Stanislaw Barszczak, Mühle Vergesslichkeit, (Teil III)

Hauptversammlung (Konsistorium) am 18. Mai 1347, die am Dienstag 19. Mai, der Prozess der Heiligsprechung von Iwo aus Tréguier . Die Plenarsitzung wurde um etwa 25 Kardinäle des Königreichs Frankreich besucht. Bei einer Plenarium Sitzung des Konsistoriums angeblich erschien Esel mit einem Schild um den Hals auf den beschrieben wurde: ” lassen Sie mich einen Bischof wählen.” Amüsierten Clement sagte der Witz war sehr erfolgreich. Clemens zeigte auch seine Belustigung, als er ein Geschenk erhalten mit dem Hinweis: “. Vom Satan für seinen Bruder, Clement”. Historiker enthüllen auch den Akt der Verkauf, es bestätigt das Dokument, das die päpstlichen Beamten von der Witwe von Gericht Arzt. ein schönes neues respektablen Bordell gekauft hatten. Notariellen Urkunde stellt fest, dass der Kauf getätigt wurde “im Namen unseres Herrn Jesus Christus.” Gerügt von ihrem Beichtvater, dass er in Sünde lebt, hatte der Papst zu erklären, dass er mit Frauen-Beratung Mediziner schläft, sowohl für die Gesundheit: “Der allmächtige Gott bringt Sie in den Abgrund, der sei verflucht jeden Schritt du machst, lassen Sie Gott über dich Blindheit und Wahnsinn senden und lassen Sie den Blitzeinschlag auf Sie. Lassen Sie alle Elemente auftreten gegen Sie, lassen Sie Ihr Haus zerstört werden, und lassen Sie Ihre Kinder vor deinen Augen sterben, ” solche phantasievolle Wünsche von Papst Clemens VI durch Kaiser Ludwig von Bavaria sind, aber es war kein Scherz. Francis Petrarca Clement VI beschreibt als “kirchliche Dionysos mit obszönen und berüchtigten Strategeme.” Er sagt auch, dass zum Zeitpunkt des Papstes von Clemens ” Hochwasser die meisten transgressive Freude, unbeschreiblich Ansturm der Ausschweifung, die schmerzhafteste und beispiellose Verleugnung der Reinheit überflutet Avignon.“ Heiligsprechung von Iwo aus Tréguier, aus der Bretagne, heiligen Iwo Helory (1253-1303). Es ist ein schöner sonniger Dienstag, den Ende Mai 1347. Durch Fenster in der Kirche fallen scharfen Strahlen der Sonne. Clement VI setzte seine Rede fort: Allmächtiger Gott, Herr des Himmels und der Erde, bitte beachten Sie unseren heiligen Bruder Iwo Presbyter, sowie Bemühungen um Herrscher von Frankreich und der Bretagne präsentieren und meine Aktionen in dieser Hinsicht auch und meine Vorgänger … Brüder und Schwestern im Herrn. Wir möchten nun heller von der Größe des heiligen Iwo aus Tréguier, des Apostel von Burgund sehen. Der Heiliger Ivo Hélory von Kermartin (frz. Yves Hélory de Kermartin, bret. Erwan Helouri a Gervarzhin, geboren am 17. Oktober 1253 in Minihy-Tréguier (Frankreich), gestorben am 19. Mai 1303 in Kermartin (Frankreich). “Ivo” ist althochdeutsch und bedeutet “der Bogenschütze”. Im Gewand eines Ritters mit Papierrolle, Schreibfeder und Buch. Um das Jahr 1261 machte sich ein junger Franzose aus dem Herzogtum Bretagne auf nach Paris, um dort ein Studium zu beginnen. Für seine Heimat hatte vom Jahr 1213 an eine Zeit tiefgreifender Wandlungen begonnen: Das Land wurde im Jahr 1214 nach der Schlacht von Bouvines in der Grafschaft Flandern aus der englischen Lehnsherrschaft befreit und gelangte als unabhängiges Herzogtum an das französische Herrscherhaus der Capetinger. Der Franzose Pierre I. Mauclerc („schlechter Geistlicher“) de Dreux (gest. 1250), ein Vetter des französischen Königs, heiratete in die bretonische Herzogsfamilie ein und begründete so in der Bretagne eine neue Dynastie. Insbesondere unter der von Sparsamkeit und Besonnenheit geprägten Herrschaft von Pierres Sohn Herzog Jean I. le Roux („der Rothaarige“; 1237–1286), einem vorzüglichen Verwaltungsmann, entstand die Bretagne in ihrer spätmittelalterlichen Gestalt. Jeans Tatkraft stärkte Ansehen und Autorität der bretonischen Herzöge, die sich in der Folge bei aller Abhängigkeit von dem französischen König ihre Eigenständigkeit bewahrten: Für mehr als ein Jahrhundert kehrte Frieden und Wohlstand im Lande ein. In diese glückliche Epoche fiel die Lebenszeit des Mannes, von dem wir erzählen wollen. Die Bretonen sind seit alters her ein besonders frommes Volk. Im 5. Jahrhundert kamen christianisierte Kelten aus Britannien in das Land, auf der Flucht vor den Angeln und Sachsen. Die Kelten lösten die römische Kultur ab, die die Bretagne seit der Eroberung durch Julius Cäsar (100–44 v. Chr.) um 56 v. Chr. über Jahrhunderte geprägt hatte. Weit vor den Römern, vom 6. bis zum 4. Jahrhundert, waren schon einmal Kelten in das Land eingewandert und hatten der Halbinsel den Namen „Armorika/Meerland” gegeben.Ihre gebildeten Priester (Druiden) besaßen im Volk starken Einfluss, so dass hier ein Ursprung der bretonischen Frömmigkeit zu suchen sein mag. Die zweite Welle keltischer Einwanderer veränderte die Armorika tiefgreifend: Das Christentum breitete sich aus, die keltische Sprache belebte sich wieder, die Halbinsel wurde nun „Bretagne/Kleines Britannien“ genannt. Die Führer der Kelten, aber auch viele Mönche und Eremiten von charismatischer Persönlichkeit wurden später von den Bretonen als Heilige verehrt. So hat nahezu jede Gemeinde ihren eigenen Heiligen; sieben tausende der Heiliger sollen in der Bretagne verehrt werden, mag auch der Papst nur die wenigsten anerkennen. Unser junger Bretone wurde zwischen 1247 und 1253 geboren, sein genaues Geburtsjahr kennen wir nicht. Adlig von Herkunft wuchs er auf dem Herrensitz „Kermartin“, bretonisch für: „Haus Martin“, in dem Dörfchen Minihy-Tréguier auf, nordwestlich von St. Brieuc im heutigen Departement Côtedu- Nord gelegen. Seine Mutter hatte geträumt, ihr Sohn werde einmal ein Heiliger werden, und ihm deshalb nach dem alten Lokalheiligen und Schutzpatron „Ivy” den Namen Ivo gegeben, auf französisch: Yves, im altbretonischen Dialekt Trécorien: Erwan. Um eine Verwechslung mit einem anderen, zweihundert Jahre jüngeren Ivo, dem großen Kirchenrechtler Ivo von Chartres (1014–1116), zu vermeiden, nannte man unseren Ivo spatter mit zweitem Namen nach seinem Vater Hélory, manchmal auch nach seinem Lebens- und Wirkensort Ivo von Tréguier oder Kermartin. Seiner adligen Abstammung entsprechend wäre ihm zu dieser Zeit die Ritterlaufbahn bestimmt gewesen, doch war der Junge wissenschaftlich begabt und interessiert, so dass seine Mutter ihn durch einen jungen Privatlehrer im Lesen und Schreiben sowie im Lateinischen, der Gelehrtensprache des mittelalterlichen Europa, unterrichten ließ. Die Entscheidung für ein Studium bedeutete für Ivo, seine Heimat verlassen zu müssen, denn die Bretagne besaß keine Universität. Es dürfte mit dem Ruhm der Sorbonne zusammen gehangen haben, dass seine Wahl auf Paris fiel. Daneben mag eine Rolle gespielt haben, dass auch sein Lehrer dort ein Studium beginnen wollte, so dass die beiden jungen Männer sich gemeinsam auf die Reise machten. Wir wissen nicht, ob der junge Adlige ein Pferd oder Pferd Und Wagen für die Reise gewählt hat; üblicherweise reiste man zu Fuß. Für die Bewältigung der etwa 450 km nach Paris dürften die beiden Männer 12 bis 14 Tagesmärsche benötigt haben. Ivo musste sich bei seiner Immatrikulation noch nicht auf ein Studienfach festlegen. Die Ausbildung an einer mittelalterlichen Universität begann für alle mit dem propädeutischen Grundstudium an der Artistenfakultät, welches das methodische Rüstzeug für das anschließende Hauptstudium- der Theologie, Rechtswissenschaft oder Medizin -vermittelte. Die Artes liberales, die „Sieben freien Künste”, hatte das Mittelalter von der Antike ererbt. Das sprachwissenschaftliche Trivium/Dreiweg lehrte die Fächer Grammatik, Rhetorik und Dialektik, das anschließende mathematisch-naturwissenschaftliche Quadruvium/Vierweg die Arithmetik, Geometrie, Musik und Astronomie. Zur Immatrikulation an der Artistenfakultät hatte man einen Eid zu schwören. „Vor dem 14. Lebensjahr soll niemand zum Schwören gezwungen werden“, hieß es in den Bestimmungen des Kirchenrechts, die für die Pariser Universität maßgeblich waren. So können wir Ivos Alter in etwa bestimmen. Er bezog Quartier in der rue du Fouarre, der Strohstraße, wo die Artistenfakultät ihren Sitz hatte. Sie soll nach den Strohballen benannt gewesen sein, auf denen die Studenten während der Vorlesungen saßen. Der junge Herr Ivo gehörte nicht zu den Armen unter den Pariser Studenten, doch teilte er, wie damals üblich, ein Zimmer mit einem Kommilitonen. Wie die anderen Bretonen in Paris wird auch er in einem der besonderen Häuser gewohnt haben, die den Landeskindern zur Verfügung standen. Der König war an den Gästen aus der Bretagne sehr interessiert, denn sie entstammten den führenden Familien des Landes, und ihr Studium in der Hauptstadt gab ihm die Möglichkeit, sie kennen zu lernen, um den aufstrebenden Nachwuchs womöglich später in seinen Dienst zu nehmen. Die Welt der mittelalterlichen Studenten war eine durch und durch männliche: Dass dem weiblichen Geschlecht die Universitäten noch bis in das 19. Jahrhundert grundsätzlich verschlossen waren, hatte seinen Grund keineswegs in den kirchlichen Bindungen der Universitäten, denn auch deren zunehmende Entklerikalisierung änderte daran nichts. Man befürchtete vielmehr studentische Promiskuität und eine Entfremdung der Frauen von ihren häuslichen Aufgaben. Die Rechtslehre sprach den Frauen aus den gleichen Gründen wie den Juden das Recht auf Promotion ab: Man hielt den Doktortitel mit seinen Privilegien, Würde und Rechten für unvereinbar mit dem weiblichen Status. Allerdings konnte es auch Ausnahmen von dieser Regel geben, wenn eine Dame von Stand studieren wollte. Vor allem im südlichen Europa, insbesondere im Italien des 14. und 15. Jahrhunderts, pflegten adlige wie bürgerliche herrschaftliche Häuser ihre Söhne und Töchter gleichermaßen von Privat- oder berühmten Universitätslehrern erziehen zu lassen. Manche dieser Frauen erwarb eine außergewöhnliche Bildung und konnte als „Standesstudentin“ in universitären Kreisen verkehren. Héloise (1100–1164) soll in Paris die Artes studiert haben, als sie Schülerin und Geliebte des Bretonen Peter Abaelard (1079–1142) wurde. Dies war jedoch nur möglich, weil ihr Onkel, unter dessen Obhut sie stand, Kirchenrechtler war und ihr den Zugang zum Studium vermittelt hatte. Novella Andreae (1312–1352), Tochter des berühmten und reichen Bologneser Professors für Kirchenrecht Johannes Andreae (um 1270–1348) und selbst eine hervorragende Kirchenrechtlerin, vertrat ihren Vater in den Vorlesungen, wenn dieser krank war. Einem zeitgenössischen Bericht zufolge las sie hinter einem Vorhang, weil ihre auffallende Schönheit die ausschließlich männlichen Studenten sonst vom Vortrag abgelenkt hätte. Man bescheinigte ihr „männlichen Scharfsinn“ – das höchste Lob, das einer Frau in der Wissenschaft damals gezollt werden konnte. Dennoch bestätigt das männliche Gepräge wissenschaftlich erfolgreicher Frauen nur, dass Frauenbildung an den Universitäten nicht zeitgemäß war. Die Erstsemester standen zu Ivos Zeiten, obwohl fremd in einer neuen Stadt und sozialen Umgebung, doch nicht vereinsamt da. (vrgl. Heiliger Ivo Helory. Von (Verfasser) RA Dr. Michael Streck, RAin Dr. Annette Rieck). So, von 1473 bis 1798 stand der Heilige besonders an der Universität in Trier hoch in Ehren. An seinem Fest, dem 19. Mai, wurde feierlich der Dekan der juristischen Fakultät gewählt. Seit 1989 führt der Trierer Fachbereich Rechtswissenschaft das Siegel der alten Jura-Fakultät. Es zeigt einen Gelehrten am Bücherpult mit der Unterzeile „S. Ivo“. Rogier van der Weyden malte den Heiligen um 1450. Ivo war ein Gelehrter der Rechts- und Gotteswissenschaften. Zunächst arbeitete er 14 Jahre lang als Pfarrer, zog sich aber dann auf das väterliche Landgut in Kermartin zurück und führte ein Leben der Nächstenliebe und des Gebets. In unzähligen Prozessen stand er als Anwalt den Armen und Hilflosen zur Seite, ohne dafür eine Bezahlung zu verlangen. Insbesondere in Frankreich, aber auch in Italien, Belgien und Brasilien finden sich Ivo-Bruderschaften, die den Gedanken des Heiligen weiter verfolgen, Bedürftigen kostenlos juristischen Beistand zu geben. Eine Ivo-Wallfahrt findet in seinem Geburtsort Minihy-Tréguier statt, wo der Heilige auch begraben liegt. So, Ivo Hélory ist Patron der Juristen, Rechtsanwälte, Richter, Notare, Pfarrer, Priester, Armen, Waisen und der Drechsler sowie in Prozessen. Er war ein bretonischer Advokat und Priester. Ein junger Mann lässt sein elterliches Gut in einem entlegenen bretonischen Dorf hinter sich und wandert nach Paris, um an der berühmten Sorbonne das Recht zu studieren. Aus dem Studenten wird ein Richter, Anwalt und Priester. Die Menschen seiner Heimat, in die er schließlich zurückkehrt, lieben und verehren ihn wegen seiner Gerechtigkeit, Bescheidenheit und Mildtätigkeit. Nur 44 Jahre nach seinem Tod spricht die Kirche ihn heilig. Ohne ein einziges geschriebenes Wort hinterlassen zu haben, gelangt er im Nachleben zu ungeheurer Wirkung: Er wird in ganz Europa zum Patron der Richter und Anwälte, ja des gesamten Juristenstandes. Jahrhunderte lang feiern ihn die juristischen Fakultäten mit prunkvollem Zeremoniell und Festreden. Während seine Verehrung in Frankreich ungebrochen ist, kennt ihn in der ganzen Welt kaum noch jemand. Den Christen werden diese vielschichtige Persönlichkeit und ihre Wirkungsgeschichte historisch fundiert und gleichzeitig unterhaltsam näher gebracht. Fakten und Legenden, Anekdoten und Wunder versprechen ein gebildetes Lesevergnügen. Schutzpatron der Richter und Anwälte Er gilt als Schutzheiliger der Juristen. Er ist der einzige französische Heilige mit dem Titel „Monsieur“ St. Yves. Außerdem gilt er heute als bretonischer Nationalheiliger. Sein Namenstag, der 19. Mai, wird als bretonischer Nationalfeiertag Gouel Erwan (frz. Fest Yves) begangen. An seinem Fest, dem 19. Mai, wurde feierlich der Dekan der juristischen Fakultät gewählt. Seit 1989 führt der Trierer Fachbereich Rechtswissenschaft das Siegel der alten Jura-Fakultät. Es zeigt einen Gelehrten am Bücherpult mit der Unterzeile „S. Ivo“. Rogier van der Weyden malte den Heiligen um 1450. Künftig auch lassen es Patroziniumstag der 19 Mai. Ließ ihn an diesem Tag von der ganzen christlichen Welt verehrt werden. Amen.(fortgesetzt wird)

