Stanislaw Barszczak, Representation and truth- the course of our recognition in neighbor according Emmanuel Levinas

Introduction

A month ago I attended a meeting of philosophers in Toulouse, France. In the summary-commentary on the International Colloquium we read: While studying the works of Emmanuel Levinas, the reader’s attention is frequently caught by the importance of the reflexion about alterity as that which goes beyond visibility, plasticity and materiality. To aim at giving a new account of his texts, taking as a starting point the question of representation could therefore seem paradoxical. Representation appears to be frequently put aside by Levinas himself or even disapproved of, as though it was destined to be overcome by a more fundamental reflexion and was no more than a mere phase without inner value. Is there in Levinas a rejection of form as if form could not occur except as a degradation of what goes beyond form? If that is the case what then is to be done not only with art but with science as well? We are thus, on the one hand, grappling with what can be represented but incurs the risk of reducing alterity to a conceptual determination, and, on the other hand, what cannot be described and strikes intentional conscience in spite of intentional conscience itself. Considering that Levinas is neither a spiritualist nor an obscurant, his relation to form could allow us to comprehend anew his main thesis within the complex relation that aesthetics and epistemology establish in his work. The relation subjectivity entertains with what precedes it and what surpasses it, its relation with what is under it, on this side [en-deça], and its beyond [au-delà] raises the question of a significant limit between formalisation and openness towards the other. In the context of this symposium and starting from Levinas’s thought we propose to open a debate between the possibility of a radical renouncement of our conditions down here, in the place [dans le lieu], the uncondition of the non-place [non-lieu], and the beyond which escapes all representation. Is representation always a degradation of difference? Can we do without representation in our relation to the world? If representation is at the center of our existence, could it not, as a consequence, drag us into idolatry ? We would like this conference to be open to everyone: scholars, young academics / researchers as well as students and everyone interested in the question of representation. This international colloquium entitled “Representation and Otherness. Aesthetics and Epistemology from Emmanuel Levinas,” Toulouse 7-9 July 2015, it wanted to be open to everyone: professionals, young researchers but also students and listeners interested in the question of representation. The author of this study intends to support the thesis, tips and answers presented in this test. My text is in fact the necessity biased. Do not respond to all issues and problems of the international philosophical colloquium. It’s just a comment to this event, does not pretend to summarize the entire test, but the author believes the reader will find here new issues in the works of Levinas. In addition but to the main Levinas’s work “Totality and Infinity”, in this regard, it is especially very constructive work “Reality and its name”, in which Levinas criticizes destruction (demolition) of the representation, he analyzes strategy of the exposure for the presence of neighbor, firmly describes modality, doom-nakedness of the human situation of today.

1. Recognition in the representation

The substantive “presence” is rarely used by Levinas. It ‘s was by other than him in the context of the first translations of Heidegger. Dasein was then translated by the presence, in particular in the partial translation of Being and Time by Rudolph Bohm and Alphonsus Waelhens. We find a trace of it in Jaspers, Gabriel Marcel or in the first writings of Paul Ricoeur. For Levinas, it is the existent, which, for example in “From the existence to the existent,” takes the place of presence. With “present” and “representation”, the presence plays a role which, by comparison, to appreciate what it is the representation for Levinas, in counterpoint to that he develop in “Totality and Infinity” and in “The reality and its shadow.”

The ambiguity between being and the thetic consciousness by Emmanuel Levinas is sought here explicitly. “The being is the ‘thematizable’ par excellence, proposable and thetic.” Why use a Husserlian concept to talk about the issue of being? The Levinas’s strategy is subtle: a) He does not say as was the case of Heidegger ones when the concept of truth related to worry for the accuracy, correction and vision, the process of unveiling (Aletheia) loses his privilege. On the contrary: the realm of being itself had its origin in a contemplation, in a vision. It is the ‘same’ that “will engage the subject of representation”;       b) intentionality plays a decisive role in the thinking of Levinas, since it accomplishes, beyond-famous report to the noesis-Noeme, thought as a paradox: while endorsing the primacy of the subject-object correlation, it finally to show its closing, that is to say its proper submission to the game of being. Intentionality carries the countless horizons of its implications and is thinking it is infinitely more ‘things’ than ‘object’ that is its purpose or where it fixed. That is why it causes the destruction of the representation; c) for intentionality can break its submission to the game of being, that is to say the diving of the mythical destiny is continually inside of the essence, we must disenchant phenomenology itself. The “reduction” in the sense levinasien will be the synonym of this disenchantment (Marchelo Fabri). She’ll wake up the subject from his effacement  by the presence, but paradoxaly, she will plunge this same subject in a “life that makes sense”, that is to say, she will teach him the true meaning of the representation that is not ontological but ethical ones.

