Stanislaw Barszczak, The last 10 months of the second world war by John Kershaw (continued text)

Along the same lines, Kershaw criticized as German apologetics the 1946 statement by the German historian Friedrich Meinecke that National Socialism was just a particularly unfortunate Betriebsunfall (industrial accident) of history. Kershaw was later in a 2003 essay to criticize both Ritter and Meinecke as German apologists who either through the Betriebsunfall theory and by blaming everything upon Hitler were seeking to white-wash the German past. Writing of the work of the German historian Rainer Zitelmann, Kershaw has argued that Zitelmann has elevated what were merely secondary considerations in Hitler’s remarks to the primary level, and that Zitelmann has not offered a clear definition of what he means by “modernization”. In regards to the Nazi foreign policy debate between “globalists” and the “continentalists”, Kershaw agrees with the thesis that Hitler did formulate a programme for foreign policy centring around an alliance with Britain to achieve the destruction of the Soviet Union, but has argued that a British lack in interest doomed the project, thus leading to the situation in 1939, where Hitler went to war with Britain, the country he wanted as an ally, as an enemy, and the country he wanted as an enemy, the Soviet Union, as his ally. At the same time, Kershaw sees considerable merit in the work of such historians as Timothy Mason, Hans Mommsen, Martin Broszat and Wolfgang Schieder, who argue that Hitler had no “programme” in foreign policy, and instead contend that his foreign policy was simply a kneejerk reaction to domestic pressures in the economy and his need to maintain his popularity. In regards to the historical debates about Widerstand (resistance) in German society, Kershaw has argued that there are two approaches to the question, one of which he calls the fundamentalist (dealing with those committed to overthrowing the Nazi regime) and the societal (dealing with forms of dissent in “everyday life”). In Kershaw’s viewpoint, Broszat’s Resistenz (immunity) concept works well in an Alltagsgeschichte approach, but works less well in the field of high politics, and moreover by focusing only on the “effect” of one’s actions, fails to consider the crucial element of the “intention” behind one’s actions. Kershaw has argued that the term Widerstand should be used only for those working for the total overthrow of the Nazi system, and those engaging in behavior which was counter to the regime’s wishes without seeking to overthrow the regime should be included under the terms opposition and dissent, depending upon their motives and actions. In Kershaw’s opinion, there were three bands
ranging from dissent to opposition to resistance. Kershaw has used the Edelweiss Pirates as an example of whose behavior initially fell under dissent, and who advanced from there to opposition and finally to resistance. In Kershaw’s view, there was much dissent and opposition within
German society, but outside of the working-class, very little resistance. Though Kershaw has argued that the Resistenz concept has much merit, he concluded that the Nazi regime had a broad basis of support and it is correct to speak of “resistance without the people”. Regarding the debate in the late 1980s between Martin Broszat and Saul Friedländer over Broszat’s call for the “historicization” of National Socialism, Kershaw wrote that he agreed with Friedländer that the Nazi period could not be treated as a “normal” period of history, but he felt that historians
should approach the Nazi period as they would any other period of history. Like Broszat, Kershaw sees the structures of the Nazi state as far more important than the personality of Hitler (or any other individual for that matter) as explanation for the way Nazi Germany developed. In particular, Kershaw subscribes to the view argued by Broszat and the German historian Hans Mommsen that Nazi Germany was a chaotic collection of rival bureaucracies in perpetual power struggles with each other. In Kershaw’s view, the Nazi dictatorship was not a totalitarian monolith, but rather comprised an unstable coalition of several blocs in a “power cartel”
comprising the NSDAP, big business, the German state bureaucracy, the Army and SS/police
agencies (and moreover, each of the “power blocs” in turn were divided into several factions). In Kershaw’s opinion, the more “radical” blocs such as the SS/police and the Nazi Party gained increasing ascendency over the other blocs after the 1936 economic crisis, and then onwards increased their power at the expense of the other blocs. For Kershaw, the real significance of
Hitler lies not in the dictator himself, but rather in the German people’s perception of him. In his biography of Hitler, Kershaw presented him as the ultimate “unperson”; a boring, pedestrian man devoid of even the “negative greatness” attributed to him by Joachim Fest. Kershaw has no time for the Great Man theory of history and has criticised those who seek to explain everything that happened in the Third Reich as the result of Hitler’s will and intentions. Kershaw has argued that it is absurd to seek to explain German history in the Nazi era solely through Hitler as Germany had sixty-eight million people during the Third Reich, and to seek to explain the fate of sixty-eight million people solely though the prism of one man is in Kershaw’s opinion a flawed position. Kershaw has a low opinion of those who seek to provide “personalized” theories about the
Holocaust and/or World War II as due to some defect, medical or otherwise in Hitler. In his 2000 edition of The Nazi Dictatorship, Kershaw quoted with approval the dismissive remarks
made by the German historian Hans-Ulrich Wehler in 1980 about such theories. Wehler wrote: “Does our understanding of National Socialist policies really depend on whether Hitler had only one testicle?…Perhaps the Führer had three, which made things difficult for him, who knows?…Even if Hitler could be regarded irrefutably as a sado-masochist, which scientific interest does that further?…Does the “Final Solution of the Jewish Question” thus become more easily understandable or the “twisted road to Auschwitz” become the one-way street of a psychopath
in power?”Kershaw shares Wehler’s opinion, that, besides the problem that such theories about Hitler’s medical condition were extremely difficult to prove, they had the effect of personalizing the phenomena of Nazi Germany by more or less attributing everything that happened in the Third Reich to one flawed individual. Kershaw’s biography of Hitler is an examination of
Hitler’s power; how he obtained it and how he maintained it. Following up on ideas that he had first introduced in a 1991 book about Hitler, Kershaw has argued that Hitler’s leadership is a model example of Max Weber‘s theory of Charismatic leadership. Kershaw’s 1991 book “Hitler: A Profile in Power” marked a change for Kershaw from writing about how people viewed Hitler to about Hitler himself. In his two-volume biography of Hitler published in 1998 and 2000, Kershaw stated “What I tried to do was to embed Hitler into the social and political context that I had already studied”. Kershaw finds the picture of Hitler as a “mountebank” (opportunistic adventurer) in Alan Bullock‘s biography unsatisfactory, and Joachim Fest‘s quest to determine how “great” Hitler was senseless. In a wider sense, Kershaw sees the Nazi regime as part of a
broader crisis which afflicted European society from 1914 to 1945. Through in disagreement with many of their claims (especially Nolte’s), Kershaw’s concept of a “Second Thirty Years’ War” reflects many similarities with Ernst Nolte, A. J. P. Taylor and Arno J. Mayer who have also advanced the concept of a “Thirty Years’ Crisis” to explain European history between 1914–1945. So, Kershaw has argued in his two-volume biography of Hitler that Hitler did play a decisive
role in the development of policies of genocide, but also argued that many of the measures that led to the Holocaust were undertaken by many lower-ranking officials without direct orders from Hitler in the expectation that such steps would win them favour. Though Kershaw does not deny the radical anti-Semitism of the Nazis, he favors Mommsen’s view of the Holocaust being
caused by the “culminative radicalization” of the Third Reich caused by the endless bureaucratic power struggles and a turn towards increasingly radical anti-Semitism within the Nazi elite. Kershaw accepts the picture of Hitler drawn by intentionalist historians as a fanatical ideologue who was obsessed with Social Darwinism, völkisch anti-Semitism (in which the Jewish people were viewed as a “race” biologically different from the rest of humanity rather than a
religion), militarism and the perceived need for Lebensraum. However, in a 1992 essay, “‘Improvised genocide?'”, in which Kershaw traces how the ethnic cleansing campaign of Gauleiter Arthur Greiser in the Warthegauregion annexed to Germany from Poland in 1939 led to a campaign of genocide by 1941, Kershaw argued that the process was indeed “improvised genocide” rather the fulfilment of a masterplan. Kershaw’s views the Holocaust not as a
plan as argued by the intentionists, but rather a process caused by the “culminative radicalization” of the Nazi state as articulated by the functionalists. Citing the work of the American historian Christopher Browning in his biography of Hitler, Kershaw argues that in the period 1939–41 the phrase “Final Solution to the Jewish Question” was a “territorial
solution”, that such plans as the Nisko Plan and Madagascar Plan were serious and only in the latter half of 1941 did the phrase “Final Solution” come to refer to genocide. This view of the Holocaust as a process rather than a plan is the antithesis of the extreme intentionist approach, who argue that Hitler had decided upon genocide as early as November 1918, and that everything he did from that time onwards was directed towards that goal. In recent years Kershaw has come to form a thesis based on the ideas of both traditions of Nazi theory. Kershaw disagrees with Mommsen’s “Weak Dictator” thesis: the idea that Hitler was a
relatively unimportant player in the Third Reich. However, he has agreed with his idea that Hitler did not play much of a role in the day-to-day administration of Nazi Germany. Kershaw’s way of explaining this paradox is his theory of “Working Towards the Führer”, the phrase being taken from a 1934 speech by the Prussian civil servant Werner Willikens. Kershaw has argued that in Nazi Germany, officials of both the German state and Party bureaucracy usually took the
initiative in beginning policy to meet Hitler’s perceived wishes, or alternatively attempted to turn into policy Hitler’s often loosely and indistinctly phrased wishes. Though Kershaw does agree that Hitler possessed the powers that the “Master of the Third Reich” thesis championed by
Norman Rich and Karl Dietrich Bracher would suggest, Kershaw has argued that Hitler was a “Lazy Dictator”; an indifferent dictator who really did not have the interest to involve himself
much in the daily running of Nazi Germany. The only exceptions were the areas of foreign policy and military decisions, both areas that Hitler increasingly involved himself in from the late 1930s. In a 1993 essay entitled “‘Working Towards the Führer'”, Kershaw argued that the German and
Soviet dictatorships had more differences than similarities. Kershaw argued that Hitler was a very unbureaucratic leader who was highly averse to paper work in marked contrast to Stalin. Likewise, Kershaw argued that Stalin was highly involved in the running of the Soviet Union in contrast to Hitler whose involvement in the day to day decision making was limited, infrequent and capricious. Kershaw argued that the Soviet regime, despite all of its extreme brutality and utter ruthlessness was basically rational in its goal of seeking to modernize a backward country and had no equivalent of the “cumulative radicalization” towards increasingly irrational goals that Kershaw sees as marking Nazi Germany. In Kershaw’s opinion, Stalin’s power corresponded to
Weber’s category of bureaucratic authority whereas Hitler’s power corresponded to Weber’s category of charismatic authority. In Kershaw’s view, what happened in Germany after 1933 was the imposition of Hitler’s charismatic authority on top of the “legal-rational” authority system that had existed prior to 1933, leading to a gradual breakdown of any system of ordered authority in
Germany. Kershaw argues that by 1938, the German state had been reduced to a hopeless, polycratic shambles of rival agencies all competing with each other to win Hitler’s favor, which by that time had become the only source of political legitimacy. Kershaw sees this rivalry as causing the “cumulative radicalization” of Germany, and argues that though Hitler always favored
the most radical solution to any problem, it was German officials themselves in attempting to win the Führer’s approval who for the most part carried out on their own initiative increasingly “radical” solutions to perceived problems like the “Jewish Question” as opposed to being ordered to do so by Hitler. In this, Kershaw largely agrees with Mommsen’s portrait of Hitler as a distant and remote leader standing in many ways above his own system, whose charisma and ideas served to set the general tone of politics. As an example of how Hitler’s power functioned in practice, Kershaw used Hitler’s directive to the Gauleiters Albert Forster and Arthur Greiser to “Germanize” the part of north-western Poland annexed to Germany in 1939 within the next 10 years with his promise that “no questions would be asked” about how this would be done. As Kershaw notes, the completely different ways Forster and Greiser sought to “Germanize” their Gaue with Forster simply having the local Polish population in his Gau signing forms saying they had “German blood” and Greiser carrying out a program of brutal ethnic cleansing of Poles in his Gau showed both how Hitler set events in motion, and how his Gauleiters could carry out totally different policies in pursuit of what they believed to be Hitler’s wishes. In Kershaw’s opinion, Hitler’s vision of a racially cleansed Volksgemeinschaft provided the impetus for German officials to carry out increasing extreme measures to win his approval, and which ended with the Shoah. The Israeli historian Otto Dov Kulka has praised the concept of “working towards the Führer” as the best way of understanding how the Holocaust occurred, combining the best features, and avoiding the weaknesses of both the “functionalist” and “intentionalist” methods.  Kulka argued that Kershaw demonstrated both Hitler’s central role in the “Final Solution” and why there was no need for any order from Hitler for the Holocaust, as the progress that led to the Shoah were “worked out” toward the Führer by almost everyone in Germany. Thus, for Kershaw Nazi Germany was both a monocracy (rule of one) and polycracy (rule of many). Hitler held absolute power but did not choose to exercise it very much; the rival fiefdoms of the Nazi state fought each other and attempted to carry out Hitler’s vaguely worded wishes and dimly defined orders by “Working Towards the Führer”.On the basis of the presented material regarding attitudes towards the Third Reich, which was removed from the Internet, we get a very interesting lesson
from the history of human civilization, regarding our consent to the wrong individual decision and attitudes with egoism, myopia and social acquiescence to a lack of generational replacement of Justice.

Stanislaw Barszczak, The last 10 months of the second world war by John Kershaw

The Leipzig Book Fair (German: Leipziger Buchmesse) is the second largest book fair in Germany after the Frankfurt Book Fair. The fair takes place annually over four days at the Leipzig Trade Fairground in the northern part of Leipzig, Saxony. It is the first large trade meeting of the year and as such it plays an important role in the market and is often where new publications are first
presented. The Leipzig Book Fair became the largest book fair in Germany in 1632 when it topped the fair in Frankfurt am Main in the number of books presented. It remained on top until 1945 when Frankfurt surpassed it to regain the number one spot. During the GDR era the fair remained an important meeting place for book lovers and sellers from both East and West Germany.
After unification, the fair moved from the Trade Fair House on the main market square to a new location removed from the city center. After the move, the fair experienced a renaissance and continues to grow today. Today, the fair aims to be for the public, above all, and to emphasize the relationship between the authors and the fair’s visitors. The new orientation is necessary to compete with Frankfurt Book Fair, which sees a much larger volume of industry trading. During the four-day fair Leipzig hosts over 1,800 events both in the city and at the fairgrounds, making it one of the largest events of its kind in Europe. The Leipzig Fair was one of the first to recognize the growing market for audiobooks and incorporate this trend into its concept. The fair is the site of the presentation of several important German book prizes. During my stay at international fairs in Leipzig I could see the presentation of the latest book by John Kershaw, titled “The End: Hitler’s Germany 1944-45” (Allen Lane, 2011). Why, he asks, did German politicians, soldiers and civilians continue their dogged, futile resistance in 1944-45? Why was there no internal revolt, like the one that toppled Mussolini? Why did the German people not protest when all was so patently lost? These are very valid questions. The last 10 months of the war saw a vast acceleration of casualty rates in almost every sector. Nearly half of all German combat deaths,
for instance, were registered during that period, while the escalation of the air war gave the world the horror of Dresden. Elsewhere, this was the period of the death marches of concentration camp inmates, the combat debut of the hopeless Volkssturm militia and of the mass rapes and mass suicides of German civilians. Given such tremendous costs, it clearly behoves us all to ask why Germany continued fighting against such murderous odds. Kershaw adopts a largely narrative approach, which – with various digressions – spans the period between
the failed attempt on Hitler’s life of 20 July 1944 and the German capitulation 10 months later. In this period, horrors at the front – such as the first Red Army incursion into German territory at Nemmersdorf in East Prussia – would increasingly be matched by horrors at home, as the murderous SS condemned to death all those who dared to resist or showed insufficient martial spirit. Of course, propaganda and terror are but two of the many factors that contributed
to draw out Germany’s demise. Loyalty to Nazism also played a role, as did other more nebulous factors such as the supposed innate obedience and conformity of the German people, and the Allied doctrine of unconditional surrender, which appeared to rob moderate Germans of a viable alternative to continued defiance. But for all the respective merits of these arguments,
Kershaw is convincing in laying the blame for the disastrous decision to “hold out” primarily at Hitler’s door. Not only was the dictator personally obsessed with the idea that a heroic defeat was preferable to any form of surrender, he had also concentrated such an unchallenged system of
power in his own hands that he was effectively able to drag all of Germany with him into the abyss. It is telling, indeed, that only Hitler’s suicide on 30 April 1945 opened the way to a German capitulation. Who is the author of this book? Sir Ian Kershaw (born 29 April 1943, Oldham, Lancashire, England) is a British historian of 20th-century Germany whose work has chiefly focused on the period of the Third Reich. He is regarded by many as one of the world’s
leading experts on Adolf Hitler and Nazi Germany, and is particularly noted for his monumental biography of Hitler, which has been called “soberly objective.” He was the leading disciple of the late West German historian Martin Broszat, and (until his retirement) professor at the University of Sheffield. Kershaw has called Broszat an “inspirational mentor” who did much to shape his understanding of National Socialist Germany. Kershaw served as historical adviser on numerous BBC documentaries, notably The Nazis: A Warning From History and War of the Century.
He taught a module entitled ‘Germans against Hitler’. His wife Dame Betty Kershaw was a Dean at Sheffield. Kershaw was born into a working-class Catholic family in Oldham to parents Joseph Kershaw and Alice Robinson. He was educated at the local grammar school. During his youth,
he became fascinated with the early modern and medieval periods when England was Catholic. Educated at St Bede’s College, Manchester, the University of Liverpool (BA) and Merton College, Oxford (D.Phil), Kershaw was originally trained as a medievalist but turned to the study of
modern German social history in the 1970s. At first, Kershaw was mainly concerned with the economic history of Bolton Abbey. As a Lecturer in Medieval History at Manchester, Kershaw learned German to study the German peasantry in the Middle Ages. In 1972, Kershaw visited Bavaria and was shocked to hear the views of an old man he met in a Munich cafe who told him: “You English were so foolish. If only you had sided with us. Together we could have defeated Bolshevism and ruled the earth!”, adding in for good measure that “The Jew is a louse!”As a result of this incident, Kershaw became keen to learn how and why ordinary people in Germany could support National Socialism. As a result of his work in the 1970s on Broszat’s “Bavaria Project”, Kershaw wrote his first book on the Third Reich, The ‘Hitler Myth’: Image and Reality in the Third Reich which was first published in German in 1980 as Der Hitler-Mythos: Volksmeinung und Propaganda im Dritten Reich. This book examined the “Hitler cult” in Germany, how it was developed by Joseph Goebbels, what social groups the Hitler Myth appealed to and how it rose and fell. Also arising from the “Bavaria Project” and Kershaw’s work in the field of Alltagsgeschichte was Popular Opinion and Political Dissent in the Third Reich. In this 1983 book, Kershaw examined the experience of the Third Reich at the grass-roots in Bavaria. Kershaw showed how ordinary people reacted to the Nazi dictatorship, looking at how people conformed to the regime and to the extent and limits of dissent. Kershaw described his subject as ordinary Bavarians, or as he referred to: “the muddled majority, neither full-hearted Nazis nor outright opponents, whose attitudes at one and the same time betray signs of Nazi ideological penetration
and yet show the clear limits of propaganda manipulation”. Kershaw went on to write in his preface: “I should like to think that had I been around at the time I would have been a convinced anti-Nazi engaged in the underground resistance fight. However, I know really that I would have been as confused and felt as helpless as most of the people I am writing about”. Kershaw argued
that Goebbels failed to create the Volksgemeinschaft (people’s community) of Nazi propaganda, and that most Bavarians were far more interested in their day today lives than in politics during the Third Reich. Kershaw concluded that the majority of Bavarians were either anti-Semitic or more commonly simply did not care about what was happening to the Jews. Kershaw also concluded that there was a fundamental difference between the anti-Semitism of the majority of ordinary people, who disliked Jews and were much colored by traditional Catholic prejudices, and the ideological and far more radical völkische anti-Semitism of the Nazi Party, who hated Jews. Kershaw found that the majority of Bavarians disapproved of the violence of Kristallnacht pogrom, and that despite the efforts of the Nazis, continued to maintain social relations with the members of the Bavarian Jewish community. Kershaw documented numerous campaigns on the part of the Nazi Party to increase anti-Semitic hatred, and noted that the overwhelming majority of anti-Semitic activities in Bavaria were the work of a small number of committed Nazi Party members. Overall, Kershaw noted that the popular mood towards Jews was indifference to their fate. Kershaw argued that during World War II, most Bavarians were vaguely aware of the Holocaust, but were vastly more concerned about and interested in the war than about the “Final Solution to the Jewish Question”.Kershaw made the notable claim that: “the road to Auschwitz was built by hate, but paved with indifference”.By this, Kershaw meant the progress leading up to Auschwitz was motivated by anti-Semitism of the most vicious kind held by the Nazi elite, but
it took place in a context where the majority of German public opinion was completely indifferent to what was happening. Kershaw’s assessment that most Bavarians, and by implication Germans were “indifferent” to the Shoah faced criticism from the Israeli historian Otto Dov Kulka and the Canadian historian Michael Kater. Kater contended that Kershaw downplayed the extent of popular anti-Semitism, and that though admitting that most of the “spontaneous” anti-Semitic actions of Nazi Germany were staged, argued that because these actions involved substantial
numbers of Germans, it is wrong to see the extreme anti-Semitism of the Nazis as coming solely from above. Kulka argued that most Germans were more anti-Semitic than Kershaw portrayed them in Popular Opinion and Political Dissent in the Third Reich, and that rather than “indifference” argued that “passive complicity” would be a better term to describe the reaction of the German people to the Shoah. In 1985, Kershaw published a book on the historiography of Nazi Germany entitled The Nazi Dictatorship, in which Kershaw reflected on the problems in historiography of the Nazi era. Likewise, if one accepts the Marxist view of National Socialism as the culmination of capitalism, then the Nazi phenomenon is universal, Kershaw said, and fascism can come to power in any society where capitalism is the dominant economic system, whereas the view of National Socialism as the culmination of Deutschtum means that the Nazi
phenomenon is local and particular only to Germany. For Kershaw, any historian
writing about the period had to take account of the “historical-philosophical”, “political-ideological” and moral problems associated with the period, which thus poses special challenges
for the historian. In “The Nazi Dictatorship” Kershaw surveyed the historical literature, and offered his own assessment of the pros and cons of the various approaches. However, despite
his praise and admiration for Mason, in the 2000 edition of The Nazi Dictatorship, Kershaw was highly sceptical of Mason’s “Flight into War” theory of an economic crisis in 1939 forcing the Nazi regime into war. In regard to the debate between those who regard National Socialism as a
type of totalitarianism (and thus having more in common with the Soviet Union) versus those who regard Nazism as a type of fascism (and thus having more in common with Fascist Italy),
Kershaw, though feeling that the totalitarianism approach is not without value, has argued that in essence, Nazism should be viewed as a type of fascism, albeit fascism of a very radical type. In the 2000 edition of The Nazi Dictatorship, Kershaw wrote he considered Gerhard Ritter‘s claim that one “madman” (i.e. Hitler) single-handedy caused World War II to that of a German
apologist, and that he found the historical approach of Ritter’s arch-enemy Fritz Fischer to be a far better way of understanding German history. (continued text occurs for a while)

