Stanislaw Barszczak—- Die Zusammenarbeit zwischen Menschen —-Heute machen wir einen kleinen Teil, fühlen uns als Menschen dankbar für die Nähe. Nach der Taufe gibt es nichts Böses, haben wir ein Gefühl des Leidens. Wir sehen ein besserer Mensch im Schatten des Lebens, wie St. Pio in der großen Schatten ihrer riesigen Glauben. Wir sind eine Gruppe von Christen, nicht eine notwendige Folge des gesellschaftlichen Glücks. Viele der Korruption, gibt es auch eine persönliche Faulheit, kann von den Behörden auf freien Steuern werden für alle gesammelt … Wir müssen nur die Gruppe als ein Gegengewicht zu den Ende derartiger Glück der Menschheit, die mehr Verantwortung für die Achtung der Menschen und ihr tägliches Leiden zu zeigen. Deshalb lassen Sie uns umsehen, so was ist unsere Vision der Welt? Zum Beispiel geht von sechzig Prozent des venezolanischen Haushalts für soziale Fragen in letzter Zeit, wie in anderen Ländern unserer Welt. Ein weiteres Problem ist die Kausalität dieses Ergebnis, ob es der Wille Gottes ist, oder einige der Mafia. Außerdem möchte ich fragen, ob das Geld tatsächlich geht in die Hände der Armen, oder besser gesagt, nehmen sie an reiche Leute. Ich werde sagen, etwas mehr. Die Welt ist ein notwendiges Mittel zur Reinigung des Volkes. Obwohl in unseren Tagen ist die Radikalisierung eines Zweifels, überqueren den berühmten Cartesianischen Cogito, die Phänomenologie des Lebens; wir auf eine parlamentarische Konsens abhängen, sind verschiedene Einrichtungen geschaffen, ein internationales Forum zur Diskussion. Wir setzen auf eine ganz neue Archimedischen Punkt. Auf diese Weise wollen wir die sich gegen die Flut der”Black Swan” unserer Zeit zu schützen. Derzeit jenseits aller, nicht auf Cogito, Subjektivierung und mehr zu stoppen, während im Westen gefragt sind, welche Art von Konservatismus kann für eine bessere Zukunft gerettet werden. Ich persönlich möchte mehr Freiheiten bei der Ausübung des allgemeinen Nutzen, nicht nur zur Schau, wie ihre Umsetzung in das Leben des gemeinen Mannes. Heute leider kommt kein Mensch auf die Früchte seiner Arbeit. Früher er in das Dickicht von Vorschriften und Verschiedenen Labyrinthe des täglichen Lebens getötet. Es ist weithin nach persönlicher Leistung für jemand anderen gutgeschrieben. Aber ein Mann muss ernten die Früchte ihrer Arbeit. Es scheint, dass die beste Lösung wäre nur ein Labor, wo alle Flaschen in eine optimale Leistung umgewandelt werden, in denen ein reicher Mann für die menschliche Freiheit in ihrer tiefsten Wahrheit würde dazu neigen werden

Stanislao Barszczak—-Educazione al lavoro—-Oggi stiamo facendo una piccola parte, sentiamo di essere grati per la vicinanza dell’uomo. Dopo il battesimo non c’è male, abbiamo un senso di sofferenza. Noi vediamo una persona migliore tra le ombre della vita, come San Pio nella grande ombra della sua fede gigante. Siamo un gruppo di cristiani, non una conseguenza necessaria della felicità sociale. Un sacco di corruzione, vi è anche una pigrizia personale, possono essere raccolti dalle autorità per le tasse gratuito per chiunque … Abbiamo bisogno di mostrare solo il gruppo come un contrappeso alla fine di tale felicità del genere umano, che è più responsabile per il rispetto per gli esseri umani e le loro sofferenze quotidiane. Quindi, diamo un’occhiata in giro, quindi che cosa è la nostra visione del mondo? Per esempio, il sessanta per cento del bilancio del Venezuela va su tematiche sociali recentemente, come in altri paesi del nostro tempo. Un altro problema è la causalità di questo risultato, se è la volontà di Dio, o di alcune delle mafia. Vorrei anche chiedere se i soldi vanno effettivamente nelle mani dei poveri, o meglio, li prende ai ricchi. Dirò qualcosa di più. Il mondo è un mezzo necessario per la pulizia della gente. Anche se ai nostri giorni è la radicalizzazione di un dubbio, attraversare il famoso Cogito cartesiano, la fenomenologia della vita, dipendono da un consenso parlamentare, diversi organismi sono creati, un forum internazionale per la discussione. Ci affidiamo a uno completamente nuovo Archimede punto. In questo modo si vogliono proteggersi contro l’ondata di “Black Swan” della nostra epoca. Attualmente, oltre tutti, non si fermano su Cogito, tutto soggettivazione, mentre gli occidentali chiedono che tipo di conservatorismo può essere salvato per un futuro migliore. Personalmente, voglio più libertà nell’esercizio di prestazioni universali, non solo per mostrare, come la sua attuazione all’interno della vita dell’uomo comune. Oggi, purtroppo, nessun uomo viene al frutto del proprio lavoro. Ucciso in precedenza nella selva di regolamenti e varienie labirinti della vita quotidiana. E ‘ampiamente accreditato al successo personale per qualcun altro. Ma l’uomo deve raccogliere i frutti del suo lavoro. Sembra che la soluzione migliore sarebbe l’atteggiamento, l’unico laboratorio in cui tutti i piatti sono stati creati che ha combinato il miglior sconto possibile per il loro contenuto, in cui l’uomo si voltò alla ricchezza della libertà umana nella sua verità più profonda.

Stanislas Barszczak—-Education à la cooperation—- Aujourd’hui, nous faisons une petite partie, nous sentons être reconnaissants pour la proximité de l’homme. Après le baptême il n’ya pas de mal (mâle), nous avons un sens de la souffrance. Nous voyons une meilleure personne dans l’ombre de la vie, tels que saint Pio dans la grande ombre de sa foi géant. Nous sommes un groupe de chrétiens, et non pas une conséquence nécessaire du bonheur social. A beaucoup de corruption sur, il ya aussi une paresse personnelle, peuvent être collectées par les autorités aux taxes sur le gratuit pour tous ceux … Nous devons montrer que le groupe comme un contrepoids à la fin d’un tel bonheur de l’humanité, qui est plus responsable pour le respect des êtres humains et leurs souffrances quotidiennes. Par conséquent, nous allons regarder autour, alors quelle est notre vision du monde? Par exemple, soixante pour cent du budget du Venezuela va récents sur les questions sociales, comme dans d’autres pays de notre temps. Un autre problème est la causalité de ce résultat, que ce soit la volonté de Dieu, ou une partie de la mafia. Je tiens également à se demander si l’argent va effectivement entre les mains des pauvres, ou plutôt, les prendre aux riches. Je vais dire quelque chose de plus. Le monde est un moyen nécessaire pour le nettoyage de la population. Bien que de nos jours est la radicalisation d’un doute, traversons le fameux Cogito cartésien, la phénoménologie de la vie, ainsi par exemple nous dépendons d’un consensus parlementaire, différents organes sont créés, un forum international de discussion. Nous nous appuyons sur une toute nouvelle point d’Archimède. De cette façon, nous voulons pour se protéger contre les inondations de “Black Swan” de notre ère. Actuellement, au-delà tout, ne vous arrêtez pas sur Cogito, tout subjectivation, tandis que les Occidentaux se demandent ce genre de conservatisme peuvent être sauvegardées pour un avenir meilleur. Personnellement, je veux plus de libertés dans l’exercice de prestations universelles, non seulement pour montrer, comme sa mise en œuvre à l’intérieur de la vie de l’homme commun. Aujourd’hui, malheureusement, aucun homme ne vient au fruit de son travail. Tué plus tôt dans le maquis de la réglementation et des labyrinths divers de la vie quotidienne. Il est largement crédité à la réalisation personnelle pour quelqu’un d’autre. Mais l’homme doit récolter les fruits de son travail. Il semble que la meilleure solution serait l’attitude, le seul laboratoire où tous les plats ont été créés qui combine la réduction optimale de leur contenu, où l’homme se tourne vers les richesses de la liberté de l’homme dans sa vérité la plus profonde.