Let’s start with the representation. „What is Now is not the present. What we are show now, it has already disappeared when it is shown,” Georg Wilhelm Friedrich Hegel wrote that once day. In the representation we are facing, which in German means: Vorstellung. The present can not be “represented” because there is not an abstraction from now. What this is indeed the present, always articulated to the past and the future, protention or retention? It is the time of the origin, originating gushing (in German Usprung). This primordial bond opens a place of presence. With him, it’s time that unites and separates rather than is speaking, Hegel said. “Neither the place where I am present nor the present or I have a place, wrote Henri Maldiney, are places to rent for the spectacle of the universe.” (Maldiney, Henri (2012): Regard, parole, espace. Vol. établi par Christian Chaput. -. Paris: Cerf, p.333). Emmanuel Levinas not seek to deny deformalize the Hegelian abstraction of now to find an original present every time again. But he finds himself quite in the position of being, that is “present to” somebody, or something like an address, or a solicitation. Be present, that is enunciate his presence as “Here I am.” This is the immediate ethical way: be present, that is by presenting answer. Is there Levinas has provided a critique of representation from the original present? Is there even was a discredit of representation, a suspicion in respect of him? These questions will accompany us here. Does this present time only le temps de l’origine that the damage to his neighbor is … However, we borders, hence should not be kidnapped present time. Here springs up again Lévinas’s “Me Voici”. I am indebted to the neighbor, he anticipates me his fate, and I am I’m a lesser, a small opening new perspectives in the world only. Representation manifests modality of the offering, that of becoming of the free thoughts is, for speculative intellectual authorities. But ‘the same’ representation has exposed a different modality, the gift of self. And it must be taken and assigned, because it is already the sense of immanence, we find one in the thought of Levinas.

This primacy of the same was Socrates’s teaching: to receive nothing of the Other but what is in me, as though from all eternity I was in possession of what comes to me from the outside- to receive nothing, or to be free, Emmanuel Levinas has written in “Totality and Infinity.” ( I quote in my article the work of E. Levinas, Totalite et Infini, for English translating Alphonso Lingis, Totality and Infinity, DUQUESNE UNIVERSITY PRESS PITTSBURGH, PENNSYLVANIA 2011, see p.43) In subordinating every relation with existents to the relation with Being the Heideggerian ontology affirms the primacy of freedom over ethics. But we are interested in the first line of ethics. Levinas draws attention of ours to the representation, and what about representation the thinker writes:”Representation is pure spontaneity, though prior to all activity/…/Representation is a pure present. The positing of a pure present without even tangential ties with time is the marvel of representation. It is a void of time, interpreted as eternity. ” (Totality and Infinity translated Alphonso Lingis, p. 125) The total freedom of the same in representation has a positive condition in the other that is not something represented, but is the Other/…/ in representation the I precisely loses its opposition to its object; the opposition fades, bringing out the identity of the I despite the multiplicity of its objects, that is, precisely the unalterable character of the I/…/To represent is not only to render present “anew”; it is to reduce to the present an actual perception which flows on. To represent is not to reduce a past fact to an actual image but to reduce to the instantaneousness of thought everything that seems independent of it; it is in this that representation is constitutive. ”(there, p. 126-127)

“The representation does not, certainly, the original report with the being. However, it is privileged; precisely as the opportunity to recall the separation of the same(du Moi),” Levinas wrote. (Emmanuel Levinas, Totalité et infini, Den Haag: Martinus Nijhoff, 1961, Livre de poche; TI 1961/1974, I evokes here the first copies of this great work, I will henceforth quoted him as TI 39-40)” Total freedom of the same in the representation has a positive condition in the Other who is not a represented, but the Other. “(TI 132) “Representation is conditioned. Its transcendental pretension is constantly belied by the life that is already implanted in the being representation claims to constitute,(There, p.169) We have defined representation as a determination of the other by the same, without the same being determined by the other…To represent to oneself that from which I live would be equivalent to remaining exterior to the elements in which I am steeped. But if I cannot quit the space in which I am steeped, with a dwelling I can but approach these elements, possess things. I can indeed recollect myself in the midst of my life, which is life from. . . the recollection which draws me out of submergence, is not a simple echo of possession. We may not see in it the counterpart of presence to things, as though the possession of things, as a presence to them, dialec-tically contained the withdrawal from them. This withdrawal implies a new event; I must have been in relation with something I do not live from. This event is the relation with the Other who welcomes me in the Home, the discreet presence of the Feminine, Levinas wrote”(There, p. 170)