Stanisław Barszczak, Królestwo Norwegii i Niechorze Północy (świadectwo)
Do tej wizyty zachęcił mnie przed rokiem mój przyjaciel z Norwegii. Ale musiałem czekać okazji, by wybrać się w tę daleką podróż do Tromso za kołem podbiegunowym. Jest już koniec czerwca 2013 roku, moje przekonania zwyciężyły w innej duszy. Tak więc spełniły się moje marzenia. Pospacerowałem po Oslo, odwiedziłem parafię św. Olafa i parafię św. Hallvarda, wreszcie samolotem z Oslo-Gardemoen, udałem się w podróż na północ Norwegii, dwie godziny w powietrzu, to tak jakbym z Katowic poleciał do Rzymu. W Tromso Kommune mieszka obecnie 70 tys. mieszkańców, a nie przez przypadek miasto zostało nazwane „Paryżem północy”. Osobiście jestem za nadaniem miastu nazwy „Niechorza północy”, jednak wiem, że z pierwszą nazwą ta ostatnia nie ma się co równać. A tak konkretnie miasto na wyspach, swoją nazwę zaczerpnęło z centralnej wyspy Tromso, długiej na piętnaście i szerokiej na trzy kilometry. Tromsøya jest połączona z lądem przez most w Tromsø i Tunel Tromsøysund. Centrum Tromsø zawiera największą liczbę starych drewnianych domów w północnej Norwegii, najstarszy budynek jest tutaj z 1789 roku. Arktyczna Katedra, nowoczesny kościół z 1965 roku, jest chyba najbardziej znanym obiektem w Tromsø. Miasto jest centrum kulturalnym dla swojego regionu, szczyci się kilkoma festiwalami odbywającymi się w lecie. Norweski wódz Ohthere żył tutaj ok. 890 roku, który mówił o sobie, że mieszka „najdalej na północ ze wszystkich Norwegów”. Osada gminna w pobliżu Tromso sięga dwunastego stulecia. Pierwszy kościół na wyspie Tromsøya został wzniesiony w 1252 roku i nosił tytuł: „Kościół świętej Marii w Tromso w pobliżu pogan”., Tromsø otrzymnało prawa miejskie w 1794 roku, przez króla Christiana VII. Miasto szybko wzrosło na znaczeniu. Diecezja Hålogaland została stworzona w 1804 roku, z pierwszym biskupem Mathias Bonsak Krogh. Osada została zamieniona w gminę 01 stycznia 1838 roku, a stała się pełnoprawnym miastem w 1873 roku. Arktyczne polowania, od Nowej Ziemi po Kanadę, rozpoczęły się około 1820 roku. W 1850, Tromsø było głównym ośrodkiem arktycznego polowania, wyprzedzało dawne centrum Hammerfest, miasto prowadziło handel od Archangielska po Bordeaux. Miasto zyskiwało coraz więcej na znaczeniu w innych morskich działalnościach gospodarczych, pierwsza stocznia została założona tutaj w 1848 roku. W tymże 1848 roku, Kolegium Nauczycielskie tutaj zostało przeniesione z Trondenes. Kolegium nauczycielskie następnie przekształcono w Tromsø Muzeum w 1872 roku. Tacy badacze północy jak Roald Amundsen, Umberto Nobile i Fridtjof Nansen korzystali z wiedzy otrzymywanej w Tromsø odnośnie warunków w Arktyce, a często rekrutowali swoje załogi z Tromso. Zorza polarna obserwatorium została założona w 1927 roku. Podczas okupacji hitlerowskiej Tromso stało się siedzibą norweskiego rządu. Tromsø uniknęło wojny bez żadnych uszkodzeń, choć niemiecki pancernik Tirpitz został zatopiony przy Tromsøy wyspie w dniu 12 listopada 1944 r., zabijając przebywających na statku blisko 1000 żołnierzy niemieckich. Późne lata dwudziestego stulecia ujrzały również znaczącą rewolucję infrastrukturalną w otwarciu lotniska w Tromsø w 1964 r. Dzisiaj gmina Tromso jest prężnie rozwijającą się populacją ludności, to dom dla ok. 60 tys. ludzi, zakwaterowanie dla ok. 10 tys. studentów. Uniwersytet w Tromsø otwarto w 1972 roku, w tym czasie jeden z czterech uczelni w Norwegii i jedyny obsługujący północną część kraju. College nauczycielski i muzeum zostały ostatecznie włączone do uczelni. Norweski Instytut Polarny został również przeniesiony do Tromsø z Oslo w 1998 roku. W Tromso można obejrzeć „nocne słońce”, które występuje od około 18 maja do 26 lipca, chociaż góry blokują widok słońca o północy na kilka dni, co oznacza, że można zobaczyć słońce od około 21 maja do 21 lipca 2013 roku . Dzięki szerokości geograficznej Tromsø, zmierzch jest długi, co oznacza, że nie ma prawdziwej ciemności od końca kwietnia do połowy sierpnia. Słońce pozostaje poniżej horyzontu podczas nocy polarnej od około 26 listopada do 15 stycznia, ale ze względu na góry słońce nie jest widoczne od 21 listopada do 21 stycznia. Powrót słońca jest okazją do świętowania. Jednakże, ze względu na zmierzch, istnieje pewne światło na kilka godzin, nawet około środku zimy, często w pięknym niebieskawym świetle. Noce skracają się szybko, a w dniu 21 lutego Słońce jest nad horyzontem od 07:45 do 16:10, a 1 kwietnia od 05:50 do 19:50 (czas letni). Połączenie pokrywy śnieżnej i słońca często powoduje intensywne warunki świetlne od końca lutego do stopnienia śniegu w nizinach (zazwyczaj pod koniec kwietnia), a okulary są niezbędne podczas jazdy na nartach. Z tych powodów diametralnie różnych warunków oświetlenia w zimie, Norwegowie często dzielą zimę tutejszą na dwa sezony: Mørketid (noc polarna) i Seinvinter (koniec zimy). Tromsø jest w środku Zorzy Polarnej, Aurora Borealis (Northern Lights), strefa Tromso jest w rzeczywistości jednym z najlepszych miejsc na świecie do obserwacji tego zjawiska. Z powodu rotacji planety, Tromsø przemieszcza się ku strefie Zorzy koło godziny osiemnastej, a potem ponownie około północy. Jak to jest światło przez całą dobę w okresie letnim, tak zorza nie jest widoczna od końca kwietnia do połowy sierpnia. Kompaktowe centrum miasta jest największym skupiskiem zabytkowych drewnianych domów na północ od Trondheim, które współistnieją z nowoczesną architekturą. Mamy tutaj domy z datą 1789/1904, budowa domów drewnianych w ich pobliżu została zakazana w centrum miasta, podobnie jak w kilku innych miastach Norwegii. Najstarszy dom w Tromsø to jest Skansen, wybudowany w 1789 roku na szczątkach 13-wiecznej przedmurarskiej murawy. Muzeum Polarne (Polarmuseet), położone w nabrzeżnym domu z 1837 roku, przedstawia przeszłość Tromso jako ośrodka dla arktycznych polowań i punkt wyjścia do wypraw arktycznych. Norweska katedra tylko drewniana katedra, zbudowana została tutaj w 1861 roku, znajduje się w środku miasta, dzisiaj jest to mały Kościół w centrum miasta. Stare kino jest nadal w użyciu, teatr Verdensteatret, został zbudowany w 1915/16. Kino ma duże malowidła ścienne, wykonane przez miejscowego artystę Sverre Mack w roku 1921, obrazy z norweskich scen tradycji ludowej i z bajek. Arctic Cathedral, nowoczesny kościół zbudowany w 1965 roku, Kościół w rzeczywistości jest kościołem parafialnym, a nie katedrą, został sporządzony przez Jana Inge Hovig i jest prawdopodobnie najbardziej znanym obiektem w Tromsø. Kościół Norweski posiada osiem parafii w gminie Tromsø. Akwarium i Polarne centrum doświadczalne działa od 1998, żeby je obejrzeć trzeba krótkiego spaceru na południe od centrum miasta. Tromsø Museum jest muzeum uniwersyteckim, prezentującym kulturę i naturę Północnej Norwegii. Muzeum przedstawia również Arktyczno-alpejski ogród botaniczny, najdalej na północ na świecie położony ogród botaniczny. Kolejka linowa „idzie” na Storsteinen, 421 metrów nad poziomem morza, z panoramicznym widokiem na Tromsø. Ale Góra Tromsdalstinden, 1238 metrów (4062 stóp) jest najbardziej okazałą, i jest łatwo dostrzeżona z centrum miasta, jest również jednym z punktów orientacyjnych w terenie. Tromso może poszczycić się kulturą i językiem Sami, ma swoją symfoniczną orkiestrę, teatr, kluby sportowe, jako największa aglomeracja miejska Norwegii Północnej kandyduje obecnie do Zimowych Igrzysk Olimpijskich w 2018 roku. Pośród zieleni i nowych osiedli płyną też słodkie wody jeziora Prestvannet, znajduje się w centrum wyspy, przy nim spotkałem moje kaczuszki. W pobliżu jeziora usytuowane jest Planetarium i Instytut Fizyki, jako wydziały tutejszego Uniwersytetu. Na wyspie Tromso pełno akademików i nowych drewnianych domów. Po wylądowaniu na wyspie moje pierwsze kroki skierowałem do najstarszego kościółka w Tromso z 1803 roku, który znajduje się w dzielnicy Elverhoy. Jakieś dwieście metrów od kościółka przechodzę pobliski cmentarz protestancki i odnajduję Klasztor „Totus Tuus”, w którym mieszka na stałe 15 Sióstr Karmelitanek Bosych, którym przewodzi Siostra Bronisława (ul. Holdvegen 38). Codziennie w tutejszym kościółku sprawowałem Najświętszą Ofiarę Mszy świętej, powiedziałem kazanie, a z prezbiterium na prawo towarzyszyły mi modlitwy zza krat Sióstr Karmelitanek Klauzurowych, które pozostają przypisane do jednego domu na zawsze, a przybyły tutaj z Rejkjaviku. Następnego dnia w najstarszej dzielnicy wyspy podziwiam przystań dla jachtów, dla szybkich statków pasażerskich, tzw. Hurtigruten. Stąd można udać się w podróż morską do Skjervoy, Harstad za 900 koron norweskich, albo będąc w drodze z Bergen do Kirkenes zawinąć na kilka godzin do pobliskiego nabrzeża i płynąć dalej, za ok. 2,5 złotych polskich. Po obu stronach Tromsosundet, dużej cieśniny, z jednej i drugiej strony wyspy, dwa mosty: po stronie wschodniej Bruvegen, z drogą do Tromsdalen i z pięknym widokiem tutejszej katedry, a po stronie zachodniej Sandnes, z drogą do Kvaloy. W dzielnicy Langnes, na północ od miasteczka na wyspie znajduje się Tromso Luftvavn, lotnisko, które obsługują Norvegen lines. Wyspa ma inne dzielnice: Varden, Gronnasen, Breivang, Hamna, Myreng, Storskogen, na południu wyspy Bjerkaker i Folkeparken. W handlowej dzielnicy miasta Domkirke, kościół protestancki oraz Den katolske Kirke, kościół katolicki z siedzibą Biskupa Berislava z Chorwacji. W czasie mojej wizyty owszem porozmawialiśmy w języku niemieckim, modliliśmy się w kaplicy, ale poza dzisiejszym pogrzebem starszego kapłana Biskup mówił jeszcze o zapowiedzianej wizycie króla Haralda i królowej Norwegii Sonji, którym on chciał towarzyszyć w przechadzce po centrum miasta. Król i Królowa odwiedzali sąsiednie wyspy. Norwegia jest monarchią konstytucyjną. Według konstytucji, król ma bardzo szeroką władzę, m.in. wybiera Radę Państwa, w skład której wchodzi premier i co najmniej siedmiu członków, egzekwuje podatki, mianuje wszystkich urzędników cywilnych, kościelnych i wojskowych, jest naczelnym dowódcą sił lądowych i morskich, ma też prawo łaski. W rzeczywistości władza wykonawcza spoczywa jednak w rękach rządu, na czele którego stoi premier. Władza ustawodawcza jest w rękach Stortingu (jednoizbowy parlament), w którym zasiada łącznie 169 deputowanych. Wybierany jest na kadencję czteroletnią. Projekty ustaw wnoszone są przez jego członków lub rząd za pośrednictwem członka Rady Państwa. Konstytucja Norwegii obowiązuje od 17 maja 1814 roku, z późniejszymi zmianami. W Tromso poznałem jeszcze Księdza Marka i Księdza Mieczysława. Spaceruję często po pobliskich ulicach Storgata, Gronnegata, Bispegata, Kirkegata, jednocześnie wpatrując się w zatokę z jachtami, odwiedzając Bibliotekę Publiczną, zwracając uwagę na Clarion Hotel Bryggen, City Living Hotel, Rica Grand Hotel, Rica Isahavshotel, Skonsen Hotel. Jest na wyspie sklep z kolorowym szkłem gospodarstwa domowego, Glassnyta Blast. Na obejrzenie wyspie i pięknych gór rozlokowanych po przeciwnych stronach tutejszych wód, jeden szczyt zupełnie na wprost wyspy wznosi się swych graniem bardzo wysoko w górę, chyba niezdobyty, a więc możemy wybrać się w podróż Flybussem, to będzie 30-minutowa przejażdżka po wyspie (Bysightseeing) za 60 koron, na końcu nabrzeżem dookoła wyspy, asfaltowymi drogami Ringvegen, Strandvegen, Kvaloyvegen. Wyspa jest zielona i położona niżej, za wodą z wszystkich stron pokazują się piękne góry, z skocznią i wyciągiem narciarskim (blisko Hjorten). Kościół Katolicki zawitał tutaj w dziewiętnastym stuleciu. Stąd przedsiębrano wówczas, to jest okres prefektury nuncjusza Bernarda, wyprawy misyjne aż za Grenlandię, na Kanadę i do Eskimosów, groziła kara śmierci za wyznawanie wiary katolickiej. Sąsiednie wyspy nazywają się: Belvik, Kvaloy, Vengsoy, Lavkvik, Musvaer, Rissoy, Sandoy, Sessoy, Skulgam. Na wyspie można poruszać się z pomocą taksówek, autobusów, ale także uprawiać na licznych tutejszych, wyżwirowanych nawet w lesie szlakach rowerowych, sportowe biegi. Zaplecze komunikacyjne jest wspaniale zorganizowane. Wszędobylskie są mewy oraz gawrony, przydają uroku tej pięknej wyspie. Więc pięknego czasu i Wam wszystkim życzę.

I

Papsttum von Avignon, Der Papstpalast, Clemens VI

Anfang des vierzehnten Jahrhunderts führten Machtkämpfe in Rom dazu, dass Avignon für siebzig Jahre lang zum Sitz der Päpste und damit zur Hauptstadt des Christentums wurde. Nach dem kurzen Pontifikat des bereits 1304 verstorbenen Benedikt XI. ließ sich sein Nachfolger Clemens V. mit Unterstützung des französischen Königs Philipp der Schöne als erster Papst auf französischem Boden krönen. Nach der Krönung in Lyon wurde die päpstliche Residenz zunächst in die Grafschaft Venaissin verlegt, die seit dem Ende der Katharerkreuzzüge päpstliches Eigentum war. Im Jahr 1309 erfolgte der Umzug nach Avignon. Clemens’ Nachfolger Johannes XXII., vorher Bischof von Avignon, nahm zunächst seinen dauerhaften Sitz im Bischofspalast ein. Benedikt XII., ein hochgebildeter Zisterzienser, ließ den ersten Teil des Papstpalastes (Alter Palast) bauen. Clemens VI., der als prunk- und kunstliebend galt, errichtete den Neuen Palast. Der Papstpalast ist „das schönste und überwältigendste Anwesen der Welt“ beworden. Außerdem kaufte er 1348 die Stadt für 80.000 Goldgulden von Johanna I. aus Neapel ab und verleibte Avignon somit dem Kirchenstaat ein. Innozenz VI., der von 1352 bis 1362 amtierte, ist die heutige Stadtmauer zu verdanken. Schon Urban V. versuchte wieder nach Italien zurückzukehren, doch erst Papst Gregor XI. gelang es, sich gegen den französischen König durchsetzen und 1377 den Sitz zurück nach Rom zu verlegen. Dabei bekam er moralische Unterstützung von Katharina von Siena, die ihm half das Exil zu beenden. Da die französischen Kardinäle mit der Wahl seines Nachfolgers Urban VI. unzufrieden waren, wählten sie Clemens VII. zum Gegenpapst, der erneut von Avignon aus sein Amt ausübte. Mit dieser Wahl setzte das Große Abendländisches Schisma ein, das zur Spaltung der katholischen Kirche führte und erst wieder mit dem Konzil von Konstanz 1414 beendet wurde. Als letzter Papst übte Benedikt XIII. von 1394 bis 1417 sein Pontifikat in Avignon aus. Insgesamt residierten sieben römische Päpste in der Stadt, außerdem zwei Gegenpäpste, die nicht von der katholischen Kirche anerkannt wurden. Die Verlegung des Papstsitzes nach Avignon sollte sich nachhaltig auf das Stadtbild auswirken. Der mächtige Papstpalast entstand und um die Stadt herum ein Verteidigungswall. Hinzu kamen gotische Kirchen, Klöster und Türme sowie eindrucksvolle Kardinalslivrées. Der neue Papsthof wurde zu einem der glanzvollsten Höfe des Mittelalters. Mit dem Papsttum begann gleichzeitig der Aufschwung der Stadt. Avignon wurde zu einem intellektuellen, künstlerischen und kulturellen Zentrum. Im Gefolge der Päpste strömten viele Menschen in die Stadt, darunter Kardinäle, Kleriker, Adlige, Handwerker und Kaufleute. Aber auch Architekten, Bildhauer und Künstler wurden angezogen, wie etwa die italienischen Maler Matteo Giovanetti und Simone Martini oder der Dichter Francesco Petrarca. Zu der Zeit sollen etwa 30.000 Menschen in der Stadt gelebt haben, womit Avignon zu den großen Städten Westeuropas zählte. Jedoch konnten nicht alle Menschen gleichermaßen vom neuen Reichtum profitieren. Während innerhalb der Stadtmauern vor allem die Kardinäle und Adligen in Prunk und Wohlstand lebten, wurden die äußeren armen Stadtviertel von immer mehr Bettlern, Tagelöhnern und Prostituierten bewohnt. Die schlechten hygienischen Zustände begünstigten 1349 den Ausbruch der Pest, die ungefähr 11.000 Menschen das Leben kostete. Darüber hinaus litt die Bevölkerung unter Dürreperioden, Hungersnöten und umherstreifenden plündernden Soldaten des Hundertjährigen Krieges. Nach dem Weggang des letzten Gegenpapstes Anfang des fünfzehnten Jahrhunderts blieben Avignon und die Grafschaft Venaissin unter Verwaltung eines päpstlichen Gesandten. Als 1481 die Provence an das Königreich Frankreich fiel, hatte die Stadt sogar den Status einer päpstlichen Enklave auf französischem Boden. Von den in Frankreich wütenden Hugenottenkriegen blieb auch Avignon nicht verschont. Nachdem es in Orange zur Zerstörung zahlreicher kirchlicher Güter durch Protestanten kam, wurden von Avignon aus päpstliche Truppen in die Stadt entsandt, die dort ein Massaker veranstalteten. Als Vergeltungsmaßnahme wurde Avignon 1562 durch den Baron des Adrets belagert. In den darauffolgenden Jahrhunderten bis zur Französischen Revolution erlebte Avignon eine glückliche Zeit, in der es zum Bau neuer Häuser, Kirchen, Monumente und Hôtels kam. Eine Ausnahme bildete der Ausbruch der Großen Pest im Jahr 1721, der die zuvor 24.000 Einwohner zählende Stadt auf ein Viertel ihrer Bevölkerung dezimierte. Die Französische Revolution spielte sich in der Provence vor allem in den großen Städten Marseille, Aix, Arles und Avignon ab. 1790 kam es in der Provence zur Verwaltungsaufteilung in Départements. Für die Bildung des Départements Vaucluse wurde im Zuge der einsetzenden Entchristianisierung eine rasche Angliederung der päpstlichen Gebiete an Frankreich gefordert, was in Avignon zu einer papsttreuen Konterrevolution führte. Diese blieb jedoch ohne Erfolg. Revolutionäre Truppen annektierten 1791 Avignon und die Grafschaft Venaissin, die damit ihren Sonderstatus verloren. 1793 wurde Avignon Hauptstadt des neu geschaffenen Départements Vaucluse. Bei den revolutionären Kämpfen kam es in der Stadt zur Zerstörung vieler Bau- und Kunstdenkmäler. Zur Zeit des Zweiten Kaiserreiches wurde das Stadtbild weiter verändert. Es kam zur Verbreiterung der Rue de la République, zur Vergrößerung des Place Pie und zur Anlage von Lustgärten am Rocher des Doms. Der Papstpalast war von 1309 bis 1417 Sitz des sogenannten Avignonesischen Papsttums und Residenz der Päpste. Der französische König Philipp IV. hatte im Jahr 1309 durch machtpolitische Ränkespiele die Wahl eines französischstämmigen Papstes durchgesetzt, der nicht in Rom sondern in Avignon residierte. Philipp umstieß somit das fundamentale Selbstverständnis der katholischen Kirche, nämlich dass ihr Oberhaupt in Rom residieren soll, weil der erste Papst, der Apostel Petrus, traditionell als erster Bischof von Rom gilt. Freilich dienten auch Viterbo und Anagni im Laufe der Papstgeschichte als langfristige Papstresidenzen, aber eher aus praktischen Gründen. Avignon wurde zu einem Stein des Anstoßes, um französische Macht zu betonen: Beginnend mit Clemens V. nahmen sieben aus Frankreich stammende Päpste ihren Sitz in Avignon. Im Jahr 1377 verlegte Gregor XI. seine Residenz wieder nach Rom, was jedoch die französischen Kardinäle nicht anerkannten, die im Folgejahr einen Gegenpapst wählten und damit das Schisma einleiteten, das der katholischen Kirche bis zum Ende des Konzils von Konstanz (1417) zwei Päpste bescherte, die sich gegenseitig nicht anerkannten. Der Papstpalast wurde hauptsächlich von Benedikt XII. und Clemens VI. gebaut, dem dritten und vierten französischen Papst. Clemens VI. kaufte außerdem die Stadt Avignon von Königin Johanna von Neapel. Bis zur französischen Revolution blieb die Stadt somit Teil des Kirchenstaates. Froissart beschrieb den Palast als „das schönste und überwältigendste Anwesen der Welt“. Der Palast wurde auf dem Rocher des Doms errichtet, der einzigen Anhöhe, die sich nahe genug an der Rhône befand und auf der auch die Kathedrale Notre-Dame des Doms steht. Seit 1976 nimmt das Internationale Kongresszentrum zwei Flügel des Papstpalastes ein. Für die Veranstaltungen stehen zehn Empfangs- und Arbeitssäle zur Verfügung. Die großen Prestigesäle Grand Tinel und Grande Audience im Besucherbereich des Palastes werden ergänzend zu den Versammlungsräumen für die Organisation von Cocktailpartys, Galadiners, Ausstellungen, etc. genutzt. Zusätzlich spielen zwei französische Fernsehserien in der Stadt: La Demoiselle d’Avignon (1972) und La Prophétie d’Avignon (2007), die im Papstpalast gedreht wurde. Es gibt zahlreiche Persönlichkeiten, die mit der Stadt Avignon und ihrer Geschichte in Verbindung stehen. Avignon hat nicht nur unzählige Söhne und Töchter hervorgebracht, sondern auch viele berühmte Persönlichkeiten von außerhalb geprägt. Dazu gehören vor allem Päpste und Kardinäle (Annibaldus von Ceccano, Hélie de Talleyrand-Périgord) und die anderen Personen.

Avignon, 7. Mai 1342, die Kirche der Dominikaner, die Weihe des neuen Papstes

Im Hinblick auf die Geschichte Europas geht jetzt Held unserer Geschichte. Papst Benedikt XII. ernannte ihn 1338 zum Kardinal. Wer war dieser große Mann? Clemens VI., eigentlich Pierre Roger oder Peter von Fécamp, (geborene um 1290 auf der Burg Maumont in Rosiers-d’Égletons (Corrèze), Frankreich; † 6. Dezember 1352 in Avignon, Frankreich) residierte vom 7. Mai 1342 bis zu seinem Tod als Papst der katholischen Kirche in Avignon. Pierre Roger stammt vermutlich aus südfranzösischem Adel. Er trat früh in den Benediktinerorden ein. Im Jahr 1326 wurde er Abt von Fécamp, zwei Jahre später, 1328, Bischof von Arras. 1329 wurde er Erzbischof von Sens und ein Jahr später auch Erzbischof von Rouen. Als Erzbischof von Rouen war er acht Jahre lang Kanzler von Frankreich und erster Minister Philipps VI. Das Konklave wählte ihn nach zehntägiger Sedisvakanz am 7. Mai 1342 zum neuen Papst. Seine Inthronisation in Avignon erfolgte am 19. Mai. Clemens war zwar ein hochgebildeter Mann und einer der besten Redner seiner Zeit, er war aber auch ein undurchschaubarer Diplomat. Er war ein sehr weltlicher Papst, der seine Lust an Genüssen aller Art geistlich-zeremoniell-theologisch verbrämte. Im Papstpalast wurden rauschende Feste gefeiert. Er veranstaltete mondäne Jagden und die Verschwendungssucht war in seiner Zeit überall vorherrschend. Die verschwenderische Lebenshaltung am Hof von Avignon ähnelte der von Papst Leo X. hundertsiebzig Jahre später. Petrarca beschrieb in seinen 18 Briefen sine titulo die Zustände am päpstlichen Hof, die nach eigenem Bekunden auf persönlichen Erfahrungen beruhten. Birgitta von Schweden und Katharina von Siena klagten Clemens wegen der allgemeinen Papst-Börse und dem Merkantilismus von Avignon an. Brigitta nannte ihn sogar einen amator carnis. In der zweiten Novelle des ersten Tages aus Decamerone beschrieb Boccaccio, der dieses Werk 1347 im ersten Jahr der Pest begann, die Zustände am päpstlichen Hof, wobei er nicht übertrieb. Das Grauen des Ausbruches der europäischen Pest 1347 ließ den Papst völlig kalt. Er dachte gar nicht daran, seinen ausschweifenden Lebensstil zu ändern. Auf Anordnung seiner Ärzte soll er den heißen Sommer von 1348 zwischen zwei Feuern, die immer brannten, verbracht haben. Nur so hat er möglicherweise den Schwarzen Tod überlebt, weil Hitze und Rauch die Flöhe von ihm fernhielten. Clemens war auch ein Nepotist: Vier Monate nach der Besteigung des Stuhls Petri ernannte er zehn neue Kardinäle. Neun davon kamen wie er aus Südfrankreich und fünf waren sogar seine Neffen. Unter ihm dominierte das Limousin. Während seines Pontifikats ernannte Clemens VI. insgesamt 25 Kardinäle, davon 19 aus Südfrankreich, von denen acht seine Neffen oder andere nahe Verwandte waren. Ihm verdanken es seine Mätressen sowie Scharen von Nepoten und Günstlingen, neuen Einfluss errungen zu haben und große Vermögen ansammeln zu können. Er förderte zahlreiche Künstler mit seinen Mitteln, die er aus Steuererhöhungen schöpfte. Mit seinen skrupellosen Methoden der Geldbeschaffung übertraf er sogar Papst Johannes XXII. Das englische Parlament stellte fest, dass die Einkünfte des Papstes aus dem Erwerb vakanter englischer Pfründe die Einkünfte des englischen Königs um das Fünffache überstiegen. Als Antwort auf die Anklagen des englischen Staates erklärte Clemens VI., dass seine Vorgänger im Gegensatz zu ihm es eben nicht verstanden hätten, Papst zu sein.
Der Papst setzte auch die Prozeduren gegen Kaiser Ludwig fort. Der Kaiser wurde jeden Sonntag erneut gebannt. Der Papst führte „Prozesse“, die die Würde des Kaisers untergraben sollten. Trotz dieser Drohungen bemühte sich der Kaiser weiter um Aussöhnung mit dem Papst. Die Kurfürsten missbilligten aber im Sinne des Kurvereins von Rense die gegen den Kaiser gerichteten Prozeduren des Papstes. Der Papst musste, was die Rechte des Reiches betraf, nachgeben. Clemens nutzte klug den Konflikt zwischen dem Kaiser und dem papsttreuen Haus Luxemburg-Böhmen und förderte die Gegenkandidatur Karls IV., Enkel Heinrichs VII., 1346 zum Rex Romanorum. Kaiser Ludwig war nun isoliert. Sein Tod am 11. Oktober 1347 beendete den Konflikt. Die Anhänger des alten Kaisers erklärten Günther von Schwarzburg zu seinem Nachfolger. Doch schon kurz danach verzichtete dieser weise auf diese Würde. Der Konflikt zwischen Kaiser Ludwig und den Päpsten schädigte das Ansehen der Päpste von Avignon politisch, geistlich und moralisch. Für die Kirche entstand ein Schaden, der schwer zu beheben war.
An Philipp VI. und dessen Nachfolger Johann II., den Guten vergab er Millionenanleihen für ihren Kampf im Hundertjährigen Krieg. Am 12. Juni 1348 erwarb er für 80.000 Gulden die Grafschaft Avignon von Königin Johanna I. von Neapel in ihrer Eigenschaft als Gräfin von der Provence. Clemens schuf damit einen päpstlichen Staat an der Rhône. Ihm kam entgegen, dass König Karl auf seine kaiserlichen Rechte an dem päpstlichen Avignon verzichtete, obwohl Karl zu dieser Zeit noch gar kein Kaiser war. Auch Clemens rief zu einem Kreuzzug gegen die Muslime auf. In völliger Unkenntnis der Lage der orientalischen Christen hatte er kein Verständnis für die überlebenswichtige Toleranz dieser Christen gegenüber dem in ihren Ländern siegreichen Islam. Sein Entschluss zum Kreuzzug war nicht aus der Sorge um die dortigen Christen entstanden, sondern aus dem Wunsch, mit dem Kreuzzug das gesunkene Ansehen des Papsttums gegen die europäischen Nationalmonarchien zu stärken. Dieser Plan war aber eine Illusion. Als anerkennenswert hebt sich im Wirken von Papst Clemens hervor, dass er den Juden, die während der Pestjahre in allen Ländern entsetzliche Pogrome erdulden mussten, geholfen hat oder zumindest es versucht hat. Judenverfolgern drohte er sogar harte Strafen an. Am 4. Juli 1348 wandte sich Papst Clemens VI. in einer Bulle gegen die Verfolgung von Juden als Verursacher der Pest. Sie wurde weitgehend ignoriert. Daher folgte am 26. September 1348 von ihm eine zweite päpstliche Bulle mit dem Titel „Quamvis perfidiam“, in der er Juden vor dem Vorwurf, Verursacher von Brunnenvergiftungen zu sein, in Schutz nahm. Er drohte den Verfolgern die Strafe der Exkommunikation an.[1][2] Die Geißlerbanden, die sich bei den Judenpogromen besonders hervorgetan hatten, erklärte er zu Häretikern. Durch den Verfall und die Anarchie bedingt errichtete Cola di Rienzi in Rom eine Diktatur. Er fand in Italien und sogar beim Papst Anerkennung. Als der Papst allerdings erkannte, dass die nationalitalienische Bewegung des Rienzi das Papsttum in Italien gefährdete und vielleicht sogar dessen universelle Institution in Frage stellte, änderte Clemens seine Meinung. Als Rienzo immer mehr zum Tyrannen wurde, verlor er seine Macht und wurde vom Papst gebannt. Unter abenteuerlichen Umständen kam er noch einmal an die Macht. Er wurde schließlich, in der Zeit des Pontifikats von Papst Innozenz VI., von römischen Bürgern gelyncht. 1350 rief Clemens VI. die zweite Feier eines heiligen Jubeljahres aus. Er legte in der Bulle Unigenitus am 27. Januar 1343 auch fest, dass diese Feiern künftig alle 50 Jahre stattfinden sollten. Am 6. Dezember 1351 legte er in der Konstitution Licet in Constitutione neue Regeln zur Papstwahl fest. Papst Clemens VI. starb nach zehnjährigem Pontifikat am 6. Dezember 1352 und wurde in der Abtei-Kirche von La Chaise-Dieu beigesetzt. Sein pompöses Grabmal war mit vierundvierzig Marmorsäulen ausgestattet. Er bestimmte auch, dass seine sämtlichen geistlichen und weltlichen Nepoten hier beigesetzt werden sollten. Dieses Recht sollten auch seine Frauen, Kinder und Enkelkinder besitzen. Diese Selbstverherrlichung einer Papstdynastie stand in der Welt einzig da. Das Monument wurde 1562 von den Calvinisten zerstört.