 

Cią dalszy… Na Placu Augusta ma swoją siedzibę również Uniwersytet Lipski. Od czasu założenia w roku 1409 jest miejscem oddziaływania i kształcenia wielu wybitnych znakomitości, takich jak Thomasius, Gottsched, Lessing, Klopstock, Goethe czy Gellert. Ten dość kontrowersyjny nowy budynek, otwarty w roku 1975 jako Wieżowiec Uniwersytecki, stał się chyba najbardziej znanym symbolem  Lipska, zwanym obiegowo „Zębem Mądrości”. Do jubileuszu 600-lecia w roku 2009 siedziba Uniwersytetu zyska nowy kształt. Następnie idę wzdłuż całej Leipziger Strasse w Lipsku aż do słynnej budowli-pomnika bitwy narodów. Wychodząc z centrum miasta, po lewej sronie,
przy Johannisplatz znajduje się kompleks Muzeum Grassiego. W skrzydłach
otaczających wewnętrzny dziedziniec mają swoją siedzibę trzy różne muzea: Muzeum
Rzemiosła Artystycznego, Muzeum Etnologiczne oraz Muzeum Instrumentów
Muzycznych Uniwersytetu Lipskiego. Na dziedzińcu wewnętrznym odbywają się latem
koncerty i imprezy artystyczne. Obecnie ze względu na renowację Muzeum
Grassiego poszczególne muzea przeniesione zostały do tymczasowych kwater w
śródmieściu. Do kompleksu przylega Stary Cmentarz Świętojański, na którym pochówki
urządzane były od 1278r. i który do 1883r. stanowił jedyny cmentarz miasta.
Nagrobki z epoki baroku, rokoka i klasycyzmu stanowią pamiątkę po znanych
mieszkańcach Lipska. Szedłem przez godzinę tą słuszną drogą do swoich czterech ścian chrześcijańskiej wolności. Połowa marca, piękny słoneczny dzień 2012 roku.
Pomnik Bitwy Narodów w położonej na południe od centrum miasta dzielnicy
Probstheida jest jednym z najbardziej znanych historycznych monumentów.
Poświęcony został 18 października 1913r. w setną rocznicę Bitwy Narodów.
Przypomina jako memento o bitwie sprzymierzonych z wojskami Napoleona i
obejmuje wraz z przyległymi  terenami obszar o powierzchni
80.000 m² . Z platformy widokowej na wysokości 90 m można przy dobrej
widoczności zobaczyć centrum Lipska i okolice. Wracając w kierunku centrum
miasta  obejrzałem z zewnątrz Rosyjską Cerkiew Pamięci Narodowej “Św. Alexija” wybudowaną w roku 1913 w celu uczczenia setnej rocznicy Bitwy Narodów pod Lipskiem, w której to
wojska rosyjskie walczyły wraz ze sprzymierzonymi przeciwko wojskom Napoleona. Cerkiew
została poświęcona 18 października 1913r. pamięci 22.000 poległych w bitwie żołnierzy rosyjskich. Ta sakralna budowla , wzniesiona w stylu nowogrodzkim z XVI wieku, wzorowana była
na Cerkiew Wniebowstąpienia Pańskiego w Kolomenskoje (Moskwa). Projekt cerkwi pochodzi od petersburskiego architekta Wladimira A. Pokrowskija. Natomiast samo
wykonanie oraz kierownictwo budowy spoczęło w rękach lipskich architektów: Richarda Tschammera i Georga Weidenbacha. Cały koszt budowy w wysokości miliona
marek pokryła strona rosyjska, natomiast Rada Miasta Lipska udostępniła nieodpłatnie teren pod budowę. W tym miejscu stoczono Bitwę Narodów. Cerkiew służy jako dom boży rosyjskiej
gminie prawosławnej oraz jako muzeum. Jeszcze raz znajduję się przy pomniku
bitwy narodów. Bitwa pod Lipskiem (niem.Völkerschlacht bei Leipzig), znana też jako „bitwa narodów” – bitwa stoczona pod Lipskiem w dniach 16–19 października 1813
roku między wojskami francuskimi pod przywództwem Napoleona, a wojskami koalicji antyfrancuskiej (złożonej z Austrii, Prus, Rosji i Szwecji). Była to największa bitwa w kampaniach Napoleona i jego najcięższa porażka, aczkolwiek bardziej symboliczną stała się bitwa pod Waterloo. Napoleon starał się utrzymać swoje zdobycze w Niemczech, zwyciężając siły rosyjsko-pruskie w dwóch zaciętych bitwach pod Lützen (2 maja), oraz Budziszynem (20–21
maja). Zwycięstwa te doprowadziły do krótkiego zawieszenia broni^[1]. Sprzymierzeni podjęli
działania pod wodzą Gebharda von Blüchera, księcia Karola Szwedzkiego (Bernadotte) i Karla Schwarzenberga. ich taktyka polegała na unikaniu samego Napoleona, ale na starciach z jego marszałkami, co dało im zwycięstwa w potyczkach pod Grossbeeren, Kulm, Kaczawą (Katzbach)
i Dennewitz. Napoleon, któremu nie udało się zdobyć Berlina, wycofał się na zachód, przekraczając pod koniec września Łabę i organizując swoje siły wokół Lipska,
aby chronić swoje linie i spotkać się ze sprzymierzonymi. Armia francuska została skoncentrowana na obszarze od Taucha, przez Stötteritz, gdzie ulokowano
dowództwo, aż do Lindenau. Prusacy nadciągnęli z kierunku Wartenburga,
Austriacy i Rosjanie od Drezna, a siły szwedzkie od północy. W sumie
Francuzi mieli 190 tys. żołnierzy, zaś sprzymierzeni 360 tys. – obie strony posiadały potężną artylerię, jednak Napoleon miał 2 razy mniej armat – łącznie
po obu stronach było 2200 dział. Napoleon opracował plan mający na celu zniszczenie armii czeskiej generała Karla Schwarzenberga. Po związaniu Austriaków i Rosjan przez 40 tys. żołnierzy Murata, na jej prawe skrzydło uderzyć miało ok. 50 tys. Marmonta
i Macdonalda (XI korpus), a centrum miało zaatakować 45 tys. żołnierzy
Oudinota i Bertranda. Cały plan zniszczył pruski gen. Blucher, który już 15
października starł się z Marmontem. Właściwa bitwa rozpoczęła się 16
października atakiem 78 tys. żołnierzy sprzymierzonych od południa (na Wachau,
Markleenberg i Liebertwolkwitz) i 54 tys. od północy, którzy niewiele jednak
osiągnęli i zostali zmuszeni do wycofania. Następnego dnia obie strony toczyły
potyczki w oczekiwaniu na nadejście posiłków. 18 października sprzymierzeni
przypuścili silny atak ze wszystkich stron, po 9 godzinach bitwy wypierając
powoli Francuzów w stronę Lipska. Obie strony poniosły ciężkie straty i tylko
odwaga francuskich żołnierzy zapobiegła przełamaniu frontu. W czasie bitwy ks. Józef Poniatowski został jako jedyny cudzoziemiec mianowany marszałkiem
Francji. Napoleon dostrzegł, że bitwa może się zakończyć jedynie
klęską i w nocy z 18 na 19 października rozpoczął wycofywanie
większości armii przez Elsterę. Przeprawa szła dobrze, dopóki
most nie został zniszczony przez zdenerwowanego francuskiego kanoniera – odciął
on od przejścia na drugi brzeg 15 tys. żołnierzy i 150 armat, w tym
Poniatowskiego otoczonego krakusami, rannego już wcześniej czterokrotnie. Polski marszałek zginął w czasie próby sforsowania rzeki na koniach, otrzymał
tam kolejny postrzał i utonął. Straty francuskie w Bitwie Narodów przekraczały
nawet straty Wielkiej Armii wracającej spod Moskwy. 55 tys. (z Polaków 9 tys.)
zabitych, rannych, wziętych do niewoli, 15 tys. Sasów zmieniło front. Wśród
dowódców straty były równie znaczne: 1 marszałek (Poniatowski), 15 generałów (z
Polaków: Estko i Kwaśniewski) oraz 14 majorów i pułkowników. Francuzi stracili 250
dział, 900 pojazdów i 130 tys. karabinów. Ceną zwycięstwa dla koalicji było 70 tys. zabitych i rannych. A teraz jeszcze przez kilka minut oglądam polską ziemię od strony niemieckiej
siedząc na murze przy kościele świętych Piotra i Pawła w Görlitz. Widziałem młyn, most na Nysie, część polskiej ulicy Wrocławskiej w polskim Zgorzelcu, który znajduje się po drugiej
stronie rzeki. Zgorzelec, pol. hist. Zgorzelice – miasto powiatowe w Niemczech,
najbardziej wysunięte na wschód^. Leży administracyjnie w kraju związkowym Saksonia, w okręgu administracyjnym Drezno, siedziba powiatu Görlitz. Do 31 lipca 2008 Görlitz było miastem na prawach powiatu. Położone jest nad Nysą Łużycką na granicy z Polską,
w Łużycach Górnych. Szóste co do wielkości miasto Saksonii – po Lipsku,
Dreźnie,Chemnitz,Zwickau i Plauen. Siedziba biskupów: ewangelickiego i katolickiego. Dawniej tworzyło jedno miasto wraz z Zgorzelcem, dzisiejszym miastem położonym w województwie dolnośląskim. Görlitz jest jednym z niewielu niemieckich miast tej wielkości niezniszczonych podczas II wojny światowej, a co za tym idzie posiadających niezaburzony układ przestrzenny i zabytki ze wszystkich epok historycznych. Zachodzi słońce, trzeba mi wracać do ojczyzny.