“The representation is conditioned. His transcendental pretention is constantly dementia by the life of already implanted in the claims to be the representation form. But the representation pretend afterwards (in niewczasie) substitute a reality in this life, to constitute the same reality. One must be able to account for the separation, conditioning constituent accomplished by representation…”(TI 183) Be present, that is enunciate her presence as “Here I am.” This is the immediate ethical way: be present, that is by presenting answer. Is there Levinas has provided a critique of representation from the original present? Is there even was a discredit of representation, a suspicion in respect of him? We do not know yet. Note on total freedom of the same (du Meme) on the representation. „La relation metaphysique (avec l’alterite d’autrui) ne saurait etre a proprement parler une representation, car l’Autre s’y dissoudrait dans le Meme, Levinas wrote”(TI, Den Haag: Martinus Nijhoff, 1961, Livre de poche, 27) The face-to-face with others, that is to say the interlocutory report to other that speaks to me and I talk to him, it differs from representational report to other to him I speak about. The interlocutory report to other contains two kinds of speech: 1 / the word addressed from another to me, and 2 / the word addressed from me to another.

For Levinas responsibility that is the imposible indifference imposible towards one’s neighbor (Totalite et infini, p. 219) The Other is given me as well as his speech. Understand speech of other starting of the representation of other. We have to hear the word of other starting of the reception of other as such. The Other who speaks to me does not deny to himself, but he makes me sense of his speech-discourse, he asks me to understand himself otherwise I understand my part, on my own. The face-to-face with other is incompatible with the representation of other, to the extent when these two reports can not coexist simultaneously on the same time. But there is “the opposition between representation and otherness of other according Levinas. The face-to-face with other is ‘irreducible to the representation of other’ (TI 224) as the “determination of the Other by the Same” (TI 184) “The representation derives its freedom from the world that nourishes her, from the relationship essentially moral- to the Other. Morality is not added to the concerns of the self(du moi), in order to subordinate or to judge- morality makes it in question, she has a distance to the self, the self itself “(TI 186) we ask here: does the present time is only as an initial time, “le temps de l’origine” ( an expression in French by Levinas), this time isn’t like a damage to the neighbor?  We begin by recalling that the presence and representation derived their sense of their relation to the present. Being oneself, with others, among things are trios existential (after Sein und Zeit). Levinas’ expression to be present for the other, that existential detaches from the other two, he reunite the self and the present, not the verb tense, but the total availability, the primary response, the call. Be present, for Levinas, it’s always answer: “Here I am” (I’m here). So, we need notice the richness over time “asymmetric relationships” with neighbor (the concept of Levinas). When man truly approaches the Other, he is uprooted from history. This is a great thing.

2. Recognize yourself

Being is based on making proposals. With the suspended, sensitive we open horizons of the relationship before subjectivity. Our aim is, however, reveals the truth in representation. With the lack of time we skip here Levinas analysis of its important work “About the escape” and “From the existance to the existent.” What else in his principal work Levinas writes about it: “Critique does not reduce the other to the same as does ontology, but calls into question the exercise of the same. A calling into question of the same- which cannot occur within the egoist spontaneity of the same—is brought about by the other. We name this calling into question of my spontaneity by the presence of the Other ethics. The strangeness of the Other, his irreducibility to the I, to my thoughts and my possessions, is precisely accomplished as a calling into question of my spontaneity, as ethics. Metaphysics, transcendence, the welcoming of the other by the same, of the Other by me, is concretely produced as the calling into question of the same by the other, that is, as the ethics that accomplishes the critical essence of knowledge. And as critique precedes dogmatism, metaphysics precedes ontology.”( Totality and Infinity, Duquesne University Press Pittsburgh, Pennsyvania 2011, p.43)