Stanislaw Barszczak—-Education to cooperation—-
Today we are making a small part, feel ourselves to be thankful for the proximity of man. After the baptism there is no evil (male), we have a sense of suffering. We see a better person in the shadows of life, such as St. Pio in the great shadow of its giant faith. We are a group of Christians, not a necessary outgrowth of social happiness. There are a lot of out corruption, there is also a personal laziness, can be collected by the authorities to free taxes for anyone … We need to show only the group as a counterweight to the end of such happiness of mankind, which is more responsible for the respect for human beings and their daily suffering. Therefore, let’s look around, so what is our vision of the world? For example, sixty per cent of Venezuela’s budget goes on social issues lately, similarly in other countries of our time. Another problem is the causality of this outcome, whether it is the will of God, or some of the mafia. I would also like to ask whether the money actually goes into the hands of the poor, or rather, take them to rich people. I will say something more. The world is a necessary means of cleansing the people. Although in our days is the radicalization of a doubt, cross the famous Cartesian Cogito, the phenomenology of life, so we depend on a parliamentary consensus, different bodies are created, an international forum for discussion. We rely on an entirely new archimedes’ point of a knowledge now. In this way we want to protect themselves against the flood of “Black Swan” of our era. Currently, transcending all, we do not stop on Cogito, of a subjectification everything, while Westerners are asking what kind of conservatism can be saved for a better future. Personally, I want more freedoms in the exercise of universal benefits, not just for show, but as its implementation inside the life of common man. Today, unfortunately, no man comes to the fruits of his labor, while he was killed earlier in the thicket of regulations and various mazes of daily life. It is widely credited to personal achievement for someone else. New world of transcendence. But man must reap the fruits of his labor. It seems that the best solution would be the attitude, the only laboratory where all the dishes were created that combined the best possible discount to their content, where the man turned to the wealth of human freedom in its deepest truth.

Dzisiaj czynimy małą część, poczuwamy się, by być wdzięcznymi za bliskość człowieka. Po chrzcie świętym nie istnieje zło (male), mamy już sens cierpienia. Widzimy lepiej osobę w cieniu życia, na przykład Świętego Ojca Pio w wielkim cieniu jego olbrzymiej wiary. Jesteśmy grupą chrześcijan, a nie konieczną namiastką społecznego szczęścia. A dużo obecnie korupcji, pojawia się lenistwo również osobiste, ściągane są przez urzędy państwowe wolne podatki na rzecz nikogo… Trzeba by pokazać jedyną grupę jako przeciwwagę do końcowego takiego szczęścia ludzkości, która jest więcej odpowiedzialna za uszanowanie człowieka i jego cierpienie codzienne. W związku z tym popatrzmy wokół, na to jaka jest nasza wizja świata? Na przykład 60 % budżetu Wenezueli idzie ostatnio na sprawy socjalne, podobnie w innych krajach naszej epoki. Oddzielnym problemem jest przyczynowość takiego obrotu sprawy, czy to jest wola Boga, czy jakiejś mafii. Chciałbym także zapytać czy rzeczywiście pieniądze idą w ręce biedaków, czy raczej przejmują je ludzie bogaci. Ja powiem coś więcej. Świat jest koniecznym środkiem oczyszczenia ludzi. Choć następuje w naszych dniach radykalizacja wątpienia, przekraczamy słynne kartezjańskie Cogito, fenomenologię życia, zależymy od consensusu parlamentarnego, są tworzone różne gremia, forum dyskusji międzynarodowej. Opieramy się na zupełnie teraz nowym archimedesowym miejscu poznania. Tą drogą chcemy chronić się przed zalewem „Czarnych Łabędzi” naszego epoki. Obecnie wszystko transcendujemy, nie zatrzymujemy się na Cogito, subiektywizacji wszystkiego, natomiast ludzie zachodu zapytują, jaki rodzaj konserwatyzmu może być uratowany dla lepszej przyszłości. Osobiście chcę więcej wolności człowieka w wykonywaniu powszechnych świadczeń, nie tyle na pokaz, ile jej realizacji do wewnątrz w życiu szarego człowieka. Dzisiaj niestety człowiek nie dochodzi do owoców swej pracy. Ginie wcześniej w gąszczu przepisów i niezdrożnych labiryntów codziennego życia. Powszechnie przelewa się osobiste osiągnięcia na kogoś innego. Człowiek jednak powinien zbierać owoce swej pracy. Wydaje się, że optymalnym rozwiązaniem byłaby postawa, gdzie w jedynym laboratorium wszystkim naczyniom połączonym stworzono by optymalne możliwości upustu ich zawartości, gdzie bogactwo człowieka zamieniono by na wolność człowieka w jego najgłębszej prawdzie.

Nie uczymy się spontanicznie o tym, że nie wiemy, że coś nie wiemy. Problem tkwi w strukturze naszego umysłu: nie uczymy się zasad, tylko fakty i tylko fakty. Mamy w pogardzie streszczenie, i to z pasją. Dlaczego? Należy tutaj stanąć na głowie i pokazać jak to nie ma zastosowania do naszego nowoczesnego środowiska, skomplikowanego i coraz bardziej się powtarzającego. Ale jest głębsze pytanie: Czym są powodowane nasze umysły, żeby coś przewidzieć? Wydaje się, że mamy złe podręczne instrukcji obsługi. Nasze umysły nie wydają się myśleć i zagłębiać się, gdyby były takimi, to to byłoby łatwiejsze dla nas dzisiaj, ale wtedy nie byłoby nas tutaj dzisiaj i nie będę już tu o tym rozmawiać- mój introspektywny przodek chciałby być zjedzonym przez tygrysa, gdy on nie myślał, ale szybciej reagujący kuzyn zdążył się ukryć. Rozważmy, że myślenie jest czasochłonne i zazwyczaj to duża strata energii, że nasi poprzednicy spędzili ponad sto milionów lat, jako niemyślące ssaki i że w naszej historii, podczas której używaliśmy naszego mózgu, użyliśmy go na sprawy zbyt marginalne. Udowodniono, że mamy znacznie mniej myślimy, jak o tym sądzimy, że tak czynimy -z wyjątkiem, oczywiście, kiedy myślimy o tym. Powtarzając się tutaj oznacza, że świat w którym żyjemy, ma coraz większą liczbą pętli sprzężenia zwrotnego, która powoduje, że wydarzenia są przyczyną większości zdarzeń (powiedzmy, ludzie kupują książki, bo inni ludzie je kupili), niczym operując śnieżkami i arbitralne i nieprzewidywalne na całej planecie- zwycięzca przejmuje wszystko skutki. Żyjemy w środowisku, w którym przepływ informacji jest zbyt szybki, który przyspiesza różne epidemie. Podobnie, wydarzenia mogą się zdarzyć, ponieważ suponowano, że nie miały się wydarzyć. (Nasze intuicje uczynione są dla środowiska o prostszych przyczynach i skutkach i powoli zmieniana jest wszelka informacja.) Ten rodzaj losowości nie zwyciężył podczas plejstocenu. Jest to nowy rodzaj niewdzięczności. Jest to bardzo zasmucające myśleć o tych ludziach, którzy byli źle traktowani przez historię. Byli poeci przeklęci, jak Edgar Allan Poe czy Arthur Rimbaud, wzgardzoni przez społeczeństwo, a potem oddawano im cześć, i karmiono nimi dzieci w wieku szkolnym. (Istnieją nawet szkoły noszące imię wielkich wyrzutków społecznych). Niestety, to uznanie przyszło trochę za późno, by poeta uzyskał sławę, lub by złagodził jego romantyczny tryb życia na ziemi. Ale są jeszcze bardziej źle traktowani bohaterzy, bardzo smutne kategorie tych, o których nie wiemy, że byli bohaterami, a którzy pomagali nam uniknąć katastrofy. Oni nie pozostawili żadnych śladów i nawet nie wiedzieli, że wnieśli