świat z utartych kolein, na nowo ustanawiając stosunek pomiędzy podmiotem i rzeczywistością. Z tego punktu widzenia mówienie nie jest czynnością niewinną, a styl nie stanowi ornamentu, lecz jest przeznaczeniem myśliciela dążącego do przełamania dyktatu sztywnej rozumności. W tym kontekście mówi się o najbardziej źródłowym dyskursie międzyludzkim, który miał się rządzić nie deskryptywną, lecz preskryptywną grą językową…Dyrektor Opery miejskiej w Monachium Mikołaj Bachler powiedział niedawno: „Teatr, jak długo istnieje, może być inspirujący, może być budujący, może b yć rozjaśniający, może być niepokojący, nawet odstraszający. Oznacza to, że przeniesienie wszystkich emocji, które są obecne w człowieku, przeniosły się do teatru i tam się znajdują- i mają tam być. Ze względu na stosunek do teraźniejszości i wielce dyskutowany aspekt interpretacji, co mogę powiedzieć teraz o teatrze:”Chcemy zobaczyć dzisiejszymi oczami starą fabrykę” Możesz to zrobić i spojrzeć na Szekspira jako na przykład: brał garściami starożytny materiał i przetransportowywał go na grunt renesansu. To wówczas pojawiły się na scenie niewiasty.” Ale jakie są nasze oczy teraz? Mają być wolne od wszelkich błędów… H.Heine napisał: „Raz miałem jedyny kraj. Dąb tam był tak wysoki, a fiołki delikatne. W nim wszystko rosło marzeniem. On właśnie ucałował mnie zupełnie po niemiecku, mówił do mnie po niemiecku. I teraz do końca zajaśniało to zdanie  (niestety prawie się tego nie ocenia, jak wspaniale ono zabrzmiało): “Kocham Ciebie do szaleństwa”, albowiem kraj ten na zawsze pozostał marzeniem.” Kochani Czytelnicy. Wracam do was, nie chcę stać nad masami, przewodzić, po pochodzie duszy człowieczej zwijam flagę i idę do pracy. Razem z nowym błogosławionym, papieżem Polakiem Janem Pawłem II chcę być jednym z was na zawsze, czuć siłę z wami, waszą siłę… wasz niewątpiący wielki człowiek – z prywatną historią własną, Rzecki nowej wiosny … Jako chłopiec gnało mnie w szeroki świat, z mamą jeździliśmy na wieś do rodziny, ale także do Częstochowy i Krakowa. Pamiętam z Adamem wybraliśmy się do Warszawy. Potem przez przypadek plakat przyczynił się do mojej ucieczki z Krakowa w kierunku Salzburga i na Lazurowe Wybrzeże. Niech te moskiewskie wspomnienia teatralne, na progu nowego „pierwszego maja”, odsłonią w nas olbrzymie pokłady lazurowego nieba, wiary, nadziei i miłości.