II

Avignon, das Ende 1343, Dialog mit Cecilia Gräfin von Turenne,
Turenne ist eine Abfolge von vier Familien Visconti gesehen, Zentral-Frankreich. Die ersten Herren von Turenne erschien im 9. Jahrhundert. Die Stadt wurde zu einem wahren Feudalstaat nach den Kreuzzügen und einer der großen Lehen von Frankreich im 14. Jahrhundert. Während der ersten Hälfte des 14. Jahrhunderts, die über Viscounty wurde von den Comminges gemacht, Pyrenäen Feudalherren, bevor sie für 94 Jahre an Roger de Beaufort, von dem zwei Päpste von Avignon, Clement VI und XI kam Gregory übertragen. Diese Familie hatte zwei Viscounts: Roger William III von Beaufort und Raymond de Turenne XIII und zwei viscountesses Namen Antoinette de Turenne und Eleonore de Beaujeu. Viscountesses Namen Cecylia, der Name der Frau, die Gräfin, der ein Freund Clemens VI wurde. Hier wohl Affinitäten Familie beeinflusst, d.h. Clemens VI(Pierre Roger) und seinem Bruder William III Roger de Beaufort, von des Grafen von Beaufort und Alès. Im Zimmer des Deer Palast der Papst in Avignon, William III Roger de Beaufort und Sein Vater Jagd mit Falken.

-(Cemens VI) In vielen Diözesen wurden die Bischöfe die Beschlüsse der Synoden, die verboten den Handel an Sonntagen unternehmen…

III
Avignon, 09.06.1348, Die Audienz für die Römer und die Königin von Neapel
Papst auf einem Stuhl sitzend… unter dem Kopfkissen lag das Evangelium. Er nahm es reflexartig.

IV
Avignon, Anfang des Monats Dezember 1352
Clement VI in seiner Studie über die Brevier in der Hand, denkt laut…
Bankett, um das Ende des Jubiläumsjahres feiern, Treffen mit Künstlern
Berühmtheit erlangte das Bankett, das Papst Johannes XXII 1324 in Avignon gab. Bekannt wurde das von Kardinal Hannibal von Ceccano für Klemens VI ausgerichtete Bankett. (Annibale Caetani de Ceccano, v.1282-1350). Und jetzt die großen Prestigesäle Grand Tinel und Grande Audience wurden gefüllt. Unter den geladenen Gästen waren uns bereits bekannt all die Helden dieser Geschichte. Aber Europa wurde durch das ganze Drama der Pest gehen. Um das Jahr 1340 herum, also im Mittelalter, lebten in Deutschland rund 11,5 Millionen Menschen und in ganz Europa rund 73,5 Millionen. Das war erstaunlich wenig, wenn man bedenkt, dass heute in Deutschland mehr Menschen leben als damals in ganz Europa. In jener Zeit lebten die Menschen sehr unhygienisch. So war es möglich, dass sich von einem Jahr zum anderen eine neue Krankheit ausbreiten konnte, die Pest, auch Schwarzer Tod genannt. Ab 1347 fiel der Pest mehr als ein Drittel der Bevölkerung in ganz Europa zum Opfer. Menschen verweilen. „Die Büßer hatten ihren Ausgang nach Sonnenuntergang im Scheine der Fackeln. Eingehüllt in Kapuze und Kukulle marschierten sie Stück für Stück vorbei, wie Geister. In den Armen trugen sie Tabernakel, Reliquien, Räuchergefäße, die einen ein riesiges Auge mit einem Dreieck, andere eine große Schlange, die sich um einen Baum wickelt.“ Ende Mai 1342 bis Anfang September 1343 hielt sich Petrarca teils in Avignon. Im September 1343 sandte ihn der Papst nach Neapel, um die Oberhoheitsrechte des heiligen Stuhles zu wahren. Die ihm 1346 angetragene Würde eines apostolischen Sekretärs schlug er aus. Die Nachricht von der Erhebung des römischen Volkes gegen seine adligen Tyrannen und von der Ernennung Cola Rienzis zum Volkstribun (1347) begeisterte ihn zu seinem berühmten Brief an den letztern und an das römische Volk, der aber sein gutes Einvernehmen mit der Familie Colonna trübte. Ende des Jahres brach P. selbst nach Rom auf. Als er aber unterwegs die üble Wendung der Dinge in Rom erfahren hatte, ging er nach Parma, wo ihn 19. Mai 1348 die Nachricht vom Tode Lauras traf, und in andre Städte. Ende 1350 reiste er zum Jubiläum nach Rom und schloß unterwegs in Florenz mit Boccaccio innige Freundschaft. Dieser überbrachte ihm nach Padua 6. April 1351 ein Schreiben der Republik Florenz, das ihn einlud, in Florenz an der neugestifteten Universität zu wirken; doch er lehnte ab. Im Sommer 1351 kehrte er nach Vaucluse zurück, verließ es aber 1353 für immer und verbrachte sein Lebensende in Oberitalien. Zunächst lebte er acht Jahre in und bei Mailand im engsten Verhältnis mit den Visconti. Auch Kaiser Karl IV. empfing ihn bei seinem Besuch in Italien (1354) überaus freundlich und unterhielt sich tagelang mit ihm. Gerüchte, daß dieser einen neuen Zug nach Italien beabsichtige, veranlaßten 1356 eine Sendung Petrarcas nach Prag, wo der Kaiser ihn zum Pfalzgrafen machte.
Am Rande des universellen Spaß, Gesang und Tanz stattfinden freundliches Gespräch Gäste mit den Mitgliedern des Haushalts.
-(Clemens VI) Cecilia, ich bin schon ein Großvater, siehe, der mich kannte dh meine Freunde schon auf der anderen Seite des Lebens seien.

-(Cecilia) Sie wissen, was Giovanni Bocaccio sagte: Was menschlich ist, was ist es? “Human ist, Sie Mitleid mit dem unglücklichen haben.” “Während die Landwirte im Allgemeinen ein Hahn für die zehn Hennen zu ermöglichen, sind zehn Männer kaum ausreichen, um eine Frau zu behandeln” “Machen Sie es wie wir sagen, und nicht wie wir es tun.” “Der Himmel wäre in der Tat Himmel sein, wenn Liebhaber waren dort erlaubt so viel Freude, wie sie auf der Erde erlebt hatten.” “Die Menschen neigen dazu, die schlechten, anstatt das Gute glauben.”

– (Philippe de Cabassoles) Leben nur einen kurzen zwanzig Gehminuten voneinander, sind wir jetzt sehr nahe beieinander, in Vaucluse
(przypis: Philip wurde Bischof von Cavaillon am 17. August 1334 gewählt. Er besuchte den Rat von Avignon im Jahr 1337. Philip wurde Vormund von Robert von Anjou Enkelin an seinem Tod, Königin Johanna I. von Navarra. Er wurde Kanzler von Sizilien im Jahr 1343)

– (Petrarca) Bruder,”möge Gott, dass ich genug Kraft und Gesundheit hatte, dies machte es ermöglichen meinen Herzenswunsch zu erfüllen wieder, – ein Wunsch gemacht noch stärker von der Nachricht über dein Wesen unter uns – wir wünschen Ihnen noch einmal sehen mehr. Aber in diesem, wie in allen anderen lassen Gottes Wille geschehe. Falls dieser Wunsch nicht auf der Erde erfüllt sein, werde ich dich wieder sehen, so Gott will, in unserem himmlischen Vaterland. Lasst Christus den Herrn nicht leugnet mir diese , dass ich nach meinem Tod nicht mehr von ihm getrennt sein, der war so Geliebte zu mir in diesem sterblichen Leben! ”
(fortgesetzt wird)

stanislaw Barszczak, Mühle Vergessenheit

(was hier beschrieben wurde kommt aus der Phantasie des Autors des Textes)

Menschen Geschichten:

Musiker: jacopo da bologna, Gherardello da Firenze and Giovanni da Firenze,
Maler Matteo Giovanetti und Simone Martini
Dichter: Giovanni Bocaccio, Francesco Petrarca,
Giovanni Colonna, Petrarca Freund
Cola di Renzo, Roman Tribüne
Petrarca Freunde: Antonio von Ferrara, Tommaso von Messina, Dionisio da Borgo San Sepolcro,
Laura de Noves, die Frau des Grafen Hugues de Sade,
Guillaume II Roger, Bruder von Papst Clemens VI, Baron de Pertuis et Saint-Remy, Vicomte de Lamothe et de Valernes, comte de Beaufort et d’Alès , Vicomte von Turenne, der Neffe von Clement VI und Bruder von Gregory XI, zwei der berühmtesten Päpste von Avignon.
Aliénor de Comminges, Frau von Guillaume, Gräfin von Turenne
Könige:
Johann von Luxemburg (10. August 1296; † 26. August 1346 in Crécy), auch Johann von Böhmen, später Johannes der Blinde genannt, war König von Böhmen 1310–1346, Markgraf von Mähren, Graf von Luxemburg und Titularkönig von Polen 1310–1335
Phillip VI, König von Frankreich,
Johann II., den Guten, sein Nachfolger
Eduard III., König von England
Karl IV. ,römisch-deutscher König (ab 1346), König von Böhmen (ab 1347) und römisch-deutscher Kaiser (ab 1355)
Robert I, der weise König, König von Neapel und Graf von Provence, starb, 20. Januar 1343, Neapel
Joanna I, Königin von Neapel 1343-1382, Gräfin von Provence, Prinzessin von Achaia, Titular-Königin von Jerusalem
Päpste: Johannes XXII, Benedikt XII, Klemens VI
Kardinäle aus Frankreich:
Hélie de Talleyrand-Périgord, Kardinal von Auxerre,
Pierre Després, Apostolischer Nuntius
Kardinäle aus Italien:
Nicolò von Capoccia, Bischof von Utrecht , dann von Urgel
Hannibald von Ceccano, Erzbischof von Neapel, Kardinal in Lucina und dann in Frascati
Hugues Roger, Kardinal von Tulle
Bischöfe:
Ildebrandino Conti, Bischof von Padua
Philippe de Cabassoles, Bischof von Cavaillon, und Herr von Vaucluse, Kanzler von Sizilien
Francesco Nelli, Priester von Florenz

Familie Collonesi, Conti, Kleriker, Adlige, Tagelohnern, Handwerker und Kaufleute, Bettlern

Berühmtheit erlangte das Bankett, das Papst Johannes XXII 1324 in Avignon gab. Bekannt wurde das von Kardinal Hannibal von Ceccano für Klemens VI ausgerichtete Bankett. Annibale Caetani de Ceccano (v.1282-1350)

Einführung
Der höchste Platz Marseille, Panier-Viertel, können Sie sehen, die Überreste von zwei Mühlen, die durch die lokalen Winde angehoben und dazu beitragen, das Wohlbefinden der Bewohner. Und ich war dort … Die Symbolik der Mühle zeigt den Reichtum des menschlichen Geistes, denke ich, es wäre eine optimale Expression des Inhalts, dass ich möchte, dass Sie hier zu vermitteln sein. Mit seinen circa 80.000 Einwohnern liegt die Stadt auf dem 2. Platz in Frankreich. Marseille liegt auf einer Höhe von 54 Metern über dem Meerespiegel. Die genauen Umstände der Gründung der Stadt sind nicht bekannt. Daher wird immer gerne eine Legende erzählt, fragt man nach den Ursprüngen der Stadt. Das Gebiet soll von einem Stamm besetzt gewesen sein, die sich die Nams nannten. Als 600 v. Chr. Griechen aus Phokäa ankamen, wollte es der Zufall, dass just zu diesem Zeitpunkt, der Chef der Nams ein Essen für seine Tochter Gyptis gab, bei welchem sie einen Gatten wählen sollte, indem sie dem Auserwählten einen Kelch reichen sollte. Auch die gerade angekommenen Griechen wurden eingeladen und Protis, der junge Chef der Griechen, wurde von Gyptis mit dem dargereichten Kelch ausgewählt. Durch die Heirat der beiden soll so die neue Stadt am Ufer des Lacydon an der Mündung der Rhône von ionischen Griechen gegründet worden sein. Damals wurde Marseille Massalia (oder auf Lateinisch Massilia) genannt. Die Phokäer fanden hier eine neue Heimat und bauten eine Stadt, die sich Richtung Meer ausrichtete und dem Handeln widmete. So entschied im Laufe der langen Geschichte der Stadt immer der Handel über das Schicksal Marseilles, sei es im Sinne der Prosperität in den Anfangsjahren oder des Unglücks, als der Handel im Mittelmeerraum im 4. Jahrhundert stark zurückging, was für die Stadt fatale Folgen hatte. Eine weitere Besonderheit der Stadt war und ihr ständiges Bestreben in Richtung Autonomie gegenüber den anderen Städten und Mächten, d.h. hauptsächlich gegenüber Frankreich insgesamt, den König von Frankreich und Paris. Lange hatte das römische Reich der griechischen Stadt eine gewisse Autonomie bewilligt, die neben ihrer Funktion als Handelsstadt, für ihr Bildungswesen sehr berühmt wurde. Die Stadt hat sich also lange selbst verwaltet. Nach der Gründung Marseilles kam es aber immer wieder zu Konflikten mit den dominierenden keltischen Stämmen. Im Jahre 125 v. Chr. rief Massalia die Truppen des Römischen Reiches um Hilfe, um die Angriffe der Barbaren abzuwehren. Das Gebiet um Marseille bis zur Mündung der Rhône wurde im Zuge der Konflikte von Rom erobert. Es wurde dann in die Provinz Narbonensis eingegliedert und blieb bis zum Ende des Römischen Reiches in seinem Besitz. Nach dem Untergang des Römischen Reiches wurde die Stadt im Jahre 481 von den Westgoten erobert, 508 von den Ostgoten, 536 von den Franken und später im Jahre 879 von den Niederburgundern. Von 750 bis 960 war Marseille mit dem Kloster Saint-Victor die Residenz der Bischöfe von Marseille. Im 10. Jahrhundert, nach Ihrer Zerstörung durch die Sarazenen, wurde Marseille wiederaufgebaut und dem Vicomte de Marseille unterstellt. Ab 1216-1218 wurde Marseille zur selbstständigen Republik, bis Karl von Anjou 1250 die Stadt unterwarf, die schließlich 1481 mit Frankreich vereinigt wurde. Zwischenzeitlich war es die große Pest, die im Jahre 1347 durch den Hafen von Marseille nach Europa eindrang und dort Millionen von Toten forderte. Vier Jahrhunderte später, zwischen 1720 und 1721, war es eine erneute Pestwelle, die die Hälfte der Bevölkerung Marseilles hinwegraffte. Im Jahre 1792 sangen Soldaten aus Marseille beim Einzug in Paris das von Rouget de Lisle in Straßburg geschriebene Lied. Das Lied mit dem recht grausamen Text wurde später die Nationalhymne Frankreichs und bekam auf Grund dieser Begebenheit den Namen La Marseillaise. Im 19. Jahrhundert wurde durch die industriellen Innovationen und die Eroberungen, die Frankreich hauptsächlich in Afrika und Asien machte, ab 1830 der Schifffahrtshandel neu belebt. Unter Napoleon III. entstanden in der Stadt grandiose Boulevards nach Pariser Vorbild, wofür die prachtvolle Rue de la République zwischen altem und neuem Hafen ein gutes Beispiel gibt. Mit der Eröffnung des Suezkanals im Jahre 1869 entwickelte sich Marseille zum bedeutendsten Hafen des französischen Kaiserreiches. Im Jahre 1906 und 1922 feierte Marseille seinen Reichtum mit den kolonialen Ausstellungen, die sehr erfolgreich waren. Während des Zweiten Weltkrieges galt Marseille als eine Hochburg der der Résistance. Zu Zeiten des Zweiten Weltkriegs hatte Hitler vor, die Stadt auszuradieren, da sie alles darstellte, was er hasste, vor allem eine kosmopolitische Bevölkerung und Kultur. IIm Jahre 1943 wurde ein Großteil der Altstadt tatsächlich von deutschen Truppen zerstört. Der Wiederaufbau der Stadt nach dem Zweiten Weltkrieg erfolgte nach Plänen von Auguste Perret. Nach 1962 (der Unabhängigkeit Algeriens) prägte die Ansiedlung von mehreren Hunderttausenden Repatriierten (zurückkehrende Franzosen) aus Algier die Stadt.Sehenswürdigkeiten in Marseille: Marseille Vieux Port, den Hafen mit zahlreichen Segelschiffen Théâtre National La Criée, auf der anderen Seite der alte Hafen Cathédrale La Major, sehr schöne Kathedrale, sehr empfehlenswert sie anzuschauen! In der Nähe ist Le palais du Pharo, Jardin Des Vestiges, Parc et Palais Longchamp- Museum und Ausstellung, Park. Basilique Notre Dame de la Garde, die hohe Spitze ist eine stattliche Kirche aus der Mitte des neunzehnten Jahrhunderts gebaut wurde. Unbedingt besichtigen. Wunderschöner Blick auf Marseille und Umgebung ! Vorsicht: 1. es ist dort immer sehr windig. 2. der Weg zum Dom ist anstregend. Aber es lohnt sich, auch zu Fuß. Zuerst muß ein Hügel zu Fuß (anstrengend) oder mit dem Auto durch kleine und enge Gassen erklommen werden. Anschließend habe ich noch 175 TreppenStufen gezählt, belohnt mit einer grandiosen Aussicht über Marseille. Der Kirchenbau selbst ist das Wahrzeichen Marseilles, das weithin sichtbar über der Stadt thront. Der Glockenturm wird von einer über 9m hohen Marienstatue gekrönt. Viele Votivtafeln zieren das Kircheninnere ebenso wie viele von der Kirchendecke hängende Schiffsmodelle, die für die Errettung vieler Seefahrerschicksale danken sollen. Man kann direkt vom Hafen mit einem regulären Linien Bus auf die Basilique fahren. Der Ausblick ist wunderschön. Die Kirche ist von außen auch recht nett anzuschauen. Auf dem Meer in der Ferne sieht man Ile du Château d’If- die Überfahrt zur Insel ist schon sehr schön. Dort angekommen hat man einen super Ausblick auf Marseille. Zwar kann man in der Festung nicht sonderlich viel sehen, aber man bekommt einen guten Einblick in das damalige Leben. Einfach nur beeindruckend! Das Chateau d´If wurde als Festung zur Verteidigung von Marseille 1531 fertiggestellt. Um 1580 wurde es umgewidmet zum Gefängnis . Seine Berühmtheit erlangte es durch den Roman “Der Graf von Monte Cristo” von Alexandre Dumas. Die Marseille vorgelagerte kleine Insel aus Kalkgestein wird über ein Dampferchen vom alten Hafen (Fischerhafen) erreicht. Die Festung selbst gibt nicht viel her, die Aussicht aber ist sehr gut. Eine Warnung muß vor den agressiven Weißhauptmöven ausgesprochen werden . Das Chateau d’If ist ein ehemaliges Gefängnis auf einer kleinen Insel vor Marseille. Bekannt ist die Insel vor allem durch “Der Graf von Monte Christo” geworden. Ein Besuch lohnt sich. Nicht nur, weil man einen schönen Blick zurück auf Marseille hat. Wenn Sie in Marseille sind müssen die Kirche betreten, dh. die Abtei Saint-Victor de Marseille wurde im 5. Jahrhundert durch Johannes Cassianus (um 360-um 435) in der Nähe der Gräber der Märtyrer von Marseille gegründet. Unter diesen Gräbern war namengebend Viktor von Marseille, † 303 oder 304. Die Abtei ist seit 1700 Jahren eines der Zentren des Katholizismus in Südfrankreich. Johannes Cassianus, Mönch in Bethlehem, Wandermönch in Ägypten, Diakon von Johannes Chrysostomos (344/49-407) in Konstantinopel, Priester in Antiochia oder Rom, befand sich im Jahr 416 in Marseille, wo Proculus, der Bischof von Marseille, ihn damit beauftragte, am Südufer des Lacydon (des Alten Hafens von Marseille) ein Kloster zu gründen. Damit handelt es sich bei dieser Abtei um die älteste Klostergemeinschaft Westeuropas. Vom Ende des 10. bis zum 18. Jahrhundert lebten hier Benediktinermönche. Im Römischen Reich war die Gegend um die Abtei ein Steinbruch gewesen, eine Grotte in diesem Steinbruch wurde später zu einer christlichen Nekropole, die vielleicht um die Überreste der Märtyrer Volusianus und Fortunatus angelegt worden war. Johannes Cassianus ließ das Kloster um diese Grotte (heute die Kapelle Notre-Dame des Confessions) herum errichten. Viktor von Marseille, der unter einem Mahlstein zerquetscht wurde, weil er sich weigerte, dem christlichen Glauben abzuschwören, und der der Abtei seinen Namen gab, war – nach Eucher, Erzbischof von Lyon im 5. Jahrhundert – Offizier in der Thebaischen Legion, die vollständig aus Christen bestand, und von denen viele während der Verfolgungen Diokletians und Maximians im Jahr 303 zu Tode kamen. Von 750 bis 960 war Saint-Victor die Residenz der Bischöfe von Marseille. Karl der Große übertrug der Abtei das Salzrecht, die Zoll- und Ankergebühren im Hafen von Marseille. Ludwig der Fromme und Lothar I. bestätigten diese Privilegien. Ende des 9. oder Anfang des 10. Jahrhunderts wurde die Abtei durch Sarazenen-Überfälle zerstört. Honorat II., Bischof von Marseille seit 948 und Verwandter des ersten Vizegrafen von Marseille ließ das Kloster wieder aufbauen. Sein Verwandter Pons I., Bischof 977, setzte diese Arbeit fort. Der erste Abt von Saint-Victor wurde im Jahr 1005 Wilfredus (oder Guilfred). Papst Johannes XVIII. († 1009) gewährte der Arbeit eine Reihe von wichtigen Privilegien, die den Reichtum des Klosters begründeten und von vielen Päpsten in der Folge bestätigt wurden. Um 1020 bis 1047 war der katalanische Mönch Isarn Abt von Saint-Victor; unter dessen Regierung die Macht des Klosters so stark wuchs, dass Papst Benedikt IX. im Jahr 1040 die Kirche weihte, und Isarn nach seinem Tod am 24. September 1047 heiliggesprochen wurde. Am 28. September 1362 wurde Abt Guillaume Grimoard zum Papst gewählt, er nahm den Namen Urban V. an. Nach seinem Tod in Avignon 1370 wurde sein Körper nach Saint-Victor überführt. Von 1570 bis 1588 war Giulio de Medici Abt von Saint-Victor. Die Historiker verdächtigen ihn, die Bibliothek der Abtei – deren Inventar im 12. Jahrhundert schriftlich festgehalten wurde – geplündert zu haben. Am 17. Dezember 1739 ordnete Papst Klemens XII. die Laizisierung der Abtei an. 1794 wurden das Kloster und zwei Kirchen ausgeraubt, die Reliquien verbrannt, Gold und Silber zum Schlagen von Münzen benutzt, und die Gebäude in ein Strohlager und einer Gefängnis umgewandelt. 1963 begannen die Stadt Marseille und das Kulturministerium mit einer vollständigen Renovierung der Abtei, die 1997 in der Liste der Monuments historiques aufgenommen wurde. Legenden besagen, der Heilige Lazarus segelte nach Marseille, und hier als Bischof begraben wurde, in diesem Kloster. (Informationen über die Abtei nahm das Internet) Während meines Aufenthaltes in Marseille ich eines Tages zu einem nahe gelegenen Avinionu deren Ruhm stammt aus dem vierzehnten Jahrhundert und ist mit der Geschichte des Papsttums verbunden ging. Von Papst Urban V, mit seinem Leben, Marseille und Avignon in irgendeiner Weise noch mehr mich zu den Geschichten der katholischen Kirche eröffnet haben. Ich wagte zu gehen, ist es erst jetzt, nach 21 Jahren von meinen Reisen in der modernen Welt, einfach so, und so beginnt Diese neue Geschichte, die wir das Ende noch nicht wissen. Wenn man die Altstadt verlässt und sich den Uferböschungen zuwendet, gelangt man zur berühmten steinernen Brücke von Avignon, der Pont Saint-Bénézet. Von ihren zweiundzwanzig Brückenbogen, die im 14. Jahrhundert über die Rhône gebaut wurden, hielten der Flut von 1668 nur vier Bogen stand, so dass die Brücke heute im Fluss endet. Das Bauwerk, das eine erstmals im 12. Jahrhundert errichtete und mehrfach erneuerte Holzkonstruktion ersetzte, ist durch das Volkslied Sur le pont d’Avignon, … (Auf der Brück’ von Avignon, …) bekannt geworden. Der Ursprung dieses Liedes, das ursprünglich Sous (dt. unter) le pont d’Avignon hieß, liegt in der Zeit, als die Brücke noch bis auf die Île de la Barthelasse führte: Damals gab es dort ein Volksfest, das u. a. unter den Brückenbögen stattfand. Der Papstpalast aus dem 14. Jahrhundert und die Brücke Saint-Bénézet aus dem 12. Jahrhundert gehören zum UNESCO-Weltkulturerbe.
Was ist der Ursprung der “Avignonesische Gefangenschaft der Kirche”, auch bekannt als „Babylonische Gefangenschaft des Papsttums“? Avignon ist eine Stadt und Gemeinde in der Provence in Südfrankreich am östlichen Ufer der Rhône mit 89.683 Einwohnern (Stand 1. Januar 2010), von denen etwa 12.000 innerhalb der Stadtmauern wohnen. Avignon ist Sitz der Präfektur und gleichzeitig die größte Stadt des Départements Vaucluse. Da sie von 1309 bis 1423 Papstsitz war, trägt sie den Beinamen „Stadt der Päpste“. Die Altstadt von Avignon mit ihren prächtigen, mittelalterlichen Häusern ist von einer intakten und imposanten Befestigungsmauer umgeben. Die Altstadt mit dem gotischen Papstpalast (Palais des Papes) aus dem 14. Jahrhundert, der Bischofsanlage, dem Rocher-des-Doms und der berühmten Brücke Pont St. Bénézet zählt zum UNESCO-Weltkulturerbe. Künstlerisch und kulturell ist die Stadt durch das Festival von Avignon auch weit über die französischen Landesgrenzen hinaus bekannt. Im Jahr 2000 war Avignon Kulturhauptstadt Europas. Avignon befindet sich am Zusammenfluss der Rhône und der Durance, die im Süden der Gemeinde entlang fließt und gleichzeitig die Grenze zum Département Bouches-du-Rhône bildet. Die Rhône befindet sich westlich der Gemeinde und bildet die Grenze zum Département Gard. Dank der günstigen strategischen Lage legten im sechsten oder fünften Jahrhundert vor Christus die Phokäer von Marseille einen befestigten Flusshafen und einen Warenumschlagsplatz (Emporion) namens Avenio an, der vor allem flussabwärts verschiffte Waren aufnehmen sollte. Der neue Name bedeutete soviel wie „Stadt der gewaltigen Winde“, und findet sich auch auf Münzen geprägt. Unter der ab 48 v. Chr. beginnenden römischen Herrschaft kommt es zum Ausbau des Flusshafens und zur Umbenennung der Stadt in Colonia Iulia Augusta Avenionesium. Außerdem wurde die Stadt zu einem florierenden Gemeinwesen erweitert. Kaiser Hadrian verlieh ihr den Status einer römischen Kolonie. Von der römischen Stadt sind nur wenige Überreste erhalten geblieben. Lediglich Teile einer Säulenhalle und eines Forums zeugen noch von der antiken Architektur. Die meisten Bauten wurden vermutlich zur Zeit der Päpste zerstört oder überbaut. Die Christianisierung wurde möglicherweise Ende des dritten Jahrhunderts vollzogen. Außerhalb der Stadtmauern existierte eine kleine christliche Gemeinde, die als Vorläuferin der Abtei Saint-Ruf gilt. Während der Völkerwanderung verlor Avignon an Bedeutung. Kriege und Epidemien sorgten für einen Rückgang der Bevölkerungszahl, so dass nur noch ein kleiner Bezirk um den Rocher des Doms besiedelt blieb. 737 verbündete sich die Stadt mit den in die Provence einfallenden Sarazenen. Als Vergeltung kam es in der Schlacht bei Avignon zur Eroberung durch die Truppen Karl Martells, die die Stadt bis auf die Grundmauern niederbrannten. Danach setzte die Entwicklung des Feudalwesens und eine lang anhaltenden Periode des Friedens ein. Die Herrschaft über die Stadt wurde unter dem Bischof, der einen eigenen Palast neben der Kathedrale besaß, und dem Provencegrafen aufgeteilt, der auf dem Gipfel des Rocher des Doms residierte. Karte des Königreichs von Arles, das 1032 ans Heilige Römische Reich angegliedert wurde Im Jahr 932 bildete sich aus den Königreichen von Provence und Hochburgund das Königreich Arelat heraus, in dem Avignon eine der wichtigste Städte wurde. Mit Angliederung des Königreiches von Arles an das Heilige Römische Reich 1032 unterstanden Avignon und die Provence dem deutschen Kaiser. Die Rhône bildete zum Königreich Frankreich von nun an die neue westliche Grenze des Kaiserreiches und konnte nur über die alte Holzbrücke bei Avignon überquert werden. Im zwölften Jahrhundert errang Avignon den Status einer sich selbst verwaltenden Stadtrepublik nach italienischem Vorbild. In dieser Zeit entstand ein erster Mauerring und die St. Bénézet-Brücke, mit der sich die Stadt zu einem bedeutsamen Durchreisepunkt im Süden Frankreichs entwickelte. Zur Zeit der Albigenserkriege kämpfte die Stadt auf Seiten der Albigenser und verweigerte König Ludwig VIII. 1226 die Durchreise, was zur Belagerung von Avignon führte. Avignon wurde drei Wochen lang ausgehungert und musste schließlich kapitulieren. Es kam zur Zerstörung der Festungsanlagen und zu einer schweren Beschädigung der Brücke. Um 1250 schaffte Ludwigs Sohn Karl I. von Anjou die kommunale Selbstverwaltung wieder ab und stellte die Stadt zurück unter gräfliche Herrschaft. Seit 1290 gehörte sie dem Grafen der Provence Karl II. von Anjou, der zugleich König von Neapel und ein treuer Vasall der Kirche war. Bereits 1303, noch vor Ankunft der Päpste, gründete Papst Benedikt VIII. die Universität Avignon in Konkurrenz zur Pariser Sorbonne.