What it means to be yourself, what Levinas writes about it: “To be I is, over and beyond any individuation that can be derived from a system of references, to have identity as one’s content. The I is not a being that always remains the same, but is the being whose existing consists in identifying itself, in recovering its identity throughout all that happens to it. It is the primal identity, the primordial work of identification. The I is identical in its very alterations. It represents them to itself and thinks them. The universal identity in which the heterogenous can be embraced has the ossature of a subject, of the first person.”( I quote in my article the work of E. Levinas, Totalite et Infini, for English translating Alphonso Lingis, Totality and Infinity, 36)

Taking into account the comments from the first paragraph, am I free, or whether I belong to representation, whether I am in myself encompasses both of these categories and enrich them? When man truly approaches the Other, he even is uprooted from history. We expand the boundaries of the representation here. So, Levinas writes: “The representation constitutes certainly not the original report with the being. However, it is privileged; precisely as the opportunity to recall the separation of the same “(TI 39-40)” The metaphysical relationship (with the otherness of other) can not be properly telling a representation, because the Other, he would dissolve there as in the Same “(TI, The Hague: Martinus Nijhoff, 1961. Hardback, 27).

 “The Other, the significant- he manifests in speech when speaking from the world and not from his part, he manifests by offering the world, the thematizing this world. Thematisation manifests the Other, because the proposal that poses and offers the world, does not float in the air, but it promises an answer to the one who receives this proposal and that goes to the Other, since he receives in its proposal, the possibility of querying “(TI 98)

But “the Other is neither initially nor ultimately what we grasp or what we do our theme. But the truth is neither the view nor in enter – modes of enjoyment, sensitivity and possession. She is in the absolute transcendence where the absolute exteriority is present to put in a movement, which is to take over and to decipher, at any time, the same signs that she issued.”(TI 187)

Following the Second World War we have to ask whether the concept of responsibility still makes sense and usually has a meaning once again the existence and reality of the basis of morality. So the notion of responsibility become the term-key of a general thought of otherness where the analysis of the Other occupies the largest square. To be responsible is to first consider the other, that is to say, what we must to keep attention on the Other, even before of being responsible for his actions. The sense of absolute intersubjectivity reclame new philosophical approach by Levinas. The admiration of Levinas on Husserl has always been very high, but the error of Husserl (as Levinas says) is to think the other think too partially, without trying to grasp adequately making it the specificity and the condemnation; so, there is the idea that it is possible to understand the other as an alter ego. The thesis that Levinas opposes Husserl, it is that of the existence of an infinite, a Transcendence, or an Other irreducible to any thought of the Same (Meme). The infinitely Other, that is what is not reducible to the totality. The category of otherness do not belong to the same genus of the other categories: it is not a difference in the sense that an individual is different from another. “The relationship with the other is a relationship with a Mystery.” (Le Temps and the other (1948), Paris PUF 1994, p. 63)

We do not stop at all here for the elements of the intersubjectivity according Levinas. Recall: (anxiety, desire of escape, the naussee, grief, jouissence, the insomnia, there- il y a). We leave these issues open to others. The otherness of other for understanding the Levinasian responsibility, it fully expressed in the description of the face of the other. “The manner in its present the Other exceed the idea of the other in me, we call it, in fact, face.” (E.Levinas, Totality and Infinity, p.21) Face is not ability of ability (Visage c’est non pouvoir de pouvoir, p. 211.216) Levinas thinks: The charity is imposible without love (Entre nous, p. 131). Because I’m always here, thinker finally directs us towards his prophetic thoughts toward the concept of substitution.(see, Autrement qu’etre ou au-dela de l’ essence, p.12) Other is the only being that I can want to kill (Totality and Infinity, p. 216,217). I exist as responsible for the faults of others (“j’éxiste comme responsable des fautes d’ autrui”). “The interrogative space is initially asymmetrical” (De l’ existence a l’ existant (1947) Paris, Vrin, 1988, p.175, 163) So, let’s start yourself recognize at all – this is a task for us. From otherness we should move towards the only responsibility for brother.  My single election takes this responsibility, to a measure of mother of God, which keeps on hands the dying her son. It may come from the nudity of the Pieta Michal Aniol from the Basilica of saint Peter in Rome, which of very far exceeds the plastic form of the reality of some time. Pieta externally constituted by the interior always, absence even form. What it is my only bond, it is a native obligation of ours (A l’heure des nations, Paris, Edition de Minuit 1988, p.128). We have to do everything, lest neighbor lived; so, I was not deaf to this appeal. (ibid, p.219)