Stanislaw Barszczak—In search of Nantucket (Land health) —

I   In the traditional village in Côte d’Ivoire—

Village Biancouma, strain Yacoub, lies in the north-eastern part of Côte d’Ivoire. The road divides the contemporary Muslim village from the traditional village, as if frozen in the Middle Ages. You may see old-sage Shakwonda close a place of worship, the temple of a round marked to distinguish it from surrounding homes youb tree.  To join him Jewel, a teenage Negro.  That Niger-boy I am somewhat fortunately for my mother. See also Michael missionary and a nurse Helen sitting at solar noon there. They seem to be in accord with local custom, eating cooked with boiled bananas aloco, on the table is the local beer Bock. —

(In a traditional community, which is essentially African village, the social patterns differ from strain to strain as their language, myths and the names of the gods. Huge spaces, especially for a wandering villager, who is on an uncertain and foreign ground after passing several kilometers, produced by centuries of cultural mosaic. Between lifestyle and religion, there is a symbiosis. Anthropology of religion is primitive, for example, in strain Guer in triple “elements” of man: the body, inner strength (souhou) and soul – the source of human personality, distinctiveness it from animals that have the first two elements. Man dies when it deprives souhou. A man may have a common souhou with the animal, so that the death of an animal causes the death of a man who shares a souhou. The community is not based on a document written life is governed by custom. The customs are deeply ingrained beliefs, motivated them, and human activities have their “supernatural” facilities. Although many decisions are taken collectively, the strains have their individual religious and secular authorities. In the important social circumstances some strains refer to the mask. She is surrounded by mysticism and the cult, because it carries God’s strength. By her man connected with the invisible world and calls to it only in serious situations requiring the intervention of God, such as drought, war or disease. Mask so full major role in the life of strain, and from its decision shall be final. Belief in the effectiveness and power of masks is delivering the desired results. Mask has its mystical origins – is not made by man, but it is believed that the woman found it by accident in the woods. In all the villages is a sacred place, the victims, the location of important social events. At the entrance to Tireli, stands the sacred pole in the form of a male, for centuries to protect the village from the enemy. Here the victim is made up by asking for blessings. In the village center is Toguna, based on four stone pillars with carport imposed hundreds of levels of straw, so high and visible. This place is a sacred symbol of the unity of the tribe, gives the social power and authority. Here and in the square in front of him held meeting of the elderly, socially important ceremonies such as initiations of introducing young people to community life, or – every three years – ceremonies of the liberation of the spirits of the dead links from their village to be able to unite his people. Here, too, held ritual dances associated with all the major occasions of life, expressing the joy of life, requests and thanksgiving for rain, for example, for the harvest. Communities are generally closed in terms of custom, language and religion. Men, women and children have their place and tasks of social and family, and the boundaries between them are relatively close and impassable. There are a number of formal attitudes and behaviors of functioning in the strain. What is needed is a few months indoctrination of young people taking place outside the village and without contact with her in the jungle or the savannah. Here, qualified elders bring valuable insight into the maturing youth in life, learn traditions, knowledge of medicinal herbs, courage, resilience to pain, self-reliance, family responsibilities. It ends with the initiation of giving full-fledged participation in the life of strain. Violation of the customs associated with serious social consequences for the ostracism, including: parents cut themselves off from the children