stanislaw Barszczak, Mühle der Vergessenheit(Nachwort, Teil 3)

Journalismus ist die Religion der modernen Gesellschaften. Es heißt Fortschritt der Zivilisation heute. Priester sind nicht verpflichtet zu glauben, und die Menschen nicht zu glauben. Die Welt hat keinen Anfang und kein Ende. Die Plakate in unseren Städten nur unterstützen diese These. Die Toiletten überzeugen, dass die Leute nicht unter seinem Niveau nicht absteigen können. Doch die polnische Wort hat eine Gedanken erklären, die niemand in der Welt immer noch nicht vorstellen können. Die Welt ist wie ein Museum, an das jede Person eine Rolle spielen kann, oder einen Künstler oder einen Besucher oder Wachemenschen zu spielen. Ich träume immer noch. Ich bewundere Menschen, die leben für das Internet, mit den Produktionssystemen und Programme. Aber es ist nicht das Wichtigste, was realisieren kann, was das Leben eines Mannes füllen kann. Ich bevorzuge eine Welt, in der alles von Grund auf neu gebaut werden muss. Der Weg zu mir ist meine Heimat, Polen, aber meine Liebe ist wahrheit. Ich würde sagen, ein Wort von Z. Krasinski jetzt: wie der Mond in den Himmel, so das die Geschichte der Völker, der Nationen auf der Erde zu erhöhen, um zu verringern.(Ende des Zitats) Manchmal betrüge ich das Leben, Schritt zu halten mit den Ereignissen von gestern. Ich schreibe so, dass es Ihre Idee war. Sie sehen, nachdem alle, die weich gekochte Eier, vor unseren Augen den Traum von einem vereinten Europa durchgeführt werden kann. Oft in Zeremonien Gastfreundschaft sinkt, und auf den Gefühlen Geschäfte dominieren. Der Dichter sagt, Frauen brauchen, um in jedem Alter sie zu lieben. Im zwanzigsten Jahrhundert M. Gorki sagte: “Zwar gibt es immer noch eine Lüge, aber die Wahrheit durch das Ende führen wird. “Die Wahrheit ist immer konkret. Ich würde jedoch das Alphabet Sie verlassen von dem, was wirklich Polnisch wird, und was in polnischer Sprache falsch ablehnen zu lernen. Nach meinem Aufenthalt in Teneriffa, ich glaube, ich könnte sogar zu den Höhen der Menschheit steigen, auch wenn an einer Schnur ein Drachen, ich habe einige Fähigkeiten, sie zu verwirklichen. Ich beschloss die alte Wahrheit wieder zu beleben, ich weiß nicht, wie gut ich tue, weil die alten Sünden lange Schatten haben. Und Gott hat gewonnen. Wenn ich die offensichtliche Wahrheit höre, immer scheine mir, für mich ist dies die Wahrheit, dass ich bereits jemals gehört habe. Wie Sie wissen, war ich auch in Hollywood. Ich werde Ihnen sagen, warum, weil ich nicht meine ganze Kopf über Wasser halten kann. Ich überquere die Gegenwart. Ich trage das Kreuz der Gegenwart. Aber richtig zu, es ist nicht viel, denn auch die alte Uhr geschlossen zweimal am Tag ist auch richtig. Dann habe ich in den Armen eines Riese ging, ich bete für den frühen Heiligsprechung von des Jahrtausend Primats, Stefan Kardinal Wyszynski. Ich bin fest davon überzeugt, dass jeder Mensch das Gefühl noch größere ist. Es übertrifft uns in jeder Minute unseres Lebens. Und so wie es in den Pflanzen, Insekten von selbst, so dass die Menschen für einander da für sich existieren. Der Dichter schrieb: Gib mir die richtigen Worte und den richtigen Akzent, und ich werde die Welt bewegen. “Lasst uns die Dinge nicht nur, wie sie sind aussehen, aber wie sie verwendet werden können um.” Bereits A. Einstein da einmal sagte: “Es gibt keinen Schaden des Tabaks, da es keine hässlichen Frauen sind … / Das Schicksal der Menschheit als Ganzes es wird, für den sie verdient.” Das ist, warum ich das große Beethoven auf dem Sterbebett sagte: “Klatschen Sie, Freunde, die Komödie ist vorbei! ” Ich persönlich denke, habe ich immer 44 Jahre alt, und meine Liebe für die Katolische Kirche ist immer egoistisch. Wie ich Sie gesagt habe, ich war in Avignon. Und wenn ich zu den orthodoxen Kirchen, Kiew Kirchen und Rumänischen ‘Biserika’ aufgestiegen bin, war ich immer in den Bann der betenden Gesichten, und ich wollte wieder allein zu sein glücklich für das Glück der anderen Leute. Es ist wahre Freiheit, dass unserer Akt aus den Tiefen unseres Seins stammt. Zur gleichen Zeit, wenn ich schaute auf die Symbole der Gottes Mutter, dachte ich an unsere ‘verdammten’ Mütter oft, die ihre Kinder im Stich gelassen wurden. Hölle auf Erden. Nähe unseres Mütter hier auf der Erde, ist es jetzt dachte ich an. Französischer Humorist, er schrieb in diesem Zusammenhang: “Ich will in den Himmel wegen des Klimas gehen, aber es muss eine Hölle von viel mehr Spaß machen, weil weil wir dort die Gesellschaft unserer Freunde sogar genießen können.” Maria Dabrowska schrieb: “Die Hölle auf Erden ist, ist es in jedem Menschen, und jeder von uns vor einem inländischen Gericht der letzten Instanz stehen kann, und wachen als anderer, ein neuer Mensch.” So nicht alle Atheisten in die Hölle gehen müssen. Dann als ich ging aus den Kirchen raus, dachte ich, ein Mann der Tat zu sein, wieder unsere Welt erneuern. Jemand sagte, dass der Ozean kann nicht mehr Wasser hinzuzufügen, als hat, sowie etwas von seinem Gehalt abgezogen kann. Sie können nur den Leib des Menschen töten. Sie können nicht töten seine Stimme. Am Tag, wenn die Menschen Angst zu stoppen, ein Meisterwerk werden sie anfangen, das heißt, dauerhaft Arbeit zu schreiben. Daher würde Ich mag, um die menschliche Wort für Erz ihre wunderbare Leben ersetzen. Also reiße ich die Minuten der Zeit um zu schreiben. Ich schreibe auch um das Auge etwas zu täuschen. Ich mache das weitere Leben. Ich eröffne mein Leben wie weiter. Ich möchte gegen die Zeit gelten, und Sklave des neuen Jahrtausends ihn zu lieben, und auch die Mutter des Mannes mehr als alles andere schätzen. Und man muss hartnäckig lieben, wenn Sie aufgehört haben etwas zu lieben. Ich möchte mehr als Opfer zu gehen, um die Zeit des letzten Menschen zu retten. “Orient glaubt, Europa versteht, Amerika konfrontiert.” Aber hier gehe ich wieder Fegefeuer, denn ich auf den billigsten Dinge in der Religion lege, ich weiß, die Liebe ist noch am Leben, noch am Leben Herz ist. So, bevor Sie diese Sprung in der Geschichte der Menschheit lege auf. Denn dies es nicht für uns, sondern für unser Land geboren sind. Ich erinnere mich daran, aus meiner Jugendzeit, vorzeitige Frühling. Ich ich möchte für jemanden alles meinen. Daher weiß ich auch, ich wollte nicht. Ich bin jetzt nicht sicher von meinem Geschäft. Die Menschen in meiner Kindheit Aussichten auf etwas gedacht hatten, traf ich ein paar Zeichen, die Persönlichkeiten. Es gibt keine größere Schönheit als das Leben. Polnischer Dichter Juliusz Slowacki aus des Denkmals von der Kirche von heiliger Nicholas in Kiew ermutigte mich, er gab mich eine Inspiration gegen menschliche Vergessenheit. Ich möchte mein Gesicht überall Sie zeigen, gut gebildetes Gewissen aufwachen. Wir haben nicht die Zeit. Aus diesem Grund meine Reise um die Welt gebe, möchte ich zu dem, was ich finde in den bekannten Ländern hinzuzufügen. Ich besuchte Kirchen, dachte ich so, einerseits braucht die moderne Welt die Weisheit der Kontemplation. Zur gleichen Zeit, auf der anderen Seite, der Macht des Bösen ebenfalls etwas geschlagen wurde. Dadurch die Mühle einiger Vergessenheit, der Vergesslichkeit, endgültig entfernt ist. So ist es, durch Christus der Welt endlich geliebt werden kann.(fin)

stanislaw Barszczak,”Mühle der Vergessenheit”(NACHWORT,2)