jaki wkład w dobro powszechne. Pamiętamy męczenników, którzy zginęli za sprawę, której nie znaliśmy, nigdy oni nie uczynili mniejszego wkładu w naszą kulturę, choć oni też przyczynili się do tego, że nie byliśmy tego świadomi, dokładnie ponieważ oni byli szczęściarzami. Nasza niewdzięczność wobec pogardzanych poetów zanika zupełnie wobec tego innego typu niewdzięczności. To jest znacznie bardziej błędny rodzaj niewdzięczności: poczucie niespożytkowania (w imieniu)po stronie cichego bohatera. Zilustruję to w następującym eksperymeńcie . Załóżmy, że ustawodawca z odwagą, oddziaływaniem, intelektem, wizją i wytrwałością podejmuje się uchwalić ustawę, która wchodzi w życie powszechne i odnośnie zatrudnienia w dniu 10 Września 2001 Roku. Osoba, która tam wmontowała zamki we drzwiach nie posiada większego pomnika na publicznych skwerach, tak bardzo, jak to szybkie przypomnienie jego wkładu do jego nekrologu. “Joe Smith, który pomógł uniknąć katastrofy z 11 września, zmarł na skutek komplikacji z powodu choroby wątroby.” Chciałbym uczestniczyć w jego pogrzebie, ale czytelniku, ja nie mogę go znaleźć. Choć rozpoznanie jego mogło być bardzo okazałe. Uwierzcie mi, że nawet ci, którzy rzeczywiście krzyczą, że nie wierzą w to rozpoznanie, oddzielają pracę od owoców pracy, zatem dostają od jakiegoś kopa choćby przez odzywający się hormon serotoniny. Zobacz, jak cichy bohater jest nagrodzony, nawet jego system hormonalny będzie konspirował, by nie ofiarować żadnej nagrody. Rozważmy teraz ponownie wydarzenia z 11 września 2001 roku. W ich następstwie, kto otrzymał rozpoznanie, dostał uznanie? Ci, których widziałeś w mediach, w telewizji dokonujący bohaterskich czynów, i ci, których widziałeś, a którzy sprawiali wrażenie, że wykonywali bohaterskie czyny. Ta ostatnia kategoria obejmuje kogoś takiego jak nowojorską giełdę i jej Przewodniczącego Richarda Grasso, który wówczas “uratował giełdę” i otrzymał ogromne premie za ówczesny jego wkład do tej sytuacji(równowartość kilku tysięcy średniego wynagrodzenia). Wszystko, co musiał zrobić, to być tam, dzwonić otwarcie do telewizji- która, jak zobaczymy, była nośnikiem niesprawiedliwości i jedną z głównych przyczyn ślepoty Czarnego Łabędzia. Kto dostanie nagrodę, centralny bankier, który pozwala uniknąć recesji czy ten, który ‘poprawia’ błędy jego poprzedników i znajduje się tam w tym jakimś ożywieniu gospodarczym? Kto godzien bardziej, polityk, który unika wojny, czy ten, który zaczyna nową (i ma szczęście, żeby ją wygrać)? Samo odwrócenie logiki odnośnie wartości, którą widzieliśmy wcześniej w porównaniu z tą wartością, której nie znamy. Wszyscy wiedzą, że trzeba więcej profilaktyki jak leczenia, ale niewiele nagrodzonych czynów prewencji, zapobiegawczych złu. Mamy chwalić tych, którzy wprowadzili ich nazwiska do podręczników do historii, za cenę tych autorów-współpracowników, o których nasze książki przemilczają. My, ludzie, nie jesteśmy powierzchowną rasą (co może być uleczalne do pewnego stopnia), ale w związku z tym jesteśmy bardzo niesprawiedliwi. Życie jest bardzo nietypowe. Moje pismo jest esejem o niepewności, dla mnie rzadkie wydarzenie równa się niepewności. Może to wydawać się ostre oświadczenie, oto podejmujemy się badać przede wszystkim rzadkie i ekstremalne zjawiska w celu, aby dowiedzieć się coś bardzo popularnego, ale chcę wyrazić się tutaj jasno. Istnieją dwa sposoby podejścia do zjawisk. Po pierwsze, aby wykluczyć nadzwyczajne i skupić się na “normalne”. Ekspert pomija “ryzyka” i badania zwykłych spraw. Drugie podejście, trzeba rozważyć, że w celu zrozumienia zjawiska, trzeba najpierw zastanowić się nad skrajnościami, zwłaszcza jeśli, jak Czarny Łabędź, niosą ze sobą niezwykły efekt kumulacji. Nie zabiegam jakoś szczególnie o ‘zwykłość’ życia. Jeśli chcesz dowiedzieć się o przyjaciela temperamencie, etyce i jego osobistej elegancji, trzeba spojrzeć na niego w ramach testów poważnych okoliczności, nie pod stałym blaskiem rosy życia codziennego. Czy można ocenić zagrożenie karne, jakie kryminalista ustanawia, przez zbadanie tylko tego, co robi on w zwykły dzień? Czy możemy zrozumieć zdrowie, nie biorąc pod uwagę dzikich chorób i epidemii? Rzeczywiście normalność, zwykłość jest często bez znaczenia. Prawie wszystko, co w życiu społecznym dzieje się, jest produkowane przez rzadkie ale konsekwentne wstrząsy i skoki, ale z kolei niemal wszystko co badamy odnośnie życia społecznego, skupia się na tzw. “normalności”, “normalnym”, idącym ku jakieś nicości. Dlaczego? Ponieważ ‘krzywa’ ignoruje duże odchylenia, nie może sobie z nimi radzić, ale daje nam pewność, że mamy oswoić niepewność. Jej pseudonimem w tym eseju jest wielkie intelektualne oszustwo… Wspomnijmy tutaj żydowskie powstanie w pierwszym wieku naszej ery, u większości Żydów gniew spowodowany był przez Rzymian i ich nacisk na umieszczenie posągu Kaliguli w świątyni Jerozolimy w zamian za umieszczenie posągu boga żydowskiego Jahwe w rzymskich świątyń. Rzymianie nie wiedzieli, że to, co Żydzi (i późniejsi wschodni monoteiści) nazywają bogiem było abstrakcyjne, wszechstronne, że to nie ma nic wspólnego z antropomorfizacją bóstwa. Rzymianie mieli na myśli jedynie człowieka, gdy powiadali ‘deus’. To co tutaj najważniejsze, Żydowskiego Boga nie dawało się przypisać do jakiejś symbolicznej reprezentacji. Podobnie wielu ludzi mogłoby to stwierdzenie zamienić i przydać mu etykietę “nieznany”, “prawdopodobny” lub “niepewny”.Co ja nazywam tutaj platonizacją naszego pomysłu odnosi się do filozofa Platona, z jego tendencją do naszego zatrzymywania się na czystej i dobrze określonej “Formie”, na takich trójkątach czy takich pojęciach społecznych, jak utopia (społeczności zbudowane według planu tego, co “ma sens” ) czy nawet narodowości. Właśnie takimi pomysłami i ich ostrymi konstrukcjami zajmuję się w tym eseju. Platonizacja jest to to, co każe myśleć, że rozumiemy więcej, jak jest w istocie. Ale to nie zdarza się wszędzie. Nie mówię, że formy platońskie nie istnieją. Modele i konstrukcje nie zawsze są złe, są złe tylko w określonych miejscach. Trudność polega na tym, że a) nie wiesz, gdzie to się dzieje wcześniej (po fakcie), oraz b) błędy mogą prowadzić do poważnych konsekwencji. Modele te są pomocne jak leki, które potencjalnie, które prowadzą wyrywkowo, ale do bardzo poważnych skutków ubocznych. Platońska klapka jest wybuchową granicą, w której mentalność platońska wchodzi w kontakt z ‘musem’ rzeczywistości, w której różnica między tym, co wiesz i co myślisz, że znasz, jest niebezpiecznie szerokie. To tu Czarny Łabędź jest produkowany. Jest to esej wyrażania podstawowych idei, nie jest ani formą recyklingu ani przepakowania myśli innych ludzi. Esej jest rodzajem impulsywnej medytacji, a nie sprawozdawczości nauki. Przepraszam, jeśli mogę pominąć kilka oczywistych tematów w tym eseju z osobistego przekonania, zwłaszcza to co jest zbyt nudne dla mnie, także aby napisać o tym, co może być zbyt nudne dla czytelnika. Dyskusja jest tania. Ktoś, kto miał za dużo zajęć w szkole z filozofii (a to może nie wystarczyć), teraz może mieć obiekcje, że widzenie Czarnego Łabędzia nie podważa teorii, że wszystkie łabędzie są białe ponieważ taki czarny ptak nie jest technicznie łabędziem od bieli, nie stanowi to istotnej właściwości łabędzia. W rzeczywistości ci, którzy czytają zbyt wiele Wittgensteina (i pisma- komentarze na temat Wittgensteina) mogą być pod wrażeniem, że w naszym świecie problemy językowe są