from their community members. Access to the other strain is nearly impossible because it would require the initiation of the strain, and that in adulthood, no longer does. Solitude is sometimes tantamount to a death sentence. Of course, there are also less severe form of expiation, but the compensation is always required. The issue of continuity is the primary strain, thus plays an important role in fertility. There is polygamy. Looking from the side is difficult to explore this intimate side of life strain. One of the accentuation of words of sexual side of human life is a circumcision. Religious justification for circumcision is apparent from the belief that man is born with a dual soul, male and female. Male female soul is in foreskin, while men in women in clitoris.  Man to function properly in society, the female soul in men and male in women must be removed. Thus, circumcision in a traditional society relates to both women and men. Male circumcision, depending on the strain, is in infancy or in adolescence. The latter is done in groups, ceremoniously. For example, in the village of Songo (Mali), in the richly decorated with symbols  a cave rock collective circumcision takes place a collective circumcision of the local youth. Uncircumcised men may not be a full member of society and participate in the decisions of the strain. Developed formalisms associated with marriage also reflect the attitude to life. Depending on the strain, they include a number of steps ranging from brokers and gifts between the parents of future spouses to the final approval of the bride who expresses her silence. The charity does not speak openly. And marriage are arranged exclusively by parents, even in infancy or before puberty children. Similarly, the important role played by the presence at the funeral of people connected with the deceased. Violation of this practice leads to serious conflicts between the families. In strains the women and men have separate huts there. A man is obligated to provide each hut’s wife. Thus the potential “real estate” refers to the possibility of Dating in the polygamous community. Religion is not a theoretical abstract, dogma, but the concrete of everyday life where beliefs, traditions, courage and fear, life, group and family structure are closely related. Attitudes, as individual and social survival projection of the surrounding reality, take on a religious character, and appear to be in the form of textured spirits. Africans have a spiritual relationship with the world. An unspecified factor – the “spirit” has a positive or negative impact on his life. There is one God, the Creator, generally synergistic in the act of creation with the female element, for example, from the ground. But God is remote, inaccessible. He is not spirit, but the highest strength. Contact him requires intermediaries. For example, in strain Guer, Ivory Coast, the road to God – Gnonswa (etymologically: the source of man) runs through the spirits of ancestors and the “priest” – srassagnan) —Old-sage Shakwonda starts by casually,  No one dies without a cause, even an old man.  God, who provides for all, will not desert us; especially being engaged, as we are, in His service. There’s an old story… a legend, about a bird that sings just once in its life. From the moment it leaves its nest, it searches for a thorn tree… and never rests until it’s found one. And then it sings… more sweetly than any other creature on the face of the earth. And singing, it impales itself on the longest, sharpest thorn. But, as it dies, it rises above its own agony, to outsing the lark and the nightingale. The thorn bird pays its life for just one song, but the whole world stills to listen, and God in his heaven smiles. Jewel, the realist, tells his master, I sometimes think that all you tell me of knighthood, kingdoms, empires is all windy blather and lies. Shakwonda said, earlier the order of knight-errantry was instituted to defend maidens, to protect widows, and to rescue orphans and distressed persons, he said, all this must be suffered by those who profess the stern order of chivalry. You must have made this sacrifice that knights-errant and their squires must give to their higher calling now. We believe, a knight without a lady is a body