Stanisław Barszczak, Międzynarodowe
Targi Książki i kasztan czasu,

Lipsk leży we wschodniej części Niemiec, w kotlinie znajdującej się w północno-zachodniej części Saksonii, nad rzekami: Elsterą, Pleisą i Partą. Średnia wysokość nad poziomem morza wynosi 118 m. Lipsk ma obecnie około 500.000 mieszkańców. Obszar miasta obejmuje powierzchnię
297,6 km². Klimat jest tu stosunkowo łagodny. Lipsk jest tradycyjnie już ważnym
węzłem komunikacyjnym. To położone na skrzyżowaniu szlaków handlowych i militarnych
centrum targowo-handlowe łączy dzisiaj, bardziej niż kiedykolwiek, drogi komunikacyjne wywodzące się ze wszystkich stron świata.  W X w. Lipsk był małą słowiańską osadą. W XII w. zbudowano tu niemiecką osadę handlową (prawa miejskie w 1165). Do XV w. miasto podlegało władcom Saksonii, następnie uzyskało status wolnego miasta cesarskiego. W 1409
w mieście otwarto uniwersytet, jeden z pierwszych na terenie Niemiec. W XVII w. Lipsk ucierpiał znacznie w wyniku działań wojny trzydziestoletniej, 16-19 października 1813 roku nieopodal miasta rozegrała się “Bitwa Narodów“, zakończona klęską wojsk Napoleona i śmiercią jednego z
wodzów – ks. Józefa Poniatowskiego. “Bitwę Narodów” upamiętnia monumentalny pomnik, wysokości 91 m, wzniesiony w stulecie wydarzeń z 1813. Pod koniec ostatniej wojny miasto
było bombardowane przez wojska alianckie. Szczęśliwie jednak zniszczenia były, w porównaniu z innymi miastami niemieckimi, niewielkie. Straty poniosło głównie Stare Miasto (Altstadt), które niestety zostało tylko częściowo odbudowane. Uratowały się jednak pozostałe dzielnice, dzięki czemu Lipsk ma dziś najlepiej zachowany zespół architektury z wieku XIX i początku XX wieku. Poza obrębem Starego Miasta możemy podziwiać, nie zniszczone wojną, wielkomiejskie XIX-wieczne dzielnice z zabudową reprezentującą przede wszystkim style historyzmu. Na szczególną
uwagę zasługuje położona na zachodzie miasta dzielnica Lindenau, będąca do 1891 r. osobnym miastem. Rynek położony jest w centrum miasta. Na jego środku znajduje się wkomponowana w bruk mozaika, przedstawiająca godło Lipska. Wcześniej był on miejscem ostatnich egzekucji i pierwszych politycznych demonstracji w Lipsku. W roku 1824 zginął tutaj pod toporem kata Woyzeck, ożywiony później w dramacie Büchnera. W roku 1830 mieszkańcy Lipska wymusili na
tym placu konieczne reformy, w następstwie których w nowej ordynacji miejskiej
zapisano na stałe zasadę współdecydowania mieszczaństwa. Obecnie Rynek zaprasza
do świętowania i zabawy. Jest on ulubionym miejscem spotkań szczególnie z
takich okazji, jak Święto Miasta, koncerty plenerowe Classic Open, dni targowe,
Jarmark Bożonarodzeniowy i wiele innych imprez.Obecnie trwa budowa stacji Rynek
w ramach tunelu śródmiejskiego, który ma zostać ukończony do roku 2009.  Stary Ratusz, wybudowany przez burmistrza Lipska Hieronymusa Lottera na przełomie lat 1556/1557 w rekordowym czasie dziewięciu miesięcy, w okresie pomiędzy dwoma targami, należy do najpiękniejszych budowli renesansowych w Niemczech. Jeszcze przed pierwszą gruntowną renowacją w roku 1672 uzupełniony został kilkoma dodatkowymi elementami architektonicznymi.
W roku 1744 podwyższono wieżę, wykańczając ją w stylu barokowym. Dopasowano przy
tym szczyt wieży, sprawiający wcześniej wrażenie nieco ociężałego, do
strzelistych wież kościołów św. Mikołaja i św. Tomasza. Asymetria architektury
pozbawia ten wydłużony budynek banalnego wyglądu. Od roku 1909 Stary Ratusz
jest siedzibą Muzeum Historii Miasta. W historycznej sali ceremonialnej
odbywają się koncerty i uroczystości. Naprzeciwko starego Ratusza znajduje się
Instytut Polski w Lipsku, tutaj byłem na jednym ze spotkań polonii lipskiej. Po
„lipskiej nocy” mogłem podziwiać jedyną budowlą miasta. Budowa Nowego Ratusza,
wzniesionego w oparciu o plany dyrektora ds. zabudowy miejskiej Hugo Lichta na
fundamentach dawnych umocnień obronnych zamku Pleißenburg, ukończona została w
roku 1905. Razem z wybudowanym w roku 1912 Urzędem Miejskim (Stadthaus) budowla
ta obejmuje 870 pomieszczeń. Obecnie jest siedzibą administracji miejskiej. Po
prowadzonych od początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku szerokich
pracach restauratorskich wspaniale prezentują się bogato zdobione fasady i
nadbudówki. Wysoka na 110 m wieża ratusza stoi na fundamentach starej baszty
miejskiej i jest dostępna jako wieża widokowa, którą można zwiedzić z
przewodnikiem. Obszedłem majestatyczny ratusz dookoła, by podejść do wybudowanego
w roku 1212 Kościoła św. Tomasza (Thomaskirche), który w centrum miasta stanowi
dominujący element odrodzonego na nowo w swoim pierwotnym pięknie
przykościelnego dziedzińca (Thomaskirchhof). Założony jako dom boży
augustiańskiego kolegium kanoników, uzyskał w XV wieku formę późnogotyckiego
kościoła halowego. Kościół był wielokrotnie przebudowywany, zarówno wewnątrz,
jak i na zewnątrz. Utrzymana w barokowej formie kopuła wieży odpowiada
oryginałowi z roku 1702. Wspaniały portal główny powstał około roku 1886. Obecnie
Kościół św. Tomasza służy jednocześnie jako sala koncertowa i dom boży. Znany
jest przede wszystkim jako miejsce działalności sławnego na całym świecie chóru
Thomanerchor oraz jego najbardziej znanego kantora, Jana Sebastiana Bacha.
Działał on w Lipsku od roku 1723 do swojej śmierci w roku 1750 i był jako
kantor dyrektorem muzyki kościelnej, ratuszowej i uniwersyteckiej, czyli de
facto dyrektorem muzycznym miasta. Jego grób znajduje się w prezbiterium
kościoła. Przed południowym portalem Kościoła św. Tomasza znajduje się
wzniesiona w roku 1908, wysoka na 2,45 m statua z brązu, przedstawiająca Jana
Sebastiana Bacha. Jego autorem jest Carl Seffner. Latem odbywają się tutaj ”Koncerty
pod pomnikiem Bacha”. Stary pomnik Bacha, ufundowany przez Mendelssohna
Bartholdy’ego, odsłonięty został w roku 1843 i znajduje się na skwerze przy
ulicy Dittrichring, naprzeciwko Kościoła św. Tomasza. Dom Bosehaus znajduje się
naprzeciwko Kościoła św. Tomasza. Ten czteroskrzydłowy dom kupiecki z XVI wieku
został przebudowany i poszerzony w zgodzie z XVIII-wieczną modą przez kupca
Georga Heinricha Bosego. Zachowany został przy tym godny uwagi hol wejściowy z
potężnym sklepieniem, który jest pozostałością po pierwotnej budowli z roku
1586. Częstym gościem w domu kupca Georga Bosego była rodzina Bacha. W sali bankietowej
odbywały się koncerty. Obecnie budynek mieści Archiwum Bacha z Muzeum Bacha. Za
sprawą stałej ekspozycji „Bach w Lipsku” muzeum pozwala na wgląd w życie,
działalność i spuściznę Bacha. W pobliżu tego domu mogłem przenocować za 119
Euro, ale tym razem nie skorzystałem z tej okazji. Za sprawą restauracji-kawiarni ”Zum Arabischen Coffe Baum” (Pod Arabskim Drzewem Kawowym) Lipsk posiada najstarszą, obok paryskiej “Café Procope”, kawiarnię Europy. Adam Heinrich Schütze otworzył barokową kawiarnię “Coffe Baum” w roku 1694 przy ulicy Kleine Fleischergasse 4 i tam po raz pierwszy
zaserwował kawę. Przez następne trzy stulecia spotykało się tutaj wiele
znakomitości miasta i rozkoszowało popularnym napojem. Gottsched, Klinger, E.
T. A. Hoffmann czy też Wagner regularnie wpadali do kawiarni. Także Goethe,
Lessing, Bach i Grieg byli tutaj częstymi gośćmi. W położonym na parterze
pokoju, Robert Schumann spotykał się stale w latach 1828 – 1844 ze swoimi
przyjaciółmi. Także rewolucjoniści, tacy jak Blum, Liebknecht czy Bebel, mieli
tu swój drugi dom. W roku 1990 dyskutowali tutaj Helmut Kohl i Lothar de
Maizière nad szansami zjednoczenia Niemiec. Sławna jest płaskorzeźba z
piaskowca ponad portalem “Coffe Baum”. Turek osmański z wielkim
dzbanem wręcza Amorowi filiżankę kawy. Symbolizuje ona spotkanie
chrześcijańskiego zachodu z islamskim orientem. Nikt inny, jak sam August Mocny
ufundował tę płaskorzeźbę w roku 1720 w podziękowaniu za usługi miłosne
gospodyni. Na trzecim piętrze znajduje się, jedno z najważniejszych na świecie,
Muzeum Kawy. W 15 pomieszczeniach prezentowanych jest ponad 500 wybranych
eksponatów z 300 lat historii saksońskiej kawy i kultury. Dwór Barthela jest
jedynym zachowanym domem przechodnim z XVIII wieku, z okresu targów towarowych.
Dom ten był najstarszą budowlą renesansową w Lipsku. W połowie XVIII wieku
został przebudowany w stylu barokowym na polecenie naczelnika miasta oraz kupca
– Johanna Gottlieba Barthela. Obecna fasada pochodzi jednak z roku 1871, a
wspaniały renesansowy wykusz, widoczny na dziedzińcu, znajduje się tam dopiero
od roku 1872r. Jako świadectwo lipskiej architektury handlowej ten imponujący
dwór ukazuje nam za sprawą swojej kubatury i wysokości, a także spichlerza
strychowego, obraz życia w Lipsku za czasów targów towarowych. Wciąż jeszcze
widoczne są tutaj na potężnych skrzydłach dworu z XVIII wieku wysięgniki
żurawi, którymi wciągano pierwotnie towary do magazynów. Handel już w XVI wieku
chętnie był przenoszony na dziedzińce dworów, gdyż chroniły one przed wiatrem,
upałem i deszczem.  Po roku 1989 kompleks został odrestaurowany i znowu prezentuje się w całej swojej krasie. Obok oryginalnych sklepów na dziedzińcu wewnętrznym znajduje się tutaj również urządzona w roku 1890 gospoda “Barthels Hof” (Dwór Barthela),
oferująca wiele saksońskich specjalności kulinarnych… Ulica Brühl była do
drugiej wojny światowej znanym na całym świecie centrum kuśnierstwa i handlu
futrami. O niegdysiejszej sławie świadczą jeszcze niektóre domy przy
Nikolaistrasse. Ulicę Brühl ze starych czasów można podziwiać już tylko w Muzeum
Historii Miasta. Przy Brühl 52, róg Nikolaistrasse, znajduje się wzniesiony w
latach 1909/10 przez Paula Burkhardta “Dom Gloecka”. Fasadę, całą z
wapienia muszlowego, zdobią płaskorzeźby przedstawiające narody z różnych stron
świata – symbol globalnych powiązań tego niegdysiejszego domu handlowego. Zameczek
w Gohlis, pomnik architektury z okresu schyłkowego baroku, zbudowany w latach
1755/56, położony jest na obrzeżach parku Rosental, zaledwie kilka minut pieszo
od centrum miasta. Stanowi on jedyne w swoim rodzaju świadectwo mieszczańskiego
stylu życia z końca XVIII wieku, ale również, i to nie tylko ze względu na
zachowane malowidła Adama Friedricha Oesera, doskonały przykład sztuki
dekoracyjnej. Od czasu ponownego otwarcia, już po zakończeniu szeroko
zakrojonych prac renowacyjnych w 1998r., do odwiedzenia tego miejsca zachęcają
liczne bankiety i imprezy, koncerty kameralne, odczyty oraz inscenizacje
teatralne i baletowe. Wnętrza Zameczku w Gohlis oferują wymarzone warunki dla
różnych uroczystych okazji. W dzielnicy Gohlis, zaledwie kilka kroków od
Zameczku w Gohlis, znajduje się Dom Schillera, stanowiący jego letnią kwaterę w
roku 1785 i będący zarazem najstarszym literackim miejscem pamięci w Niemczech.
Friedrich Schiller mieszkał od maja do września 1785r. w Gohlis, wówczas
jeszcze wsi, w domu miejscowego chłopa Schneidera, we wzniesionym w 1717r.
budynku mieszkalnym trójstronnej zagrody, w izbie z sypialnią na górnym
piętrze. Wystawa w Domu Schillera pozwala ożywić atmosferę tamtego czasu oraz
osób, z którymi poeta spotykał się wówczas i przyjaźnił. Owa wystawa poświęcona
jest pracy literackiej Schillera oraz inscenizacjom jego dzieł w Lipsku. Jako
przykład służą tutaj m.in. dramaty “Intryga i miłość” oraz “Don Carlos”, a także oda “Do radości “, która za sprawą skomponowanej przez Beethovena oprawy muzycznej stała się znana na całym świecie. Zatrzymałem się przy przepięknym dworcu kolejowym w Lipsku. A nawet usiadłem przy dopiero co przyciętych dwóch lipach w tutejszym parku. Dworzec Główny posiada 26 peronów i jest jedną z największych końcowych stacji kolejowych i jednym z największych dworców pasażerskich Europy. Oddanyzostał do użytku w roku 1915, zastępując kilka mniejszych dworców. Od czasu zakończenia modernizacji w roku 1998 jest jednym z najnowocześniejszych dworców w Niemczech i posiada za sprawą Promenad Dworcowych zintegrowane centrum handlowo-usługowe. Na trzech poziomach o łącznej powierzchni ok. 30.000 m2 znajduje się ok. 140 sklepów. Są tam ponadto dwa parkingi wielopoziomowe, przy czym jeden z nich
jest bezpośrednio zintegrowany z dworcem. W roku 2003 rozpoczęto budowę tunelu
śródmiejskiego, przez który w przyszłości będą przejeżdżać pociągi podmiejskie,
regionalne i dalekobieżne. Podziemne stacje przewidziano na Dworcu Głównym,
Rynku, Wilhelm-Leuschner-Platz oraz na Dworcu Bawarskim (Bayerischer Bahnhof).
Tunel śródmiejski będzie umożliwiał obok lepszego połączenia lotniska i Targów
ze śródmieściem oraz rejonem Chemnitz, Hof, Zwickau i Drezna również szybsze
połączenie z północy na południe Niemiec. Zgodnie z obecnymi planami ukończony
zostanie w roku 2009. Plac przed Dworcem Głównym jest najważniejszym węzłem
komunikacji miejskiej oraz bramą do centrum miasta. Przed imponującą fasadą
Dworca Głównego spotyka się większość linii tramwajowych i wiele linii
autobusowych. Lipsk uzyskał w roku 1497 status miasta targowego. Nadany przez
cesarza Maksymiliana I i potwierdzony w roku 1507 przywilej targowy, czyni z
Lipska najstarsze miasto targowe świata i cieszący się międzynarodowym
rozgłosem ośrodek przyciągający kupców i zwiedzających. Od połowy roku 1996
miasto dysponuje Nowymi Terenami Wystawowymi. Powstały one po pięcioletnim
okresie planowania i budowy za sumę 700 milionów Euro. Dzięki temu Targi
Lipskie dysponują pięcioma połączonymi ze sobą halami wystawowymi o powierzchni
20.500 m² każda oraz Szklaną Halą, jako sercem terenów wystawowych. „I ja tam
byłem, a co widziałem w księgi umieściłem.” Tramwajem linii nr. 16 podjechałem
na Międzynarodowe Targi Książki, miałem skądinąd zaproszenie tutaj, zostawiłem
kilka książek. Lipsk rozwinął się z historycznego w nowoczesne centrum targowe.
Po trzech godzinach zwiedzania Targów wróciłem pod dworzec. Wreszcie podchodzę
pod pobliski Kościół św. Mikołaja, który przeszedł do współczesnej historii za
sprawą modłów o pokój, w wyniku których zainicjowana została pokojowa
rewolucja, a w jej efekcie zjednoczenie Niemiec w roku 1989, jest najstarszym
kościołem miasta. Jako rok założenia przyjmowany jest rok 1150, wzmianka w
dokumentach pojawia się dopiero w roku 1213. Był wielokrotnie przebudowywany i
posiada elementy romańskie, gotyckie, renesansowe, barokowe i klasycystyczne. Organy
koncertowe z czterema manuałami należą do największych w Niemczech. Za
Kościołem z tyłu Starego Ratusza leży Rynek Łakoci. Jego wąską północną stronę
zajmuje wybudowana w roku 1687 Stara Giełda Handlowa, w której we wczesnym
okresie funkcjonowania targów kupcy zawierali umowy. Sala reprezentacyjna na
pierwszym piętrze wykorzystywana jest obecnie do organizowania małych imprez i
koncertów. Stojący przed Starą Giełdą Handlową pomnik przypomina o latach
studenckich Johanna Wolfganga Goethego w Lipsku i jego przyjaciółkach z lat
młodości. Na południowej stronie Rynku wzrok przyciąga Dom Królewski, należący
do najbardziej interesujących pod względem historyczno-kulturalnym zabytków
Lipska. Około roku 1610 profesor medycyny Welsch zlecił wzniesienie w miejsce
wybudowanego w XV wieku domu bardzo okazałej budowli, w której wkrótce Rada
Miejska zaczęła przyjmować swoich gości. W roku 1698 mieszkał tutaj Piotr
Wielki, kiedy to zatrzymał się w Lipsku podczas swojej podróży powrotnej z
Holandii do Rosji. W latach 1706-1707 zamożny właściciel manufaktury Andreas
Dietrich Apel zlecił Gregorowi Fuchsowi przebudowę budynku w stylu barokowym.
Odtąd goście zaczęli rzeczywiście preferować ten dom. August Mocny urządzał
tutaj swoje huczne zabawy, za które rachunek pokrywało miasto. W dniu
19.10.1813 w pokoju wykuszowym na pierwszym piętrze Napoleon pożegnał się z
królem saksońskim. W Domu Królewskim zmarł w roku 1820 wódz naczelny sprzymierzonych,
Karl Filip Schwarzenberg, zwycięski książę z bitwy narodów, kiedy po raz
ostatni odwiedził miejsce Bitwy Narodów. Do roku 1781 dziedziniec służył czasowo
do organizowania koncertów „Muzykującego Towarzystwa ” Johanna Adama
Hillera. W roku 1932 lipski architekt Curt Schiemichen wkomponował pasaż w
budynek, który przekształcony został w owym czasie we wzorcowy dom targowy. Obecnie
jest to dom towarowy. Błądzę przez moment wokół Dworu Specka, który jest
najstarszym zachowanym pasażem w Lipsku i należy do najbardziej wybitnych pod
względem architektonicznym domów towarowych Lipska. Na terenie wzniesionego w
latach 1908-1909 przez Emila Franza Hänsela domu targowego stał wcześniej znany
dom handlowy, którego właściciel nazywał się Speck, a właściwie Baron von
Speck, i mimo nobliwego nazwiska handlował wełną i zajmował się hodowlą owiec.
Szybki rozrost sąsiednich domów handlowych stanowił impuls do budowy
pięciopiętrowego pałacu targowego. Interesy szły tak dobrze, że w roku 1911 i
następnie w roku 1928 konieczne było poszerzenie obiektu. Już w trakcie
pierwszej rozbudowy w roku 1911 Dwór Specka połączony został przejściem z Domem
Hanzeatyckim. Dwór Specka był ponadto pierwszą budowlą targową z wymuszonym
kierunkiem przemieszczania się odwiedzających i służył wielu dalszym obiektom
targowym za wzór. Do roku 1989 ten dom targowy, dysponujący 6.000 m2
powierzchni wystawowej, stanowił miejsce wystawiania wyrobów skórzanych i
jubilerskich.Najnowszą atrakcją są tutaj trzy oszklone dziedzińce,
przyozdobione dziełami sztuki współczesnej. Bruno Giesel z Lipska, Moritz Götze
z Halle oraz Johannes Grützke z Berlina pokryli ściany dziedzińców
fantastycznymi fryzami, malunkami i medalionami z ceramiki. Na dziedzińcu A
Giesel stworzył malowany fryz pt. „Psychologia czasu“. Fryz ścienny na
dziedzińcu B: “Ranek, południe, wieczór” Goetzego składa się z ok.
20.000 ceramicznych płytek. Na dziedzińcu C Grützke wykonał 16 medalionów
dowcipnie obrazujących proste przedmioty użytkowe, przy wykorzystaniu techniki
emaliowania i glazurowania. Godne uwagi są również odrestaurowane Pasaże
Miedziane oraz lampy w stylu art déco, które uprzyjemniają wędrówkę wzdłuż
dwóch tuzinów sklepów. W swoim połączeniu starego i nowego pasaż ten należy do
najbardziej znamienitych w całych Niemczech. Bardzo szybko wychodzę potem na plac
Augusta. Jak żaden inny plac, Plac Augusta odzwierciedla historię architektury
Lipska w XX wieku. Za sprawą otaczających go lub przylegających do niego
budynków udziela on oglądającemu lekcji o przemianach architektonicznych w
minionych dziesięcioleciach. Rewolucyjne wrażenie musiał sprawiać swego czasu
wzniesiony w roku 1929 trzynastopiętrowy wieżowiec „Europa”. Po jego prawej
stronie widać pamiątki z epoki Stalina, okazałe pałace mieszkalne z wczesnych
lat pięćdziesiątych, natomiast po jego lewej stronie szereg budynków powstałych
w czasach Ulbrichta: niegdysiejszy hotel “Niemcy”, obecnie “Mercure”,
oraz szklano-aluminiową konstrukcję Głównego Urzędu Pocztowego. Koniec placu
wyznacza najwyższy budynek mieszkalny miasta. Ten 31-piętrowy wieżowiec z roku
1972 ucieleśnia obok gmachu Nowych Sukiennic (Neues Gewandhaus) czasy panowania
Honeckera. Wzniesiona w roku 1886 neobarokowa fontanna Mende (wysokość 18 m)
jest jedynym zachowanym świadectwem jednej z najbardziej znamienitych aranżacji
placów w Niemczech w schyłkowym okresie XIX wieku. Zrekonstruowana i
uzupełniona nowymi kawałkami porfiru, stanowi obecnie, stojąc naprzeciw Nowych
Sukiennic (Neues Gewandhaus), wyrazisty kontrast z nowoczesą formą Placu
Augusta.