ważne. Mogą one być z pewnością ważne dla realizacji znaczenia w działach filozofii, sprawa ma się inaczej z praktykami i decydentami w świecie rzeczywistym, udającymi się na sielankowy weekend poza miejsce zamieszkania. Otóż “Niepewność dźwięku” dla wszystkich ich własności, odwołania tych subtelności, nie mają poważnych konsekwencji-reperkusji od poniedziałku do piątku, w przeciwieństwie do naszych bardziej istotnych (a zaniedbanych) spraw życia. Ludzie, którzy nie mają możliwości, w obliczu wielu prawdziwych sytuacji podejmowania decyzji w warunkach niepewności, nie zdają sobie sprawy, co jest ważne, a co nie, nawet ci, którzy są uczeni o niepewności. To, co nazywam praktykami niepewności, to może być piractwem, spekulacją towarem, profesjonalnym hazardem, pracą w niektórych gałęziach mafii, lub po prostu seryjną przedsiębiorczością. Tak oto z kolei przeciwko “sterylnemu sceptycyzmowi,” możemy znów nic zrobić, w obliczu niezmiernie teoretycznych problemów językowych, które we współczesnej filozofii w dużej mierze są nieistotne, i zdać się na szyderczo zwaną “opinię publiczną.” Niezależnie od braków w starym systemie, to co najmniej sprawdzone, to niektóre standardowe znaczenia. Filozofowie wykryli niezgodność w tym eseju i poprosili mnie, aby uzasadnić zastosowanie precyzyjne metafory Czarnego Łabędzia, by opisać nieznane, abstrakcyjne i nieprecyzyjne niepewne-białe kruki, różowe słonie, by odparować niejako zarzuty mieszkańców odległej planety. Rzeczywiście metafora jakby złapała mnie na gorącym uczynku. Istnieje sprzeczność, ten esej jest już historią, dlatego zamierzam ująć tutaj mój problem mówiąc o historiach i winietach, aby zilustrować naszą łatwowierność co do historii i naszych preferencji dla niebezpiecznych ujęć narracji. Musisz historia wypierać historii. Metafory i historie są znacznie silniejsze (niestety) od pomysłów, są także łatwiejsze do zapamiętania i bardziej zabawne do odczytania. Jeśli mam się udać po to, co ja nazywam dyscypliną narracji, to moim najlepszym narzędziem jest narracja. Pomysły przychodzą i odchodzą, historie pozostają. Bestią w tym tekście jest nie tylko krzywa- dzwonek i samo oszukiwanie statystyk, czy nawet platonizujący uczony, który potrzebuje teorii, aby oszukać samego siebie. Za to dążymy do jedynego “skupienia się” na tym, co ma sens dla nas. Życie na Ziemi, dziś wymaga dużo więcej wyobraźni, od tej do jakiej zostaliśmy stworzeni. Brakuje nam wyobraźni i uchwycenie jej u innych. Pomysł Czarnego Łabędzia jest oparty na strukturze przypadkowości w rzeczywistości empirycznej. Podsumowując, to co tuta powiedziałem: w tym eseju trzymam się mocno faktu i w tym kierunku przedstawiam mój wniosek o obronie przed wieloma naszymi nawykami myślowymi, że nasz świat jest zdominowany przez skrajne, nieznane, a bardzo mało prawdopodobne (mało prawdopodobne, według naszej obecnej wiedzy ), że wszystek czas spędzamy zaangażowani w małe dialogi, koncentrując się na tym, co jedynie znane i powtarzalne. Oznacza to konieczność stosowania ekstremów jako punktu wyjścia, a nie traktowanie tego jako wyjątek skrywany pod dywanem. Odważniejsi (nieco nawet irytujący) twierdzą, że mimo naszych postępów i wzrostu wiedzy, a może właśnie taki postęp i rozwój, w przyszłości będzie coraz mniej przewidywalny, zarówno co do natury ludzkiej jak i społecznej, “nauka” wydaje się mieć na celu jakiejś spiskowanie w tym celu, by zakryć nasz własny pomysł odnośnie spraw wszechświata. (za Nassim Nicholas Taleb)

Czarne łabędzie
Przed odkryciem Australii, ludzie w starym świecie byli przekonani, że wszystkie łabędzie są białe, to była niepodważalna wiara jak gdyby zupełnie potwierdzona przez dowody empiryczne. Obserwacja pierwszych czarnych łabędzi mogła być zaskoczeniem dla niektórych ornitologów (i innych zaskoczonych ubarwieniem ptaków), ale to nie pierwszy raz, jak sens historii gubi się w zakłamaniu. Pokazuje to poważne ograniczenia odnośnie naszego uczenia się z obserwacji lub doświadczenia i z kruchości naszej wiedzy. Jedna obserwacja może unieważnić ogólne oświadczenie pochodzące od tysiącleci potwierdzającej obserwacji tysięcy białych łabędzi. Wszystko czego potrzebujesz to jedno , mianowicie jeden(i powiedziałbym bardzo brzydki) czarny ptak. Przesuwam się o jeden krok poza to-logiczne pytanie filozoficzne do empirycznej rzeczywistości, ku temu, co pasjonowała mnie obsesyjnie od dzieciństwa. To, co nazywamy tutaj czarnym łabędziem (i reasumujemy), to wydarzenie składające się z trzech następujących atrybutów. Po pierwsze, jest to oderwany wynik, ponieważ leży poza sferą regularnych oczekiwań, ponieważ nic w przeszłości nie może przekonująco wskazać na jego możliwość. Po drugie, to prowadzi do ekstremalnych skutków. Po trzecie, pomimo jego oderwanego statusu, ludzka natura wynajduje różne wyjaśnienia dla jego występowania post factum, w ten sposób by go wytłumaczyć i żeby był przewidywalny. Zatrzymuję się tutaj i podsumowuję to, co powiedziałem: rzadkość, ekstremalny wpływ, wreszcie nie spodziewana przewidywalność. Niewielka liczba czarnych łabędzi może wyjaśnić niemal wszystko w naszym świecie, od sukcesu idei i religii, z dynamiką wydarzeń historycznych, do elementów naszego życia osobistego, których mottem mogłoby być zdanie: nigdy nie lekceważmy nawet najmniejszych ról naszego życia. I o tym chcę tutaj mówić…
Odkąd opuściliśmy Plejstocen, około dziesięć tysiącleci temu, oddziaływanie tych Czarnych łabędzi nieustannie wzrastała. Zaczęło się pewne przyspieszenie podczas rewolucji przemysłowej, gdy świat zaczął się coraz bardziej komplikować, w porównaniu ze zwykłymi zdarzeniami, ich studiowanie, dyskusja nad i ubieganie się o ich przewidzenie w oparciu o lektury gazet, wzrastało coraz bardziej niekonsekwentnie. Wystarczy wyobrazić sobie, jak mało zrozumienie świata, w przeddzień wydarzeń z 1914 roku, mogło pomóc w domyśleniu się, co się stało później. (Nie zakrywaj się posługując się wyjaśnieniami wciskanymi do mózgu przez nudnego nauczyciela liceum). Jak to jest z wystąpieniem Hitlera czy kolejną wojną? Czy nagłym upadku bloku radzieckiego? Czy w przypadku wzrostu fundamentalizmu islamskiego? Albo w kwestii rozprzestrzeniania się Internetu? Czy upadku rynku z 1987 r. (a tym bardziej nieoczekiwanego jego odrodzenia się)? Epidemie, mody, idee, pojawienie się gatunków sztuki i szkoły. Wszystkie poniższe czarne łabędzie dynamiki. Dosłownie, prawie wszystko, co wokół nabiera znaczenia można zakwalifikować. Ta kombinacja niskiej przewidywalności i rozległe skutki sprawiają, że czarny łabędź jest wielką grą, ale to jeszcze nie główny problem tego eseju. Dodaj do tego zjawiska fakt, że czarne łabędzie często działają tak, jakby nie istniały! Nie mam na myśli ciebie, z racji na fakt, że jestem twoim kuzynem, i mnie, ale prawie wszystkie “nauki społeczne”, które od ponad wieku, działały w fałszywej wierze, że ich narzędzi nie można dokładnie zmierzyć. W kwestii aplikacji tych niepewnych” nauk do rzeczywistych problemów, to pojawiły się śmieszne rezultaty. Byłem uprzywilejowany w zobaczeniu tego w finansach i ekonomii. Sprawdźcie swoje notesy w kwestii zdefiniowania tego ryzyka, następnie, żeby ta praca dostarczyła Państwu środek, który wyklucza możliwość czarnego łabędzia, który ma wyższą wartość prognostyczną przy ocenie łącznego ryzyka jak astrologia ( zobaczmy, jak one ubierają się w intelektualne oszustwo w matematyce). Ten problem ma charakter endemiczny w warstwie społecznej.