without a soul. Catholicism and its doctrine of free will, rejoices over his freedom, telling his listener, Liberty, Jewel, my friend, is one of the most precious gifts that Heaven has bestowed on mankind. Old-sage after rejecting his stories of chivalry, tells his boy, shamefully, my judgement is now clear and unfettered, and that dark cloud of ignorance has disappeared, which the continual reading of the detestable books of knight-errantry from Spain had cast over my understanding. Our greatest foes, and whom we must chiefly combat, are within. You know what the worst crime of all is? Being born. For that you get punished your whole life. What does that mean? I said. I’m not sure, Shakwonda opined. A knight must not complain of his wounds, though his bowels be dropping out. To right the unrightable wrong. To love, pure and chaste from afar , to try, when your arms are too weary , to reach the unreachable star. Not well? What is illness to the body of a knight-errant? What matter wounds? For each time he falls, he shall rise again, and woe to the wicked. But he’ll find it is not gold and will not make him bold and brave. If you feel that you see me, not quite at my virginal best, cross my palm with me, and I’ll willingly show you the rest!—Jewel, You’re a painter. You’re a baker. You like to sleep with the windows open. You never take sugar in your tea. And you always double-knot your shoelaces. Here’s some advice. Stay alive. Put you somewhere you can’t get hurt. You see, my spirit now. This is a new thought. I’m not sure exactly what it means, but it suggests I’m a fighter. In a sort of brave way. It’s not as if I’m never friendly. Okay, maybe I don’t go around loving everybody I meet, maybe my smiles are hard to come by, but i do care for some people. We fight, we dare, we end our hunger for justice. My mouth has gone dry as sawdust. I desperately find God in the people’s crowd and lock eyes with him. I imagine the words coming from his lips. What’s impressed you most since you arrived here?’ I rack my brain for something that made me happy here. Be honest, I think. Be honest. And there I am, blushing and confused, made beautiful by God’s hands, desirable by mother’s confession, tragic by circumstance, and by all accounts, unforgettable. Sometimes when things are particularly bad, my brain will give me a happy dream. So I learned to hold my tongue and to turn my features into an indifferent mask so that no one could ever read my thoughts. Let them go, I tell myself. Say good-bye and forget them. I do my best, thinking of them one by one, releasing them like birds from the protective cages inside me, locking the doors against their return. I also want to tell him how much I already miss him. But that wouldn’t be fair on my part. Who am I thinking of? I don’t want to cry. Everyone will make note of my tears and I’ll be marked as an easy target. A weakling. I will give no one that satisfaction. I remember everything about you, I mentioned. You’re the one who was paying attention. And now you must have known, I will never give up if you never give in. You know, once I’m on my feet I realize escape in a school to Bouaké might not be so easy. There are much worse games to play, Shakwonda said. My choices but are simple. I can die like a quarry in the woods or I can die here beside mum. I’m not going anywhere. I’m going to stay right here and cause all kinds of trouble, now. I always channel my emotions into my work. That way, I don’t hurt anyone but myself. And then he gives me a smile that just seems so genuinely sweet with just the right touch of shyness that unexpected warmth rushes through me. Already I met in my life such boy like you long ago in my school. And now when he sings, looked to the side, as if he saw it now, even the birds stop to listen. For me alone was Christopher born, and I for him. Being retired, he has much time for books. He studies them from morn till night and often through the night and morn again, and all he reads oppresses him; fills him with indignation at man’s murderous ways toward man. He ponders the problem of how to make better a world where evil brings profit and virtue none at all; where fraud and deceit are mingled with truth and sincerity. He broods and broods and broods