Stanisław Barszczak, Odyssee von Henry, Akt II,

B. Die Szene, in der Provinz von Spoleto, von Cremona oder von Viterbo, in der Nähe von
Rom (Weihnachten-1237)

In dieser Phase verschärfte sich der Konflikt mit dem Papst weiter: Enzio, der älteste, uneheliche Sohn Friedrichs, heiratete im Oktober 1238 die Erbin des größten Teils Sardiniens und nahm den Königstitel über die Insel an. Der Heilige Stuhl, der die Lehnshoheit über Sardinien beanspruchte, erkannte Enzio in dieser Funktion nicht an. Weit schwerer wog aber der Interessenkonflikt in der Byzanz-Politik. Zur Unterstützung des lateinischen Kaisers Balduin II. in seinem Kampf gegen die Griechen warb der Papst ab 1237 für einen Kreuzzug. Friedrich verhandelte gleichzeitig mit dem byzantinischen Kaiser Johannes III., dem Gegner Balduins. Nachdem Friedrich für seine Feldzüge in Italien byzantinische Söldner gestellt bekommen hatte, sperrte er im Gegenzug mehrere Häfen und ließ eine Kreuzzugs-Vorhut gefangensetzen, was den Aufbruch des Heeres deutlich verzögerte. Der Papst ging dagegen vor. Er unterstützte eine Propagandakampagne, die Friedrich als den Antichristen darstellte, vermittelte ein Bündnis zwischen Genua und Venedig, wodurch eine Flotte entstand, die Sizilien hätte bedrohen können, und besiegte die kaisertreue ghibellinische Adelspartei in Rom. In dieser angespannten Situation starben Anfang 1239 kurz hintereinander Hermann von Salza und Kardinal Thomas von Capua, die bis dahin als Vermittler
zwischen Kaiser und Papst gedient hatten. Weiter verschärft wurde die Auseinandersetzung durch einen Brief Friedrichs vom 10. März 1239 an das Kardinalskollegium, in dem er Gregor IX. offen
des Bündnisses mit den aufständischen Lombarden beschuldigte. Der Papst veröffentlichte darauf eine erneute Bannbulle. Diese wurde, wohl um ein gegenteiliges Urteil der Kardinäle zu verhindern, schon kurz nach dem Eintreffen des Briefes des Kaisers bereits am Palmsonntag, dem 20. März 1239, und nicht, wie üblich, erst am Gründonnerstag veröffentlicht. Das Anathema
listet unter vielen Vorwürfen auch den besonders schweren der Ketzerei auf, aber auch die angebliche Zugrunderichtung des päpstlich beanspruchten Sizilien durch Friedrich.

-(Mutter Bianka) Mein Sohn, Sie wissen, wie ein Schmetterling ist das Symbol für neues Leben, ein neuer Anfang. Jetzt Ich versuche nur zu leben, Sohn. Ich will einfach Leben, mein Sohn wachsen zu sehen. Sie können  nicht all immer bekommen, was Sie wollen, aber wenn Sie manchmal versucht, Sie möglicherweise finden können, was Sie brauchen.

-(Enzio) Realen Situationen und realen Probleme können mit realen Gespräch gelöst werden. Mutter, Adelasia, sie im Hause allein für so viele Jahre war. Sie wissen, ein Zelt ist mein zweites Zuhause, aber Capitana ist meine erste.

–(Bianka)Ihre Lieder sind Ihre Planeten. Leben sie auf ihnen, aber keine Heimat dort du machst. Lieber, alles ich will ist schwer und was ich will, dass ist für sich selbst sehr schwierig, und alles da wird schön und frisch für Sie. Wer weiß wie lange ich liebe Sie, Sie wissen, dass ich Sie Liebe. Ich sagte Ihnen, ich immer zu dir kommen würde. Warum hast du nicht gewartet für mich? Nun, Sie waren tot; aber Tod es kann wahren Liebe nicht aufhören.

-(Enzio) Alles, was wir tun können, ist an jeder Haltestelle für die Liebe des Augenblicks verzögern. (Ein Moment danach) Wir entdecken neue Wahrheit und schütteln ein Klischee. Als ich jung war, ging ich bis an die Spitze der Berge…

-(Bianka) Die Wahrheit ist, dass wenn er dies, der Sie töten will mag, es keine andere Wahl gibt. Was tun? Wie zu entkommen, oder wie kämpfen, seit dem Pass, gäbe ich bei der geliebten Person nur Schmerzen? Nun wollte sie von mir nichts anderen als meinem Leben, wie ich es ihr nicht geben könnte? Kennen Sie diese Aussage der Bibel: “Wahrlich, wahrlich ich sage euch: Wenn Sie jünger warst, gürtetest du dich selbst und wandeltest, wo du hin wolltest; wenndu aber alt wirst, wirst du deine Hände ausstrecken, und ein anderer wird dich gürten, und führen, wo du nicht hin willst.”

-(Enzio) Ich habe noch es nicht verstehen.

C. König Enzio, Herzog von Schwaben und Adelazja, Prinzessin von Logudoro in Sardinien, Oktober Nacht, Goceano, Sardinien(1238)

Enzio (italienischer Name für Heinz), König von Sardinien 1239–1249/1272 (geboren um 1220; starb 14. März 1272 in Bologna), war ein unehelicher Sohn Kaiser Friedrichs II. und der schwäbischen Adligen Adelheid, vermutlich aus dem Hause der Herzöge von Urslingen. Enzio war ein Liebling seines Vaters, dem er einigen Quellen zufolge in Aussehen und Charakter sehr ähnlich gewesen sein soll und mit dem er die Liebe zur Poesie teilte. 1238 von Friedrich II. zum Ritter geschlagen, heiratete er im gleichen Jahr Adelasia de Lacon-Gunale (geboren um 1207; starb 1255), Iudicessa (wörtlich übersetzt: Richterin) von Torres (der Nordwesten Sardiniens),
Tochter des Richters Mariano II. von Torres und der Agnes de (Lacon-)Massa, und Witwe des Richters von Gallura (der Nordosten Sardiniens), Ubaldo Visconti. 1246 wurde diese Ehe auf
Betreiben Adelasias wieder geschieden. Die Insel Sardinien war damals in vier Teilkönigreiche (Judikate) geteilt, deren Herrscher den Titel “iudex”, d.h. Richter, führten. Tatsächlich aber hatten sie eine königgleiche Stellung inne. Adelasia brachte in ihre Ehe mit Enzio zwei der
vier Teilkönigreiche ein. 1239 wurde Enzio von seinem Vater zum König von Sardinien
und Generallegaten in Mittel- und Oberitalien ernannt. In dieser Funktion führte er in der Romagna, in den Marken und in der Toskana militärische Unternehmungen gegen die aufständischen Guelfen. Enzio bereitete die Gefangennahme hoher kirchlicher Würdenträger vor, die von Gregor IX. zu einem Konzil nach Rom gerufen waren, um Friedrich II. zu exkommunizieren. Die eigentliche militärische Operation bei der Seeschlacht von Giglio führte aber nicht er, sondern ein kaiserlicher Admiral, der 1241 jene genuesischen Schiffe bei der Insel Giglio abfing, auf denen sich Bischöfe und Kardinäle aus ganz Europa befanden. Zusammen mit Ezzelino da Romano kämpfte Enzio danach in Oberitalien gegen die guelfischen Kommunen. 1245 von den Mailändern bei Gorgonzola gefangengenommen, wurde er sofort gegen Gefangene ausgetauscht. 1247 nahm er an der glücklosen Belagerung Parmas teil. In dieser Zeit (1247/48) schloss er seine zweite Ehe mit Freiin von Enne (di Egna), einer Tochter des Henricus III., Podestà von Verona und Nichte von Ezzelino da Romano. Wenige Monate nach seiner zweiten Vermählung geriet er am 26. Mai 1249 nach der Schlacht bei Fossalta bei Modena zusammen mit
zahlreichen Deutschen und Cremonesen in bolognische Gefangenschaft. Obwohl Friedrich II. seine sofortige Freilassung forderte, beschloss die Kommune Bologna, Enzio bis zu seinem Tode
gefangenzuhalten, gleichsam als lebendes Symbol des Stolzes der Stadt. Enzio lebte danach mehr als 22 Jahre in ritterlicher Haft in jenem “Palazzo Nuovo” der Kommune, der nach ihm bis
heute “Palazzo di re Enzo” heißt. Hier meditierte er in melancholischen Versen nach Art der Scuola poetica siciliana (Sizilianische Dichterschule) über sein eigenes tragisches Schicksal und den Untergang seines Hauses. Von ihm sind zwei Canzonen, ein bekanntes Sonett (“Tempo
vene che sale chi discende”) und ein Fragment erhalten. Enzios Grabinschrift stammt von dem berühmten Magister der Ars Notaria, Rolandino de’ Passeggeri, dem irrtümlich auch die Verfasserschaft des stolzen Briefes der Bolognesen an Friedrich II. zugeschrieben wurde, in welchem dem Kaiser die Auslösung seines Sohnes verweigert worden ist. Die Gestalt des
unglücklichen jungen Herrschers, dessen Tapferkeit, Bildung und blonde Schönheit von allen gerühmt wurde, inspirierte Giovanni Pascoli zu seinen “Canzoni di re Enzio” (1909). Enzio hinterließ nachweislich seine ehelichen Nachkommen. In seinem Testament erwähnt er eine Tochter namens Elena (als Tochter einer gewissen Frascha), die den Pisaner Guelfo della Gherardesca heiratete und mit diesem mehrere Kinder hatte. Des Weiteren werden in Enzios
Testament die beiden Töchter Magdalena und Costanza genannt, allerdings ohne Nennung der Mutter. Hinweise auf andere Nachkommen, z.B. einen vermeintlichen Sohn mit Namen Heinrich, sind spekulativ. Die Geschichte von einem angeblichen Sohn namens Bentivoglio, auf den sich später das gleichnamige bologneser Geschlecht berief, ist dem Bereich der Legende zuzuordnen.

Adelasia (Adelheid) von Torres, Erbin der Judicate Torres und Gallura (Sardinien), wurde am 1207 Jahr geboren. Tochter des Marianus II. Judex von Torres (aus der Sippschaft des Judex Comita II. Gonnario) und der Agnes von Gallura, Tochter des Guglielmo, Judex von Gallura. 1236 Richterin von Torres. Die letzte Judicissa (1219-1259), Tochter Marianos II., stand nach dem Tod ihres Gatten Ubaldo Visconti (+ 1238) im Zentrum zahlreicher Heiratsprojekte (des Papstes, des Kaisers, Genuas und Pisas), die darauf abzielten, das sardische Königreich dem guelfischen und ghibellinischen Einfluß zu unterstellen. Die Verhandlungen führten schließlich zur Eheschließung der Judicissa mit dem Sohn Friedrichs II., Enzio. Weniger als ein Jahr nach der Heirat verließ Enzio 1239 seine Residenz Sassari, um seinen Vater im Kampf gegen die guelfischen Kommunen zu unterstützen.Vor ihrem Tod (1259) setzte Adelasia den Heiligen Stuhl als Erbe ein. Das Logudoro wurde Schauplatz erbitterter Kämpfe zwischen den Doria, den Judices von Arborea, die sich die meisten Kuratorien des Königreiches teilten, während Sassari sich mit den Kuratorien Romangia und Flumenargia als Kommune konstituierte. Tochter des Marianus, Judex von Torres (aus der Sippschaft des Judex Comita II. Gonnario) und der Agnes von Gallura, Tochter des Guglielmo, Judex von Gallura (so nach Pompejo Conte Litta; urkundlich bisher nicht belegbar). Tochter von Mariano II. iudex von Torres und Agnese de (Lacon-)Massa. 1236 Richterin von Torres; Witwe des Ubaldo Visconti iudex von Mariano. Drei Ehen von Adelasia: erste Ehe um 1222 mit Ubaldo (Ubaldino) Visconti aus Pisa (um 1200- um 1237), durch seine Frau Judex von Torres und Gallura; Adelasia zweite Ehe um 1238 mit König Enzio, von Papst Innozenz IV. getrennt 1248; KÖNIG ENZIO, starb 14.3.1272 in Bologna (in Gefangenschaft); Grabstätte: Bologna, S. Domenico; Adelasia dritte Ehe um 1249 mit Michael Zanche, Seneschall des Königs Enzio.  Kinder: Helena, Heinrich. So, ADELASIA VON TORRES, Erbin des größten Teils von Sardinien , wie ich schon gesagt habe, geborene spätestens um 1207 (Sardinien), starb 1259. Eltern: Marianus, Judex von Torres, und Agnes, Tochter des Guglielmo, Judex von Gallura. Kinder von Adelasia: 2. Ehe:  Helena 1239/47- nach März 1272;  Heinrich 1240/47- nach 10.5.1305; Wohl Sohn der Adelasia. Weiteres Schicksale unbekannt. Ob verheiratet? Auch diesem vom Vater sehr geliebten Sohn wurde die Gattin bestimmt, wobei wiederum politische und territoriale
Interessen ausschlaggebend waren. Enzios erste, mehr als 10 Jahre ältere Frau war Adelasia, die Witwe und Erbin des Herrn von Torre und Gallura, zweier bedeutender Judikate der Insel
Sardinien. Der Kaiser verlieh daraufhin Enzio den Titel eines Königs von Sardinien. Die Ehe wurde im Oktober 1238 geschlossen, nachdem Enzio zum Ritter geschlagen worden war. Der Papst widersprach der Heirat, die dem sizilischen Königreich eine Gebietserweiterung einbrachte, ja er verbot sie. Adelasia mochte mit dem Papst gegen die Staufer in Verbindung gestanden sein. Schließlich wurde die Ehe auf Drängen des Papstes wegen Ehebruch des Gatten geschieden.
Enzios erste Frau Adelasia verheiratete sich nach der Scheidung mit Michele Zanchi,
der zur Zeit Enzios Statthalter in Sardinien gewesen war. Er wurde von seinem Schwiegersohn Branca d’Oria ermordet.

-(Enzio) Ihre Augen sind die Größe des Mondes…

Im Brief Enzios aus Bolonia zu Adelasia:

Ich stand ganz allein gegen die Außenwelt. Sie waren auf der Suche nach einem Ort zu verstecken. Verloren und einsam, jetzt haben Sie mir der Wille zu überleben gegeben. Wenn
wir hungrig sind, Liebe hält uns lebendig. (Es wird eine weitere Geschichte in Kürze)

Stanislaw Barszczak, Odyssee von Henry (Akt II)

(Goceano auf der Insel Sardinien; Cremona, eine Stadt in der Lombardei; d ‘ Agliano, in der
Nähe von Asti, Italia)

Immer lang und dunkel waren die Schatten der Nacht, erstellt von den Kämmen der Berge der Goceano. Dieser Spitzen enthalten in leuchtenden Farben, die die jüngsten Ausbrüchen der
Klarheit nach ihrem Leben an diesem Tag geworden wurden, warm und Leben spendende Sonne bereits hinter den riesigen Berg verborgen ist. Der Schatten entwickelt allmählich in einen schwarzen Mantel der Dunkelheit und der große plötzlich, wie wenn Sie nicht, wo Sie wissen, den Turm der Burg von Burgos, bekannt für eine lange Zeit unter dem Namen “Goceano” anzeigen.
Bereits einen großen Teil der Dunkelheit packte sie in seine Klauen diese die einzige Ansicht. Nur eine Leuchten, wie eine schöne Lichter unter die dunkle Nacht, zertifizierte, dass mindestens eine Kammer des Schlosses gelebt wurde. Sie können einen Blick geben gegen ihren festen Mauern zu überwinden, jemandem aussehen, würden Sie jemand in der Mitte sehen, die zur Jungfrau Maria, Gottes Mutter,  zum Gebet inbrünstig gewidmete, Frau unbestimmten Alters, vollständig bekleidete. Sie hatte auf den Kopf einen dicken schwarzen Schleier. Aber wenn der Fall konnten wir etwas in unserem kalten Herzen suchen, dann plötzlich wir finden, dass mit der Kälte immer Frost, da wurde auf der Außenseite war eine Dichte Finsternis. Eine Schlosses Form war allein mit ihr Denken. Die einzige Person, die auf dem Frachter warnen konnte, ein Mädchen war, das das Geld für die Durchführung der Verpflichtung der Mägde hatte. Was andere im Haltung der Frauen in Schwarz war? Sie ließ hier das Fenster gezwungen, aus dem man das ganze Tal sehen können: Tal der Tirso, das oft herzzerreißende Antliz der Landschaft hatte. Sie empfand, dass geht ihr Leben weg, die schrittweise jeden Tag auf der Innenseite des Gebäudes übergeben wurde. Wer war diese Frau ist dünn, wie Medusa? Es wurde einfach ein zeitgenössischer Hoheitsrechte Herrscher der zwei Königreiche: Torres und Gallura. Warum Alter fang sie an, trotz solcher Rechte? Dieses Wissen es muss den großen Sprung in der Zeit für die ersten Jahre des 13. Jahrhunderts geben.