-Das ist alles, was ich für Sie gebaut hatte. -Mutter, es scheint mir, schauen Sie, das lässig Stroll durch das verrückte Asyl, Isolierung für Menschen zeigt, dass Glaube beweist gar nichts. In Wirklichkeit die Welt ist alles ein und dasselbe, und jeder in einem Traum in seine Traumwelt läuft weg. Selbst wenn du alle wege gingst, erreichst du nicht die Grenzen der Seele, die Tiefe davon. Natur liebt es, Dinge zu verbergen. Aber ich glaube dir Mutter, glücklich sein! … Wir sind am 27. April 2013 Jahr, Priesterberufe Tag in Marseille. Jahr für Jahr die Korsen erfüllen die Eucharistiefeier in der Absicht, die Berufungen zum Priestertum, diesmal in Marseille, Fünfter Sonntag der Osterzeit, unter dem Vorsitz von Msgr. Georges Pontier, Erzbischof von Marseille und Msgr. Olivier de Germay, Bischof von Ajaccio, in der Kathedrale von Marseille, EL Major. Und ich war da, aber ich habe jeden Tag ein wenig Freude. Große Reichtum für das Leben eines Mannes bescheidenes Leben ist.Nach der Legende, in Marseille, heiliger Lazarus war … Intelligenz des Glaubens ermöglicht es uns heiligen Lazarus in Zypern zu finden, dann in Marseille. Während der Regierungszeit des Antoninus Pius Lazarus schlief er in dem Herrn ein zweites Mal. Familie von Bethanien kam um Provence auch zu . Antike breviaries von des heiligen Victor von Marseille kommunizieren darüber nach ein paar Jahren von seiner pastoralen Funktionen in Zypern, Lazarus ging er zu dem Schiff und für die großen Dinge über das Meer, kam nach Marseille, wo die Funktionen eines Priesters durchführte, und in Heiligkeit und Gerechtigkeit Gott er diente er, der er gab sich selbst völlig. In das Kloster von des heiligen Victor (V Jahrhundert), im Keller, an der Wand, können Sie sehen, des heiligen Lazarus als Bischof mit Mitra und Bischofsstab. In der Kirche bewunderte ich den Wandteppich im rechten Seitenschiff, der Darstellung der heiligen Stadt, Jerusalem. Und ich sehe die heilige Stadt, das neue Jerusalem, das vom Himmel herabgekommen ist … Also ich träume von polnischen schönen Staat. Was uns die Philosophie oder eine Religion, die zu Leben nicht hilft? Wunden zu heilen, aber die Narben wachsen mit uns. Auf der Suche nach einer Antwort auf meine vorliegenden Untersuchung, ging ich vor einem Monat nach Kiew. Vor hundert Jahren Polnischen Nation, die Pole, haben wir einen Krieg geführt gegen die Ukrainer, nach allem, Kiew schon unsere war, Kiew gehörte der Krone des Königreichs Polen. Es scheint mir, in schlechten Zeiten wollte ich nach Kiew gehen, wenn ich nichts zu der Geschichte, nichts um es auch orthodoxer Priester manchmal gleichgültig habe zu gehen. Die dreistündige Morgen in Kiew Kirchen, ist es immer noch “zu viel” für mich, als mein aktuelles Gebet und die vorbereitete Begegnung mit Christus. Aber wenn ich stille, stille Welt ist auch. Schließlich wurde Ich eine Person als Subjekt in Aktion, Entität in meinem Leben, ich kann uns jetzt allein in Christus zu sehen. Entität, das heißt, die Haltung ist angenommen: ich vergebe allen, vergib mir alle, dann Taten der Liebe, etwas zu tun, nicht umgekehrt. Nun können Sie sehen, warum ich nehme meine aktuelle Reisen um auf der ganzen Welt zu, Ausflüge in der ganzen Welt. Ich schließe meine Augen, welken die Blätter. Aber wie ich gehe weg, es wird schlecht gehen. Die ganze Welt ich werde Sie nehmen! Außerdem bin ich davon überzeugt, dass die Platane mehr Grün wachsen in meinem kleiner Garten, ging ich nicht düster Leute hinter, und ich habe immer noch glänzende Augen, trotz der Geschichte dieses Landes. Er wollte mit Ihnen sein, die tolle Leute in Kiew. Die Falken! Ich aß ein leckeres Abendessen mit Ihnen, wie die Bar “Olivia”, Pfannkuchen mit Käse. Metro Center (Kreszczatyk) ist sehr tief in den Boden, wie ein Schutz für die Anwohner von Kiew. Statuen von Lenin auf dem Boulevard Shevchenko, Bogdan Khmelnitsky auf dem Platz vor Kirche der heiligen Sophia, eine riesige Statue von des Vladimir, er sieht Kiew in der Nähe des Flusses Dnjepr. Dies gibt es in der Nähe der Linie der Wagen, wie unser Zug nach Gubałówka in Zakopane (Funiculaire), in der Nähe der Kirche von des heilgen Dimitri. Ich komme am Flughafen Zhulyany, und lange auf den Rückflug nach Kattowitz wartend, bekommen wir eine bescheidene Mahlzeit. Im Terminal Ich traf Großmutter, die zu ihrer Tochter nach Russland geht(Perm) geht, sie spricht etwas über das Quadrat, Platz von Henry Rzewuski in ihrer Familie Ortschaft Pogrebiszcze. In Kiew traf ich einen Taxifahrer (er nahm mich n die Innenstadt für 50 Griwna), auch den Bischof der Kirche von des heiligen Alexander, ehrwürdigen Priester Peter Malczyk, Priester Don Joseph, Cyprian, Arcadius in der Kirche von des heiligen Nicholas, Kirchemeister Herr Alexander. Ich sah Statue von M. Bulgakow in der Nähe der Andriejewski Kirche (rot, ich glaube, sie ist die schönste). Ich ging zu der griechisch-katholischen Kathedrale auf der linken Seite des Dnjepr. Schauen Sie noch einmal am Fluss Dnjepr, es ist in der Renovierung River Waterfront vom Stadtzentrum, es ist ein Sandstrand auf der anderen Seite des Dnjepr auch. Ist ein Fluss breit, mit großen Brücken, ich war nicht der Kiewer Höhlenkloster, aber sah von außerhalb des Golden Gate. Ich war auf der Show im Theater: ” Großvaters Traum” (Diaduszkin Sen), gebürtig aus Dostojewskis Text (“Nu-da… ich hatte einen Traum,” Großvater sagte). Es war auf der Straße von Bogdan Khmelnytsky, nicht weit aus der Operhaus, wo gestern war ich auf dem Ballett von G. Bizet “Carmen”. Besuchte ich außerhalb das Stadion für die Euro 2012 gebaut. Zur gleichen Zeit meines Besuchs in Kiew es fand die Tagungen: Ukrainischen Forum nahe der Philharmonie. Ich war auch im Museum der ukrainischen Literatur. Eines Tages werde ich von den Unterschieden verrückt wurde, durch städtische Mittel der Kommunikation. Man könnte mit der alte Straßenbahn durch die Stadt reisen. Die Trolleybusse, Busse, Kleinbusse, so schien es, für 50 Jahre oder mehr sie gehabt hatten mögen. Ich lebte in einem Block von der Straße Miżigirskaja (Mittelstadt).
Mai, einen Monat, die bereits hinter uns schon ist. Ich lief Mai seltsam unnatürliche Weise. Erste Flugzeug flog Ich für Budapest, dann nach Tirgu Mures in Rumänien, dort neun Stunden mit dem Zug, von Razboieni nach Suceava. Es geben eine schöne Bahnhöfe in Suceava. Gerade würde ich sagen, die Lokomotive der Geschichte und Revolutionen nun in Bahnhöfen bewegt haben sind, und die Visitenkarten unserer lokalen Bahnhöfen sind. In Suceava (nördlichen Rumänien) war ich in einer Jugendherberge von Herr Mieczyslaw (Lary Hostel). Außerdem in Suceava erwartet mich Frau S. Finaru, Vize-Dekan der Universität Stefan cel Mare. Dort stellte ich mein Papier in Englisch als die Philosophie des E. Levinas, unter dem Titel: “Verantwortung und Freiheit in den Texten von E. Levinas”. Ich wurde sehr herzlich vom Dekan der Philosophischen begrüßt und um die wissenschaftliche Zusammenarbeit eingeladen. Herr Professor Sorin Tudor-Maxim, am nächsten Tag er nahm mich aus der Stadt. Wir besuchten die orthodoxe Kirche (Bisuriken), ” auf dem Berg der Humor”, Voronezs Kirche. Kirchen bestehen aus drei Teilen, sie sind schön von innen und außen, mit Wandmalereien. Was ich dachte hier: Sie haben, um durch das Leben zu gehen, so leise, dass unser Schicksal nicht bemerkt wird. Aber sie müssen auch ein volles menschliches Verständnis, wenn man bedenkt, wie lange Mensch, er geboren wurde, erstellt. Ich ging ins Unbekannte. Zu leugnen, was mein ist, ist Gemeinheit, ich dachte. Im Mai der Natur ist wie eine Frau. Nehmen Sie den Zug nach Suceava, bewunderte die charmante rumänischen Land in der Mitte des Mai, wenn alles Leben kommt, blühen Bäume. Jemand sagte: Die Welt ist eine Leidenschaft, es ist auch der Wille, Weisheit aber nicht. Obwohl mit der Weisheit jedoch beobachtet ich, der nur und kräftig Ordnung der Natur sei. “Erbarme dich unser,” schien seine Anwesenheit von weißen Blüten die lokalen Pflanzen und Bäumen in den fabelhaften Täler verteilt zeugen, trotz der allgegenwärtigen Eroberungen der menschlichen Zivilisation. Als ich von zu Hause denken, die Heimat, mit dem Flugzeug nach Tromsø fliege, und verpackte ich im August das Schiff Nordcapp oder Polarlys, Norwegen, zu Fuß auf den sechs Ebenen gehe, sage etwas über Polen. Hurtigruten ist ein wichtiger Teil der nördlichen Verkehr in Norwegen, und bietet auch große Chancen für kurze und lange Reisen Segeln von Tromsø durch die Meere des Nordens. Aber auch wenn ich denke Heimat, ist es vor allem für reiche country Monat Mai, die ich überall erwacht zum Leben aussehe. Aber bewundern nicht nur die Natur, sondern wachsen lassen eindrucksvoll auf die volle Ernte. Das Nachdenken über die Heimat, ich ziehe mehr und größere Fläche auf dem Boden, und sehe es durch meine, polnischen Augen. Giovanni Boccaccio schrieb:” Wie die Sterne Schmuck am klaren Nachthimmel sind, Blumen im Frühling, Dekoration von grünen Wiesen und die Bäume voller Blätter, und die Hügeln des Stolzes der Welt, so geistreichen Sprüche, wir sagen, wie den Schmuck der herrlichen und schöner Gesprächen sind.” Ich erinnerte mich an meine April Aufenthalt in Avignon jeztz, und evozierte in meinem Kopf Bilder von langen und schönen Aufruf von Papst Clemens VI mit Cecilia von Turenne, auch von zentraler Bedeutung für ihre Korrespondenz, die mit witzigen Sprüche aus dem Leben der damaligen Zeit gezeichnet dekoriert wurde. Du musst manchmal Fehler der Welt aufzudecken, um sie zu verbessern. “Der Papst Außenseiter ist moralisch mächtiger als als derjenige, die Komuniken, Verbote wirft.” Allerdings habe ich nicht zu beneiden dem Clement VI, der im Palast der Päpste in Avignon wohnte,ich gestehe mit ihm zusammen dem Grundsatz, dass es besser sühnen, gegen die sie gelebten,und leiden, und dann für das nicht bereuen, was sie haben nicht das bekannt. Letztes Mal war ich auch in Florenz. Ich sitzte mich auf der alten Brücke Florentine,dann war ich in den Hof des Palastes Corsini, im Hochparterre Treppe des Palastes sah ich den Helden von einem meiner Dramen, Papst Clemens XII. Die Welt ist schön, ich bereue nichts. Die Welt letzten Öffnung lediglich braucht, auf das Menschen innere Schönheit. (fortgesetzt werden)

STANISLAW BARSZCZAK, Am Ende der Geschichte ” Mühle Vergessenheit ”

Nur ein Mensch, der arbeitet, man kann Ihren Urlaub genießen. Weil wir nur die Erscheinung der Dinge wissen, das Ding an sich ist unerkennbar, besuchte ich diesmal in Marseille, Hafen und Altstadt, die in Süd Frankreich liegt. Denn wir in unserer Zeit alle undenkbaren Sache in unserem täglichen Leben wieder stellen. Wie ich denke, der Mann über die Maulwurfshügel, kein Berg wieder stolpert. Ich glaube, dass jeder am Herzen Klatsch ist, lassen Sie mich Ihnen ein paar Sätze über mich jetzt sagen. Mein jetziges Leben entpuppt sich, wie das Innere des Antiquitätengeschäfts von Herr Bruno Vigi, des Besitzers des Ladens, der auf der Straße Breteuil in Marseille befindet sich, mit schönen Bildern, gibt es hier alles, und alles hat seine eigene Geschichte. Und ich hatte in meinem Leben die ganze Welt, die mir gehörte, hatte ich einen Arzt, der mich in das Auto fuhr auf den Knien. Als ich um den alten Hafen von Marseille ging, in der gleichen Zeit hörte ich die Mutter Gottes, die nicht aufhören wollte mir flüstern ins Ohr:
-Mein Sohn, es ist alles für Sie gebaut, der alte Hafen von Marseille, der links hinter der Zitadelle von St. John, der königliche Turm des fünfzehnten Jahrhunderts, auf der rechten Seite, die Zitadelle von St. Nicholas, in der Nähe des Palastes “Pharo”, der internationalen medizinischen Konferenzen, Symposien für die Geschäftsleute. Schauen Sie sich die Krankenhaus für die Armen in Marseille, ” La Vieille Charité de Marseille”.
Die Stadt Marseille beschließt auf einem in ihrem Besitz stehenden Gelände in der Nähe der Major-Kathedrale ab 1642 den Bau der Vieille Charité als Unterkunft für die ärmsten Bürger der Stadt. Doch erst im Jahr 1670 bringt der königliche Architekt und Bürger der Stadt Marseille Pierre Puget das Projekt zum Laufen. Das aus rosafarbenem und weißen Granit aus einem kleinen Ort nördlich von Marseille errichtete Gebäude befindet sich im Panier-Viertel und bildet sicherlich das schönste architektonische Schmuckstück dieses Stadtteils. Sofort beim ersten Hinsehen fällt die stilistische Einheit des ehemaligen Hospizes auf, in dem man insbesondere eine Kapelle mit ovaler Kuppel im barocken Stil bewundern kann. Das auf Veranlassung der Gemeinde von Marseille zwischen 1961 und 1986 restaurierte Gebäude beherbergt heute mehrere Gemeindemuseen, wie das archäologische Museum und das Museum afrikanischer, ozeanischer und amerindianischer Kunst, und wird als Veranstaltungsort zahlreicher vorübergehender Ausstellungen genutzt. Sehenwürdigkeiten: Calanques, Das Château d’If, Inseln und Schloss auf der Insel, Die Altstadt von Marseille, Die Strände von Marseille, Palais Longchamp, Parc Borély. Sie können unmöglich nach Marseille kommen, ohne Notre Dame de la Garde, noch bekannter unter dem Namen Bonne Mère (zu deutsch Gute Mutter) zu besichtigen, denn Sie würden sich einen der herrlichsten und majestätischsten Rundblicke über das Mittelmeer entgehen lassen. Die untrennbar mit Marseille und der Geschichte der Stadt verbundene Basilika Notre-Dame de la Garde erhebt sich seit dem Jahr 1864 von einer über 160 m hohen Bergspitze, auf der in der Vergangenheit bereits mehrere andere Kirchen gestanden haben. Hier wurde nämlich bereits im Jahr 1214 auf Veranlassung eines Mönchs der Abtei Saint-Victor ein Oratorium errichtet, das bis zum Ende des 14. Jahrhunderts als Pilgerstätte diente. Die Funktion des Ortes ändert sich, als Franz I. im Jahr 1524 beschließt, hier ein Fort zu errichten, um die Stadt vor den Armeen Karls V. und des Connétable von Bourbon zu schützen. Das Fort wird somit Teil der Verteidigungsstrategie, zu der auch das zeitgleich errichtete Château d’If beitragen soll. Der Ort bleibt jedoch über die Jahrhunderte hinweg eine beliebte Kult- und Pilgerstätte und der religiöse Eifer wird im 19. Jahrhundert so intensiv, dass Monseigneur de Mazenod beschließt, hier im Jahr 1853 ein neues Gebäude zu errichten, um die immer größer werdende Schar der Gläubigen aufzunehmen. Dieses im romanisch-byzantinischen Stil unter der Leitung des Architekten Espérandieu errichtete Meisterwerk ist das bei den Einwohnern von Marseille beliebteste christliche Bauwerk. Es wird am 5. Juni 1864 geweiht und die immense Sammlung von Votivtafeln, die es schmückt, ist der beste Beweis des hier auch heute noch herrschenden intensiven religiösen Eifers (sieht Internet)
-Das ist alles, was ich für Sie gebaut hatte. -Mutter, es scheint mir, schauen Sie, das lässig Stroll durch das verrückte Asyl, Isolierung für Menschen zeigt, dass Glaube beweist gar nichts. In Wirklichkeit die Welt ist alles ein und dasselbe, und jeder in einem Traum in seine Traumwelt läuft weg. (To be continued)

Stanisław Barszczak, Posłowie do „Młynu niepamięci”,

Tylko człowiek, który pracuje może cieszyć się z wypoczynku. A ponieważ znamy jeno przejawy rzeczy, rzecz sama w sobie jest niepoznawalna, zawitałem tym razem w Marsylii. Albowiem w naszej epoce znów wprowadzamy wszystko niepojęte w nasze codzienne życie. Bo dzisiaj człowiek potyka się o kretowisko nie o góry. Chyba każdy w głębi duszy jest plotkarzem, pozwólcie, że opowiem wam teraz coś o sobie. Moje życie teraźniejsze jest jak wnętrze sklepu antykwarycznego P. Bruno Vigi, przy ulicy Breteuil w Marsylii, z pięknymi obrazami, tam wszystko ma swoją historię. I ja miałem już w moim życiu cały świat, lekarza. Gdy przechadzałem się po starym porcie w Marsylii, to jednocześnie jakbym słyszał Matkę Boga, która nie przestawała mi szeptać do ucha: -Synu, to wszystko zbudowano dla Ciebie, stary port w Marsylii, pozostawiłam sobie tę cytadelę św. Jana, z wieżą królewską z XV stulecia, a dla Ciebie kazałam zbudować cytadelę św. Mikołaja, masz w pobliżu pałac „Pharo”, z międzynarodowymi konferencjami medycznymi, także dla przedsiębiorczyń. Popatrz na Szpital dla biednych w Marsylii, „vieille chartreuse”. To wszystko zbudowałam dla ciebie. -Matko, zdaję się mówić doń, popatrz nawet przypadkowa przechadzka po szpitalu wariatów pokazuje, że wiara nie dowodzi niczego. Na jawie świat jest dla wszystkich jeden i ten sam, a we śnie każdy ucieka do własnego świata. Choćbyś wszystkie przeszedł drogi, nie dotrzesz do granic duszy, taka w niej głębia. Natura rzeczy lubi się ukrywać. Ale wierzę Ci, bądź szczęśliwa!… I oto mamy dzień 27 kwietnia 2013 roku. Dzień Powołań Kapłańskich, rok w rok spotykają się Korsykanie na celebracji eucharystycznej w intencji powołań kapłańskich, tym razem w Marsylii, w Piątą Niedzielę Wielkanocną, pod przewodnictwem Mgr Georges Pontier, Arcybiskupa Marsylii i Mrs Olivier de Germay, Biskupa Ajaccio, w Katedrze El Major. I ja tam byłem, choć mało korzystałem z każdego dnia. Ale wielkim bogactwem dla człowieka jest życie oszczędne. Pozdrawiam cię Józefie, który zostałeś napełniony łaską Boga… Według legendy w Marsylii działał święty Łazarz… Inteligencja wiary pozwala nam odnaleźć Łazarza na Cyprze, a potem w Marsylii. Za rządów Antoninusa Piusa po raz drugi zasnął w Panu. Rodzina z Betanii przybyła do Prowansji.. Starożytne brewiarze św. Wiktora z Marsylii przekazują informacje: że po kilku latach sprawowania funkcji pasterskich na Cyprze, wszedł na statek i przeznaczony do rzeczy wielkich przebył morze, przybył do Marsylii, gdzie sprawując funkcje kapłańskie, służył w świętości i sprawiedliwości Bogu, któremu oddał się bez reszty. W Klasztorze św. Wiktora (V stulecie), w podziemiach, na ścianie można zobaczyć św. Łazarza jako biskupa w mitrze i z pastorałem. Tam też podziwiałem gobelin w prawej nawie, przedstawiający miasto święte. I widzę miasto święte, Jeruzalem nowe, które zstąpiło z nieba… Tak mi się marzy Polska wielka, święta. Cóż nam po filozofii albo religii, która nie pomaga żyć? Rany się zabliźniają, ale blizny rosną wraz z nami. W poszukiwaniu odpowiedzi na moje teraźniejsze zapytania pojechałem do Kijowa. Przed stu laty prowadziliśmy wojnę z Ukraińcami, wszak Kijów był wcześniej nasz, przynależał do Korony Królestwa Polskiego. Wydaje mi się, w niedobry czas chciałem jechać do Kijowa, kiedy nie mam nic do historii, nic do tego, nadto ksiądz prawosławny bywa mi obojętny. Trzy godzinne przedpołudniowe nabożeństwo w kijowskich cerkwiach, to jeszcze „za wiele”, jak na moje obecne przygotowanie się modlitewne do spotkania z Chrystusem. Ale ponieważ: kiedy milczę, milczy świat. Zamykam oczy, liście więdną. Ale jak odejdę będzie ciężko, cały świat zabiorę wam! Nadto przekonuję się, że rośnie jeszcze jawor zielony w mym ogródeczku, nie za posępnym ludem ja goniłem, i oczy jasne mam jeszcze na przekór historii tej ziemi. Zechciałem być z wami, mieszkańcy Kijowa. O sokoły! Zjadłem u was smaczny obiad, jak choćby w barze « Oliwia », naleśniki z serem. Metro w centrum (Kreszczatyk) znajduje się bardzo głęboko w ziemi, niczym schron dla tutejszych mieszkańców. Pomniki Lenina na bulwarze T. Szewczenki, Bogdana Chmielnickiego na placu przed Soborem św. Zofii, św. Włodzimierza przy nadnieprzańskiej kolejce (funiculaire), w pobliżu Soboru św. Dymitra. Przybywam na lotnisko Żuliany, oczekując na lot powrotny do Katowic otrzymaliśmy skromny posiłek. W terminalu spotykam babcię, która jedzie do córki do Rosji (Perm), mówi o placu Henryka Rzewuskiego w jej rodzinnych Pogrebiszczach. W Kijowie poznałem taksówkarza (do centrum miasta za 50 hrywien), biskupa Piotra Malczyka w kościele ś. Aleksandra, Księdza Józefa, ks. Cypriana, ks. Arkadiusza w kościele św. Mikołaja, pana kościelnego (pan Aleksander). Zaszedłem pod pomnik M. Bułgakowa za Soborem Andriejewskim (czerwony, uważam że najpiękniejszy). Pojechałem pod Sobór Grekokatolicki po lewej stronie Dniepra. Jest w remoncie przybrzeże od strony centrum miasta. Jest piaszczysta plaża po drugiej stronie Dniepru… Dniepr, to rzeka szeroka, z dużymi mostami, nie byłem w kijowskiej Ławrze, za to obejrzałem z zewnątrz Złotą Bramę. I byłem na przedstawieniu w teatrze: „Diaduszkin son”(Sen dziadka), rodem z tekstów F. Dostojewskiego („nu-da, miałem sen”) przy ulicy Chmielnickiego, także w operze opodal na balecie Bizeta pt. Carmen. Zwiedziłem z zewnątrz stadion zbudowany na Euro 2012. Jednocześnie z moją wizytą w Kijowie miały miejsce spotkania : Forum Ukraińskie blisko Filharmonii, byłem w Muzeum Literatury Ukraińskiej. Jednego dnia uderzyły mnie szalone dysproporcje, gdy chodzi o miejskie środki komunikacji,(bo tramwaje które jeździły po mieście mogły mieć 50 lat i więcej), trolejbusy, autobusy, marszrutki, Mieszkałem w bloku przy ulicy Miżigirskaja(centrum). Maj, miesiąc który jest już za nami, przebiegłem dziwnie nienaturalną drogą. Samolotem przez Budapeszt do Tirgu Mures w Rumunii, stamtąd osiem godzin pociągiem do Suceavy. Piękne stacje kolejowe są w Suceawie. A tak między nami powiem, lokomotywy historii, rewolucje, zostały przeniesione teraz na stacje kolejowe, i pozostają wizytówką także naszych rodzimych dworców kolejowych. W Suceawie (północna Rumunia) zatrzymałem się w Hostelu Pana Mieczysława (Lary Hostel). W Suceawie oczekiwała mnie Pani S. Finaru, Wicedziekan Uniwersytetu Stefan cel Mare. W uczelni przedstawiłem w języku angielskim zarys mojego artykułu z filozofii E. Levinasa, pt. Odpowiedzialność i wolność w tekstach E. Levinasa. Zostałem bardzo ciepło przyjęty przez Dziekanat Filozofii, i zaproszony do naukowej współpracy. Pan Prof. Sorin Tudor-Maxim zabrał mnie następnego dnia poza miasto, zwiedzaliśmy Sobór na Górze Humoru, Sobór Voronezs, składający się z trzech „rotund”, piękny wewnątrz i na zewnątrz, z malowidłami ściennymi. Co pomyślałem tutaj: trzeba iść przez życie tak cicho, aby nas los nie zauważył. Ale także trzeba być pełnym wyrozumiałości dla człowieka, jeśli się zważy, jak dawno został stworzony… Pojechałem w nieznane, wyprzeć się tego, co się ma najlepszego, to podłość, uważałem. W maju natura jest kobietą. Jadąc pociągiem do Suceawy podziwiałem urokliwą ziemię rumuńską w połowie maja, kiedy wszystko budzi się do życia, kwitną drzewa… Ktoś powiedział: świat jest namiętnością, jest także wolą, ale nie mądrością. Z mądrością przyglądałem się jednak temu jedynemu a bujnemu porządkowi natury… „miejcie litość nad nami” zdawały się zaświadczać o swej obecności białe od kwiatów tutejsze krzewy i drzewa rozłożone w bajecznych dolinach, na przekór wszędobylskim zdobyczom ludzkiej cywilizacji. Jan Boccaccio pisał: „Jak gwiazdy są ozdobą nieba w pogodne noce, kwiaty na wiosnę- ozdobą zielonych łąk, a liściem odziane drzewa- wzgórza ozdobą, tak dowcipne powiedzenia są chwalebnych i pięknych rozmów okrasą.” Zaraz więc przypomniałem sobie mój kwietniowy pobyt w Avignonie, i przywoływałem w myślach obrazy długich a pięknych rozmów papieża Klemensa VI z Cecylią z Turenne, także w prowadzonej przez nich korespondencji, które były ozdabiane dowcipnymi, nierzadko prześlicznymi powiedzeniami zaczerpniętymi z życia tamtej epoki. Trzeba niekiedy odsłaniać błędy świata, aby się z nich poprawić. „Papież wygnany jest moralnie potężniejszy niż wyklinający.” Jakkolwiek Klemensowi VI nie zazdroszczę rezydowania w Aviniońskim pałacu Papieży, to wyznaję razem z nim zasadę, że lepiej pokutować za to, czego się użyło, aniżeli żałować tego, czego się nie zaznało. Dziennikarstwo to religia nowożytnych społeczeństw. Jest w tym postęp. Kapłani nie są obowiązani wierzyć i lud też nie. Świat nie miał początku i nie będzie miał końca, plakaty w naszych miastach zdają się tylko potwierdzać tę tezę. Toalety są środkiem przekonania świata, że nie schodzimy niżej swego poziomu. A przecież słowo polskie zwiastować ma myśli, do których nikt w świecie się jeszcze nie przysposobił. Świat jest jak muzeum i każdy człowiek może w nim odegrać rolę albo artysty, albo zwiedzającego, albo strażnika. Nie zrywam z marzeniami. Jakkolwiek poznałem zazdrość, to jednak nie byłem „nagi” w młodości. I dziś, nie daję się olśnić stronami internetowymi czy nowoczesną koleją żelazną. Wolę świat, w którym wszystko trzeba budować od nowa. Droga mi jest Polska, lecz droższa prawda. Najgorszym będąc powiedziałbym za Z. Krasińskim: jako księżyc na niebie, tak dzieje narodów na ziemi wzrastają, by maleć. Zdarza się, zdradzam życie, by dotrzymać kroku wydarzeniom z wczoraj. Piszę, żeby to była wasza myśl. Widzicie przecież, z jajek ugotowanych tylko na miękko, zrealizowano na naszych oczach sen o zjednoczonej Europie. Nierzadko w ceremoniach tonie gościnność, a nad uczuciami górują interesy. Poeta mówi, kobiety trzeba kochać w każdym wieku. Zwłaszcza w dwudziestym pierwszym. M. Gorki powiedział: „Chociaż kłamstwo jeszcze istnieje- doskonali się tylko prawda.” Prawda jest zawsze konkretna. Chciałbym jakkolwiek zostawić abecadło tego, co naprawdę polskie, a nauczyć odrzucać polskość fałszowaną. Po moim pobycie na Teneryfie uważam, że mógłbym się jeszcze wznosić ku szczytom człowieczeństwa, choćby na sznurku jak latawiec, mam możliwości. Wskrzeszam stare prawdy, nie wiem czy dobrze robię, bo stare grzechy mają długie cienie. I Bóg zwyciężył, wszak kiedy słyszę oczywistą prawdę, zawsze się mi zdaje, żem ją już kiedyś słyszał. Bynajmniej jak wiecie, byłem już też w Hollywood, a to dlatego, że nie mogę utrzymać głowy nad wodą. Lubię krzyż teraźniejszości. Ale mieć rację to niewiele, bo nawet stary nieczynny zegar dwa razy na dobę ma rację. Wszedłem tedy na ramiona olbrzyma, modlę się o rychłą kanonizację prymasa tysiąclecia, Stefana kard. Wyszyńskiego. I jestem przekonany mocno, że każde ludzkie uczucie jest większe, każdego przerasta. I tak jak rośliny istnieją w sobie, owady dzięki sobie, tak ludzie istnieją dla siebie. Poeta pisał: daj mi właściwe słowo i odpowiedni akcent, a poruszę świat. „Patrzmy na rzeczy nie tyle jak są, lecz jak mogą stać się kiedyś.” Już A. Einstein powiedział: ”nie ma złego tytoniu, tak jak nie ma brzydkich kobiet/…/ Los ludzkości, jako całości, będzie taki, na jaki ona zasługuje.” To dlatego myślę wielki Beethoven na łożu śmierci powiedział: „Bijcie brawo, przyjaciele, komedia skończona!”… Osobiście uważam, że zawsze mam czterdzieści cztery lata życia, a moja miłość do kościoła jest zawsze interesowna. Jak powiedziałem byłem w Avignonie. Kiedy wchodziłem do kościołów ortodoksyjnych, kijowskich cerkwi, i nawiedzałem rumuńską biserika, byłem zawsze pod urokiem rozmodlonych twarzy, i ja jeszcze raz zapragnąłem być samemu szczęśliwym przez szczęście innych. Prawdziwa wolność to ta, dzięki której czyn wyrasta z głębin naszej istoty. Zarazem wpatrując się w ikony Matki Boga kierowałem myśl na nasze nierzadko „potępione „matki, które zostały porzucone przez ich dzieci. Piekło na ziemi. Towarzystwo naszych matek. Humorysta francuski pisał w związku z tym: ”Chciałbym iść do raju ze względu na klimat, lecz piekło musi być o wiele przyjemniejsze ze względu na towarzystwo.” Maria Dąbrowska napisała: „Piekło jest na ziemi, jest w każdym człowieku i każdy z nas może stanąć przed jakimś wewnętrznym sądem ostatecznym. I zmartwychwstać z niego innym, nowym człowiekiem.” Tak więc nie wszyscy ateiści muszą iść do piekła. Następnie wychodząc z soborów przemyśliwałem tedy, jak być człowiekiem czynu, odnawiać nasz świat. Ktoś powiedział, oceanowi nie sposób dolać więcej wody aniżeli posiada, jak też coś odjąć z jego zawartości. Zabić można tylko ciało człowieka. Nie można zabić jego głosu. W dniu, kiedy ludzie przestaną się bać, zaczną pisać arcydzieła, to znaczy dzieła trwałe. Dlatego ludzkie słowo chciałbym zamienić na kruszec ich wspaniałego życia. Wyrywam więc z minut dnia chwile na pisanie. Wciąż tworzę dalsze życie. Piszę po to, by oszukać oczy. Chciałbym wystąpić przeciw czasowi, i ukochać niewolnika początku trzeciego tysiąclecia, jak również cenić matkę ponad wszystko. A trzeba kochać uparcie, kiedy się już przestało kochać. Chciałbym kroczyć ponad wyrzeczeniami, uratować w porę ostatniego człowieka. „Orient wierzy- Europa rozumuje- Ameryka konfrontuje.”Jakkolwiek przechodzę tutaj kolejny czyściec, bo opieram się na rzeczach najtańszych z religii, to wiem, żyje jeszcze serce, dlatego przedkładam wam tę kąpiel w czasie. Albowiem nie urodziliśmy się dla nas, lecz dla naszej ojczyzny. Pamiętam przedwczesną wiosnę. Chciałbym znaczyć dla kogoś wszystko. Stąd wiem też, czego nie chciałbym. Nie jestem pewny swojej sprawy. Ludzie w moim dzieciństwie mieli poglądy, poznałem kilka charakterów. Nie ma większego piękna nad życie. J. Słowacki z pomnika obok kościoła św. Mikołaja w Kijowie zachęcał mnie do natchnienia, przeciw ludzkiemu zapomnieniu. Pragnąłbym pokazywać swą twarz wszędzie, gdzie ją mam, budzić zdrowe uczucia. Nie ma przy nas czasu, stąd moje podróże do świata, chciałbym dodać siebie do tego, co zastaję w odwiedzonych krainach. Zwiedzałem cerkwie, pomyślałem więc. Z jednej strony współczesnemu światu potrzeba mądrości kontemplacji. Zarazem z drugiej strony przecież moc zła, szatańska, została również pokonana. Młyn jakiejś niepamięci raz na zawsze został odsunięty. To dzięki Chrystusowi świat może wreszcie być kochanym.