Centralną ideą tego eseju jest nasza ślepota w kwestii szacunku do przypadkowości, szczególnie do ogromnych dewiacji: Dlaczego, naukowcy i nie naukowcy, ludzie z pierwszych stron gazet, czy szarzy ludzie, pragną widzieć grosze bardziej, jak dolary? Dlaczego skupiamy się na najdrobniejszych szczegółach, a nie na mocno znaczących dużych imprezach, pomimo oczywistych dowodów na ich ogromny wpływ? A jeśli się państwo idą za moim argumentem, dlaczego czytanie gazety faktycznie dyskredytuje naszą wiedzę o świecie?
Łatwo zobaczyć, że życie jest skumulowanym efektem kilku znaczących wstrząsów. Nie jest zatem tak trudnym zajęciem identyfikowanie roli Czarnych Łabędzi, z waszego fotela (lub barowego stołka). Przejdźcie państwo przez następujące ćwiczenie. Spójrzcie w swoje własne istnienie. Policzcie znaczące wydarzenia, przemiany technologiczne i wynalazki, które miały miejsce w naszym środowisku od momentu narodzin i porównajcie je z tym, czego spodziewaliście się przed i po ich nadejściu. Ile z nich pojawiło się zgodnie z harmonogramem? Spójrz na swoje życie osobiste, do wyboru zawodu, powiedzmy, lub spotkanie partnera, swojego wygnania z kraju pochodzenia, zdrady wobec ciebie, twoje nagłe wzbogacenie lub zubożenie. Jak często te rzeczy występują zgodnie z planem?
Rozprzestrzenianie się telefonów komórkowych z kamerami dało mi dużą kolekcję zdjęć czarnych łabędzi wysłanych mi przez podróżujących czytelników. Rozważcie państwo, że wiele Czarnych Łabędzi , ich przyczyna i obniżenie znaczenia mogło być spowodowane faktem ich nieoczekiwanego zaistnienia. Pomyślcie o ataku terrorystycznym z 11 września 2001 r.; gdyby ryzyko było racjonalnie możliwe w dniu 10 września, to bynajmniej by się nie wydarzyło. Jeśli taka możliwość brana byłaby pod uwagę, to myśliwce, które krążyły nad niebem nad bliźniaczymi wieżami, te samoloty musiałyby mieć zablokowane drzwi kuloodporne, i atak nie miałby miejsca, czasu. Coś innego mogło mieć miejsce. Co? Nie wiem. Czy to nie dziwne, że zdarzenie dzieje się właśnie a nie inaczej, i że to nie było założone, że się w ogóle wydarzy? Jakie mamy obrony przeciwko temu? Cokolwiek możemy wiedzieć (że Nowy Jork jest łatwym celem terrorystów, na przykład) może stać się nieskuteczne, jeśli twój wróg wie, że ty to wiesz. Może to być dwuznaczne zdanie sobie sprawy, że w takich grach strategicznych, to co wiesz, to może być naprawdę nieistotne. To dotyczy wszystkich przedsiębiorstw. Pomyśl o “przepisie tajnym” przy dokonywaniu zabójstwa w działalności restauracyjnej. Gdyby to było przewidywalne i oczywiste, zatem że to ktoś obok mógłby już wpaść na ten pomysł, to coś byłoby czymś standardowym. Kolejne zabójstwo w branży restauracyjnej, wówczas trzeba by wziąć pod uwagę, że nie jest łatwo myśleć o nim przy obecnej ilości restauratorów. To musi być dalekie od oczekiwań. Bardziej nieoczekiwany sukces takiego przedsięwzięcia, mniejsza liczba konkurentów, i bardzie szczęśliwy przedsiębiorca, który realizuje taką ideę. To samo odnosi się do przemysłu obuwniczego i przedsiębiorstw księgarskich lub wszelkiego rodzaju przedsiębiorczości. To samo odnosi się do teorii naukowych, nikt nie ma interesu w słuchaniu błahostki. Ocena ludzkiego przedsięwzięcia jest na ogół odwrotnie proporcjonalna do tego, co ma być.
Rozważmy tsunami na Pacyfiku grudnia 2004 roku. Gdyby to było oczekiwane, to to nie spowodowałoby szkody, ponieważ tereny dotknięte kataklizmem byłyby mniej zaludnione, system wczesnego ostrzegania wprowadzono by w życie. To co wiesz nie może realnie cię ranić. Niezdolność do przewidzenia odstających skrajności powoduje niezdolność przewidywania biegu historii, pozwalającym na udział tych wydarzeń w dynamice zdarzeń.
Ale my działamy tak, jak jesteśmy w stanie przewidzieć te wydarzenia historyczne, lub nawet jak są one ‘ubrane’, jak gdybyśmy byli w stanie zmienić bieg historii. Produkujemy trzydzieści lat prognozy deficytów społecznych, bezpieczeństwa i ceny ropy naftowej, nie zdając sobie sprawy z tego, że nie możemy nawet przewidzieć następnego lata; nasze łączne błędy wiadomości o wydarzeniach politycznych i gospodarczych są tak potworne, że za każdym razem gdy patrzę na empiryczny rekord, to muszę się uszczypnąć, aby sprawdzić, czy nie śnię. Co jest zaskakujące, nie wielkość naszych błędów prognozy, ale nasz brak uświadomienia sobie tego. Jest to tym bardziej niepokojące, gdy angażujemy się w krwawych konfliktach: wojny są zupełnie nieprzewidywalne (a my nie wiemy tego). Dzięki temu niezrozumieniu przyczynowych łańcuchów między polityką i działaniami, możemy łatwo wywołać Czarne Łabędzie dzięki agresywnej ignorancji, jak grające dziecko z chemicznymi zestawami-reakcjami.