1. Der Triumph von Kaiser Frederick II in Cremona (November 1237)

Ende April 1220 ließ Friedrich seinen Sohn Heinrich in Frankfurt gegen den Willen einer starken Adelsopposition zum König der Römer wählen. Im Gegenzug musste er den deutschen Bischöfen eine Reihe von Regalien zugestehen; diese wurden in der Confoederatio cum principibus ecclesiasticis festgelegt. Honorius erkannte diese Wahl nicht an und sprach Heinrich auch den sizilianischen Königstitel ab. Friedrich brach im August nach Italien auf. Seine Kaiserkrönung erreichte er gegen das Versprechen, zwar Sizilien und das Reich zu regieren, Sizilien aber
lediglich mit der Legitimation durch das Erbe seiner Mutter und nicht durch den Kaisertitel. Während Friedrich das sizilianische Königreich einer machtvollen Zentralgewalt unterwirft,
kümmert er sich um deutschen Landen nur aus der Ferne. Dort verläuft die Entwicklung denn auch entgegengesetzt: Der lebensfrohe, kunstsinnige und für Neues aufgeschlossene König Heinrich fördert die Patrizier in den deutschen Städten, die gegen den Widerstand der Territorialherren Bürgermeister und Stadträte wählen. Aber die Fürsten wehren sich dagegen und zwingen den zwanzigjährigen König auf zwei Hoftagen im Frühjahr 1231, ihnen dieselben Privilegien einzuräumen, die Friedrich II. vor elf Jahren den Kirchenfürsten zugestand, um
sie für die Wahl seines Sohnes zu gewinnen. Und den Stadtbürgern wird ausdrücklich verboten, eigenmächtig Selbstverwaltungsorgane einzusetzen. Aufs Höchste alarmiert, zieht der Kaiser im September 1231 ohne Heer, aber mit einem ebenso prächtigen wie exotischen Gefolge nach Ravenna, um dort einen Reichstag abzuhalten. Weil sich die lombardischen Stadtstaaten – wie schon vor fünf Jahren – unter der Führung Mailands gegen ihn zusammenschließen, trifft er
König Heinrich erst im Mai 1232 im Friaul – wo ihm nichts anderes übrig bleibt, als die Anordnungen seines Sohnes zu bestätigen. Damit wird die Landesherrschaft der Fürsten zwar nicht erst geschaffen, aber der Kaiser akzeptiert sie notgedrungen, obwohl er damit die Reichsregierung entscheidend schwächt. Uneinsichtig hält König Heinrich an seiner fürstenfeindlichen Politik fest. Dadurch kommt es in in deutschen landen zu immer heftigeren Auseinandersetzungen. Schließlich bringt er auch noch den ohnehin leicht erregbaren Papst gegen sich auf: Gregor IX. organisierte die Inquisition 1231 als Zentralbehörde, führte die bis dahin nur regional geltende Todesstrafe für Ketzerei ein und beauftragte vor allem Dominikaner und Franziskaner mit der Überführung mutmaßlicher Häretiker. Konrad von Marburg, der päpstliche Inquisitor in Deutschland ging dabei so fanatisch vor, dass er nach zwei Jahren im Juli 1233 von aufgebrachten Rittern erschlagen wurde. Als König Heinrich versucht, die Exzesse durch einen im Februar 1234 verkündeten Landfrieden einzudämmen, wird er vom Papst gebannt. Um seinen Vater daran zu hindern, ihn zur Rechenschaft zu ziehen, schreckt Heinrich nicht davor
zurück, sich mit den lombardischen Städten gegen den Kaiser zu verbünden. Diesmal aber hält niemand Friedrich davon ab, im Frühjahr 1235 von Foggia aus im Norden, in Richtung der Parteien Deutsch, seine Familie zu reiten. “Er zog einher in großer Pracht, wie es der kaiserlichen Würde geziemt. Ihm folgten Wagen, beladen mit Gold und Silber, mit Byssusgeweben und Purpur, mit Gemmen und kostbarem Gerät. Er kam mit vielen Kamelen und Dromedaren, mit Affen und Leoparden, er führte zahlreiche, vieler Künste kundige Sarazenen und Äthiopier mit sich, die sein Gold und seine Schätze bewachten.” Als der Kaiser naht, wird König Heinrich von den meisten seiner Anhänger im Stich gelassen. Weinend wirft er sich seinem Vater zu Füßen. Erst als einer der umstehenden Fürsten den Kaiser ersucht, die beschämende Szene zu beenden, darf Heinrich sich erheben. Zornig hält Friedrich ihm den Verrat vor. Dann setzt er ihn ab und verurteilt ihn zu lebenslanger Gefangenschaft.

Isabella von Brienne war kurz vor der Abreise Friedrichs bei der Geburt ihres Sohnes Konrad im Alter von siebzehn Jahren gestorben.(Nachrichten aus dem Internet) Die Krone von Jerusalem gebührt jetzt also Konrad. Aber dessen Vater gibt sich nicht mit der Rolle eines Regenten zufrieden, sondern krönt sich am 18. März 1229 in der Grabeskirche selbst zum König von Jerusalem. Als der Kaiser sechs Wochen später nach Akkon reitet, um sich nach Brindisi einzuschiffen, bewerfen ihn von der Kirche aufgestachelte Christen trotz des erfolgreichen Abschlusses des Kreuzzuges mit Küchenabfällen. Vierzehn Monate lang sträubt sich Papst Gregor IX., den Kaiser vom Bann zu lösen. Er versucht, die mit dem Sultan getroffenen Abmachungen schlechtzureden und unternimmt wohl auch kaum etwas gegen das Gerücht, Friedrich sei mit einem Harem aus dem Orient zurückgekommen. Erst am 28. August 1230 sieht er sich zum Einlenken gezwungen, und vier Tage später empfängt er Friedrich in Anagni. Nach der Beseitigung lokaler Willkürherrschaften formt Friedrich II. aus seinem sizilianischen Königreich einen zentral geführten säkularisierten Beamtenstaat. Um das Recht zu vereinheitlichen, erarbeiten vierzig Juristen unter der Leitung von Petrus de Vinea 1230/31 in Melfi das
erste staatliche Gesetzbuch Europas (Konstitutionen von Melfi). Allerdings käme  Friedrich nicht auf die Idee, seine eigene Herrschaft gesetzlich einzuschränken. Palermo gilt zwar als Hauptstadt des Königreichs, aber Friedrich hält sich nur selten in der sizilianischen Metropole auf. Er ist fast
ständig unterwegs. Am liebsten residiert er in Apulien. Der gesamte Hofstaat begleitet ihn dabei. Dazu gehören nicht nur Berater, Sekretäre, Leibwachen und Bedienstete, sondern auch sarazenische Gaukler, Musikanten und Tänzerinnen. In Foggia hält Friedrich Affen, Leoparden, Löwen, Kamele, Dromedare und Elefanten. Am 15. Juli 1235 feiert der vierzig Jahre alte Kaiser in Mainz Hochzeit mit Isabella, der einundzwanzigjährigen Schwester des englischen Königs Heinrich
III. Wie die beiden vorangegangenen Eheschließungen ist auch diese Verbindung politisch motiviert: Der Staufer söhnt sich mit dem englischen Königshaus Plantagenet und den damit verbündeten Welfen aus. Im Mai 1237 wird Friedrichs neunjähriger Sohn Konrad (IV.) zum neuen König gewählt. Er bleibt in deutschen Landen zurück, als der Kaiser im Sommer gegen die lombardischen Städte in den Krieg zieht.

Cremona ist eine Stadt in der Lombardei, Italien, am linken Flussufer des Po inmitten der Po-Ebene. Cremona wurde 218 v. Chr., also im gleichen Jahr wie Placentia (Piacenza), von den Römern als Vorposten gegen die gallischen Stämme gegründet. Es wurde 190 vor Chr. mit 6000 neuen Siedlern verstärkt und bald eine der blühendsten Städte Norditaliens. Wahrscheinlich bekam die Stadt 90 v. Chr. die Rechte eines Municipiums. Nach der zweiten Schlacht von Bedriacum im Jahr 69 wurde Cremona von den Truppen des zukünftigen Kaisers Vespasian eingenommen und zerstört, wobei nur der Tempel der Mefitis stehenblieb. Vespasian ordnete den sofortigen Wiederaufbau an, aber die Stadt erlangte nicht wieder ihren alten Wohlstand. Von den Langobarden unter Agilulf wurde sie 605 abermals zerstört, 615 wieder aufgebaut und von langobardischen Herzögen regiert. Im 9. Jahrhundert scheinen die Bischöfe von Cremona erhebliche weltliche Macht erlangt zu haben. Die Kommune Cremona wird erstmals in einem Dokument von 1098 erwähnt, mit dem die Stadt ein Territorium mit der Bezeichnung Isola
Fulcheria von der Markgräfin Mathilde von Tuscien als Lehen bekam. Die neuen Besitzungen musste es in mehreren Kriegen gegen die benachbarten Kommunen verteidigen. Im Krieg des Lombardenbundes gegen Friedrich Barbarossa trat Cremona, nachdem es an der Zerstörung Cremas 1160 und Mailands 1162 beteiligt gewesen war, schließlich dem Bund bei, nahm aber nicht an der Schlacht von Legnano teil. In den Auseinandersetzungen zwischen Guelfen und Ghibellinen stellte sich das traditionell kaisertreue Cremona auf die Seite der Ghibellinen und fügte Parma 1250 eine entscheidende Niederlage zu. Die schönsten Gebäude Cremonas stammen
aus dieser Zeit. 1206 den kommunalen Palast an der Kathedrale gebaut kurde. Der Kaiser gewährt viele Privilegien nach Cremona, Zeugen diese unterstützte Politik erst in der ersten Hälfte des 13. Jahrhunderts im Besitz der Gemeinde: die Politik von Frederick Barbarossa
gegen die Creme und Mailand eingehalten, aber immer Teil der Lombard Liga in 1167, eine Rolle des Vermittlers zwischen dem Kaiser und der gemeinsamen und kein Soldat Cremonese kämpfte in der Schlacht von Legnano 1176 übernommen hat. Immer gekennzeichnet durch gegenseitige Unterstützung und Loyalität waren die Beziehungen zwischen Cremona und Friedrich II., Enkel des Barbarossa: die Stadt war das kaiserliche Heer in Kämpfe gegen ich Comuni Lombardi und veranstaltet mehrmals den Kaiser und seinen Hof anlässlich der seine häufigen Aufenthalte.
Nach dem Tod des Kaisers 1250 für die Stadt lange Machtkämpfe zwischen den Fraktionen Guelph und Ghibelline gegen, die bis 1334 andauerte begann. Der Anspruch Friedrichs auf die Lombardei und Mailand läutete die letzte heiße Phase im Konflikt zwischen dem Kaiser und der Kurie ein, die stark eschatologische Züge trug. 1236 erklärte Friedrich II. den Reichskrieg
gegen die Kommunen. Die Lombarden wollten ihren Bund nicht, wie vom Kaiser gefordert, auflösen. Bis in den Herbst 1237 erreichte keine der beiden Kriegsparteien eine militärische Entscheidung.

Die lombardischen Städte stellten ein Heer auf, mit dem sie zunächst defensiv agierten. Sie manövrierten zwischen den Flüssen und Bergen, um das kaiserliche Heer daran zu hindern Städte zu belagern oder sogar einzunehmen und ließen sich jedoch auf keine Schlacht ein. Diese hinhaltende Strategie ging im ersten Kriegsjahr auf. Im Jahr 1237 war die Stadt Mantua auf die Seite des Kaisers übergetreten. Dieser versammelte im September sein Heer bei dieser Stadt. Dazu gehörten Verstärkungen aus dem deutschen Reichsgebiet (2.000 Ritter) sowie angeblich
7.000 sarazenische Bogenschützen aus Apulien. Von dort aus zog er nach Norden, mit dem Ziel Brescia einzunehmen. Demgegenüber bezog das lombardische Bundesheer durch Flussläufe gedeckte Stellung bei Maniero, so dass Friedrich II. nichts anderes übrig blieb, als gegenüber den Lombarden Stellung zu beziehen und fast bis zum Jahresende abzuwarten. Es kam zu ergebnislosen Verhandlungen, in denen auch Papst Gregor IX. auf eine Verständigung drängte. Im November 1237 entließ Friedrich II. die Kontingente der reichstreuen Städte und
zog mit seinem Heer nach Südwesten über den Oglio. Für die Lombarden schien es so, als wäre der Feldzug beendet und der Kaiser würde sich auf dem Weg in seine Winterquartiere bei Cremona befinden. Darum brachen auch sie ihre verschanzte Stellung ab und marschierten nach Westen in Richtung ihrer Heimatstädte. Tatsächlich war Friedrich II. jedoch jenseits des Flusses sofort nach Norden gezogen, um das lombardische Bundesheer abzufangen und endlich zur
Schlacht zu stellen. Am Morgen des 27. November griff das kaiserliche Heer das Lager der Lombarden südlich von Cortenuova (südöstlich von Bergamo) an. Die Vorhut der kaiserlichen Truppen überraschte die Lombarden und band die Bundestruppen, bis das Hauptheer eintraf. Dabei stießen die Ritter die gegnerischen Reiter nur vom Pferde und überließen es den nachfolgenden Fußsoldaten die Gegner zu überwältigen und gefangenzunehmen. Eine solch enge Kooperation von Berittenen und Fußsoldaten war eher unüblich im Mittelalter, erwies sich jedoch als effektiv. Schon in dieser ersten Phase des Kampfes erlitten die lombardischen Truppen größere Verluste und flüchteten panikartig. Die restlichen lombardischen Truppen sammelten sich zunächst um den Fahnenwagen (carroccio) oder verschanzten sich in Cortenuova. Dort leisteten sie den kaiserlichen Truppen erfolgreich Widerstand. Nach einigen Quellen wurden nun die sarazenischen Bogenschützen eingesetzt, ohne jedoch die Lombarden überwinden zu können. Kaiser Friedrich II. befahl seinen Kämpfern in voller Rüstung zu ruhen, um die Schlacht am folgenden Morgen fortzusetzen. Doch bereits in der Nacht setzten sich die Lombarden ab, wobei
noch einmal viele von ihnen auf der Flucht umkamen. Am Morgen besetzen die kaiserlichen Truppen das lombardische Lager. Die Stärke beider Heere lässt sich nur schätzen, da mittelalterliche Chronisten entweder gar keine Angaben machen oder zu starken Übertreibungen neigen (ähnlich wie antike Historiker).Der kaiserliche Vertraute Petrus de Vinea nennt für das kaiserliche Heer bei Beginn der Schlacht 10.000 Kämpfer, was wahrscheinlich alle Kombattanten einschließt und bedeuten würde, dass das kaiserliche Heer zu Beginn des Feldzuges noch stärker gewesen war. Der lombardische Städtebund hatte für das gemeinsame Heer in einem Vertrag aus dem Jahre 1231 einen Gesamtumfang von 10.000 Fußsoldaten, 3.000 Rittern und 1500
Bogenschützen festgelegt. Es ist jedoch fraglich, inwiefern dieser Soll-Bestand am Ende des Feldzuges im November noch gegeben war. Bei ihrer panischen Flucht ließen die mailändischen Truppen sogar ihren Fahnenwagen zurück, der anschließend auf Befehl des Kaisers durch die Straßen Cremonas, der alten Rivalin Mailands (die zudem mit dem Kaiser verbündet war), gezogen wurde. Gewaltigen Eindruck erweckte das Spektakel schon dadurch, dass der Wagen von einem Elefanten gezogen wurde; auf dem Wagen befand sich auch der vornehmste Gefangene Friedrichs, Petrus Tiepolo, Sohn des Dogen von Venedig und gleichzeitig Podestà von Mailand. Friedrich II. sah sich auf dem Höhepunkt seiner Machtstellung, zumal der Bund bald in Verhandlungen mit dem Kaiser eintrat; diese scheiterten aber schließlich, da der Kaiser das
Friedensangebot Mailands ablehnte. Friedrich ließ auch den Fahnenwagen symbolträchtig auf dem römischen Capitol aufstellen und zugleich in einem begleitenden Sendschreiben seinen Sieg verkünden. Ein großer, auf fünf Säulen ruhender Marmorarchitrav trug drei Distichen: Der Kaiser hat über seine Feinde triumphiert, die Würde der ruhmreichen Stadt Rom wurde gepriesen, ebenso wie der Kaiser seiner Liebe zur ewigen Stadt Ausdruck verlieh; selbst Kardinäle nahmen
an der Einweihungszeremonie teil. Dieses Vorgehen muss Papst Gregor IX. zutiefst verärgert haben, da der Kaiser damit den päpstlichen Hoheitsanspruch auf Rom ignorierte (allerdings hatten schon vorher verschiedene Kaiser auf die Zugehörigkeit Roms zum Imperium bestanden). Friedrich hatte außerdem Kontakte zu stadtrömischen Kreisen aufgenommen, womöglich plante er sogar langfristig die Einbindung der Stadt in das Reich und somit eine Anknüpfung an das antike Imperium Romanum.Frederick feierte es mit einem Triumph in Cremona in der Weise eines antiken römischen Kaiser mit den aufgezeichneten Carroccio (später an die Gemeinde von Rom gesendet) und mit einem Elefanten. Des Kaisers gelbe Banner mit den römischen Adler schwebte
empor, während von Holzturm auf der Elefant wieder Trompeter machten den Triumph des neuen Divus Caesar Augustus bekannt. Der Kaiser selbst erklärte den Römern, dass sein Triumph eine Umkehrung zur ursprünglichen römischen Form war. Der Rausch dieser exotischen, Heide- Römisch, sicherlich die meisten unchristlich, Feier des Sieges, markierte einen Wendepunkt in Friedrichs Leben. Alle die herrlichen römischen Titel, die er, wie seine Vorgänger trugen, wurden
gerechtfertigt. Die leere Formel, verwendet Handlungen, “Imperator Invictus,” plötzlich meinte einmal gemeint hatte es der alten. -Die Notwendigkeit der transzendentalen Interpretation war er nun im wörtlichen Sinne nackt: FELIX VICTOR AC TRIUMPHATOR. Die Schattierungen von Rom, die Römer und ihre Caesars Blut gekostet hatte: sie fingen an, wieder umrühren und im
Fleisch einmal mehr; sichtbar ein echter Hauch der Antike, nämlich durch das Leben selbst. Der Kaiser wies jede mögliche Klage für Frieden, sogar von Mailand zurück, das eine große Geldsumme gesendet hatte. Diese Nachfrage des Gesamtauslieferung angetriebenen weiteren Widerstands von Mailand, Brescia, Bologna und Piacenza und im Oktober 1238 er wurde gezwungen, um die Belagerung von Brescia aufzuwerfen, im Verlauf deren seine Feinde erfolglos versucht hatten, ihn gefangenzunehmen.