Stanislaw Barszczak, Młyn niepamięci,

Zamiast wstępu

W czasach rzymskich na terenie obecnego miasta Avignon istniała osada Avenio. W okresie średniowiecza miasto leżało w uniezależnionej od Francji Prowansji. Stanowiło ono ważny ośrodek handlowy w dolinie Rodanu.
Od roku 1309 Awinion stał się siedzibą papieży. Wraz z otaczającymi ziemiami należał do królestwa Sycylii (dynastia andegaweńska). Pałac Papieski (fr. Palais des Papes) – budowla z XIV wieku w stylu gotyckim, w przeszłości (od XIV do XVIII wieku) siedziba papieży. Zbudowana z białego kamienia warownia jest największą gotycką budowlą w Europie (powierzchnia 15 tys. m²). Cały kompleks o znacznej wartości historycznej został w 1995 r. wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Pałac Papieży, to opuszczony zamek o znaczeniu historycznym, religijnym i architekturalnym, o którym mówi się, że to jest „najpiękniejszy i najmocniejszy dom świata”. Ukryte schody i korytarze oraz korytarze prowadzą z piwnic na tarasy. W naszej epoce można zobaczyć tutaj „taras panoramiczny wielkich dygnitarzy”, śliczne piece z kafli, dębowe szafy. Nietypowe przejście będzie ci towarzyszyć spożywając śniadanie na tarasie wielkich osobistości.

Już od spotkania Klemensa V i Filipa IV w czasie swojej koronacji w Lyonie uwidocznił się nowy trend w historii papiestwa, mianowicie podporządkowanie polityki papiestwa polityce Francji. Element francuski zdobył w tym okresie przewagę w kolegium kardynalskim oraz kurii. W 1307 roku Klemens V wziął udział w rozprawie króla z zakonem templariuszy. Przeprowadził na żądanie króla francuskiego ostateczną kasatę zakonu w roku 1312. Po śmierci Klemensa V konklawe trwało 2 lata i 3 miesiące, wybrano papieżem Jana XXII (1316-1334). Pontyfikat charakteryzował się poważnym nepotyzmem oraz żądzą złota – w zamian za obdarzanie urzędami kościelnymi. Papież nie podjął żadnych kroków, by powrócić do Rzymu. Za to zreorganizował kurię, ustanowił dwór papieski w Awinionie, nakazał promulgować zbiór praw obowiązujących w Kościele, zabronił kumulowania więcej niż dwóch beneficjów, rozpoczął tworzenie biblioteki papieskiej w Awinionie i założył uniwersytet w Cahors.
Za pontyfikatu Jana XXII odbyła się zwycięska bitwa pod Płowcami 1331 r. króla Polski Władysława Łokietka z Krzyżakami. Następcą JanaXXII został cysters. Benedykt XII, Jacques Fournier, wyróżniał się poboż¬nością i starannym wykształceniem teologicznym. Pochodził z Saverdun i był synem młynarza. Po studiach teologicznych w Paryżu został opatem w Fontfroide. Jako biskup Pamiers (1317), a potem od 1326 roku biskup Mirepoix, wytoczył wiele procesów inkwizycyjnych heretykom, odbierając gratulacje od Jana XXII, który mianował grudzień 1327 roku go kardynałem-prezbiterem i swoim doradcą. Był autorem traktatów zwalczających błędy m.in. Mistrza Eckharta, Wilhelma Ockhama, Piotra Oliviego i Michała z Ceseny. Już w pierwszych miesiącach swoich rządów zaczął budowę papieskiego pałacu w Awinionie, którego konstrukcja przypomina waro-wnię. Również on – jak jego poprzednicy – nie mógł się wyzwolić spod silnych wpływów króla francuskiego. Stąd spory z Niemcami. Doprowadził do powsta¬nia nowych – surowszych pod względem dyscy¬pliny – konstytucji dla cystersów, franciszkanów (minorytów), benedyktynów, augustianów i kla¬rysek. Wędrownym mnichom nakazał powrót do klasztorów. Na dworze papieskim ustanowił inkwizycję, która odkryła liczne przypadki herezji. Położył nowy dach na Bazylice św. Piotra i odrestauro¬wał Bazylikę św. Jana na Lateranie, myśląc o po¬wrocie do Rzymu. Plany okazały się nierealne, z powodu walk trwających w Italii i Państwie Kościelnym. Prze¬niósł do Awinionu archiwum papieskie. Zmarł 25 kwietnia 1342 roku w Awinionie i spoczął w tamtejszej ka¬tedrze. Benedykt XII prowadził życie prostego mnicha cysterskiego. O jego prostocie w ubiorze świadczył fakt, że nawet po wyborze na papieża chodził w cysterskim habicie. Poprzez swoich wysłanników, rozstrzygnął na korzyść Korony Królestwa Polskiego spór z zakonem krzyżackim w procesie warszawskim w 1339.
Pierre Roger de Beaufort, przyszły papież Klemens VI, urodził się w 1291 r. na zamku Maumont w pobliżu Limoges w rodzinie szlacheckiej jako drugi syn Guillauméa Rogera, właściciela posiadłości Rosier d’Egleton. W wieku 10 lat wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego w La Chaise-Dieuw Owerni. Uznany za wybitnie uzdolnionego, w wieku 15 lat został wysłany na studia do Paryżu, gdzie 12 maja 1323 na polecenie papieża Jana XXII nadano mu tytuł magistra teologii oraz licencia docendi, czyli prawo do nauczania na uniwersytecie, mimo, że nie wypełnił jeszcze wszystkich zwyczajowo wymaganych ku temu warunków. Był kolejno przeorem benedyktyńskich klasztorów w St. Pantaleon (1316), Savigny (1323) oraz Saint Baudil w Nimes (1324). W 1326 został opatem Fécamp. Jego kariera przyspieszyła znacząco po wstąpieniu na tron króla Francji Filipa VI w 1328. Dzięki jego protekcji został kolejno biskupem Arras (3 grudnia 1328), arcybiskupem Sens (24 listopada 1329) i w końcu arcybiskupem Rouen (14 grudnia 1330). Przez krótki czas był kierownikiem kancelarii króla Filipa VI z tytułem garde des sceaux (1334), zatem kanclerzem Francji. 18 grudnia 1338 papież Benedykt XII mianował go kardynałem prezbiterem i 12 maja 1339 przydzielił mu jako kościół tytularny parafię SS. Nereo ed Achilleo. Po śmierci Benedykta XII, został jednogłośnie wybrany, przyjął imię Klemens VI i został czwartym papieżem awiniońskim.
Podczas wojny stuletniej popierał królów Francji, czym nie jednał propapieskich sympatii w Anglii. Udało mu się doprowadzić do rozejmu w Malestroit w 1343. Ludwik IV Bawarski (1314-347) król Niemiec nie uznał papieskiej ekskomuniki z 23 marca 1324 r. wkroczył do Rzymu gdzie 17 stycznia 1328 r. koronował się na cesarza. Ludwik IV Bawarski oświadczył, że koronę przyjmuje z „woli ludu” z rąk senatora Rzymu Sciarro Colonna, a nie od papieża. W 1346 r. Klemens VI zdetronizował Ludwika IV Bawarskiego i dał tytuł króla rzymskiego Karolowi IV Luksemburskiemu. Cesarz opublikował dekret, w którym ogłosił depozycję z urzędu papieża a przedstawiciele kleru rzymskiego naznaczyli na nowego papieża Pietro Rainalluciego – Mikołaj V. Klemens VI pomimo to, interesował się sytuacją w Rzymie i początkowo popierał trybuna ludowego, Colę di Rienzi, lecz później pozbawił go urzędów i ekskomunikował.
Kiedy na Awinion uderzyła w 1347 roku “czarna śmierć”, Klemens pomagał ubogim i bezdomnym. Papież przeciwstawiał się pogromom Żydów, a nawet oferował im schronienie w Awinionie. Gdy w latach 1348-1350 Europę nawiedziła epidemia dżumy, tzw. “czarna śmierć”, i gdy zaczęto oskarżać o to Żydów (co doprowadziło do licznych pogromów żydowskich), papież Klemens VI zdołał wykrzesać z siebie trochę rozsądku i wydał bullę zakazującą pod groźbą interdyktu zabijać Żydów bez wyroku sądowego i rabować ich mienie. Więc może owa teoria o lubieżnych i rozpustnych papieżach jako lepszych od tych związanych celibatem ma sens …
Dążył do zawarcia unii z Konstantynopolem i do organizacji krucjaty, na której sfinansowanie już od paru lat nakładane były podatki i pobierane dziesięciny. Powierzył zakonowi braci mniejszych opiekę nad Grobem Świętym i Wieczernikiem, dając w ten sposób początek Franciszkańskiej Kustodii Ziemi Świętej. W połowie XIV wieku wydał pierwszy dokument, ogłaszający uporządkowaną naukę kościoła o odpustach oraz zezwolił na publiczne wystawianie całunu. 15 maja 1352 r. wydał bullę wzywającą Polskę, Czechy i Węgry do krucjaty przeciwko Tatarom. Do kolegium kardynalskiego powołał 25 kardynałów, spośród których tylko czterech nie było Francuzami, a aż siedmiu było jego krewnymi (wśród nich późniejszy papież Grzegorz XI) i trzech innych powinowatymi.

I

7 maj 1342, kościół Dominikanów, konsekracja nowego papieża
Wątpienie, wydaje mi się, jest centralnym warunkiem ludzkiego bytu w naszym stuleciu! Nasze życia uczą nas kim jesteśmy… Uważam, że nasze stulecie przejęło mnóstwo tych samych problemów, z którymi borykali się nasi przodkowie. A papiestwo zawsze chciało być z ludem. Już od spotkania Klemensa V i Filipa IV w czasie swojej koronacji w Lyonie uwidocznił się nowy trend w historii papiestwa, mianowicie podporządkowanie polityki papiestwa polityce Francji. Element francuski zdobył w tym okresie przewagę w kolegium kardynalskim oraz kurii.

Kościół Dominikanów w Avinionie rozjaśniony światłem. Nowo wybrany Klemens VI odprawia pierwszą uroczystą Mszę świętą. Ukazuje się w szatach liturgicznych świadkiem swojej epoki. Zwycięzca jest sam to wierny portret współczesnego świata, w którym blichtr, próżność i zakłamanie, wyparły prawdziwe wartości, w którym człowiek w pogoni za złudnym szczęściem w świetle jupiterów zatracił poczucie dobra i zła, zagubił siebie.

Potem przyszło lato. Lato o masie kwitnących rzeczy. Ciężkie słoneczniki zwisały nad ogrodzeniami; Iris okręcał się i brązowiał na krawędziach daleko od ich purpurowego serca; uszy kukurydzy z ich delikatnymi włosami wiatr przechylał do ich łodyg. I chłopcy. Piękne dziewczęta i chłopcy zajęli teraz krajobraz jak klejnoty, dzielili powietrze przez ich krzyki w polu i pogrubiali rzekę swymi świecąco mokrymi plecami. A ślady po ich krokach zostawiały gdziekolwiek zapach dymu.

II

Avignon, 09.06.1348

A.Jest słoneczny poranek, Klemens VI w swoim gabinecie rozmyśla nad przygotowanym przez siebie nowym tekstem. „Snuję w swoim piśmie myśl, że wszyscy… na przykład prawodawcy i założyciele fundamentów ludzkości, poczynając od najstarożytniejszych, poprzez Likurgów, Solonów, Mahometów aż do Napoleonów i tak dalej, wszyscy co do jednego byli przestępcami już choćby przez to, że dając nowe prawo, tym samym naruszali dawne, święcie czczone przez społeczeństwo i odziedziczone po ojcach… no i nie wzdragali się przed rozlewem krwi, jeśli tylko ta krew (czasem niewinna całkiem i bohatersko przelana w obronie dawnego prawa) mogła być im pomocna. (…) Słowem, wywodzę, że wszyscy – nie tylko najwięksi, lecz również ludzie choć trochę nietuzinkowi, choć trochę zdolni powiedzieć coś nowszego, muszą na mocy swej natury koniecznie być przestępcami – w stopniu większym lub mniejszym (…)”.

Na fotelu/…/ „pod poduszką leżała Ewangelia. Wziął ją odruchowo. Książka ta należała do niej, była tą samą, z której kiedyś czytała o wskrzeszeniu Łazarza. Na początku katorgi przewidywał, że Cecylia zamęczy go religią, będzie wciąż mówiła o Ewangelii i wmuszała mu różne książki. Ale ku największemu jego zdziwieniu ona nie napomknęła o tym ani razu, ani razu nawet nie zaproponowała mu Ewangelii. Sam ją o nią prosił na krótko przed swoją chorobą i Cecylia bez słowa przynosiła mu tę książkę. Dotychczas nie otwierał jej wcale. Nie otworzył jej i teraz także, lecz pewna myśl mignęła mu w głowie: ‘Czyż jej przekonania mogą teraz nie być moimi przekonaniami? A przynajmniej uczucia jej, jej dążności…”

Z książki wyleciał fragment listu od Cecylii:„Choć człowiek niezmiernie lubi czuć się pokrzywdzonym, to jednak „ciężko jest za siedem tysięcy guldenów rocznie całe życie kołatać jako guwernantka od dworu do dworu, ale ja i tak wiem, że moja mama raczej służyłaby jak Murzynka u plantatora, jak Arlezjanka u gospodarza w Prowansji, niżby upodliła swą duszę i poczucie moralne związkiem z człowiekiem, którego nie szanuje i z którym nic nie ma wspólnego (…) Więc czemuż teraz się zgadza na przegrany proces? (…) Sprawa prosta jak drut: nie sprzedała by siebie dla własnej wygody, nawet dla ocalenia siebie od śmierci, lecz dla kogo innego – gotowa się sprzedać! (…)w razie konieczności gotowiśmy wziąć w łyka nasze poczucie moralne; naszą wolność, spokój, nawet sumienie – wszystko, wszystko poniesiemy na targ. Niechaj przepada życie! (…) Nie dość tego: wynajdziemy własną kazuistykę, sięgniemy po naukę do księży na pewien czas, kto wie, uspokoimy sami siebie, wmówimy sobie, że właśnie tak być powinno, bo cel jest dobry”

B. Audiencja dla Rzymian i Królowej Neapolu

Papież Klemens VI mimo nalegań Rzymian nie wyraził chęci powrotu do Rzymu a nawet w dniu 09.06.1348 1348 r. dla zapewnienia stałego pobytu kurii wykupił dzierżawiony dotychczas Awinion wraz z okręgiem Venaissin od królowej Neapolu Joanny I za 80 tys. złotych guldenów. Królowa Neapolu Joanna miała zaledwie 5 lat. Budując Palais Neuf powiększył pałac w Awinionie. Powiadano, że był to najwspanialszy i najpotężniejszy pałac na świecie, ozdobiony najwykwintniejszymi arrasami i jedwabiami. Wciąż można podziwiać wspaniałe freski zdobiące jego sypialnię, ukazujące igraszki nimf i satyrów. Znaczną część pałacu przekazano Inkwizycji. Klemensa VI jednak nie obchodziło, co się działo w tych pomieszczeniach. Większość czasu spędzał ze swoimi kochankami w niewielkim pokoju w wieży, wyłożonym podwójnym dywanem. Gdy papież figlował z kochankami w pościeli obszytej gronostajami, w tym samym czasie ofiary Inkwizycji jęczały w objęciach inkwizycji, często za tak trywialne wykroczenia, jak spożywanie mięsa w czasie Wielkiego Postu. Wysuwane przez Francesco Petrarkę i Matteo Villaniego posądzenia o jego rozwiązłe życie prywatne, należy odrzucić jako nieuzasadnione – papież był uznawany za człowieka pobożnego.

W okresie papieży awiniońskich Państwo Kościelne rozpadło się. Klemens VI podjął działania by proces ten zahamować. Klemens VI był mecenasem artystów i pisarzy. W Rzymie utworzył studium języków klasycznych: grecki i cycerońskiej łaciny. Do Awinionu papież zwołał komisję astronomów, która miała przeprowadzić korektę kalendarza juliańskiego, wprowadzonego przez Juliusza Cezara. Klemens VI kontynuował też rozpoczęte dzieło rozbudowy Pałacu Papieży. Po wybudowaniu w 1342 roku Wieży „de la garde-robe”, Klemens VI rozpoczął w 1344 “Nowe Dzieło” przez budowę wielkiej sali dla publiczności, nad Wielką Kaplicą. Wybudowanie skrzydła „wielkich dygnitarzy”, na tle kwadratu, pozwoliła określić nieokreślony a olbrzymi dziedziniec, „Cour d’honneur”. Troska o obronę stała się mniej widoczna, elewacje są bardziej eleganckie. Wewnątrz, skrzyżowania głowicy obfitują i umożliwiają pojawienie się pięknych rzeźbionych dekoracji. Od 1343 Matteo Giovanetti, rodem z Viterbo, kieruje ważnymi ekipami malarzy z całej Europy, których prace zostały uwiecznione przez wyjątkowe freski w pałacach. Klemens VI, po udekorowaniu wieży „de la garde-robe”(pokoju jelenia-chambre du Cerf), zlecił mu udekorowanie starego pałacu: kaplicy św. Martiala i św. Jana. W 1352 Matteo Giovanetti rozpoczął dekoracje Wielkiej Sali dla Publiczności, audiencyjnej. Zachowane freski okazują się unikalne i świadczą o wysokiej jakości artystycznej pierwszej szkoły w Avignon.