and broods and finally his brains dry up. He lays down the melancholy burden of sanity and conceives the strangest project ever imagined – -to become a knight-errant, and sally forth into the world in search of adventures; to mount a crusade; to raise up the weak and those in need. To whom would he dedicate his conquests? What visions sustain him when he sallies forth to do battle with evil and with giants? Then his problems and he himself always standing before me. Now I give him to you. Soft and fair, my friend; in last year’s nests there are no birds this year. Today it is said: Not with whom you are born, but with whom you are bred. A man prepared has half fought the battle. Cease the knocking at thy craven knees and prepare to do battle. If you need anything, just shout… If you’re able. I had a teacher there. They’re already taking my future! They can’t have the things that mattered to me in the past! Folly is want to have more followers and comrades than discretion. Finally I would do what I pleased, and doing what I pleased, I should have my will, and having my will, I should be contented; and when one is contented, there is no more to be desired; and when there is no more to be desired, there is an end of it. For the army is a school in which the miser becomes generous, and the generous prodigal. The rather since every man is the son of his own works. But in a school they can expect nothing but their labor for their pains. You have a… remarkable memory, I interrupted him in mid-sentence. but he continued as if nothing had happened, to this day, I can never shake the connection between this boy, Jewel, and the bread that gave me hope, and the dandelion that reminded me that I was not doomed. And more than once, I have turned in the school hallway and caught his eyes trained on me, only to quickly flit away. I feel like I owe him something, and I hate owing people. Maybe if I had thanked him at some point, I’d be feeling less conflicted now. I thought about it a couple of times, but the opportunity never seemed to present itself. Perhaps in this way my mother’s voice comes back to me. I will never forget the face of mum who was my last hope. I realize only one person would be damaged beyond repair if mum dies. Me. Mum says the words slowly, tasting it. Friend. Lover. Victory. Enemy. Fiancée. Target. Mutt. Neighbor. Hunter. Tribute. Ally. I’ll add it to the list of words I use to try to figure you out. The problem is, I can’t tell what’s real anymore, and what’s made up. One time, my mother told me that I always eat like I’ll never see food again. And I said, I won’t unless I bring it home. That shut her up. And now I am not pretty. I am not beautiful. I am as radiant as the sun. You’ve got about as much charm as a dead slug,  I said boldly. Many a man has gone to bed feeling well, only to wake up the next morning and find himself dead, Shakwonda said. .Dying is such a waste of good health, I noticed. . Being retired, he has much time for books. He studies them from morn till night and often through the night and morn again, and all he reads oppresses him; fills him with indignation at man’s murderous ways toward man. He ponders the problem of how to make better a world where evil brings profit and virtue none at all; where fraud and deceit are mingled with truth and sincerity. He broods and broods and broods and broods and finally his brains dry up. He lays down the melancholy burden of sanity and conceives the strangest project ever imagined – -to become a knight-errant, and sally forth into the world in search of adventures; to mount a crusade; to raise up the weak and those in need. Suddenly showed around us the village dogs. Master! Master! Speed up. ‘These dogs might bite us, be quiet, when the dogs bark it is because we are working, Shakwonda said. We have no choice and realize too late the practice of life. Do everything that you was a man that you require from yourself and others. When the severity of the law is to be softened, let pity, not bribes, be the motive, he added, had a face like a blessing. Thanks, I’ll keep it in mind. I clench his hands to the point of pain. I only  hesitate, then gives an unconvincing shake of his head. While then he as if to say, Stay with me. Staying with you, I said, forever. (to be continued)