Nasza niezdolność do przewidzenia w środowiskach poddanych Czarnemu Łabędziowi tego, w połączeniu z ogólnym brakiem świadomości tego stanu rzeczy oznacza, że niektóre grupy zawodowe, choć oni wierzą, że są ekspertami, a takimi w rzeczywistości nie są, w oparciu o ich empiryczny rekord, oni nie wiedzą więcej o ich przedmiocie, jak wszyscy, ale są oni lepsi w narracji lub, co gorsza, na wypalaniu was z skomplikowanymi modelami matematycznymi. Są oni równie podobnie bardziej skłonni nosić krawat.
Czarne Łabędzie są nieprzewidywalni, musimy dostosować się do ich istnienia (a nie naiwnie starać się przewidzieć je). Jest tak wiele, które rzeczy możemy zrobić, jeśli skupimy się na wiedzy o tym, co wiemy, lub co nie wiemy. Wśród wielu korzyści, możecie państwo ustawić się w celu kolekcjonowania nieoczekiwanych Czarnych Łabędzi przez maksymalizację sytuacji, w których się na nie wystawiacie.
Kolejna przeszkoda człowieka związana jest z nadmiernym skupieniem się na tym, co znamy: mamy tendencję, aby dowiedzieć się dokładnie, a nie ogólne. Co ludzie nauczyli się z epizodu 11 września 2001? Czy dowiedzieli się, że niektóre zdarzenia, ze względu na ich dynamikę, stoją w dużej mierze poza sferą przewidywalnego? Nie. Czy nauczyły się wbudowania wady konwencjonalnej mądrości? Nie. Co oni sobie przedstawili? Nauczyli się szczegółowych zasad w celu uniknięcia islamskich obrońców terorystów i wysokich budynków. Wielu zachowują w pamięci to, co jest to dla nas ważne, aby być praktyczni i podjąć konkretne kroki, a nie “teorie” na temat wiedzy. Historia linii Maginota pokazuje, jak jesteśmy uwarunkowani w kwestii bycia osobnikami szczególnymi. Francuzi, po Wielkiej Wojnie, zbudowali mur wzdłuż trasy poprzedniej inwazji niemieckiej, aby zapobiec reinwazji-Hitler po prostu (prawie) bez wysiłku przeszedł wokół niego. Francuzi byli doskonałymi studentami historii, ale po prostu nauczyli się z dokładnością zbyt wiele. Byli zbyt praktyczni i niezwykle skoncentrowani na własnym bezpieczeństwie.

Stanislaw Barszczak—-The only memory—-
There is still a lot of truths inaccessible ordinary people. Even in the most recent codes of human rights is not fully express the truth about man and his freedom. From the eighteenth century man as a “reservoir of ideas” is fulfilled, not even for real data especially, the person as an individual, it will be a reservoir for the future of human freedom. But let’s stop only on the issues of fear and memories of our childhood. Fear, however only the content and effect of your thoughts-in fact they are scared. Little boy paralyzed by fear of “black people”, which lies under the bed and take him right away. But it is enough to lit the light and the father of the child explained that the danger exists only in his imagination, and fear vanishes. But he would not have been higher if scary “black people” really existed. But boy triggers a truth: what you fear does not exist. Most human fear is unfounded, it’s just the shadows cast by a sick mind. S. Freud at work, “Psychopathology of everyday life” (1901) have relied on his earlier trial, which might demonstrate the tendentious nature of our reminder. Well, many people in the earliest childhood memories are preserved in the memory of the facts is often indifferent and child, while important, full of meaning and affective experience of that time did not leave the memory of most adults no trace. It is well known that our memory would deprive choose between the experiences. But we should also know the child mental choices are similar rules, which we at the age of intellectual maturity. What’s more neutral memories of childhood owe their existence to the process of displacement, as Freud writes, “they replace in the reproduction of other truly important (and forgotten) the feeling of” I, Freud writes: “Because they are not preserved due to its own content, but through the associated union of that content with another, muffled, content, therefore, is justified given them by me the name “memories masking” (Deckerrinerungen). Some scientists refer to our memories of the sixth month of life. It seems that no matter that we treat children’s amnesia, forgetting to survive the first years of life. Freud writes: “We forget, for which the high efficiency of intellectual and emotional as the complex emotions the child is capable of four years, and we should rather wonder that the memory of the subsequent years are so few of them are generally preserved-especially since we have some data to assume that forgotten children themselves experience in the development of an individual not gone without a trace, but it had a decisive influence on his later life. “By the way, say, too, that Freud’s view, the children also causes amnesia neurotic symptoms. Well, we did not know the conditions of this to remind yourself to survive. Children’s memories preserved once we seem to be easy, it is again difficult to understand, and even surprising. Some of the paintings are like fake memoirs, incomplete, or shifted in time and space. Blamed for these mistakes usual fickleness of memory. But powerful forces of the later period of life also affect the ability of remembering childhood experiences. The best way to remind yourself of these memories would be, as already said Freud, dreams-“dream they all predominantly in visual images.” A Visual learners, for example, adults do not see myself in the memories already from past years. Usually each of us has a guardian angel prayer, which ended more than once daily, our children’s prayers. Angels are invisible spirits that have been with us from earliest childhood. But I want to demonstrate here with Freud, that the so-called. earliest memories of life there is no authentic memory trace, but only have the later development, which reflected the influences of later years, a variety of psychic forces. Memories of children receive thus masking the importance of memories, but also present an interesting analogy to the myth, childhood memories of nations. Freud cited a few examples of masking memories. Male strongly inhibited in their love life has kept a picture of his fifth year of life. He sits in a chair in the garden with my aunt, who teaches him the letters. The difference between the mines makes it difficult, so ask her aunt said to him, after which they distinguish. My aunt points out that the ‘m’ has a whole piece, ie, the third line, more than ‘n’. On the other hand as if he wanted to know the difference between minutes, so then tried to get to know the difference between a boy and a girl. He found that the difference is the same, that the boy is also just about the entire piece more than a girl, and while this knowledge aroused in him the memory of that child’s curiosity. Already early childhood reflects the rights and duties of a complete human being. You do not need to help your child “by force” by way of the fullness of life. And provide him with only basic survival sanitaria, to be with him “in his home.” As regards the so-called. memories of “masking”, they are manifested in one form or another in later life as a man. I’m taking voice here as a priest, or a biography of the only witness to our lives. I want to paraphrase out another example of Freud. When I started in adult life to pay attention to the remnants of memories from my own childhood, came to my mind a scene which I could refer to the completed age of eight. I see myself, as I stand before the three-piece mirror (a friend can become before the cabinet) and look at the inherent beauty of the body. I was prepared for anything, but this scene was not interrupted by anyone. Brought the analysis led me to a completely unexpected perspective of that image. I missed my mother, like today, I think, I suspected that it is somehow “open” in the winged mirror. I remember from my early childhood, a different picture knocker to my apartment once a boy. I’m older than a friend, but I remember him visiting me in early childhood, and when I was thirteen years I ended up staying with him. Justifies the scene today, a mother’s living presence in my life that she had been separated me maternal love from the infinite power of his father, who her with me left to its fate. I also remember a different picture, the sudden invasion of mom and her friends to the apartment after returning from a retreat at a nearby church, I tucked under the quilt, casement windows open wide. I could fall from six feet out the window and kill himself. Today I call a new justification for this, in turn, scenes, memories of earliest childhood. The disappearance of the mother of my life, any further departure after her death in 2005. At all costs do not ever want to let that happen. When my mother will soon run out, I have much suspected, that time he made a bad mistake, that she moved to a happy eternity, but for me. I also want to say that I never stopped to pray with his mother, talking with her, as I said, prayers and prayers to the guardian angel. I must just say that something was terribly ambitious and always wanted to go forward. I