 

Stanisław Barszczak, Miłość

Miłość nie czyni rzeczy nadzwyczajnych czy heroicznych, ale czyni rzeczy zwyczajne z jedyną czułością. Jesteśmy aniołami tylko z jednym skrzydłem, możemy polecieć tylko chwytając się wzajemnie. Miłość nie oznacza spoglądania w oczy, ale spojrzenie razem w tym samy kierunku, do celu. Jeśli patrzysz na niebo i widzisz gwiazdę, jeśli czujesz drżenie za skórą, nie staraj się zrozumieć, nie szukaj ciepła, bo nie jest zimno, a jest właśnie sama miłość. Bogactwo mojego
serca jest nieskończone jak morze, tak głęboka jest moja miłość, więcej nie można dać, więcej nie można mieć, miłość moja i bogactwo serca są nieskończone. Nie powinniśmy być zbyt ambitni. Nie pytajmy o niemożliwe. Powinniśmy być zadowoleni z bycia osobami, jakimi jesteśmy, dwie osoby, które się kochają, trochę tak, trochę nie, za każdym razem szalejemy jedno za drugim, i już jest nas więcej. Miłość nie powinna prosić ani rościć sobie pretensji. Miłość
powinna mieć moc stania się pewnością dla siebie samej. Nie pozwala się przeciągać, choć przyciąga. Widzisz, jestem olbrzymią samotnością kochania ciebie. Kiedy cię kocham, i ty mnie kochasz- jesteśmy jedno, jak lustro-odbicie drugiej osoby, i odbijając się, jeden w lustrze drugiego,  widzimy nieskończoność. Kochajcie się, ale nie czyńcie z miłości przymierza w okowach. Wypełniajcie kielich jeden drugiego, ale nie pijcie samemu z jednego kielicha. Miejcie bliskość obok siebie, ale nie bądźcie zbyt blisko; „ponieważ dąb nie rośnie w cieniu cyprysu”…Na twoim sercu kończy się moja pierś, z twoją wolnością złączone są moje skrzydła; przez moje
usta dotrze aż do nieba to, co zostało uśpione dla twojej duszy. Dla niej też, z mego serca, mieszkanie dla twojej piękności, a z mojej piersi grób dla twoich mąk. Będę kochał cię, jak łąki kochają wiosnę, i będę żył w tobie życiem kwiatu na promieniach słońca. Dźwięk dzwonu przeznaczenia jest pełny i muzyczny! Ja jednak po swojemu będę śpiewał twoje imię jak dolina śpiewa echo dzwonu; będę słuchał języka twojej duszy, jak plaża słucha historii fali. Bo najbardziej jest się samemu z tym wszystkim właśnie, co się kocha! Tutaj być razem w tym samym czasie polega na byciu wolnymi jak w samotności, na byciu zadowolonymi jak w
towarzystwie.  Kocham Cię, nie dla tego czym jesteś, lecz dlatego, przez co jestem, kiedy jestem z tobą. Kocham cię, ponieważ umieściłaś twoją ręką na moim rozkołatanym sercu, nie badając wszystkich głupich i nieużytecznych rzeczy, których nie można nie zauważyć. I ponieważ położyłaś ją zupełnie z boku pięknych i jasnych elementów, które nikt inny nigdy nie szukał ani nie znalazł. Czas nie liczy się sercem. Można również kochać będąc daleko, a jaką miłością! Jeśli miłość jest prawdziwa i czysta, nie  mrze nigdy, ani za dwieście lat. Ty i ja jesteśmy jedną rzeczą. Nie mogę uczynić ci zła jednocześnie nie raniąc cię. Stąd we wszystkim, w dobru i przeciwności, w radościach i trudnościach, tam gdzie ty uważasz, że będziesz, tam będę i ja. Kiedy cię nie widzę, nie wzdycham, nie płaczę, nie tracę zmysłów, kiedy cię zobaczę; jednakże, gdy cię długo nie oglądam, czegoś mi brakuje, kogoś widzieć żądam, i tęskniąc zadaję pytanie: czy to jest przyjaźń, czy to jest kochanie? Świat jest myślą. Prawdziwa droga jest zawsze najtwardsza. Na razie znalazłem czas, właściwie tylko jego odrobinę, aby czytać i pisać. A jeszcze nie znalazłem
czasu pełni miłowania, modlitwy, grania… Człowiek kocha albo nie kocha, i żadna siła na świecie nie ma na to wpływu. Możemy udawać, że kochamy. Możemy przywyknąć do drugiej osoby. Możemy przeżyć cała życie w przyjaźni i wzajemnym zrozumieniu, założyć rodzinę, kochać się każdej nocy, a mimo to czuć wokół żałosną pustkę, wiedzieć, że czegoś ważnego brakuje. Chcesz mi powiedzieć teraz: Prawda jest taka, że kiedy kocha się tego, kto chce cię zabić, brakuje wyboru. Co mogłam zrobić? Jak mogłam uciec, jak mogłam walczyć, skoro zadałabym wtedy ból? Skoro nie chciałeś ode mnie nic innego prócz mojego życia, jak mogłam go nie ofiarować? Powiem Ci: nie przestaję walczyć przeciw głupocie. I tak, wolę, gdy ktoś mówi, że kocha nie to, co robię, lecz to, że ma do mnie szacunek. Czy wiesz jakie pomyłki nieustannie czynimy? Mianowicie, kiedy wierzymy, że życie jest niezmienialne, że kiedy raz podjęliśmy drogę, to musi się nią przejść do końca. Los ma znacznie więcej wyobraźni, jak my! Akurat kiedy wierzysz, że znalazłeś się w sytuacji, z której nie można zdezerterować, oto po osiągnięciu szczytu wyższą rozpacz osiągasz, i wtedy zmienia się wszystko z prędkością uderzenia wichru, staje się odwrotnością wręcz, i nagle żyjesz nieoczekiwanie nowym życiem. Wymyślania innym są argumentami tych, którzy nie mają argumentów. A każdy ma tak dużo racji, jak dużo ma on siły do jej usunięcia. Siła miłości inicjuje włączanie Uniwersum kosmosu wokół nas. Miłość, kiedy się pojawia, z jaką energią ona zawsze spełnia pomyślnie własną pracę. Ani czas ani moc woli nie zmieniają człowieka. To miłość kształtuje go. Jeszcze raz należy znaleźć miłość tam gdzie ona jest, choćby prowadziła do piekła, a czasem tylko do raju. Słowa miłości, które są zawsze te same, przejmują smak ust, z których wychodzą. Oto miłość ma własny głos i mówi za siebie. Jest zawsze nowa; znajdujemy ją w nieznanym miejscu, może być nawet dziesięć razy przeżywana. I wtedy także trzeba ją zaakceptować, bo ona karmi naszą egzystencję, inaczej nie będziemy mieli odwagi trzymania
ręki bliźniego i czułego obejmowania jej. Odkryj dobroć i podaruj ją temu, kto nie umie dawać, odkryj miłość i uczyń ją cudownie znaną światu. Przejmij nadzieję i pokaż innych w jej świetle. Wówczas kiedy rytm serca przewyższy cienie przeszłości, miłość zatriumfuje nad przeznaczeniem.

Stanisław Barszczak, Polska jest ojczyzna 

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus! Panie przeproszą za te kilka zdań. Drzewa umierają, stojąc, siadaj, mamo… nie chciałem widzieć, ale wierzyć, ludzie nie mają oczu. Ten pogląd, jak On (Bóg) wie (podnoszę palec w górę), chcę poprzeć mocnymi stanami ducha postaci, która przed wami stoi. Czy ma nudny charakter, to się okaże. Chcę wykorzystać moment antagonizmu między techniką i mitem, powiedzmy mitem Edypa w podwójnych okularach, czytam tę sytuację inaczej, fantastyczna miłość…na końcu prymityw, ma mi w tym pomóc moda lat dwudziestych 21 stulecia, bez kokieterii. Spójrzmy inaczej, szerzej na dwudzieste stulecie. Dzisiaj Niemcy zajmują Studzianki, jak  to widział Pan Janusz Przymanowski, pisząc „Czterech Pancernych i psa”. A przed nami wielkie tragedie pasażerów statku na trasie Warszawa-Kraków-Warszawa, pod Szczekocinami.  Jesteśmy przed inną kradzieżą dzieł ludzkiego ducha, oto manifestacje w Moskwie, utrzymanie swojej polityki przez Pana Putina na długie sześć lat. Nasza sytuacja pozostaje trudną, znajdujemy się między demokracją a wolnym rynkiem. Możliwość demokracji, do dzisiaj nie wiemy jaka ona jest! Chyba nieosiągalna w naszej ojczyźnie- nie jest surogatem kreatywności! Ale nie powinniśmy się przesiadać! Zatem, wypływamy z portu w Kołobrzegu, uwaga próg, lecimy w dół… no dobrze, możecie państwo usiąść! Moi Kochani! Nie posiadamy żadnej legitymacji do oporu, trwa epoka Fidela Castro. Jakie jest oświecenie nas dzisiaj?(Aufklarung). Im.Kant napisał: „Aufklärung ist der Ausgang des Menschen aus seiner selbst verschuldeten Unmündigkeit. Unmündigkeit ist das Unvermögen, sich seines Verstandes ohne Anleitung eines anderen zu bedienen. Selbst verschuldet ist diese Unmündigkeit, wenn die Ursache derselben nicht am Mangel des Verstandes, sondern der Entschließung und des Muthes liegt, sich seiner ohne Leitung eines anderen zu bedienen. Sapere aude (wage es verständig zu sein)! Habe Muth, dich deines eigenen Verstandes zu bedienen! ist also der Wahlspruch der Aufklärung.“ “Oświecenie, to wyjście człowieka z niedojrzałości, której sam był autorem. Niedojrzałość, to jest niemożność, żeby umysł człowieka był bez wytycznych innego. Osobiście natomiast pokazuje się nam taka niedojrzałość, kiedy przyczyna jej nie w braku rozumu, lecz w realizacji i odwadze leży, gdy poza  prowadzeniem” (jasną postawą) innego człowieka realizuje się. Mądremu wystarczy! Mieć odwagę używać własnego rozumu, motto oświecenia!” Otwórzmy się na takie oświecenie! Główny monopol jęku człowieka kierujemy na przetrwanie obecnie człowieka. Więc, nie ma oświecenia! Solidaryzować się z krainą człowieczą, to może czyni turystka moskiewska, której ustawiłem się do zdjęcia na tle Kremla. No właśnie! „Andorra”, w której Max Frisch pokazał kolektywną przemoc (w uniformie), nie jest ojczyzną; co jeszcze przynosi stres i frustrację, jest moim, wielkim tematem niepokoju dzisiaj, i te komponenty potrzeby trwania pomimo wszystko, jednocześnie eksplozja świadomości pokonania tych komponentów przez nasze społeczeństwo, wszystkie te składniki pozwoliły mi ująć moją pracę obecną lepiej. Choć najpiękniejsza nagroda dla mnie była w Saint-Laurent-sur-Sevre- oklaski po krótkim wystąpieniu w języku francuskim. Przynoszę z sobą wam źródłowe impulsy pisania wysyłane z mojego olsztyńskiego atelier. Impulsy literackie- pisanie dla teatru, z racji na subiektywizację życia, skrywany impuls erotyczny także, przede wszystkim zabitą przemoc! Powszechnie obwieszczam technikę optymistyczną mojego „skrobania”. Ale temat, który mi bardzo leży na sercu, to czym jest mi ojczyzna…? Bo po pięciu latach, to może byłoby pytanie niedyskretne. Kochani wielbiciele ojczyzny! Otwarcie się nie do wewnątrz, ale na zewnątrz(nach aussen), jest apelem moim skierowanym do was.  „Heimat als Schweiz oder Schweiz als Heimat”- to jest mój temat, który Paniom naszym w dniu ich Święta przedkładam w sposób następujący: Ojczyzna jako Polska albo Polska jako ojczyzna! Piękna mowa. Nie słychać Żydów w Polsce teraz, Bogu dzięki. 

„Miłość Ojczyzny jest Polakowi bóstwem na ziemi; ona całą duszę jego przenika; po Bogu kocha Ojczyznę najbardziej”(mówił myśliciel…by żyć zgodnie z obyczajami swojego narodu… „We wszystkich jednostkach widzę to, że są one dla siebie samych istotami samodzielnymi tylko
o tyle, o ile ja nią jestem”. (wzajemność) zgodność poznania z rzeczą! Tendencyjna telewizja dzisiaj!” Ks. J. Tischner ‘pytał’ w „Polska jest ojczyzną”, czy na poziomie życia społecznego nie ma „prawd obiektywnych”, a są jedynie roszczenia do prawdy, poparte określonymi konstrukcjami myślowymi”? Mamy oprzeć się na duchach polskich. Przecież wszyscy w tym państwie będą kiedyś chorzy. A państwo, które nie dba o nauczycieli i lekarzy, może już się zlikwidować… ten lekarz, który prowadził terapię bohaterki powieści T. Fontany, nie był głupi… Właśnie w kontekście naszej pojedynczej odpowiedzialności za Innego, który poddaje naszą wolność w wątpliwość, odradza się człowieka jedyna godność. Odkrywam przed bliźnim duszę, jak powiedziałby B.Spinoza, chodzi o przedstawienie cielesne bliźniemu. A  to znaczy, że powinienem zbliżać się do niego także jak do wybranej góry, na którą się wspinam, także z pewnym altruizmem;  mam w różny sposób ratować jego życiową wspinaczkę.

W początkach XXI wieku polityka zagraniczna Polski koncentrowała się na czterech priorytetach: osiągnięciu członkostwa w UE, umacnianiu bezpieczeństwa państwa, poprawie stosunków ekonomicznych z zagranicą oraz umacnianie stabilności regionalnej i pozycji Polski w Europie Środkowo-Wschodniej… Sformułowano kierunki polskiej polityki zagranicznej w pięciu obszarach: „Polska silna mocą solidarnej Unii Europejskiej” (pełniejsze wykorzystywanie możliwości wynikających z uczestnictwa w UE); „rola Polski w światowym systemie bezpieczeństwa” (bezpieczeństwo energetyczne, dywersyfikacja źródeł i szlaków dostaw surowców, zaangażowanie w działania stabilizacyjne NATO, modernizacja NATO, ulokowanie elementów infrastruktury wojskowej Sojuszu w Polsce, rozszerzenie NATO o inne kraje); „wzmocnienie wizerunku Polski na świecie”; „Polonia” (zwiększenie liczby urzędów konsularnych, reforma polskiego systemu edukacyjnego, która pozwoli obywatelom na stałe mieszkającym za granicą na kontynuację nauki w języku polskim oraz reedukację tych, którzy będą chcieli wrócić, głosowanie korespondencyjne bądź przez Internet); „nowoczesna służba dyplomatyczna”. Promuje się obecnie trójszczeblowy samorząd: samorząd gminny; samorząd powiatowy; samorząd województwa. Jednostki samorządu terytorialnego (gminy, powiaty i województwa) mają osobowość prawną i zapewniony udział w dochodach publicznych.  Wybory do organów stanowiących są powszechne,równe, bezpośrednie i przeprowadzane w głosowaniu tajnym.

Ojczyzna-kraj, to nie budowa geologiczna tej ziemi… Budowa geologiczna. Na obszarze Polski stykają się trzy wielkie jednostki tektoniczne: platforma prekambryjska wschodniej Europy (wschodnia i północno-wschodnia Polska); platforma paleozoiczna środkowej i zachodniej Europy (Pozaalpejska Europa Środkowa). Spod pokrywy osadowej tej platformy wyłaniają się części górotworów kaledońskich i hercyńskich (Sudety Zachodnie i Wschodnie, Góry Świętokrzyskie); oddziela ją od platformy prekambryjskiej szeroka strefa szwu transeuropejskiego; alpidy (Karpaty z Podkarpaciem). Ani Fauna Polski, która należy do prowincji europejsko-zachodniosyberyjskiej, wchodzącej w skład Palearktyki. Należy ona do średnio zróżnicowanych pod względem gatunkowym i reprezentowana jest przez ok. 33 tys. gatunków zwierząt. Ojczyzna to nie ochrona przyrody jako taka: W Polsce prowadzi się aktywne działania mające na celu ochronę przyrody. Chociaż pewne działania w zakresie ochrony przyrody można spotkać już w średniowieczu i wiekach późniejszych, to przemyślane i planowe działania oparte na naukowych podstawach podjęto na szerszą skalę dopiero w 2. połowie XX wieku. Najcenniejsze obszary chroni sieć parków narodowych i rezerwatów przyrody. Po akcesji do Unii Europejskiej w Polsce wprowadzono także sieć obszarów Natura 2000, na których chroni się elementy przyrody zagrożone w skali Europy. Poza obszarowymi formami ochrony obowiązuje prawna gatunkowa ochrona zwierząt, grzybów i roślin.

-Nie demografia opisuje ojczyznę: Za czasów Kazimierza Wielkiego obszar państwa (około 270 tys. km²) zamieszkiwało ponad 2,5 miliona osób. Unia z Litwą przyniosła radykalny przyrost demograficzny i terytorialny. Za czasów Batorego obszar państwa zbliżył się do 1 miliona km², zaś ludność w końcu XVI wieku prawdopodobnie osiągnęła 9 milionów. W chwili utraty niepodległości wielonarodowościowe państwo liczyło co najmniej 13–14 milionów mieszkańców, przy czym przez cały okres wspólnej państwowości z Litwą znaczną część ludności stanowiły osoby posługujące się innym językiem niż polski (w końcu XVIII wieku było ich ok. 60%)…. A już 35 mln. w II Rzeczypospolitej… W ostatnich latach ludność Polski ustabilizowała się na poziomie 38,1 mln osób (w okresie od X 2006 do III 2009 liczba ta wahała się w wąskim przedziale 38,11-38,14 mln). Według prognoz GUS z 2010 roku, liczba ludności w Polsce w 2030 ma wynieść ok. 36,8 mln. W 2008 i 2009 roku nastąpił wzrost liczby urodzeń. W 2008 roku w Polsce urodziło się już 414 tys. dzieci. -Nie wyznania religijne: Największą wspólnotę religijną stanowi Kościół katolicki, do którego należy około 34 mln wiernych. W obrządku rzymskokatolickim ochrzczonych jest 33,7 mln mieszkańców Polski, co stanowi około 89% populacji. Do protestantyzmu przyznaje się ponad 150 tysięcy wiernych… Kościół Chrystusowy w Polsce – 2,4 tys. Inne grupy wyznaniowe liczą łącznie ok. 150 tysięcy członków, a największe z nich to Muzułmański Związek Religijny – 5 tys. wiernych…Polacy na świecie: Karol Wojtyla, papież Polak i może Polka- fizyk i chemik Maria Skłodowska-Curie, pracująca nad uzyskaniem i zastosowaniem radioaktywności ze swoim francuskim mężem fizykiem-chemikiem Pierre’em Curie w Paryżu… Henryk Sienkiewicz ze swym piórem. Daleko za nimi my na sezonowych pracach w wielu państwach świata, z pragnieniem powrotu na łono ojczyzny.