Po skończonej audiencji Klemens udaje się do swojej sypialni, w której rozluźniony układa listy do wicehrabiny Cecylii z Turenne:
Piszesz mi, Cecylio, że za mało o sobie myślę jako o człowieku, a wiele jako o pisarzu. „Kiedy widzisz, to właśnie daję mi tyle spokoju i to, co ludzie nazywają szczęściem. Jeżeli myślę o sobie, jako o pisarzu, to przede wszystkim myślę w tym wypadku o sobie. Pragnienie pisania, i to pisania pięknego i głębokiego, i mądrego i szczerego tkwi tak mocno we mnie, że to chyba ono winne, że koło miłości przechodzę jak koło czegoś, w co nie mam zupełnie wiary – jak piszesz.(…) Opętało mnie pragnienie pisania, tak bardzo mnie opętało, że na wszystko na świecie patrzę jakby przez tamto pragnienie.”

IV
Avignon, koniec roku 1350,

A. Klemens VI w swoim gabinecie rozmyśla z brewiarzem w ręku,
Na zamku Maumont była moja babcia, które w ciepłe popołudnia, przed pójściem spać, opowiadała mi różne baśnie i nuciła niezapomniane piosenki. Dzisiaj jeszcze niepewnie tłumaczę te jej słowa, w których myśleliśmy i śniliśmy…
Kiedy Boże Narodzenie przychodzi do mnie wylatuję na jakąś gwiazdę, próbuję w końcu uwierzyć, że nawet gdy on jest daleko, to znajdzie mnie właśnie w to Boże Narodzenie. Zgaduję, że choć święty Mikołaj jest bardzo zajęty, jeszcze nigdy nie mógł mnie objąć, to jednak myślę o nim ciepło, szczególnie kiedy Boże Narodzenie przychodzi do mnie. To jest najlepszy czas roku, kiedy każdy przychodzi do siebie. Z wszystkimi jest radosne Boże Narodzenie, trudno być wówczas samemu, z przyjaciółmi ubieramy choinkę, z tymi którzy nas otaczają. Jest tak zabawnie, kiedy Boże Narodzenie przychodzi do mnie. Prezenty milusińskich zawinięte w czerwień i zieleń, więc przywołuję w pamięci wszystkie rzeczy, które słyszałem w tym czasie, a które nigdy nie widziałem. Nikt nie śpi w tę noc Wigilii, wypatrując z nadzieją świętego Mikołaja na jego drodze. Kiedy dzwoneczki przy saniach świętego Mikołaja dzwonią, nasłuchuję wszystkiego wokół. Także jak anioły, zwiastuny dobra, śpiewają, słucham ich choć nigdy nie słyszę dźwięku. Jednak wszystkie sny dziecięce raz utracone teraz będą jakby odnalezione. I oto ujrzałem raz jeszcze moje serce w domu, a po ostatniej pielgrzymce przypominam sobie każde okno, panelowy choćby chodnik… Widzicie, już zobaczyłem się tak blisko świętego Mikołaja, że mógłbym umrzeć nawet teraz… A on przemówił do mnie: ‘Wierz w to, co ci twoje serce mówi’. Stąd wszystko to, co ja teraz chciałbym, czego pragnąłbym- to jest to właśnie, żeby Boże Narodzenie przyszło raz jeszcze do mnie.

B. Bankiet z okazji zakończenia roku jubileuszowego”, spotkanie z artystami

Właśnie z kuchni znajdującej się w najdalszym kącie pałacu papieża serwowano bufet bez ograniczeń, przyniesiono zimne wpisy: zieloną i czarną tapenadę, przeróżne pasty oliwkowe, kandyzowane pomidory, karczoch serca, żołądki, szynkę wieprzową, focaccio z oliwkami, kozę marynowaną w oliwie, gorące dania: kaczkę z czosnkiem i tymiankiem , z faszerowanym pomidorem, desery: ciasto czekoladowe, tarte au citron, sałatkę owocową, budyń malinowy, ryby, które sprowadzano tutaj z całego królestwa Francji, rozlano wino i herbatę.

Zabiera głos Klemens VI:
-Powiedziałbym, jest Bóg, którego zarysowane otwory noszę we mnie, przez długi czas stresowałem się tą nieobecnością. A teraz znajduję właśnie zarys, jako ten który stał się bardziej ważny. Nikt nie może stać oko w oko z światem przez cały czas.

-Wy artyści, pisarze, poeci… i ja- walczymy o to samo terytorium! Poety praca jest nazwać nienazywalne, wypunktować oszustwa, trzymać strony, zaczynać od argumentów, zarysować świat i zatrzymać się idąc spać… (po chwili mówi) Pierwej nie myślałem, że potrzebny jest Bóg w moim życiu… Bóg, Szatan, Raj i piekło, wszystko zniknęło jednego dnia w moim piętnastym roku życia, kiedy dość nagle straciłem wiarę… i potem chcąc udowodnić mój ateizm na nowo odkryty, kupiłem sobie kanapkę z szynką raczej bez smaku, i tak po raz pierwszy poczęstowałem się zabronionym mięsem świni. Nie uderzył mnie piorun… od tego dnia do dziś, myślę o sobie jako osoba całkowicie świecka.

-Nie zazdroszczę ludziom, którzy myślą, że ich udziałem jest pełne wyjaśnienie świata, z tej prostej przyczyny, że oczywiście się mylą…
Niektórzy mówią, pomysł sacrum jest po prostu jednym z najbardziej konserwatywnych pojęć w każdej kulturze, ponieważ stara się zaliczyć inne idee, takie jak niepewność, postęp, zmianę – do zbrodni. Przez wybudowanie „wielkiej kaplicy” chciałem udowodnić naturalną konieczność sprawowania kultu zewnętrznego dla dobra wiernych. Popieranie różnych form śpiewu i recytacji poezji podczas sprawowanej liturgii, zawsze uważałem za coś szczególnie cennego. Poezja jest tam, gdzie udaję się na zwiedzanie najniższych i najwyższych miejsc w społeczności ludzkiej i ludzkiego ducha, gdzie mam nadzieję znaleźć nie absolutną prawdą ale prawdę człowieka opowieści, jego wyobraźni i serca. Jestem nadto zdania, że co jeden pisarz może zrobić w samotności jednego pokoju jest czymś, czego nie można łatwo zniszczyć… Poety praca jest nazwać nienazywalne, wypunktować oszustwa, trzymać strony, zaczynać od argumentów, zarysować świat i zatrzymać się idąc spać…

„Czarna noc za tamaryszkami- sowy zaczęły ich chór- Konsze świątyni krzyczały i zmieniały perspektywę. Z bezowocnymi latami za nami, i beznadziejnymi przed nami, Uczcijmy o mój bracie Boże Narodzenie! Wezwij rozejm, niech nastanie pokój, (krzyk rozejmu), naszym pracom, świętujmy z przyjaciółmi i sąsiadami, i bądź wesoły jak zwyczaj naszej nacji, kasty; gdy dokoła ‘szczery i wymuszony śmiech’, i smutek idący za tym, bo my Jesteśmy bogatsi przez jeden uśmiech przeszłego Bożego Narodzenia.”
– W Boże Narodzenie stajemy się zupełnie żywi. Boże Narodzenie, to jest czas dla miłości i zabawy, czas aby na nowo żłobić dusze i korzenie i niebiosa, czas, by dać twoje serce każdemu. Jedną z najchwalebniejszych mszy w świecie jest msza tworzona w żywym pokoju w dzień Bożego Narodzenia. Nie kończcie jej nazbyt szybko!

Chwila muzyki z epoki. Do Hrabiny Cecylii odświętnie przebranej podchodzi jeden z Kardynałów.

-„A co będzie, jeżeli jeszcze za życia Jego Świątobliwości pani zachoruje? (…)
– (…) to niemożliwe! – i twarz Hrabiny Cecylii wykrzywiła straszna trwoga.
– Czemu niemożliwe? – ciągnął Kardynał z cierpkim uśmiechem. – Jakąż to pani ma asekurację? A wtedy co się z nimi stanie? Całą gromadą wyjdą na ulicę, ona będzie kaszleć, żebrać, tłuc głową gdzieś o mur, jak dziś rano, a dzieci płakać… Później upadnie, odwiozą ją do przytułku, tam umrze, a dzieci…
– Och nie!… Pan Bóg do tego nie dopuści!(…) -(…) Z tymi artystami będzie na pewno to samo – rzekł znienacka. – Nie, nie! To nie może być, nie! – jak opętana krzyknęła głośno Cecylia, niby nożem żgnięta. – Pan Bóg, Pan Bóg nie pozwoli na takie okropieństwo!…- Już nieraz pozwalał.
– Nie, nie! Bóg ją obroni, Bóg!… – powtarzała obłędnie.”

Zostawszy samą usiadła przy oknie i patrząc na Aviniońskie dachy jakby nieustannie coś sobie nuciła:

„Kocham Cię dla życia—
młynarzu, który jesteś jeszcze daleko,
Choć już nosisz uświęcone pieskie imię
I ten sam uniform, który nosi człowiek, który przychodzi.
Walizka w ręce, a na nerkach torba podróżna,
Wygwizdujesz refren, który rankiem towarzyszy ci w drodze,
Prawie ten sam, gdy powiedziałeś mi:
Kocham Cię dla życia…
Przechodniu, który podjąłeś drogę,
Która wiedzie zawsze dalej, do kraju bez granic, bez przystanku,
Bez dachu czy rodziny, choć córki twe czekają twego powrotu.
Kocham cię, twoje prawo życia, w twym ‘dzień dobry’.
Wierzę, że odtąd będziesz bliżej maja,
Wyborem twoim jest walka, wyczytam to na twym licu,
Z ciała twojego, które ‘przychodzi’.
Nie muszę się troskać o ciebie, młynarzu—
Choć nie jesteś mój, i nie podjąłeś drogi jednej
Z tych dalekich krain, skąd nigdy młynarz nie przychodzi…
Ale zatańczyłeś na balu szczęścia!
Nierzadko na słocie i chłodzie, także ze mną.
W moim marzeniu pozostałeś moim jedynym ‘więźniem’…
Mamy po piętnaście lat, święty Janku z torbą na ramieniu,
Przy trzydziestu latach razem nie jesteśmy dziećmi.
Więc teraz tańcz w moim ptaszęcym sercu,
Obejmij mnie tej zimy w naszej dzielnicy świateł,
później będzie za późno, nasze życie jest teraz.
Pozostaję upojona bez woli pod twymi pocałunkami,
Kłamczuchu kochany, mów żebym była mądra.
Ponieważ wierzymy słodkim słowom miłości,
które są wypowiedziane przy jedynych oczach,
moja piękna miłości, mój amancie,
niczego nie żałuję, oj nie,
nawet tego, że już nie kochasz mnie, że to przeszłość—
wciąż jednak nie mówmy już o tym!”

Zakończenie

Klemens VI zmarł po krótkiej chorobie w Awinionie, a został pochowany w klasztorze benedyktyńskim La Chaise-Dieu.(opodal St.Etienne) 6 grudnia 1352
Gdy rozdzwoniły się dzwony Avignonu, aby oznajmić światu, że papież Klemens VI odszedł, podobno poczęto wiwatować: „Nie żyje! Papież nie żyje, jest już w piekle!”. Gdy przez dziewięć kolejnych dni w olbrzymiej katedrze pięćdziesięciu księży odprawiało msze za jego duszę, złośliwi mawiali: „Jemu nic nie pomoże”. Ponad dwieście lat później grób Klemensa VI zostanie zbezczeszczony przez hugenotów, jego zwłoki spalone, świątobliwa niegdyś głowa posłuży do gry w piłkę, a z papieskiej czaszki będzie się pić wino.
W latach 1378-1408 w Awinionie rezydowali antypapieże. W roku 1348 Papież Klemens VI kupił tę posiadłość od królowej Joanny I Sycylijskiej i była w rękach papiestwa do roku 1791, kiedy podczas rewolucji francuskiej została włączona do Francji. Za pontyfikatu Klemensa VI, byłego doradcy francuskich królów, Kuria w Awinionie bardziej przypominała dwór świecki niż urząd papieski. Swoimi wydatkami wpędził w poważne problemy finansowe Kurię, a poprzez to papiestwo jeszcze bardziej uzależniało się od Francji. Innocenty VI (1352-1362)w obliczu trudnej sytuacji finansowej próbował reformować Kurię, zmniejszył orszak dworski i starał się administrować oszczędniej, jednak jego nepotyzm nie pozwolił mu uzyskać widocznych efektów tych działań. Groźba utraty Państwa Kościelnego skłoniła papieża Urbana V (1362-1370) do opuszczenia 30 kwietnia 1367 roku Awinionu. 16 października papież wkroczył do Rzymu. Ten krok uczynił wbrew woli dworu francuskiego, jak i francuskich kardynałów. Nie zdołał jednak przezwyciężyć trudności i oporu w samym Państwie Kościelnym i dlatego 27 września 1370 roku powrócił do Awinionu. Los zatem sprawił, że ten papież pochowany został potem w Marsylii w Opactwie św. Wiktora.
W Avignonie rezydowali: Klemens V, Jan XXII, Benedykt XII, Klemens VI, Innocenty VI, Urban V, Grzegorz XI. Ten ostatni wbrew królowi Francji opuścił 13 września 1376 roku Awinion wraz z 13 kardynałami i powrócił do Rzymu. Zakończył tym samym niewolę awiniońską papieży. Wszyscy papieże, rezydujący w Awinionie, byli narodowości francuskiej. Papieże w Awinionie korzystali ze wsparcia królów Francji, jednak byli też od nich uzależnieni i zagrożeni politycznie i militarnie. Na skutek przeniesienia Kurii do Awinionu, zaczęła się szerzyć symonia i nepotyzm w Państwie Kościelnym, autorytet papieża gwałtownie spadł, a wśród części duchownych rozpowszechniła się rozwiązłość i brak dyscypliny. Przedłużający się pobyt poza Rzymem, wzrastający nepotyzm oraz rosnące obciążenia fiskalne, ściągane na rzecz Kurii papieskiej, wzmacniały niechęć do rezydujących w Awinionie papieży, powodując dalszą utratę ich autorytetu i wpływów politycznych. W Państwie Kościelnym w okresie niewoli awiniońskiej nasiliły się tendencje odśrodkowe, wyemancypowania się spod władzy papieży z Awinionu. Niewola awiniońska przyczyniła się do osłabienia papieży w państwach włoskich, jak i do przekreślenia teokratycznych pretensji papiestwa. O jego degradacji politycznej przesądziła również rezygnacja cesarzy niemieckich z ingerencji w sprawy włoskie. Przeniesienie stolicy papieży do Awinionu pociągnęło za sobą katastrofę ekonomiczną Rzymu. Powrót Grzegorza XI do Rzymu nie zakończył jednak kryzysu papiestwa. Po wyborze następcy Grzegorza XI, Włocha Urbana VI (1378-1389), przedstawiciele kleru francuskiego w kolegium kardynalskim dokonali wyboru antypapieża, Francuza Klemensa VII (1378-1394), co wywołało tzw. schizmę zachodnią (1378-1417).

Stanisław Barszczak, Młyn niepamięci (część III)
Część III

Konsystorz Generalny- 18 maja 1347 r., który kończył się
we wtorek 19 maja, procesem kanonizacji św. Iwona

Konsystoszowi towarzyszyło 25 kardynałów Francuzów… Na konsystorzu pojawił się podobno osiołek z zawieszoną na szyi tabliczką głoszącą: „Proszę również i mnie uczynić biskupem”. Zdaniem rozbawionego Klemensa żart ten był bardzo udany. Okazał również swe rozbawienie, gdy otrzymał prezent z notatką: „Od Szatana dla swego brata, Klemensa”. Historycy ujawnili nawet akt sprzedaży, ukazujący papieskich urzędników kupujących od wdowy po doktorze „piękny, nowy szacowny burdel”. A akt notarialny odnotowuje, że zakupu dokonano „w imieniu Naszego Pana Jezusa Chrystusa”. Napomniany przez swojego spowiednika, że żyje w grzechu, miał papież oświadczyć, że sypia z kobietami za radą medyków, tak dla zdrowia: “Niech wszechmoc boża wrzuci cię w przepaść, niech przeklęty będzie każdy krok twój, niech Bóg ześle na ciebie ślepotę i obłąkanie i niech piorun w ciebie uderzy. Niechaj wszystkie żywioły wystąpią przeciw tobie, niech dom twój ulegnie zniszczeniu, a dzieci twoje niech zginą w oczach twoich.” Takie oto wymyślne życzenia papież Klemens VI złożył cesarzowi Ludwikowi Bawarskiemu (ale to akurat nie były żarty… Franciszek Petrarka opisuje Klemensa VI jako „kościelnego Dionizosa z obscenicznymi i niesławnymi fortelami”. Powiada też, że Awinion w czasach tego papieża „zalewał potop najbardziej występnej przyjemności, nieopisany sztorm rozpusty, najbardziej przykre i bezprzykładne zaprzeczenie czystości”.

Kanonizacja St. Ivo of Tréguier, Brittany (czerwiec 1347) św. Iwo Helory (1253-1303)

Jest piękny słoneczny wtorek końca maja 1347 roku. Przez witraże do świątyni wpadają ostre promienie słońca. A Klemens VI kontynuuje swoje przemówienie: Wszechmogący Boże, Panie nieba i ziemi, Tobie przedstawiamy sprawę naszego świątobliwego brata naszego Iwo, prezbitera, jak również starania władców Francji i Bretanii oraz czynności mnie samego i moich poprzedników…