3. Mutual recognition

In  “Totality and Infinity”we read: “Calling into question of the same—which cannot occur within the egoist spontaneity of the same- is brought about by the other.”(see, E.Levinas, Calosc i nieskonczonosc. Esej o zewnetrznosci, translating Malgorzata Kowalska, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2012, s. 31) So, one day of Emmanuel Levinas the author looked into the Bible, and there we read: Generated, not created. woman and man God created them. “So what I wanted, Lord, does not exist … The two sexes shall die, each of its rating.” (Alfred de Vigny, The wrath of Samson). But that world thought of God is, on the bible I find it. Later I came to the thought that this projection of wisdom of creation under the influence of God’s spirit is. We have to be the sons of God, Beings eminently free (see, Hans Uhr von Balthazar). E. Levinas located in the heart of his reflection the phenomenological concept of the responsibility which means the primacy of the Other in the call that he addresses me: the ethics is not based on a subjectivity that ensures itself; it is the recognition of a originally debt vis-à-vis the other. Far from being the first initiative of same ‘me’, speech is a response which raises in circle of the existence of the other.

Modern authors underline Levinas’ transition from the ethics to the language of responsibility. We have to understand speech of other. Levinas opens the horizon of sense and language – “say is joining others (Otherwise, p. 80) We have to hear the word of other, not receive the others as such. Others who speak to me, he gives me a sense of his speech, which asks me to hear otherwise I understand my part. At the colloquium was talking about the redefinition of the concept of representation from different trios Elements of representation: the “enjoyment”, “home” and “speech”, about the critical essence of representation which “goes beyond its origin” (TI 81) to question the self-same s’ accomplished by the questioning of the Same by the Other. Someone say about the linguistic fight, of a criticism of something, which is a representation. Presented there the redefinition of the concept of truth from these trios aspects of representation. The truth is in 1 / speech of others that challenges my part of understanding and thematizes the “given”; 2 / in the word of me (“pretension”) to justify to others. Now the responsibility is “impossible indifference” towards one’s neighbor (see, Totalite et infini, p. 219)  In this context, the question was about the need to save the representation in order to disenchant her for the neighbor. Levinas directs toward invisibility, individuality, rapprochement not personal, unsubjekt and objekt at the same time. Let’s try shine for one’s neighbor (resplendir, very beautiful word in the dictionary Levinas). In such a situation, we would see only a fully positive challenge by Lévinas: “Me Voici.” Representation manifests modality in an offering, that is, of becoming free of thoughts, speculative intellectual authorities. But the same representation has exposed a different modality, the gift of self. And it must be taken and assigned, because it is already the sense of immanence, we find that in thought of Levinas.

Summary:

Intentionality carries the countless horizons of its implications. Intentionality according Emmanuel Levinas can break its submission to the game of being, that is to say the diving of the mythical destiny is continually inside of the essence. So, we must as well disenchant phenomenology as ethics itself.  Pralogical participation leads to the secularization of being, it suggests a fracture of totality, but in return logical connections presupposes above all the world thematisation. The conflict with the world is representation. Levinas is faithful to an abstraction … more aesthetic image of things. So, to help rebuild the social bond, their structure and the anchoring in the situation of the world, that is a work of the author and his suggestion for the people of our generation. Levinas’ expression “to be present” for the other, that existential detaches from the other two, he reunite the self and the present, not the verb tense, but the total availability, the primary response, the call of neigbor. Be present, for Levinas, it’s always answer: “Here I am” (I’m here). So, we need notice the richness over time “asymmetric relationships” with the others.