„O matko Polko! gdy u syna twego. W źrenicach błyszczy genijuszu świetność, Jeśli mu patrzy z czoła dziecinnego. Dawnych Polaków duma i szlachetność…Nam zwątpienie serc nie krwawi, Nam nie brudzi czoła trwoga (Przedświt, Krasiński Z.). „Ludzi znać nie chcę, lecz niech się obeznam. Z ziemią, piastunką ludzi!… O! ty ziemio!” J. Słowacki często pisał listy do swojej matki, była ona bardzo ważną osobą w jego życiu. Wiersze pokazują postawę kobiety tęskniącej za ukochanym synem. Mam czasami wrażenie, że każda kobieta na świecie przynajmniej raz w życiu usłyszała, że mężczyzna bardzo ją szanuje oraz darzy ciepłymi uczuciami, ale niestety jej nie kocha. Wtedy rzeczywiście z tym światem dzieje się coś dziwnego. Taki świat przewraca się do góry nogami. Drzewa szarzeją. Powietrze robi się nie do zniesienia. Kolory blakną. I nie ma po co żyć. I nie wiadomo, co robić.(Grochola) Całowanie żaby ma nam, kobietom, uświadomić, że warto. Warto szukać żab (czy innych straszydeł), bo jeśli będziemy wytrwałe, w końcu z jakiejś żaby wyskoczy królewicz. Katarzyna Grochola — w książce „A nie mówiłam!” Ojciec marzył, żeby matka nareszcie przestała mówić. Matka marzyła, żeby ojciec nareszcie zaczął mówić i mył pędzel po goleniu…Ja mogę spokojnie nabałaganić nawet w ciągu piętnastu minut, jeżeli przypadkiem wpadnie mi do głowy, żeby zacząć coś porządkować. Poland (Polska), officially the Republic of Poland (Rzeczpospolita Polska), is a country in Eastern Europe. Poland is bordered (graniczy) by Germany to the west; the Czech Republic and Slovakia to the south; Ukraine, Belarus and Lithuania to the east; and the Baltic Sea and Kaliningrad Oblast, a Russian exclave, to the north. Pamiętam wielki przebój Edith Piaf -” Non, Je ne regrette rien”. Znalazłam ją także w wykonaniu Waldemara Koconia , który zmierzył się z nią w trzech językach. Trudno mi o ocenę – piosenka jest piękna sama w sobie…. roztańczona ma gitara, a ja dla ciebie śpiewać chcę! „Jest taki sposób stuprocentowy […] żebyś poznał kobietę uczciwą, dobrą, mądrą, dowcipną, i tak dalej. Najpierw sam się musisz taki stać! Bo dobro przyciąga dobro!”(K. Grochola)

Kochani moi! Zatem mamy mieć radość trwania ojczyzny. Ojczyzną nie jest Monte Alban w Meksyku… to nie jest nasze wojsko w Afganistanie, a tym bardziej w Chile… Obok słomianego zapał chcę wyakcentować jeszcze nasz brak cech mocarstwa. Rosjanie wybrali na trzecią kadencję Pana Putina, kochają trwałość tradycji, cieszą się zasłużenie i spektakularnie Ducha Mocarstwem. A u nas, ponieważ jeszcze nie czas na to, pozostawiam jednak drzwi otwarte… Jakiś przykład tutaj: oto jestem na rekolekcjach w chińsko brzmiącej nazwie miasteczka w Chorwacji, w brzmieniu jednak jak Santiago di Chile, piękny hotel,  ale dokoła zastój, nie ma wojny o przetrwanie, są owszem kobiety w czerni, które siedzą przed domem; pisząc teraz coś o ich życiu i zwyczajach, zechciałem jakby iść do tych ludzi… A Ojczyzny zawsze mniej, to coś także z bolesnego odczucia trzęsienia ziemi, które przeżywał mój sąsiad, z olsztyńskiej ‘świętej puszczy’, czyli z sąsiedztwa, raz w Rzymie, następnie w Meksyku… Czuwajcie. Do nas należą tylko godziny. A godzina szczęścia znaczy wiele. Jest i powinność wobec ojczyzny: ojczyzna to zbiorowy obowiązek. Ojczyzna, jak powiedziałem, to nie jest Andorra dla mnie; ani miejsce, gdzie jest „obrzydliwie dobrze”, jak powiedziałaby Katarzyna Grochola… Oni mówi raz: Co innego, kiedy żyjemy tu i teraz. Tutaj jest potrzebna potężna dawka optymizmu, dla zachowania równowagi, zdrowia psychicznego oraz harmonii… Mężczyźni w ogóle mają gorzej, bo trudno im się przyznawać do własnych uczuć takich jak strach, niepewność czy przerażenie… Chciałabym mieć taki charakter, żeby jeśli ktoś mi przyśle kiedyś łajno końskie w paczce, nie krzyknąć z odrazy, tylko się ucieszyć, że konik tu był… świat jest odbiciem stanu naszego umysłu.

Ojczyzna nie jest psem, na łańcuchu, czy tym większym w przejściu… Jeden dzień może być perłą, a wiek cały może nic nie znaczyć… Nie będziemy dobrzy, jeżeli nie będziemy się starali być jeszcze lepsi… Pablo Neruda napisał wiersz pt. Odeszło już miasto! „Nikt nie mógł zatamować uciekającej wody, ani jej miłość, ani myśl nie wstrzymała, biegła, wciąż biegła między słońcem a istotami, aż nas zabiła jej ulotna strofa. I w końcu upadamy w czas, wyprostowani, i porywa nas, i już minęliśmy, umarli, wleczeni bez istnienia, aż nie jesteśmy ni cieniem, ni prochem, ni słowem, i wszystko tam zostaje, a w mieście, w którym żyć już nie będziemy, pozostały po nas puste ubrania i pycha.”

Kończymy podzięką: Dziękuję za zaproszenie z Niedzieli, Ksiądz Biskup Jan jest zawsze z nami, dziękuję mu w waszym imieniu za wyrozumiałość i życzę zdrowia oraz ostatniej cierpliwości dla nas do końca życia; dziękuję nauczycielom i lekarzom: Przecież wszyscy w tym państwie będą kiedyś chorzy. A państwo, które nie dba o nauczycieli i lekarzy, może już się zlikwidować… Dla kobiet tu zebranych, zdrowia i radości, a tym zupełnie młodym: Bo może właśnie o to w życiu chodzi. Żeby ktoś przy tobie był – nawet kiedy szukasz w nocy małego zagubionego kotka. Nawet jak świeczka się nie pali… Może zamiast przygotowywać się do życia, warto troszkę pożyć? Jest tylko jeden sposób, aby czuć się dobrze: należy nauczyć się być zadowolonym z tego, co się otrzymało, a nie zdążać zawsze do tego, czego akurat nie ma. Wszystkim wam moc życzeń: Kobiety, kobiety….któż je zrozumie? Na pewno pojmie tylko ten co kochać je umie. Wiec Tobie kochana „moja kobieto” życzę szczęścia i radości, mało smutku, dużo miłości dla całego świata… Obiecuję, w przyszłości nie będzie już pośpiechu w prowadzeniu myśli… Dziękuję Wam za
uwagę.

 

Stanislaw Barszczak, Odyssee von Henry

An wen sollte ich meine wunderbare, überraschende und interessante Abenteuer geben? An wem will ich meine private Meinung über meine beliebtesten Menschen offen zu legen? Meine eigenen geheimen Gedanken, Ängste, Reflexionen und Interesse? Ich werde dies nicht für jeden geben.

Einführung in meine Geschichten über König Enzio ( Die Ereignisse des Lebens des Königs von Sardinien, Heinz von Hohenstaufen)

Lieber Leser. Ich konnte hier nicht mit einem Mann die Wahrheit zuletzt schließen. Gott weiß das.
Schon, nur weil habe ich nicht in dieser Geschichte persönlich beteiligt, also diese Geschichte es war nicht die ganze Wahrheit geworden. Aber ich hatte einen Traum, eine Gipfelhöhe von reinsten Wahrheit zu erreichen, “erste Singularität”, die ersten Minuten nach der Schöpfung der Welt und Sekunden aus der großen Explosion, und einen kosmisches Wunders, auch lange Zeit bereits der geschehenden Geschichte der Menschheit. Die Geschichte basiert auf den Glauben an die Existenz der Gemeinschaft der lebenden und der Toten, und die christliche Idee der Unterstützung, Interessenvertretung, gleichzeitig historische Verbesserung der menschlichen Schicksals. Es könnte diese Geschichte möglicherweise nichts anderes sein, als die Geschichte von dem Willen des Vaters, über der Unterwerfung von den Kräften der Natur, über Vorsicht vor dem Verrat. Aus seinem Palast in Bologna die Hauptfigur der Geschichte, der König Enzio gerne den Himmel sah, und bewunderte die Schönheit der Natur. Tut mir leid, nach meinem Besuch in Bologna hatte ich viele Gedanken, außerhalb konnte ich sie auch überall zu tragen. Was müssen sie diese Geschichte anzeigen? Können sie die Geschichte eines Mannes, hier ist einen Mann, der hat einen anderen Mann getötet- wir wissen nicht, ob dies voll verantwortlich für ihre
Handlungen vorgenommen hat- kurz danach, allerdings ist das Thema der Todesstrafe und ‘reduziert’ die Arbeit des Menschen. Und Sie können darauf die ausgezeichnete Definition des Status der psychologischen Situation von Täter zu zeigen. Jedoch, der Kampf zwischen das Gefühl der Schuld, die Notwendigkeit zu beseitigen hier und angst vor der Strafe hielt mich nicht in mein Spiegelbild. Der Schuldige hat die Möglichkeit der Konvertierung. Der Verbrecher
kann das Leben von jemand anderem zu speichern, wir erinnern uns daran als  z. B. Jean Valjean, großen Helden von Victor Hugo, und die “Cosette” Mädchen von ihn Unterstützung. Es ist kein Verbrechen ohne Strafe. Zivilisation zerstört die Empfindlichkeit und die Möglichkeit, die
Welt zu empfangen. Und es scheint mir, dass die Menschen die Fähigkeit die Geheimnisse der Natur zu lernen, außerdem dass die Guelfen von Bologna, es sei denn, sie wollten gut zu erhalten; sie zeigen Palast als ein Ort, ein Platz für Gefühl, das Wunder der Welt. Und jetzt der Held mehr deutlich Grausamkeit des Lebens leidet, er kann Spiritualität gut zu erkennen. Daher unter anderen Künstler dieser Geschichte im Prinzip basiert auf der allgemein anerkannten
Kategorien von Moral, und eine solche Vision der Welt und den Sinn der Existenz hier repräsentiert. Der König Enzo von Sardinien, der Gefangene in Bologna, er ist gesättigt Emotionen, sucht nach Inspiration in den vergangenen Jahrhunderten, er ist beeindruckt von der Schönheit der Natur. Um ihn zu verstehen, müssen Sie nicht wissen, aber behalten die einzigartigen Offenheit und die Bereitschaft zuzuhören. Eine wahre Kunst sollte jedoch immer eine freie Ausdruck des Geistes sein- bis sie zur Erreichung seiner Metaphysischen Tiefe. Der
Autor interpretiert hier die Entwicklung des menschlichen Körpers, und der einzelne Mensch, als der vulkanische Geist, jedoch zusätzlich er wünscht sich die lokalen Traditionen, die Schönheit der Volkskultur, die Bedeutung der Phantasie zu entdecken. Angesichts der Entwicklung der neuen Verkehr, der letzte Erlösung des Menschen, scheint es, dass der Streit des Kaisers und des Papstes, zwischen die Guelfen, Partei der Päpstlichen, und Gibellinen der kaiserlichen Partei,
ich glaube, unterirdische Poltik dieser Zeit verbergte. Tatsächlich, es scheint mir, “argumentierten Sie”, ob oder wenn der Mann einen Kampf für ihre Rettung persönlich oder nicht nehmen. Anhänger des Papstes der gesamte Kampf für Menschenrechte auf Christus bewegten, der Kaiser und sein Hof, den Weg für die Unabhängigkeit des menschlichen Geistes sahen hier. Werfen Sie einen Blick auf dem Giaur von George Byron. Er verliebte eine Frau von Hassan, dann vorherzusagend Verrat, versteckte er sie in der Tasche ins Wasser. Giaour trat das Kloster. Es ist dort nicht seine Reue gefunden, jedoch fand er die Stille und den Frieden des Geistes, die sie waren für die Berücksichtigung der Tiefe seines Leidens erforderlich. Sein Eingang zum Kloster ist das metaphysische Wort Rebellion adressierten gegen Gott, gegen die Folgen seiner Handlungen, seiner eigenen Existenz. Giaour akzeptiert nicht die Standards der ethischen Normen, wendet sich gegen Wahrheit der Welt. Giaour gehenn und die Gängen des Klosters betrachtet ähnelt einen Teufel. Interview vor seinem Tod mit einem Mönch, ist nicht religiös. Held will nicht für seine
Sünden zu leiden, nur er möchtet seine Geschichte zu einem anderen Mann hochladen. Er spricht nicht großzügig mit Gott, denn nur ein Mensch verstehen kann. Werther von J.W.Goethe, das ist ein Blick zurück auf seine Kindheit, Werther hat da einmal  gesagt, dass er verfügt über einen leistungsfähigen Traum, und dass er eine sehr lange Empfindlichkeit hatte. Seine Persönlichkeit Literatur geschaffen hatte, er behandelt die große Rolle in seinem Leben der Lieder von Ossjan. Die vorherige Literatur von der Dichter und Schriftsteller XVIII Jahrhunderts, durch Drücken
auf das fruchtbare Land der Phantasie, sie hat in Werther tiefe Abneigung gegen soziale Spaltungen entwickelt. Blick auf religiöse Helden sind schwer zu klären wegen seiner religiösen System ist nicht allzu deutlich. Es sieht für den  Sinn der Existenz und kann ihn nicht finden.
Punkt der Existenz für Werter die Liebe ist. Er lebt mit Tiefe Angst, weil es wird das Schicksal des Mannes durch der Natur bestimmt. Was nicht zu tun, er muss Schmerzen überleben. Die ganze Erfahrung von der Angst oder Schmerzen präsentiert sich als Weltschmerz. Die Alterung von Werther besteht aus den folgenden Faktoren ab: das Scheitern der Liebe, das spezifische Verständnis von Natur, Fehler, Katastrophe überleben, soziale Netz bauen. Und danach sehen Sie
im Wohnzimmer genau als ein Mensch, von jemand anders als die anderen. Held von Werther, Einheit, das heißt Schmerz des Daseins, anfällig für Melancholie, der sucht die Wahrheit und die Schönheit der Poesie. In der Regel er ist tödlich verliebt, jedoch vor dem Hintergrund dieser Liebe, kompatibel mit der Welt. Es ist ein Gedich von A. Mickiewicz, polnischen Dichters, unter dem Titel “Świteź”. Das ist Mädchen, als Symbol der versunkenen Stadt, und sie bittet Gott auch um Leben zu erhalten, da Selbstmord eine Sünde ist. Gewalt, Aggression sind streng bestraft, weil sind sie ernst einem Verstoß gegen die Gesetze dieser Welt. Der Verdammnis der leere Neugier. Der Eindruck, dass jede Arbeit von Gottes Segen erstellt werden soll… Meine Geschichte wird nicht bei König Artushof finden, sondern in einem transitiven Palast-Bologna. Tatsächlich es geben hier nicht die Ritter der Tafelrunde. Im Titel ich beziehe mich auf die Werke von Homer, das heißt zu reisen von Odysseus unter Troia in seine Heimatstadt Itaka. Aber tue ich es nur in den Titel. Erstklassigen Rückgrat dieser Geschichte stammt aus der Geschichte des Königs Enzio. Seine fünfzig Jahre des irdischen Lebens im Palast in Bologna, das heißt “Palazzo nuovo” in 1272 in der Fülle zurückgekehrt wurde. König Enzo war in der Lage, uns seiner Person des nächsten Jahrhunderts interessieren. Und nun verzaubert er uns noch seiner mysteriösen Vergangenheit
und Herkunft, seines Lebens Förderung zum König von Sardinien; und relativ einfach seine Umsetzung in den Händen der verrückten durch Sieg der Bewohner von Bologna. Meine liebe Leser, bitte schauen sie das Buch von Ernst Hartwig Kantorowicz (1895-1963), Historiker, der deutschen-jüdischen Mediewist; er studierte Geschichte, Mittelalterlich Politik, und veröffentlichte “Der Kaiser Friedrich der Zweite”, Frankfurt 1927, und auch die grundlegende Arbeit unter ten Titel “The King’s Two Bodies” (“Zwei Körper des Königs”, Polnisch 2007), das wurde der mittelalterlichen Theologie und politische Veränderung in der Wahrnehmung der Person der Monarchie, sowie Gestaltung der Ideen des Königreichs gewidmet. Es war nicht mein Ziel für das
Schreiben von wissenschaftlicher Monographs über das Ende der Familie Hohenstaufen.
In der ersten Version dies die Chronik des Lebens des Königs Enzo wäre, nur über seinen Zweck, d.h. von politische Mitglied von Bologna im 13. Jahrhundert. In mittelalterlichen städtischen Gemeinde Bologna ist der König Enzio die lebendiges Symbol und der Stolz der Menschen geworden. Er war der Sohn von Kaiser Friedrich II. , diese Geschichte über diese beiden Menschen behandelt. In der Geschichte es gelang das mir diese Figuren nur skizzieren, nicht genug Zeit, wie ich denke, auf die Individualisierung seiner Sprache Form war. Es ist denn
hier die Mischen der sublime Erhabenheit und Grotesk gemacht. Ich möchte etwas großes tun, dass wir die Geschichte im Sinne der Religionsfreiheit auch nahmen, als wir das Gefühl der menschliche Weisheit hätten. Ich würde dass wir ein großes neues Modell für das Verhalten der Leute in schwierigen Momenten hatten,also die Nation eine neue Identität und die Vertraulichkeit ihrer Existenz finden könnte. Ich habe versucht die Geschichte des Lebens von Enzio in den breiten, reichen historischen Kontext zu präsentieren. Ich wollte über dem letzten Herrlichkeit,
Ruhm und Macht von Kaiser Friedrich II., dem Vater von Enzio, über seinem Kampf mit Guelfen, auch das Ereignis, Prozession durch die Straßen von Cremona in Halos um die alten Kaiser von Rom zu errinern (1237). Und ich ein Bild der letzten Pracht der Familie Dynastie  mit seiner
Zeitgenossenschaft, vor dem Hintergrund seiner Zeit, sortiere. Ich habe auch versucht in welchem Abbau des Geistes diese Familie in Gefangenschaft lebte zu zeigen dies am Beispiel des Königs Enzo unterworfen ist- aber ich interessiere mich für eine Gerechtigkeit der menschlichen Zivilisation nicht so sehr durch lange Zeit der Geschichte der Menschheit, und der einzige Raum in Zeit, bereits über ein Jahrhundert. Betrug sich selbst, Täuschung, Wartung auf fair Gerichte der
künftigen Jahrhunderte und nicht in der Saison rechtzeitige, effektive Lösungen, bestimmte für Moral, zu nehmen, ich werfe in den Raum der Geschichte mit den unnötigen Dingen. Da eine solche Einstellung zerstört, erhält das Gefühl der Würde. Unter diesen Umständen der Kampf für die Freiheit des Gewissens, der Willen des Herrn wird heilig, Verantwortung, eine Verpflichtung
zwischen den Generationen von Menschen. Über diese Geschichte schon will ich nicht testen, ob das Spiel als Unterhaltung akzeptiert werden sollte, oder die wahren Gefühle des Künstlers zum Ausdruck bringen. Sicherlich dies ist in diesem Fall über mein Ziel hinaus. Dass es mir gelungen ist, die veehrte Leser bewerten zu lassen. In diesen Geschichten, ich ermutigte, dass wir daran über unseren Heimat dachten, über die Heimat des Vaterlandes, über Orten der tiegen Treffen mit Nächsten, auch dass wir der Pflege derTradition zu feiern konnten, dass wir immer an die Bürde der Gefangenschaft, der Mangel an Freiheit errinerten hatten. Wissen Sie, diese Broschüre möchtet auf die abgeschlossen Anzahl, um eine wissenschaftliche Monographie über den
letzten der Hohenstaufen nicht zeigen. Hier es gab die gewisse Abweichung von der Zertifikate geschrieben, auch eine gute Suche der Zertifikat über das Leben der beiden Hauptcharaktere. Es gibt hier Wiederholen; Schriftsteller, ob gut oder schlecht, ist dies die erste oder die nächste, hinter der Geschichte Art wie ein Tier blendet, deren jeder Körper des menschlichen Körpers angreifen privilegiert ist, um den jemanden anzugreifen. Doch, nicht jeder in der Lage ist, das Buch zu schreiben, aber alle die Fähigkeit öffnen, sie zu bewerten. Persönlich lasse ich die neue Gerichte für mittelalterliche Geschichte zu geben. Bleiben Sie so mürrisch, bitte beurteilen Sie, glauben Sie an diese Geschichte, die das lange Zeit vor, bevor Sie im Alter auftritt, noch einmal von Anfang an.