Bracia i siostry w Panu. Pragniemy dzisiaj spojrzeć jasniej na wielkość św. Iwona z Tréguier, apostoła Burgundii. Iwo przyszedł na świat 17 października 1247 roku w majątku rodzinnym Kermartin w granicach obecnego Minihy-Tréguier niedaleko Tréguier we francuskiej Bretanii. Rodzicami Iwo byli Hélory
(Héloury) oraz Azou (Azo) z domu Kenquis (Kencquis lub Plessix) z parai i Pommerit-Jaudy. Można ich zaliczyć do przedstawicieli ówczesnej drobnej szlachty. Iwo miał czworo rodzeństwa: trzy siostry i jednego brata. Początkowo wiedzę Iwo przekazywała matka i prywatni nauczyciele. Za ich sprawą już jako dziecko opanował umiejętność czytania i pisania. Jednocześnie zaszczepiła w nim wielką pobożność, prawdomówność i umiłowanie sprawiedliwości, czyli
cechy, które będą charakteryzować całe jego dorosłe życie. Z kolei ojciec, oprócz tego, że kładł nacisk na to, by młody Iwo przyswoił jazdę konną, sztukę polowania i władania mieczem, to zarazem chciał, aby dziedzic poprzez wspólną pracę na roli z chłopami poznał trudy życia codziennego. Będąc małym chłopcem, Iwo deklarował, że zostanie świętym. Takiej też proroczej wizji co do przyszłości syna doświadczyła we śnie matka, następnie konsekwentnie zachęcająca go do życia, które zapewni mu świętość. W wieku 14 lat Iwo udał się wraz ze swoim dotychczasowym nauczycielem Jeanem Kerhozem12
do Paryża, gdzie w dzielnicy Łacińskiej przy rue (ulicy) du Fouarre rozpoczął trwający kilkanaście lat okres studiów13. Iwo najpierw na Faculté des Arts Uniwersytetu Paryskiego w latach 1261/1264–1268 studiował sztuki wyzwolone. Następnie w okresie lat 1268–1272 zgłębiał prawo kanoniczne, czyli prawo wewnętrzne Kościoła Katolickiego. Przyswajał wówczas m.in. „Dekretały Grzegorza IX” („Liber Extra”). W Paryżu Hélory zetknął się wówczas ze św. Tomaszem z Akwinu i ze św. Bonawenturą. Naukę Bretończyk łączył z praktykami religijnymi. Uczęszczał na modlitwę do kościołów Saint Julien-le-Pauvre i Saint Séverin. Kolejne trzy lub dwa lata (1272–1274) Iwo spędził wraz z Kerhozem i trzema innymi towarzyszami (Guillaume Pierre z Tréguier, Guillaume Adégan, Yves Trégordel z Pleubian) w Orleanie. W mieście tym pod kierunkiem znanego natenczas jurysty Pierre’a de la Chapelle oraz Guillaume’a de Blaye kształcił się w prawie cywilnym, czyli prawie świeckim bazującym na prawie rzymskim. Studiując „Instytucje Justyniana” z 533 r., poznał m.in. podstawy prawa rodzinnego i opiekuńczego, prawa rzeczowego, prawa zobowiązań, prawa spadkowego. W 1274 r. Iwo wrócił do Paryża i podjął studia teologiczne. Wówczas też rozpoczął praktyki ascetyczne, o czym zaświadcza jego przyjaciel Raoul Portier. Spał nie na łóżku, lecz na rozścielonej na podłodze słomie, a pod głową miał kamień lub książkę. Po trzech kolejnych latach edukacji powrócił do Orleanu, gdzie do 1280 r. kończył studia prawnicze. Po zakończeniu edukacji powrócił do Bretanii jako doktor obojga praw (doctor utriusque iuris), tj. prawa kanonicznego i państwowego (świeckiego). Wcześniej ponoć zaproponowano mu posadę wykładowcy na uniwersytecie, ale z propozycji Sorbony nie skorzystał, by móc skoncentrować się na „sprawach ważniejszych”. W 1280 r. decyzją archidiakona Rennes, Maurycego, mianowano go oficjałem, czyli sędzią sądu kościelnego orzekającym na obszarze diecezji w imieniu biskupa. Przebywając w Rennes, nie zaniedbywał dalszej edukacji. Poznawał wspomniane „Sentencje” Piotra Lombarda, a także przyswajał metody biblijnej interpretacji. Studia nad Pismem Świętym i dziełem Lombarda czynione pod kierunkiem miejscowych franciszkanów wywołały u niego wewnętrzny niepokój, emocjonalne rozdarcie, wzmacniając zarazem inklinację do pogłębiania swej wiary. Wtedy to około 1281 r. podjął regularne ascetyczne praktyki, w których zaczął upatrywać drogi do wiecznego zbawienia. Będąc w Rennes, przygarnął też i zaopiekował się dwojgiem sierot. Zapewnił im wyżywienie, mieszkanie, opłacał ich edukację. Jeden z chłopców, Derrien Guidomar (Darian Guydomar), został później dominikaninem, a drugi, Olivier Floch, kustoszem relikwii i wikarym kościoła w Tréguier. Iwo sprawując urząd oficjała, swój wysiłek skoncentrował na ochronie najbardziej potrzebujących i pokrzywdzonych przez los, tj. sierot, ubogich oraz wdów. Profesjonalizm towarzyszący bezstronnemu wymierzaniu sprawiedliwości, połączony z wrażliwością i życzliwością sprawiał, że uchodził za wzór prawnika. Wśród miejscowej ludności zyskał przydomek „adwokata biedaków” (fr. avocat des pauvres czy avocat des pauvres et des misérables, łac. advocatus pauperum). Nie tylko służył bowiem w sądzie kościelnym, będąc sędzią, ale także reprezentował jako adwokat ludzi ubogich przed sądami szlacheckimi (feudalnymi, dworskimi), książęcymi (np. sądem seneszela w Guingamp procedującym w imieniu księcia Bretanii) oraz sądem kościelnym arcybiskupa w Tours (sąd odwoławczy od sądu biskupiego w Tréguier). Hélory często świadczył pomoc prawną klientom darmo, a niejednokrotnie nawet z własnych środków uiszczał za nich sądowe koszty, jeśli petentem była osoba
biedna. Prosił tylko, aby zainteresowany przysiągł na swoje i jego sumienie, iż
sprawa, którą mu przedkłada, jest słuszna. Wówczas odpowiadał „Ego adjuvabo
te pro Deo” („Przez wzgląd na Boga pomogę Ci”) i podejmował się nieodpłatnie
sprawy. Iwo zwykł odwiedzać oskarżonych oczekujących w więzieniach na wyrok, dodając słowa otuchy. Nie unikał spraw drobnych, a powszechnych. Jego uwagę zwracała ludzka krzywda, a nie ewentualny rozgłos sprawy, jej precedensowość czy wysokość kwoty dochodzonej pozwem. Nie czekał przy tym, aż ktoś zwróci się do niego z prośbą o pomoc, lecz wielokrotnie sam osoby potrzebujące wsparcia wyszukiwał. Uchodził za całkowicie nieprzekupnego. Nigdy nie wymuszał ani nie przyjmował jakichkolwiek „podarunków” w związku z wykonywaniem swych obowiązków. Jego działalność zawodowa Iwo nosiła znamiona cudu. Potrafił reprezentować strony w tym samym dniu w kilku odległych od siebie miejscowościach. Także po śmierci Iwo za jego wstawiennictwem ustawały rodzinne kłótnie, a skonfliktowani przez
długie lata krewni czy sąsiedzi jednali się ze sobą i odtąd żyli w pełnej harmonii.
Hélory postępował w ten sposób zarazem wbrew własnemu partykularnemu
materialnemu interesowi. Z inicjatywy biskupa Tréguier, Alaina le Bruca, Iwo powrócił latem 1284 r. w swoje rodzinne strony i tam kontynuował dotychczasową działalność jako oficjał. Podarowanego mu na zakończenie czteroletniej pracy w Rennes konia sprzedał, pieniądze za to otrzymane rozdał ubogim, a do miasta przybył pieszo wraz ze sługą Hamonem Leber. . Około 1285 r. w wieku trzydziestu kilku lat Iwo otrzymał święcenia kapłańskie i rozpoczął 8-letnią posługę w niewielkiej parai i Trédrez. Pomagali mu w niej wikary Joseph Jacob i kleryk Geof roy (Godefroy) Jubiter. Był to moment kończący wieloletnie, zapoczątkowane jeszcze na studiach, rozterki co
do wstąpienia do stanu duchownego, całkowitego oddania się służbie Bogu. Postawa uniżoności oraz pokory powodowała, iż bardziej skłaniał się do pozostania przy niższych święceniach i skoncentrowaniu się na pracy oi cjała. Pod wpływem sugestii, a później wyraźnych nacisków biskupa Tréugier posłusznie, choć z pewnymi obawami i niepokojem, został wyświęcony na księdza. Z Trédrez w 1292 lub 1293 r. decyzją biskupa Geof roya II de Tournemine przeniesiono go do większej parai i Louannec nad zatoką Perros, gdzie pracował niemal do końca swego życia. Świadom trudności w pogodzeniu funkcji oficjała i kapłana postanowił około 1297/1298 r. zrezygnować z pierwszej profesji. Na urzędzie oficjała zastąpił go Yves Le Coniac. Odtąd Iwo w całości poświęcił się apostolstwu i swym parafianom, choć nie zaprzestał praktyki adwokata, gdy była taka potrzeba. Rozdanie majątku ubogim i sposób życia upodabniał Iwo do św. Franciszka z Asyżu. Spornym jest jednak, czy Hélory należał do zakonu braci mniejszych. Jeżeli już udziela się odpowiedzi pozytywnej w tej kwestii, to najczęściej przyjmuje się, iż był członkiem jedynie III zakonu braci mniejszych (tercjarzem). W 1293 r. Iwo w rodzinnej posiadłości wzniósł w kaplicę, która stała się domem modlitwy wszystkich poszukujących Boga, a po jego śmierci miejscem pielgrzymek.
Słynął z niesienia posługi w konfesjonale, tak biednym, jak i bogatym. W trosce o religijność Bretończyków Hélory potrai ł być stanowczy. Elementem życia religijnego Iwo były pielgrzymki do świętych miejsc. Dwukrotnie ponoć odbył pieszą pielgrzymkę do sanktuarium św. Jakuba Apostoła w hiszpańskim Santiago de Compostella, choć historycznie potwierdzone są jego
wizyty tylko do sanktuariów na obszarze Bretanii. Iwo nie zaniedbywał nigdy powinności duszpasterskich i katechetycznych. Miał w zwyczaju iść obok oracza w polu i nauczać go modlitwy. Siadał też na wrzosowisku i tłumaczył młodym chłopcom-pasterzom, jak posługiwać się różańcem.
Był obrońcą węzła małżeńskiego, piętnował nierząd oraz inne nieobyczajne zachowania. Jako kapłan Iwo uchodził za wybitnego kaznodzieję o dużym talencie oratorskim. Kazania wygłaszał nie tylko w kościele, nad którym sprawował jako proboszcz pieczę, ale także w innych świątyniach ku zadowoleniu miejscowych i trochę mniej gorliwych księży. Wymagało to zgody właściwego miejscowo biskupa, tzw. licentia praedicationis. Przemawiał w kościołach, na cmentarzach, drogach, skrzyżowaniach szlaków komunikacyjnych. W kazaniach przypominał o potrzebie modlitwy, zwłaszcza „Ojcze nasz”, wzywał lichwiarzy oraz lubieżnych do pokuty i nawrócenia, zachęcał do życia w czystości. Kaznodziejstwo nasilił zwłaszcza po 1290 r.
Głosząc Ewangelię, potrafił niestrudzenie bez snu przemierzać rozległe obszary Bretanii, docierając ze Słowem Bożym do kolejnych wiosek i gromadząc tłumy znacznie większe od grona słuchaczy innych duchownych. Kierując się dobrem wiernych, przemawiał nie po niezrozumiałej dla ludu łacinie, ale po bretońsku czy w języku francuskim. Pomimo niewątpliwej erudycji, starannego na owe czasy wykształcenia, nie operował językiem uczonym, lecz przystępnym i zrozumiałym dla adresatów. Dbał o duchową formację kleryków i księży z okolic, z którymi spotykał się na częste konsultacje. Od poniedziałku do piątku czynił wykłady z Pisma Świętego proboszczowi La Roche Derrien (Geof roy de Loanno) oraz kapłanowi z Tréguier (Geof roy de l’Abbaye). Wspólnie się modlili, recytowali brewiarz i jedli kolacje z ubogimi.Wybitny prawnik i wzorcowy duchowy pasterz był jednocześnie gorliwym obrońcą praw oraz interesów Kościoła. Iwo przez całe życie odczuwał niepokój, iż niedoskonale, nie nazbyt radykalnie naśladuje Chrystusa w Jego ubóstwie i służbie potrzebującym. Jak sam relacjonował, toczyła się w nim walka pomiędzy rozumem a zmysłowością. Symboliczny wymiar
rezygnacji z dóbr ziemskich i obrania życia w niedostatku miało rozdanie swych szat ubogim w przytułku w Tréguier przy klasztorze augustynian około 1287/1288 r. Wchodząc do niego, był odziany, jak przystało na sędziego, w tunikę, płaszcz wyścielony futerkiem, brokatową pelerynę, chaperon, a na stopach jego spoczywały eleganckie buty. Opuścił zaś przytułek boso i niemal półnagi. Odtąd nosił zgrzebną koszulę i grubą, białą wełnianą sukmanę. Z prywatnych środków Iwo wybudował nieopodal swej posiadłości w Kermartin
szpital, w którym osobiście opiekował się chorymi i im usługiwał. W swym wolontariacie nie unikał obmywania stóp pensjonariuszy czy opatrywania ich ran. Nie stronił nawet od trędowatych. Wspomniany szpital był bardziej rodzajem przytułku niż odpowiednikiem dzisiejszych placówek służby zdrowia. Oprócz chorych także biedni i pielgrzymi mogli w nim liczyć na odzienie, pożywienie, ogrzanie się i nocleg. Będąc właścicielem dóbr ziemskich odziedziczonych po swoich rodzicach (matka zmarła około 1290 r.), zebrany plon lub środki z jego spieniężenia niezwłocznie rozdawał potrzebującym.
W roku 1303 stan zdrowia Iwo znacząco się pogorszył. Pomimo tego wciąż nie
zaniedbywał pracy w Kościele czy działalności charytatywnej. Był gotowy na zakończenie ziemskiego pielgrzymowania. Ostatnie święta wielkanocne przebywał chory w posiadłości Coetredens. Przewidując rychłą śmierć, powiedział pani domu, iż jest szczęśliwy, że może już umrzeć, gdyż ostatecznie ujarzmił swego wroga, tj. zmysłowość. Do końca nie złagodził surowego trybu życia. Odprawiając 15 maja mszę świętą, był fizycznie tak słaby, że wymagał pomocy innych duchownych. Podtrzymywać go musieli archidiakon Alain de Bruc, dwóch mnichów z Bégard, opat Beauport i sługa Yves Avispice. Pomimo złego stanu zdrowia na usilną prośbę wyspowiadał ciężarną kobietę,
Sibille de Gressilh (Sibylle de Grosilly) z La Roche-Derrien. Z kolei jego własną spowiedź generalną wysłuchał proboszcz La Roche-Derrien, Geof roy de Loanno(Leanno). W sobotni wieczór 18 maja kapłan Hamon Gorec udzielił mu ostatniego namaszczenia. Wieści o konaniu Iwo ściągnęły pod dwór w Kermartin wiele osób. W końcowych godzinach życia towarzyszyli mu m.in. ofi cjał Tréguier, Geof roy de l’Abbaye, Alain Salomon, szwagier Conan z synami, sługa Yves Avispice, krawiec Jacquet Rivallon, obsługa dworu. Iwo zmarł w wigilię Wniebowstąpienia, niedzielnym porankiem, 19 maja 1303 r., przeżywszy około 50 lat. W testamencie nakazał by to, co po nim zostało rozdać ubogim oraz przeznaczyć na utrzymywanie ufundowanej w 1293 r. kaplicy pw. Matki Bożej (Notre Dame – dosłownie Nasza Pani) i św. Tugduala w majątku Kermartin.

Zabrali głos prelegenci, którzy przedstawili powody, dla których kanonizacja powinna mieć miejsce. Zwrócili się też do papieża, aby wyniósł Iwo na ołtarze, skoro spełniono wszelkie ku temu formalne warunki: Głos zabierali w kolejności: prokurator procesu (Maurice Héluy), łaciński patriarcha Antiochii i były generał zakonu franciszkanów (Gerardo Odónis), arcybiskup Narbonny (Pierre de la Jugie m.in. opowiedział, jak będąc w ciężkiej chorobie, opuszczony przez lekarzy, za wstawiennictwem Iwo odzyskał pełnię zdrowia, po czym zarządził w swojej diecezji kult jego osoby), arcybiskup Bordeaux (Amanieu de Cazes), biskup Nantes (Olivier Salahadin/Saladin), biskup Mirepoix (Pierre de Piret), biskup Trivento (Giordano Curti) i franciszkański biskup Ferns a zarazem augustiański pustelnik (Geof rey Grosfeld).

Już mój świątobliwy poprzednik Papież Jan XXII wszczął procedurę kanonizacyjną w 1330 r. Bullą z dnia 26 lutego 1330 r. „Bulle Exultant et gaudent in coelis” zarządził podjęcie dochodzenia w sprawie życia i cudów Iwo. Dokumentacja z przesłuchań w Tréguier trafiła następnie do papieża i została przedstawiona Janowi XXII na konsystorzu 4 czerwca 1331 r. Ten poddał ją badaniu komisji złożonej z kardynałów. A dopiero książę Karol de Blois swoim świadectwem przyczynił się do przyspieszenia procesu kanonizacyjnego. Osobiście również ja doznałem we śnie wizji, w której Iwo z berłem w ręku udziela mi reprymendy za opieszałość w sprawie jego wyniesienia na ołtarze. W moich uszach zaczęło rozbrzmiewać znane z Pisma Świętego wołanie „Lamma sabacthani” („Czemuś mnie opuścił”). Miało to miejsce przed rokiem. Natychmiast po tym nawiedzeniu wyznaczyłem trzech nowych kardynałów, powierzając im zadanie końcowego przeanalizowania zebranego materiału. „Nowa gwiazda wschodzi na niebie Bretanii”. Teraz także dzwony Avignonu obwieszczają świętość naszego brata. Zarządzam też liczne odpusty dla czcicieli nowego świętego. Uczestnikom ceremonii kanonizacyjnej oraz tym, którzy pomagali w przygotowywanym pierwszym święcie podniesienia i przeniesienia
ciała św. Iwo w katedrze w Tréguier, przysługuje odpust na 7 lat i 7 razy po 40 dni.

Modlitwa końcowa Klemensa VI po uroczystej kanonizacji św. Iwona w Kościele Dominikanów w Avignonie: „Boże, Najwyższy Sędzio, spraw za wstawiennictwem Świętego Iwo, abyśmy, słudzy doczesnej sprawiedliwości, wiodąc prawe życie oraz wykonując sumiennie naszą pracę, mogli z nadzieją stanąć przed Tobą. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen”

Pielgrzymom odwiedzającym grób bretońskiego świętego w okresie oktawy jednego z dwóch wyznaczonych ku jego osobie świąt (tj. każdego 19 maja – pamiątka śmierci i kanonizacji oraz 27 października – pamiątka dnia, w którym zainicjowano oddawanie czci relikwiom św. Iwo) należał się odtąd odpust w wymiarze 100 dni, czyli więcej od zwyczajowych 40 dni. W kanonizacji nie wzięli udziału dwaj jej aktywni orędownicy: biskup Tréguier i król Francji Filip VI. Do pierwszego z nich papież przesłał bullę „Almus siderum Conditor” ogłaszającą chrześcijańskiemu światu fakt wyniesienia na ołtarze syna ziemi bretońskiej. Z kolei do monarchy francuskiego Klemens VI napisał datowany
na 21 czerwca 1347 r. list „Ad spiritualis grandii”. W odniesieniu do Iwo można także mówić o beatyi kacji uprawniającej do kultu lokalnego. W 1334 r. na synodzie biskupstwa Tréguier biskup Alain III Hélory/Haïloury nakazał na obszarze swojej diecezji oddawać cześć Iwo w każdy poniedziałek poza okresem Adwentu, Wielkiego Postu i Wielkanocy oraz gdyby na ten dzień
wypadało inne ważne święto. Kult Iwo w bretońskich kościołach miał miejsce nawet przed 1334 r., np. w 1327 r. proboszcz z Launay umieścił obraz Iwo w kościele i polecił składać mu w modlitwie cześć. Pierwsze uroczystości przeniesienia (translacji) relikwii świętego odbyły się 27 października 1347 r. Był to zarazem pierwszy jego odpust. Ciało ekshumowano i wystawiono do publicznego kultu. Głowę oddzielono od reszty szkieletu i umieszczono w pozłacanym srebrnym relikwiarzu bogato zdobionym. W święcie uczestniczył wzruszony Karol de Blois, będący wówczas w niewoli angielskiej. Rannemu i pojmanemu 18 czerwca tego roku w bitwie pod La Roche-Derrien Karolowi pozwolono nawiedzić grób św. Iwo, zanim jako więźnia wywieziono go do
Anglii. Bretoński książę boso, z nagimi ramionami pokłonił się przed drzwiami
katedry, na kolanach wszedł do przedsionka kościoła i udał się do grobu świętego, gdzie złożył hołd wielkiemu rodakowi. Po wypuszczeniu z niewoli ponownie nawiedził miejsce pochówku św. Iwo. W środku mroźnej zimy, w sandałach, w śniegu wędrował po bezdrożach z okolic La Roche-Derrien do Tréguier. Okoliczni mieszkańcy pełni współczucia usłali mu drogę słomą, ten jednak z pomocy nie skorzystał. Karol de Blois (beatyfikowany w 1904 r.) osobiście przyczynił się także do rozwoju kultu Iwo. Rozdał kilku kościołom relikwie świętego: w Angers, Lambelle, katedrze w Rennes, opactwu Saint Georges w Saint-Martin-de-Boscherville, Saint-Melaine, Mont-Saint-Michel.
Za każdym razem niezależnie od pory roku i warunków pogodowych szedł boso
w uroczystej procesji przeniesienia relikwii. Relikwie przekazał nawet królowi Cypru a swojemu kuzynowi, Hugues’owi IV de Lusignan (Hugo IV Cypryjski), który skutecznie zwrócił się o pomoc do świętego Iwo podczas grożącego mu niebezpieczeństwa w czasie wojny. Kiedy Karol umierał w bitwie pod Auray w 1364 r., trzymał skrawek ubrania św. Iwo, z którym nigdy się nie rozstawał.
Łącznie św. Iwo wskrzesił 18 osób lub według innych przekazów 14. Chyba najbardziej przejmującym przypadkiem nie tylko wskrzeszeń, ale i wszystkich cudów przez niego dokonanych jest ten z udziałem Savine Cozober. Wdowa po
Rivallonie z Plouguiel udała się z dwójką swych osieroconych dzieci, z których jedno miało 5 lat, żebrać o jałmużnę. Dotarła do Angers, jednak zanim udzielono jej wsparcia w tamtejszym przytułku dla ubogich, jej mały synek o imieniu Yves zmarł z wycieńczenia. Stało się to w Wielki Czwartek około północy. Wczesnym rankiem wzięła martwe ciało dziecka oraz córkę i idąc od drzwi do drzwi domostw mieszkańców Angers, prosiła o skromny datek, aby móc kupić całun, w który owiniętego pochowałaby syna. Zaczęła też poszukiwać kapłana gotowego odprawić pogrzeb. Uroczystości Wielkiego Tygodnia sprawiły jednak, że nie znalazła żadnego księdza chętnego
dokonać pochówku. Jej tułaczka z martwym dzieckiem na ramionach, swoista droga krzyżowa, trwała do Niedzieli Wielkanocnej. W czasie, gdy inni śpiewali radosne „Alleluja”, ona wciąż szła od domu do domu, prosząc zrozpaczona o pomoc. W końcu spotkała swojego rodaka, który zapytał ją, czy zwróciła się do św. Iwo. Ta odpowiedziała, że nie, na co ten polecił jej to uczynić. Gdy tylko to zrobiła, wypowiadając słowa „O sancte Yvo, vobis reddo filium meum qui estis vicinus meus”, dziecko nagle otworzyło oczy i ożyło. Matka zmierzyła wówczas syna i w podzięce ofiarowała Bogu woskową świecę długości chłopca. Za wstawiennictwem św. Iwo dziecko żyło jeszcze niespełna rok, po czym ponownie zmarło, tym razem w święto Bożego Narodzenia (G. Maroń, Święci patroni prawników, Wydawnictwo Oświatowe FOSZE, Rzeszów 2011, s.38). Iwo Hélory jest jedynym księdzem parafialnym formalnie kanonizowanym w okresie średniowiecza. Pomiędzy 1198 a 1431 r. żaden inny duchowny parafialny nie przeszedł przez procedurę kanonizacyjną. Najczęściej świętymi w tym czasie zostawali biskupi, opaci, pustelnicy.

Pewnego czerwcowego dnia 1347 roku, kilkanaście dni po konsystorzu, kilka dni po kanonizacji św. Iwona, Klemens VI po skończonej Mszy świętej sprawowanej w Grand Chapel, nie poszedł prosto do zakrystii, lecz głównym wejściem skierował się w stronę wiernych zgromadzonych na dziedzińcu Pałacu Papieskiego, trzymając w dłoniach niewielką czarną książeczkę. Podano w niej imiona jego poprzedników na papieskim tronie, a także wykazywano, że ci, którzy byli lubieżni i prowadzili nieczyste życie, rządzili Kościołem lepiej niż ci, którzy dochowywali ślubów celibatu. Po skończonej ceremonii Klemens VI podszedł do okna błogosławieństw, na które pomimo tego, że znajduje się w kącie dziedzińca, są skierowane oczy wszystkich zebranych teraz w Pałacu. Klemens VI trzymając za rękę panią Cecylię z Turenne, błogosławi wszystkich, przekazując najlepsze świąteczne pozdrowienia. Z całą pewnością papież nie był obłudny, nadto okazywał się na tyle wspaniałomyślny, że przyjmował swe potomstwo. -Jestem tutaj, zawsze chciałem być jak najbliżej Boga, Klemens zaczął, mówią mi, że jako papież „nie wrócę” do Rzymu, do Wiecznego Miasta, oni mają rację. Jest wiara, jest i bluźnierstwo. Tym samym, stwierdziłbym, że to nie tylko partykularna ideologia polityczna, która się jeszcze nie powiodła, ale właśnie sama idea, w myśl której mężczyźni i kobiety kiedykolwiek mogliby się określać w kategoriach, które wykluczałyby ich duchowe potrzeby. Klemens VI jakby z niechęcią dodaje:

– Zostaję tutaj z wami, a w tych dniach oddam się „plenarnym sesjom zaspokojenia.” Na dziedzińcu rozległ się łagodny śmiech zgromadzonych wiernych.

Wysuwane przez Petrarkę i Matteo Villaniego posądzenia o jego rozwiązłe życie prywatne, należy odrzucić jako nieuzasadnione – papież był uznawany za człowieka pobożnego. Jego domniemana kochanka, która miała go zdominować i decydować o wielu kościelnych nominacjach oraz wydatkowaniu pieniędzy, wicehrabina Cecylia z Turenne, w rzeczywistości nigdy nie mieszkała w Awinionie, a zachowana korespondencja między nią a papieżem nie potwierdza ani romansu między nimi, ani domniemanego jej wpływu na Klemensa VI.

– Nienawidzę przyznawać się do tego, że moi wrogowie mają punkt! Widzicie, co zostało po raz pierwszy wypowiedziane w niemocy przegrzanego mieszkania staje się losem Narodów. Widzicie, te pałace budowano także dla mnie, bo w Rzymie skłócone rody wszczęły kłótnie o pierwszeństwo…
Każdy chciałby być gorliwym tylko, a gdzie wierność matczynej odwadze, wierność Bogu, spójrzmy w górę na Jezusa na krzyżu. On może dać wam moc… Wykonało się… Po dłuższej przerwie Klemens mówił:- W tym świecie bez cichych kornerów, nie może być łatwych ucieczek od historii, od rejwachu, od strasznych, niespokojnych zamieszań. Po długiej beznadziejnej wojnie ludzie będą rozstrzygać za pokojem już niemal za wszelką cenę, spuentował swoją wypowiedź Klemens VI.

-Wprowadzam nakaz śpiewania Baranku Boży… Jeszcze długo Klemens VI unosił ręce swe ku górze, przy prowansalskich śpiewach i wiwatach zgromadzonych na dziedzińcu ludzi, następnie wycofał się ku Wielkiej Kaplicy i powrócił do swoich apartamentów.

(licencja poetica autora)