Modlitwa na wakacje—Skierowalem sie jeszcze raz do Paryza, aby wyrazac stolice mojej krainy serca. W czasie filozoficznych posiedzen moglem otworzyc biblie, w ktorem znalazlem tekst wyznaczony na najbliższa niedzielę. Z Ewangelii według św. Marka. „Apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli Mu wszystko, co zdziałali i czego nauczali. A On rzekł do nich: “Pójdźcie wy sami osobno na miejsce pustynne i wypocznijcie nieco”. Tak wielu bowiem przychodziło i odchodziło, że nawet na posiłek nie mieli czasu. Odpłynęli więc łodzią na miejsce pustynne osobno. Lecz widziano ich odpływających. Wielu zauważyło to i zbiegli się tam pieszo ze wszystkich miast, a nawet ich uprzedzili. Gdy Jezus wysiadł, ujrzał wielki tłum i zdjęła Go litość nad nimi; byli bowiem jak owce nie mające pasterza. I zaczął ich nauczać.” (Mk 6, 30-34) Trzeba nam kaplanow na miare swietego Szymona z Lipnicy, rozmodlonych i pelnych pasterskiej milosci.” Serce mojego Jezusa, zbaw mnie. Serce nojego Stwórcy, wydoskonalaj mnie. Serce mojego Zbawcy, uwolnij mnie. Serce mojego Sedziego, wybaczaj mi. Serce mojego Ojca, rzadz mna. Serce mojej Oblubienicy, kochaj mnie. Serce mojego Mistrza, poruszaj mnie. Serce mojego króla, wloz mi korone. Serce mojego dobroczyncy, wzbogacaj mnie. Serce mojego pasterza, strzez mnie. Serce mojego przyjaciela, piescij mnie. Serce Jezusa umierajacego na krzyzu, módl sie za mnie. Serce Jezusa, pozdrawiam Cie we wszystkich twoich etapach, momentach. Ofiaruj sie mi. Amen” (Malgorzata-Maria Alacoque) Nieskonczenie czysty Boze! Splendor chwaly Ojca, niech ten dzien przejdzie w radosci (sw. Ambrozy). Zebym nie zgubil Jezusa posród radosci i sukcesow swiata, wsrod splendorow tego stulecia, żebym Cie ustrzegl z troska, niech postapie na mojej drodze (route). Teraz ja ofiaruje sie mocy Boga, zeby ona mnie prowadzila. Chrystus (jest) przede mna, za mna. O Boze odwrocic sie od Ciebie, to jest upasc! Ja czuje, ze do Ciebie trzeba mi powrocic. Bylem martwy dla siebie samego, choc nie zylem bez zycia we mnie. Az wreszcie w Tobie ozylem. Spraw Ojcze, zebym Cie poznal. Prawdo, swiatlosci mojego ciala. Zebym Cie szukal, na ile tylko moge… Jestem grzesznikiem, ale jestes Tym, ktory przebacza! Jestem słabym wobec pokus, ale jestes wspolczujacy, litosciwy. Jestem w ciemnosciach błedu, ale Ty jestes Swiatłem Wybaczenia! O Ty, Boze zyczliwy, przychylny, przebacz moje grzechy, czyn akord z Twoich darów dla mnie, badz pobłazliwy w obliczu moich wad, badz mi a nawet cieniem, zanurz mnie w fontannie Twojej cierpliwosci, uzdrów mnie z wszelkiego cierpienia i choroby. Powiem oczysc mnie i uzgodnij mnie dla uswiecenia. Pozwól mi uczestniczyc w wylaniu Twojej Swietosci, azeby moj klopot i moj smutek rozproszyl sie, zniknal na zawsze. Niech jedyna beznadzieja oraz brak nadziei zamienia sie w radosc i zaufanie, niech odwaga zastapi niepokoj. Po prawdzie, Ty jestes Tym, ktory przebacza, Wspólczujacym. Ty jestes wspanialomyslny, najukochanszy. Bylem martwy dla siebie samego. Ale w tobie ozyłem!  