(Es wird weitergeführt)

Stanislao Barszczak, Storia Bolognese

“Sempre più lunghe e cupe, si proiettavano le ombre della sera, create dalle vette dei Monti del Goceano. Dietro dette cime, contornato da sfavillanti colori, che sono i suoi ultimi guizzi di vita di quel giorno, moriva il caldo e vivifico Sole. Quelle ombre, gradatamente diventarono un nero manto di tenebre, che avvolsero la svettante torre del Castello di Burgos, allora detta del “Goceano”, sottraendola alla vista. Soltanto un lumicino che sembrava sospeso a mezz’aria nel buio della notte, indicava che almeno una stanza di quella costruzione era abitata e, se si fossero potute superare con lo sguardo le sue robuste mura, si sarebbe vista in detta, prostrata su di un duro e rozzo inginocchiatoio di legno, davanti ad un’effigie della SS. Vergine Maria, pregare fervidamente, una donna dall’indefinibile età, completamente vestita e col capo ricoperto di grossolana stoffa di colore nero. Nel caso avessimo potuto frugare nel suo freddo cuore, avremmo visto che col calare delle tenebre, quel freddo era diventato gelo. Ella era sola con i suoi pensieri: l’unica persona della quale poteva avvertire la presenza era una serva, fedele soltanto a chi la pagava per assolvere il compito di carceriere. Quel che poteva ammirare la donna vestita di nero, era soltanto ciò che inquadrava una finestrella che s’affacciava sull’alta Valle del Tirso: uno
squarcio di desolata campagna. Ella sentiva la vita sfuggirli, gradatamente ogni giorno che trascorreva la dentro. Chi era quella donna, smagrita e smunta, quasi diafana?” Il nome di Adelasia. Ella era stata addirittura, contemporaneamente sovrana di due regni: quello di Torres e
di Gallura. Quella donna, come s’era ridotta in detto stato? Per saperlo occorre compiere un gran balzo indietro nel tempo, ai primi anni del secolo XIII.

Adelasia, era anche lei poco più che ventenne, alta e slanciata; aveva i capelli corvini racchiusi in una grossa treccia che gli ricadeva sulle spalle. Gli occhi neri e profondi, brillavano come due
carboncini accesi; l’incarnato, era, lievemente olivastro e i lineamenti perfetti, come quelli di una statua greca. Le sue movenze erano aggraziate; vestiva una lunga tunica bianca che lasciava scoperte le tornite braccia e metteva in risalto le sinuose e perfette forme. In sintesi: una solare bellezza mediterranea. Ogni tanto gli sguardi dei due giovani s’incrociavano ed era sempre lei la
prima ad abbassare, pudicamente gli occhi. Era la maggiore dei figli di Mariano II di Torres,
avuta da Agnese di Massa, figlia a sua volta di Guglielmo I Marchese di Massa e Regolo di Cagliari. I fratelli erano Barisone che succedette al padre e Benedetta che andò in sposa al conte d’Ampurias. Alla morte del fratello Barisone III Adelasia fu eletta dalla “Corona de Logu” (vedi la Storia della Sardegna Giudicale) Giudice di Logudoro (o Torres) nel 1236. Nel 1238 a seguito della morte di Ubaldo Visconti succedette al marito divenendo anche Giudice di Gallura. In quegli anni, dunque, Adelasia era la sovrana più importante di Sardegna, avendo unificato, sotto il suo regno, il territorio di due Giudicati su quattro. Nel 1218 Mariano di Torres, Giudice di Torres e
alleato dei Genovesi, per assicurare la successione del Giudicato alla figlia Adelasia, stipulò un accordo con il Giudice di Gallura Lamberto Visconti, che aveva minacciato di invadere i suoi
territori per sottrargli il Giudicato con il sostegno dei Pisani. Mariano, infatti, rendendosi conto di non aver la forza militare per contrastare i Pisani, preferì giungere a patti promettendo in sposa la figlia Adelasia al figlio di Lamberto ed erede al Giudicato di Gallura Ubaldo Visconti. Nei termini dell’accordo, Lamberto avrebbe rimesso nelle mani del figlio tutta la sovranità sulla Gallura e le altre terre tolte al Giudicato di Cagliari anche con l’aiuto del Giudice, Pietro II d’Arborea; Mariano II, dal canto suo, oltre a concedere ad Ubaldo la mano della figlia Adelasia, rinunciava ad alcuni diritti su alcune delle terre in Gallura, conquistate da suo padre, Comita II, e, soprattutto, apriva implicitamente ad Ubaldo la via della successione al giudicato, allora più importante della Sardegna, ovvero quello di Torres e Logudoro. In questo modo venivano anche a definirsi i contrasti tra Genova e Pisa che avevano grossi interessi commerciali con l’isola. Scontento di tale accordo, al contrario, era papa Onorio III, che vedeva sottratto il Giudicato di Torres e Logudoro all’influenza della Chiesa di Roma e che, perciò, aveva tentato inutilmente di invocare l’aiuto dei Milanesi contro i Pisani. Egli, infatti, inviò immediatamente il suo cappellano Bartolomeo per annullare il matrimonio, ma il suo messo fallì e l’accordo tra e Pisa e Logudoro rimase valido. Le fastose nozze furono celebrate nel 1219 nella basilica della SS. Trinità di Saccargia, che all’epoca era un’importante abbazia di frati camaldolesi, sin d’allora presenti in Sardegna, e la più importante chiesa del Giudicato di Torres, nei pressi di un villaggio di contadini e pastori. Ubaldo,
dunque, ereditò il Giudicato di Gallura alla morte del padre, nel 1225. Mariano di Torres, dal canto suo, morì più tardi, nel 1232 e, secondo le sue volontà, gli succedette il figlio Barisone III. Questi resse la carica di Giudice, per soli tre anni e tre mesi poiché finì trucidato dai sassaresi a seguito di una sommossa popolare, sobillata dai pisani contro il suo potere dispotico, nel 1236. Barisone morì senza eredi e fu sepolto nella chiesa di San Pantaleo a Sorso. Sempre per volontà di Mariano, i nobili Logudoresi dovevano eleggere una delle sue figlie, Adelasia o Benedetta, come
erede. Essi acclamarono all’unanimità Adelasia, sostenuta di buon grado dal marito Ubaldo, che a sua volta fu eletto giudice. Nel 1237, papa Gregorio IX inviò il suo cappellano Alessandro in
Sardegna per ricevere il riconoscimento da Adelasia della sovranità papale su Torres e Logudoro, così come sulle terre che ella ereditò dal nonno Guglielmo di Cagliari, a Pisa, Massa, e Corsica. Nel Palazzo di Ardara, alla presenza del frate Camaldolese e Abate della Santissima Trinità di
Saccargia, Adelasia fece atto di vassallaggio che Ubaldo controfirmò, cedendo il Castello di
Monte Acuto al Vescovo d’Ampurias come garanzia della sua buona fede. Padre Alessandro dal canto suo tolse la scomunica comminata ai due coniugi da papa Gregorio per aver chiamato in aiuto i Pisani in Sardegna. Ad Ubaldo, comunque, non fu riconosciuta alcuna sovranità sulla Gallura oltre quella sull’antica autorità dell’arcidiocesi di Pisa. Tuttavia Ubaldo morì nel 1238. Per le volontà di Ubaldo, sottoscritte nel gennaio del 1237, la Gallura doveva essere ereditata da suo cugino Giovanni Visconti. Pietro II di Arborea, anche lui tornato nelle grazie del Pontefice dopo l’atto di vassallaggio, sarebbe divenuto tutore di Adelasia. Questa avrebbe dovuto presto sposare
Guelfo dei Porcari, persona devota alla Santa Sede. Tuttavia il cugino Giovanni non visse abbastanza. Così Adelasia che, nel frattempo, aveva rifiutato di sposare Guelfo, succedette
come sovrana del Giudicato di Gallura come vedova di Ubaldo. A quel punto, la famiglia Doria di Genova, grande rivale di Pisa, convinse l’Imperatore Federico II, che sperava di riunificare l’antico Impero Romano, a far sposare suo figlio naturale Enzo con Adelasia, istituendo il Regno di Sardegna.

Era trascorso circa un anno dalle solenni esequie del suo primo marito ed ella si ritrovò per la terza volta, sotto le alte volte della basilica di Saccargia; le seconde nozze furono ancora più sfarzose e solenni, degne del figlio di un imperatore che v’assisteva. A Adelasia, non pareva vero
avere al suo fianco un biondo e giovane uomo; i suoi sensi sopiti si risvegliarono e bramò ardentemente di trovarsi al più presto fra le braccia del suo magnifico sposo. Sposato re Enzio
e divenuta comune con lui la signoria di Torres e di Gallura, Adelasia fornì l’occasione all’imperatore Federico di nominare suo figlio, Re di Sardegna, ma, come sì vedrà, evidentemente detto titolo, com’era avvenuto per Barisone III d’Arborea, non portava bene. Nella sua breve convivenza con Enzio, Adelasia si rese ben presto conto come male portino le unioni nelle quali da una parte si mercanteggia la vanità e dall’altra il potere. Non passò molto tempo che Enzio
si stancò della moglie; (aveva ereditato, evidentemente dal padre) e rivolse le sue attenzioni a più giovani, carine e disponibili donzelle del reame. Spesso, come succede in simili casi; oltre a trascurare i suoi doveri coniugali, Enzio iniziò, anche a maltrattare la legittima sposa. Non soltanto, ma l’esautorò d’ogni suo potere nel governo del paese e Adelasia da padrona diventò schiava. Alla fine, travagliata da quell’inumano trattamento, fu confinata e rinchiusa nello
stesso castello. Invano, questo si rese famoso con le sue scorrerie e le conquiste di terre italiane; inutilmente si distinse nella memorabile battaglia del Giglio, conclusasi con la vittoria dei genovesi sui pisani, durante la quale, rimasero prigionieri di Federico II, i prelati francesi convocati a Roma
dal pontefice. Enzo arrivò da Cremona nell’ottobre dello stesso anno della morte di Ubaldo e
i due andarono sposi assumendo il titolo di Re e Regina di Sardegna. Ancora una volta Gregorio IX, infuriato nel vedere la Sardegna sottratta alla sua influenza, scomunicò Adelasia che aveva violato gli accordi e il marito Enzo. Tuttavia dopo qualche tempo Enzo, stanco della moglie più grande di dieci anni, cominciò a maltrattarla e ad esautorarne tutti i poteri finché non la rinchiuse nel Castello di Burgos o del Goceano. Nel luglio del 1239 Enzo lasciò la Sardegna per combattere al fianco del padre sul continente. Non fece più ritorno. Fu infatti fatto prigioniero dai Guelfi bolognesi nella battaglia di Fossalta nel 1249, e imprigionato a Bologna dove rimase per tutta la vita in prigionia nel Palazzo perciò detto di Re Enzo. Infine, si può affermare che la sorte fu, anche beffarda con lui; rimasto prigioniero dei bolognesi durante la battaglia fra questi e i modenesi, per così affermare “futili motivi”: il rapimento di un secchio in Bologna, immortalata dal Tassoni in un suo tragicomico poema, dal titolo, appunto “La secchia rapita. Per quanto numerose e autorevoli fossero state le richieste, i bolognesi non lo liberarono mai e il famoso re
Enzio … morì in prigione. Nel 1245 il matrimonio venne annullato. Dopo questa data, Adelasia, amareggiata e stanca della vita di governo si ritirò, questa volta volontariamente, nel suo Castello del Goceano. Morì nel 1259, senza lasciare eredi, perciò i suoi domini vennero spartiti tra le famiglie dei Doria, dei Malaspina, e degli Spinola, che dipendevano tutte da Genova. Dopo la cattura d’Enzio, Adelasia sarebbe, anche potuta uscire dalla rocca dov’era stata segregata, ma era talmente prostrata dalle sofferenze, che preferì chiudere la sua vita in quel maniero. La successione d’Adelasia non è ben conosciuta; in ogni caso, da documenti relativi ad Enzio, si ricava che dalle sue nozze con Adelasia nacque una figlia, Elena, che sposò il conte Guelfo di Donoratico, zio materno del famoso giudice, Nino di Gallura. Stando alle profonde credenze di quei giorni, si sarà affermato, che le pene sofferte e la fine fatta da Enzio e Adelasia, fossero
state le conseguenze della scomunica lanciata loro da Gregorio IX, pontefice.

Pochi anni dopo la morte del Re Enzo la battaglia della Meloria sancì la definitiva sconfitta di
Pisa e il conseguente predominio marittimo della cittàdi Genova. Dopo i grandi contrasti verificatisi nei secoli precedenti tra la Repubblica di Genova e la Repubblica di Pisa, lo scontro definitivo avvenne nell’agosto del 1284. Allora parte della flotta genovese era ormeggiata presso Porto Torres, in Sardegna, allora territorio conteso tra le due repubbliche. Il piano dei pisani era di colpire la flotta ligure, in netta superiorità (circa settantadue galee) per poi affrontare la rimanenza e chiudere per sempre il conto con i genovesi. Le battaglie navali si susseguirono a ritmo frenetico senza però portare ad una conclusione definitiva del conflitto. Il 6 agosto 1284, avvenne lo scontro fatale nelle acque presso Meloria, isola a largo di Livorno. L’armata pisana
entrata con 70 galee, al comando del podestà Alberto Morosini, in acque genovesi venne inseguita dalle galee liguri, comandate da Oberto Doria e Benedetto Zaccaria, fino al rifugio del porto pisano. I genovesi allora finsero di essere in inferiorità numerica e attirarono i pisani in mare aperto. Qui scattò la trappola. Parte della flotta ligure, al comando dello Zaccaria, si
era nascosta ed era pronta ad attaccare le navi pisane. L’astuto inganno funzionò e presso le secche di Meloria vennero catturate circa quaranta navi pisane. Ecco come racconta il memorabile scontro lo scrittore, un cronista medievale:”I combattimenti furono subito convulsi,  anguinosissimi. I Pisani si batterono con eccezionale accanimento, confidando nella superiorità numerica; ma quando il vigore cominciò ad essere offuscato dalla fatica, emersero dalla Meloria, dal riparo della punta di Montenero, i legni sin’allora risparmiati dello Zaccaria. I Pisani raddoppiarono a quella vista gli sforzi disperati, tuttavia la loro sorte era segnata. Con vero
eroismo difesero la galea ammiraglia, ma alla fine l’insegna del Morosini veniva strappata. Dovunque cadaveri, feriti urlanti, vinti dibattentisi nei flutti; e quanti tentavano di inerpicarsi sulle fiancate delle galee, venivano finiti a colpi di remo. Cinquemila persone, fu calcolato, complessivamente persero la vita. Soltanto venti unità pisane si salvarono: quelle che il Conte
Ugolino, cogliendo l’ultima possibilità, fece riparare a Pisa. La sconfitta non poteva essere più completa. Morosini stesso, turpemente ferito nel volto – come narrano gli “Annali” – finì prigioniero di Oberto Doria: uno dei novemila che verranno condotti a Genova, assieme a ventinove galee. La battaglia s’era svolta il 6 agosto: il giorno di San Sisto, protettore di Pisa. Quel giorno non si svolse laggiù la celebrazione dell’anniversario di Mehdia; a Genova, in
compenso – leggiamo nel Giustiniani – fu ordinato «che si portasse ogni anno il sei agosto per li rettori della città e per il popolo un pallio di broccato d’oro con l’offerta di cera alla chiesa di San Sisto”. La pace venne finalmente firmata nel 1288, con condizioni durissime per Pisa. La città
Toscana dovette però rinunciare alla Corsica, ai possedimenti in Sardegna, alla colonia di San Giovanni d’Acri e inoltre si sarebbe impegnata a versare a Genova un’indennità enorme per la quale venne ceduta in garanzia l’isola d’Elba. I pisani però non tennero fede agli impegni presi e decretarono la loro fine obbligando i Genovesi ad attaccare la loro città nel 1290. E su queste due
forme ossequi a prendere la mia storia in polacca, a cui il lettore leggere un costoso italiano vi incoraggio. Informazioni storiche sul Adelasia ed Enzo presi da Internet.Questa storia è la festa della mia visita a Bologna.