chose teaching, the priesthood, writing, but never of course you have not stopped dreaming. I chose the priesthood, then indeed very consciously, because I thought that I could have almost the best opportunity of my life. In school, no object was not my forte, not from lack of talent, but because I am a student in High School I did not take certain items so crazy, but I liked to go back to them every time. Moreover, I learned from different textbooks, which are then used to read without thinking. When I went to the theology of my aunt once asked me: “if these studies are actually appropriate for me?” I have to say clearly: I have a broken son. My aunt said: “Dear child, if you truly were considering that, so do this! Because you have to live with it, as you are studying. I would not rewrite anything here.”Thus was created in me a great motivation to study is successfully completed. And then the trail began to climb. Grew up in a family, it has always been a symbol of the mother, in a family where the child remained in the relationship over the full expression of love. My dad, so then it was terrible, he was an adjunct-professor at the University where I was born. I was born in the year to bring the Berlin wall, the first human flight in space. The first three years of my life-it was always the time of separation from the mother when I was in an orphanage. And so, especially in these times of scarcity, however, was always next to my mother, would come from the briefcase of fresh provisions, then I never felt hungry. My mother was always with me, supported me, then through the long forty years of life. Even after 1995, in the thirties of my life, as I wrote about it once when I lived in our home again ‘the mother’. Then also in the house nothing was missing, her mother always brought fresh bread and butter. Also in the garden was getting incredibly much coal were dumped into the cell, was building a garage floors, I plant trees and shrubs, had sore, and I laid the apples. We were together, her mother was always warmly received, celebrated Mass with her in my chapel. We were close together. This great confidence, which then in those early years as a child, then as a priest I received, this trust is a trust in the world, I never really left-to this day. Then I went for the first time abroad. Austria was the first step to foreign countries. But home, um, the home of bears in his heart, this feeling does not pass at all. My real home is in other words still in Silesia at Tarnowskie Góry. My second home is probably France. America fell in love and I learned to judge a country of great opportunities, unlimited possibilities. This is a fantastic country, with all its hardships and adversity. In other words, the U.S. has always been very vigorous, vital democracy. This is naturally a country-oriented Christianity. In fact, it is part of the West. I told you earlier that I started working in the church, because I am convinced that we live in a world mentally oriented. And yet I was good at languages, philosophy, humanities. The key to my success, as is shown by some, were primarily social gaffes. Today I’m very pleased. I already had the joy of daily contacts with a group of friends. It’d be beautiful. Some of us may have had and rocky road. But man does not cease to learn. The priesthood must complete personality show though. You cannot play any role and do warn, though this was. No, it has to be authentic. Once out of the question the risk that they actually show, it never is the contact in this way, with creativity as such, and which must necessarily be found, if you want to have success. We went through so many battles, the difficulties in this area are smaller, we are becoming more operationally in relations with our neighbors. Moreover, do not presume that the world itself comes to a consensus. No, it happens often strongly held disputes. In my opinion, complete democracy should be based on common agreement, often coarse debate. This should include not predictable compromises. Therefore, the person should have been more critical, then I have to say today, on my own, the next steps in the spiritual space of the third millennium of Christianity. Before me, after all spiritual roads were initiated. I went with the current generation of several periods of development of modern Christian society. It was a wild time at which valued only the order of daily duties, I dabbled with them strongly. Then I learned a lot of senseless things. In any case, in the daily discussions finally learned a lot crazy. I started to open up the space until recently, unknown to me. Or another owned a mad time of suspicion and distrust on my priestly identity, where “my place of residence” remained somehow invisibly shaken. But the friend was born here, I was very fortunate for me to be there that I found him there. Now the internal wounds heal, we have many times with a friend House on one wavelength and we could actually have some business to discuss each other. I do not believe the crisis is of course the responsibilities which the government must take, and taking into account the mass media. Cultural impulses are initiatives in other words initiatives of individuals. World became so complicated that we need transparency, free mass media. Always been interested in politics, otherwise would stay away from home, my residence. But I put in my life for personal effort, luck, work. We are delighted with the silhouette of St. Francis of Assisi. On one day, dismounted and shared with the poor all that he had. And before his own father, a wealthy merchant, is completely exposed, thereby confirming that already belongs to another world. You could say that Francis is fully exposed before the people. Cross of Christ, he is not so much for profit as a loss. We have everything to lose for Christ. Thus, experience “mystical night”, is to learn to “lose” in life. This is a new identity, and now Francis has no clothes, but slow. We have to drop down to nakedness (sin spogliarsi alla nudita). Because if I did not have that carnal knowledge of a church, if I had got no heritage of my life before I was born, who’d be? Heritage, which may be implemented by the “complete taste” of modest church-life that it had surrounded me in early childhood, not only by the child’s memory, extremely precise due to all the feelings, smells, tastes, impressions of rest or some empty experience, feeling of continuance . I write this, I understand it now. In turn, all progress Francis about his relationship with the church, consisted of heroic obedience to this “organization”, just totally. Who am I before God, we take these new criteria for the Christian with God, waiting for God’s mercy, his grace, not so much to collect contributions, which make the sacrifice of life for others. Human nature it can be opened to the last truth of life. Then it may be revealed on our own something as in the life of St. Francis, the brotherhood of all of us, so we may finally choose the sky irrevocably, the only space, the last liberty.

tłum. Stanisław Barszczak—-Szczęście w kartach—-

Małą blizna nad twoją, górną wargą
sprawiła, że nogi ugięły się pode mną.
Droga, którą ty rozpocząłeś
w człowieku pokonując osła
(i ty jest jak poślizg dziewczyny)
sprawiła we mnie pragnienie, by cały świat
był jak ty: oni zaś nie.
Oto dlaczego wszystko, co czynię
jest pochodnią świetlną dla ciebie
ogrzewaną przez twoje szczupłe ręce.(Mishari)

—-Loteria—-
Zaledwie funt. Dwadzieścia cztery tygodnie oczekiwania, dwa dni palca w grobli(na tamie), dziesięć minut dramatu, myślnik i wątpliwość, pięć miesięcy tworzyw sztucznych podłączonych do niezliczonych maszyn, jedna garść nadziei, uczczona i wzmocniona przez trzy codzienne wizyty, chory przez siedem nocy piekła i masażu ucha. Tysiąc gramów. Teraz jesteśmy już cztery, czterech. Błogosławieństwa są niezliczone. Zaledwie funt? Teraz jesteśmy milionerami. (HenryLloydMoon)

—-Dar—-

morskie obmycia, codzienne, wszystko o mnie, od kiedy odeszłaś ode mnie, umarło już oczywiście; mam na myśli także i nabrzeża miast z skromnymi domami, osobliwe, komiczne i ich morski zapach; tym samym zostaw mnie tylko z niczym! co też miałbym wziąźć do ciebie, tam do naszego domu, i co czyni życie oczywiście, zupełnie bezsensownym. ( Anytimefrances )

—-Wyjście od liści Grasmere na supermarket—-
O stopy! które często stąpały po Loughrigg Fell w poszukiwaniu jagód, przeczących swą jasnością ziemi, i zagłębiające się w trzcinach Grasmere za uwijającym się szczupakiem, teraz ukryjcie mnie mocno, w mym schodzonym Thirlmere, tę uciążliwą wędrówkę.
O nogi! Teraz weźcie mnie dalej, poniżej Helvellyn cienia, do Keswick, tam gdzie sporządzono właściwe paszteciki. Muszę tutaj oświadczyć, że miałem dużo ołowianych past i puddingów sporządzonych przez siostrę Dot.
O buty! skoro przenosicie mnie nad tymi ścieżkami tak skalistymi, to moje serce skacze na myśli o ręcznie przyrządzonych gnocchi, parmezanie, belgijskich choksach, tiramsu; wiedz, droga siostro, odchodzę i zostaję tam bynajmniej nie dla ciebie.