Zebym Cie poznał. Prawdo, swiatłosci mojego ciała (sw. Augustyn). Spraw Ojcze, żebym Cie szukał, na ile tylko moge. O Panie, Ojcze bardzo dobry,  Boże wszystkomogacy! Panie dobroci! Stworzyles ludzkosc z tej samej substancji. Zcementuj serca razem. Twoje rece uczyniły mnie. Rankiem wznosze moje oczy do Ciebie. Uwolnij mnie z kary i niemocy, przygnebienia, apatii, tesknoty. Ofiarujemy Ci swiat  jakim jestesmy. Ty królowales kiedy nie bylo jeszcze gór, az ludzie zapragneli mowic jezykiem bogów. Panie milosci, nie idz tak szybko. Jasnosc zawsze blyszczaca. Boze rodzacy sie, Boże Dziecino, Boże umierajacy dla naszej slabosci, zbaw nas. Kieruj nas na scieżyne prosta. Wspieraj uwage mojego ducha. Prowadz mnie, słodkie swiatlo, uprzedzaj mnie i pomagaj mi. Trójco nadistotna! Wieczni triumwirzy niebios! Pozwól mi strzec mnie, wpatrywac sie w Ciebie! Objales mnie na Ostatniej Wieczerzy, Janowa generacje. Synu Boga żywego. Twoje imie, jak ono blyszczy pod moim dachem. Spiewam glosem lwa twoja chwale. Dusza medytuje w ogrodzie twej slawy. Ty jestes spiewem cudownym, jeszcze nie zaczałem, a Ty juz byłes… O Ty z poza wszystkiego, trzymaj mnie. Zabierz mnie. Otwórz mi usta. Jestem biedny w moim bogactwie. Jakkolwiek bylbys unikatowy, jestes Panem mojego zbawienia. Jestes piekny Boze, badz uwazny na moja modlitwe. Dobry Jezu, z racji na rany twe, glebie milosierdzia i zaslug… Chryste, z uwarunkowania boskiego za mnies cierpial, aby pokazac mi droge, abysmy szli po sladach. Przez Jezusowe cierpienia jestesmy uzdrowieni. „Nawet gdyby nie bylo nieba ani piekla, kochalbym Cie dla twoich ran, Jezu.” Milosc, jaka mam dla Ciebie nie potrzebowala nadziei (sw. Teresa z Avila)  O krzyzu, czułosci ogromna. Jestes drzewem zycia, zdazamy pod twoj ołtarz, po schodach łaski. Jezu „ukrzyzuj mnie tak, na ile Ci sie to podoba.”(sw. Bernardeta Soubirus). Wspomnij mnie, strzez mnie Jezu. Niech krzyz bedzie zywy we mnie. Zebym zył w protekcji mojego Boga. Bo jestem bardziej biedny jak osoba. Niech rosnie moja milosc pod szyldem wiary w umeczonego Boga. Zyje u stop krucifixum, wszystko niech bedzie w Tobie, Jezu. Znalazłem sie u zrodła, przydaj Ojcze w chwilach kiedy jestesmy pochłonieci codziennoscia- dobrego trawienia. Nasz Ojcze niebieski, nasza prawdziwa sciezyno do nieba… Niech całe chrzescijanstwo zakwitnie łaska. Mój Boze, kontynuuj pracę, Panie nasz Boze. Otwórz usta grzeszników; naucz, rzadz naszym zyciem. O wspaniały Boze, ucz nas rozpoznac wszem droge, odnow w mojej piersi ducha prawego, konsoliduj niepewnosci mojego rozumienia rzeczy. Zebysmy strzezeni byli przez twojego ducha dobrego, zebysmy byli godni wypelnic twoje przykazania, przypominac nieustannie chwalebna obecnosc, ktora sonduje czyny ludzkie, bysmy nie wpadli w zasadzki przyjemnosci skorumpowanego tego swiata. W fontannie krystalicznej wody pozwoliles mi widziec nagle oczy, ktore odtad bez konca szukam. Panie Boże, mój ukochany! Pierwsze skutki laski już adoruję. Przydaj nam sily pragnienia uzywania bogactw przyszlych. Ty jestes blogoslawiony i chwalony przez obecnosc we wszystkich swoich swietych z wiekow, na wieki wieków . Jeszcze raz zabierz mnie na koniec swiata. Podaruj mi dzien, by przezyc to co najwazniejsze dla zycia. Ojcze, Tobie sie oddaję, wreszcie przez przyczyne Maryi. O suwerenna matko Boga, swiatynio Trójcy, w Tobie wszak jednosc czlowieczenstwa i boskosci. Amen. (ksiadz stanislaw Barszczak)