Stanisław Barszczak—Musimy wybrać siebie— Chcę być zawsze z wami i nigdzie więcej, chcę zdrowia psychicznego dla nas i naszych wnucząt. Stąd poruszę tutaj pewien interesujący mnie problem. Kwestie ontologiczne od początku nie wydają się rozwiązywalne. Spójrzmy na problem wolności. Wszyscy z wyjątkiem bytu absolutnego-Boga jesteśmy powiązani z innymi ludźmi przez związki przyczynowo-skutkowe. Jeśli coś podlega związkowi przyczynowemu nie może być wolne. Aby być wolnym znaczy znaleźć się poza przemocą, być samowystarczalny. Człowiek jako istota żyjąca nie może być wolny. Potwierdza to codzienne zapotrzebowanie na sen, jedzenie, odpoczynek, itp. Aby ocalić wolność na poziomie ludzkiej egzystencji, J.-P. Sartre sięga po pojęcie nicości. Za nim nawiążę najpierw do określenia Hegla, że wolność jest „negatywnością i jako taka musi przed nami wystąpić”. Być wolnym, znaczy: móc mówić „nie”. Jakaś „nicość” przenika człowieka, który jako „byt-dla-siebie” jest „samo-świadomością”. Nicość jest tym, dzięki czemu jest możliwa samo-świadomość. Jak pisał ks. J. Tischner właśnie ta nicość jest jakby „szczeliną”, która przenika samo-świadomość i czyni ją przedrefleksyjną obecnością dla samej siebie. Ona sprawia, że możliwa jest negacja i że wolność może mówić „nie”. Ale takie ontologizowanie wolności poprzez pojęcie nicości wydaje się jej pewnym okrojeniem. Otóż do istoty wolności należy mówienie „tak”. Czy negacja zawarta w wolności nie jest odwrotną stroną obecnego w niej „tak”? Ontologiczne ujęcie wolności prowadzi albo do zaprzeczenia wolności (determinizmu), albo do pomylenia wolności z siłą. Wedle determinizmu prawa rządzące zachowaniami człowieka są zasadniczo tej samej natury, co prawa rządzące zachowaniami rzeczy. Człowiek ma jednak ograniczoną świadomość i nie wie, jakie siły nim rządzą. Z tej niewiedzy bierze się złudzenie wolności. Przywołajmy tutaj wolność rozumianą jako ludzkie działanie skuteczne- „wolność jest rozumieniem konieczności” (materializm historyczny). Ale także wolność w wydaniu zdesperowanego Leoncia, który tracąc Izaurę, popełnia samobójstwo. Uczucie wolności rządzi nad tyranią miłości. Dzisiaj nad wolność przedkłada się jednak coś więcej- odpowiedzialność. Przytaczana ontologia w jednym ma rację: doświadczeniem człowieka w sferze wolności jest doświadczenie zniewolenia. Człowiek odnajduje swą wolność jako wolność zniewoloną. Jego życie upływa jako walka o wolność. Walka ta nie oznacza jednak przyswojenia sobie wartości zewnętrznej, lecz „stawanie się” tym, czym człowiek „naprawdę jest”. Osiąganie wolności jest powrotem człowieka do samego siebie. Wskazuje na to formuła Hegla: wolność polega na tym, by być „sobą u siebie”. Aby odpowiedzieć na pytanie co znaczy „być-u-siebie”, trzeba zapytać: co znaczy „nie być u siebie”? Idźmy za św. Pawłem: dobra, którego chcę nie czynię, a czynię zło, którego nie chcę”. Nie jestem „u siebie”, gdy natrafiam na „obce prawo”. Źródło tego prawa jest poza mną- w jakiejś „obcości”. Niemniej obcość ta ma we mnie jakieś odbicie. Szczególnie ciało jest na nią podatne. Obcość zewnętrzna splata się z wewnętrzną. Aby „być sobą u siebie”, muszę „przezwyciężyć siebie” i jednocześnie stawić czoło komuś „zewnętrznemu”. Komu? Jakiejś zasadzie zła. Istotnym ograniczeniem wolności jest więc zło. Człowiek nie toczy walki z prawami przyrody, lecz ze złem, które w sposób istotny ogranicza jego wolność. Złem nie jest to, jak pisał ks. Tischner, że człowiek nie może prześcignąć konia, ale to, że czasem „musi” skłamać i to też jest ograniczeniem jego wolności. Na klasyczny opis zniewolenia natrafiamy u Hegla w słynnym rozdziale „Genomenologii ducha” o panu i niewolniku. Zniewolenie ma wedle Hegla charakter logiczny: jest elementem racjonalnego systemu. Stąd jest tak trudne do przezwyciężenia. Aby wyjść ze zniewolenia, trzeba jakby dokonać destrukcji całego systemu. Hegel uważa-jak wiemy- że stosunek człowieka do człowieka jest pierwotnie stosunkiem walki. „Człowiek człowiekowi wilkiem”. Jest w tym coś prawdy: gdyby było inaczej, to nie trzeba by przykazań- nie trzeba by tego, żeby dopiero niebo skłaniało ludzi do miłości. Walka jest walką na śmierć i życie, choć jej istotnym celem nie jest zabicie przeciwnika, lecz zmuszenie go do uznania. Przegrywa ten, kto