O skarpetki! które teraz w tych miejscach są wilgotne, gdzie spacerowały palce, podmienię was wkrótce po zewnątrznej stronie drzwi; kupię nowe buty z ciepłym, firmowym paskiem Gore-Tex. Oto już zostawiam z tyłu tę szaloną, schodzoną, mokrą, trepową, kamaszową frajdę.(Freepoland)

stanisław Barszczak—-Moja walka—-
Muszę zaraz powiedzieć, że strasznie byłem ambitny jakoś i chciałem iść nieustannie do przodu. Wybrałem naukę, kapłaństwo, pisarstwo, ale nigdy naturalnie nie przestałem sobie marzyć. Wybrałem kapłaństwo wówczas rzeczywiście bardzo świadomie, ponieważ sądziłem, że mogę mieć bez mała dla mojego życia najlepsze możliwości. W szkole żaden przedmiot nie był moją mocną stroną, nie z braku uzdolnień, ale ponieważ ja jako uczeń w Gimnazjum określone przedmioty nie brałem tak szaleńczo, choć lubiałem wracać do nich za każdym razem. Nadto uczyłem się z różnych podręczników, które czytywałem bezmyślnie wówczas. Kiedy poszedłem na teologię moja ciotka zapytała mnie kiedyś: „czy te studia są dla mnie rzeczywiście odpowiednie?” Muszę jasno powiedzieć: byłem zepsutym mamy synkiem. Ciotka powiedziała: „Kochane dziecko, jeśli ty dobrze to rozważyłeś, zatem czyń to! Albowiem musisz z tym żyć, co studiujesz. Ja ci nic tutaj nie przepiszę.” Zatem powstała we mnie ogromna motywacja, żeby to studium z powodzeniem ukończyć. A potem ścieżka zaczęła piąć się w górę. Wzrastałem w jednej rodzinie, jej symbolem zawsze była matka, w rodzinie w której dziecko pozostawało w relacji nad wyraz pełnej miłości. Mój tata, tak straszne to wówczas było, był adiunktem-profesorem na Uczelni, gdy ja się rodziłem. Urodziłem się w roku postawienia muru Berlińskiego, pierwszego lotu człowieka w kosmosie. Trzy pierwsze lata mego życia- to był nieustannie czas rozłąki z matką, gdy bywałem w Domu Dziecka. I tak przede wszystkim w tych niedostatecznych czasach zawsze jednak była obok mnie matka, przyjeżdżała z teczką świeżego prowiantu, wtedy nigdy nie czułem się głodny. Matka była przy mnie zawsze, wspierała mnie potem przez dlugie czterdzieści lat życia. Nawet jeszcze po 1995 roku, w latach trzydziestych mego żywota, jak pisałem o tym nie raz, kiedy zamieszkałem w naszym domu jeszcze raz ‘przy matce’. Wówczas także w domu niczego nie brakowało, matka przynosiła zawsze świeże pieczywo i masło. Także w ogrodzie robiło się wówczas niewiarygodnie dużo, zrzucałem węgiel do komórki, budowałem piętrowy garaż, sadziłem drzewa i krzewy, zrywałem i układałem jabłka. Byliśmy razem, matka była zawsze serdecznie przyjęta, sprawowałem z nią Mszę Świętą w mej kaplicy. Byliśmy blisko siebie. Ta wielka pewność, którą wówczas w tych wczesnych latach jako dziecko, następnie jako ksiądz otrzymałem, ta ufność, to zaufanie w świecie nigdy mnie nie opuściło- do dzisiaj. Następnie pojechałem po raz pierwszy za granicę. Austria była wówczas pierwszym krokiem do obcych krajów. Ale ojczyzna, hm, ojczyznę nosi się w swym sercu: to uczucie nie przechodzi nigdy. Mój rzeczywisty dom jest inaczej mówiąc wciąż na Śląsku i Tarnowskie Góry. Mój drugi dom, to pewnie Francja. Amerykę pokochałem i nauczyłem się oceniać jako kraj wielkich możliwości, nieograniczonych możliwości. To jest już fantastyczny kraj, przy wszystkich jego trudnościach i przeciwnościach. USA miało innymi słowy zawsze bardzo żywotną, witalną demokrację. Jest to naturalnie też kraj zorientowany na chrześcijaństwo. W gruńcie rzeczy jest częścią Zachodu. Mówiłem wcześniej, że podjąłem pracę w kościele, bo jestem przekonany, że żyjemy w świecie zorientowanym spirytystycznie. A jeszcze byłem dobry z języków, filozofii, w naukach humanistycznych. Kluczem do mojego sukcesu, to przedstawiono by jako pewne, były przede wszystkim gafy towarzyskie. Po ośmiu latach pobytu w Olsztynie jestem bardzo zadowolony. Miałem już radość z codziennych kontaktów z grupą przyjaciół. To stawało się piękne. Choć mieliśmy tutaj i wyboistą drogę. Ale człowiek nie przestaje się uczyć. W kapłaństwie musi się jakby zupełną osobowość pokazać. Nie można żadnej roli grą uprzedzić i robić, jakby taką była. Nie, musi się autentycznym być. Gdy nie wchodzi w rachubę ryzyko, żeby je rzeczywiście pokazać, to jeszcze nigdy nie znajduje się kontaktu w ten sposób z kreatywnością jako taką, a którą musi się koniecznie znaleźć, jeśli chce się mieć sukces. Przeszliśmy przez tyle bitew, trudności na tym polu są mniejsze, jesteśmy coraz bardziej operatywni w relacjach z bliźnimi. Nadto nie mniemam, że ten świat sam z siebie przychodzi do jakiegoś konsensusu. Nie, to się dzieje często po zdecydowanie prowadzonych sporach. Moim zdaniem zupełna demokracja powinna opierać się na zdrowym porozumieniu, nierzadko rubasznej debacie. Powinno się zawierać nie przewidywalne kompromisy. W związku z tym osobiście powinienem być bardziej krytyczny, to muszę sobie dzisiaj powiedzieć, odnośnie moich, kolejnych kroków w duchową przestrzeń początku trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwa. Przede mną przecież wszystkie duchowe drogi były zapoczątkowane. Przeszedłem z obecną generacją kilka okresów rozwoju nowoczesnego społeczeństwa chrześcijańskiego. Był dziki czas, w którym liczył się tylko porządek codziennych obowiązków, z którymi się mocno natrudziłem. Uczyłem się wtedy dużo bezsensownych rzeczy. W każdym bądź razie w dyskusjach codziennych wreszcie nauczyłem się szaleńczo dużo. Zacząłem się otwierać na przestrzenie do niedawna mi nieznane. Posiadłem też inny obłędny czas podejrzeń i niedowierzania w kwestii mojej tożsamości kapłańskiej, w którym Centrum Duchowości pozostało niewidzialnie jakoś wstrząśnięte. Ale był urodzony przyjaciel tutaj, to było wielkie szczęście dla mnie, tam być, że go tam znalazłem. Teraz rany wewnętrzne zabliźniają się, już nie raz byliśmy z przyjacielem Domu Rekolekcyjnego na jednej długości fali i mogliśmy rzeczywiście jakąś sprawę wzajemnie przedyskutować. Nie wierzę w kryzys, są oczywiście obowiązki, które władza musi podjąć, także biorąc pod uwagę massmedia. Kulturowe impulsy stają inaczej mówiąc inicjatywami poszczególnych osób. Świat stał się tak skomplikowany, że trzeba nam przejrzystości, wolnych massmediów. Zawsze interesowałem się polityką, inaczej pozostałbym poza domem mego zamieszkania. Ale postawiłem w życiu na osobisty wysiłek, szczęście, pracę. Jesteśmy w okresie nowenny do świętego Frańciszka z Asyżu. On pewnego dnia zsiadł z konia i podzielił się z biednym tym wszystkim, co posiadał. A przed własnym ojcem, majętnym kupcem, obnażył się zupełnie, potwierdzając tym samym, że już należy do innego świata. Można powiedzieć, że Frańciszek obnażył się w pełni przed ludźmi. To jest nowa identyfikacja, teraz jest nagi, wolny. Mamy obnażyć się aż do nagości (spogliarsi sin alla nudita). Cały postęp Frańciszka odnośnie jego relacji z kościołem, polegał na heroicznym posłuszeństwie, totalnym. Kim jestem przed Bogiem, mamy podjąć te nowe kryteria chrześcijańskie z Bogiem. A przed nami wzór biografii św. Frańciszka.Otwórzmy się na braterstwo każdego z nas, żebyśmy wybrali niebo nieodwołalnie, przestrzeń jedynej, ostatniej wolności.