pierwszy przerazi się śmierci. Kto się nie przerazi, kto zaryzykuje śmierć, ten osiągnie wolność. Przerażeni śmiercią idą w niewolę, ryzykujący życie stają się panami. Zadaniem niewolnika jest praca dla pana, zadaniem pana- władanie. Mamy dwie złączone ze sobą wolności: samodzielna wolność pana i będąca w cieniu tamtej wolności „wolność” niewolnika. Wolność niewolnika jest otoczona zakazami. To nie przyroda zrodziła te zakazy, lecz wola pana. Wola zniewala wolę, wolność jednego ogranicza wolność drugiego. Utrata wolności nie dokonuje się bez zysków. Niewolnik w zamian za uznanie ocalił życie. Może niewinności; może a nawet powinien „nie chcieć mieć sumienia”. Z drugiej jednak strony niewolnik jest ofiarą złudzenia. Wydaje mu się, że to pan pozbawił go wolności, że pan jest „wszystkiemu winien”. Naprawdę jednak to sam niewolnik jest twórcą pana i swego zniewolenia. Gdyby nie „uznał” cudzego panowania, nie stałby się niewolnikiem. Niewolnik ma jeden „grzech”, i to podstawowy: wyrzeczenie się wolności. Nie będąc w pełni sobą, nie jest też u siebie. Inny obraz zniewolenia wyłania się z analiz psychologicznych, jakie pozostawił nam prof. A. Kępiński, który pisał o „psychopatach”- o ludziach, którzy stali się niewolnikami rozmaitych, mniej lub bardziej irracjonalnych lęków. Lęki te podcięły w nich nadzieję. Lękając się ludzi i świata, ludzie ci schronili się w „kryjówki”. Można ich nazwać „ludźmi z kryjówek”. Ks. Tischner pisał: „Człowiek w kryjówce wierzy, że nosi w sobie jakiś skarb. Skarb ten stara się schować głęboko. Sam staje przy schowku i waruje. Miejsce, na którym stoi, otacza ścianą lęku. Ku wszystkim ludziom zbliżającym się do kryjówki kieruje podejrzenie, że zbliżają się po to, by go okraść I zniszczyć.” Przejście z przestrzeni nadziei w przestrzeń kryjówki jest upadkiem człowieka, podobnie jak upadek w grzech, w świadomą i dobrowolną winę. Człowiek żyje na poziomie nijakości, poza dobrem i złem, jest ani winny, ani niewinny, jego odpowiedzialność znalazła się w stanie uwiądu. I teraz cała godność człowieka sprowadza się do wartości cierpień, którym podlega. Znamiennym rysem ludzi z kryjówek jest to, że sami cierpią i innym przysparzają(dodają) cierpień. I, co najgorsze, ich cierpienia są równie wielkie, jak niepotrzebne” (J. Tischner, Myślenie według wartości, s.415-416) „Ludzie z kryjówek” nie są sobą u siebie. Wysunąłbym tutaj tezę, że nasi politycy, których życie przerwała katastrofa pod Smoleńskiem padli ofiarą również „ludzi z kryjówek”. Ci ludzie są zniewoleni. Gdzie jest ich „pan”? Paradoks polega na tym, że “pana” naprawdę nie ma, że tylko jego nieokreślone wyobrażenie wypełnia ich wyobraźnię. „Panem” jest „ktoś”, kto w każdej chwili może przyjść i zrobić „coś”. I tego się boją. Podsumujmy krótko to, co powiedzieliśmy: zniewolenie pojawia się: na poziomie dialogicznym jako ograniczenie lub pozbawienie wolności jednego przez drugiego; jako zniewolenie z racji na uznawane zło; wiąże się z pojawieniem się strachu. Kościół Katolicki ukazuje świat jako dar miłującego Stwórcy. Ponieważ Bóg jest dla człowieka, to na nim spoczywa wolność człowieka na świecie. Upadek pierwszych ludzi wnosi pęknięcie w świat. Człowiek nie ma już bezpośredniego widzenia daru. Staje przeciwko Bogu, światu i sobie. Stąd bierze się jego niewola. Tylko wiara przywraca widzenie pierworodnego początku. Odbudowa wolności na świecie może się dokonać jedynie poprzez odnowę stosunku do Boga. To dlatego mówił Hegel: „Bóg jest Bogiem ludzi wolnych”. Człowiek może „tworzyć siebie” jako dzieło sztuki, wydobywając z siebie „moce życia” może pokonać swą słabość, może „brać w posiadanie siebie”, może „chcieć chcenia”, tak rodzić siebie. I teraz wolności brakuje jednego: wskazówki na dobro. Wolność jest sposobem istnienia dobra. To ostatnie wykracza poza struktury bytu. Przebudzenie na dobro i naszą łaskawość realizuje w nas „dobra wola”, która jest w człowieku subiektywnym wyrazem wolności. O tyle, o ile towarzyszy ona człowiekowi w jego sposobie bycia, człowiek jako człowiek staje się wyrazem wolności. I właśnie tekst, który przygotowałem dla mojego Czytelnika ma na względzie wszystko to, co już tutaj powiedziałem. Osobiście pragnę włączyć się do współczesnej dyskusji na temat miłości, pamięci, tożsamości, wolności i ludzkiej odpowiedzialności.