 

— Pieta, wielka nadzieja czlowieka–

Z ewangelii Markowej tej niedzieli przekonujemy sie o jedynym lekcewazeniu Mistrza z Nazaretu. Coz zrobic, i my nierzadko jestesmy w bledzie. Ale swiat nas uczy pogody ducha, by sie nie poddawac. Otoz w czerwcu po raz kolejny spojrzalem na Piete Michala Aniola, w Bazylice swietych Piotra i Pawla w Rzymie. Pieta- pokazuje do jakiej prawdy Maryja nas prowadzi. W tym obrazie Matki z Synem u jej nog,  jest obraz niezranienia zycia. Ostatecznie zadna nadzieja czlowieka nie zostaje unicestwiona. Jakkolwiek w Dachau wyszydzono dobro, hitlerowcy usilowali czynic dobro dalej i dalej, do jego ostatnich granic. A co z niego oni zrobili, to wiemy- karykature dobra. Socjalizm narodowy uczyl bazowac na klamstwie (niem. auf der Luge), historie falszywie opowiadac. Pieta- to jest zupelny wymiar ludzkosci, ostatniego pokoju. Maryja mówi: ‘’spójrz na mojego Syna.” A na swiecie jest wojna, dzieci chwytaja za bron. W Syrii zabito dwóch biskupów. Jakies pol roku temu ok. dwiescie uczniow w szkole stracilo zycie.  Przeciwko temu rozerwanemu swiatu powstaje Nowy Lud Bozy. Wielokulturowa wspólnota w mocy Ducha powinna otwierac sie na rysujace sie przed nami nowe zadania. Musimy nasza troske, jak tez postawione zadania, z odwaga wypelnic, z Królowa Pokoju, z nasza Pania w Praszce. Obraz wyjscia Narodu Wybranego, zniszczenie pierwszej Templum-Swiatyni, ktos nazwal te sytuacje ‘’katastrofa”, ktorej Bóg nie byl przyczyna.  To nie Bóg ale my przyczyniamy sie do katastrofy, jesli nie wstepujemy w szranki adeptow nowych cwiczen i nawrocen, do czego zapraszam.  Rzeczywista prawda przychodzi przez moc Ducha. Niestety i dzisiaj panuje przemoc, gina ludzie nie tylko w Europie. Kosciol nasz ma jeszcze dluga droge przed soba, powiedzial Kard. Lustiger. Po komunizmie czeka nas teraz dluga droga uswiecenia (niem. Heilung), mowil znany filozof Tomasz Halik. Kosciol ma jeszcze przed soba „podroz w glab”, zauwazyl Kard. R. Marks z Monachium. Teraz milosc, kochani, to nie jest uczucie, ale walka , czujnosc moralna. W tym kontekscie przemawia do mnie „Guernica” Pablo Picassa. A teraz po dwoch latach od konklawe pontyfikat Papieza Franciszka nabiera rozmachu. Ojciec swiety podejmuje smialo nowe wyzwania, zdaza w dalekie kraje. Z nowym papiezem przed nami nowa mozliwosc myslenia, dzialania. Sluzba jednosci, nieskonczone oczekiwania, mozliwosci modlitwy. Papiez Franciszek odzwierciedla fundament jednosci. Zebysmy otworzyli sie na te mozliwosci. Jezuicka tradycja skierowuje nas ku milosierdziu Boga, ktory jest bogaty w milosierdzie. Tu milosierdzie jest sila, moca (niem. Kraft). W naszym Domu Rekolekcyjnym mamy zmiane, bo bedziemy witac nowego WiceDyrektora. Chyba przychodzi on do mnie za wczesnie, nie jestem przygotowany, aby go uraczyc w pelni chrzescijanska wiara, nadzieja i miloscia. Jesli nie czynimy prawdy, nic nie przychodzi, prawda to osoba, Jezus Chrystus. Kiedy czynimy prawde, towarzyszy nam swiatlo. A wiec przed nami nowe wymagania. Ale kosciol nie jest piramida, tu jest gora, tam dol. Nie, nie. Gwarantem, fundamentem jednosci Kosciola jest papiez. Moze dzisiaj przed kims grozba smierci. Otwórzmy sie na Maryje, zaufajmy jej obrazowi zycia.  Maryja- to jest ta wielka nadzieja na zycie, Krolowa Pokoju, powiedzialbym nawet, Krolowa Blizniego. Terazniejsza prakoscielna misja Kosciola idzie przez Maryje. Z nia odslania sie olbrzymia godnosc ludzka, mamy zrozumiec Piete do konca, brata wszystkich ludzi. Od poczatku do konca we wszystkich wymiarach stwarzac chrzescijanski swiat jutra. Wreszcie trzeba nam podjac dobra droge ku przyszlosci czlowieka. Amen (autor, Stanislaw Barszczak)

Stanislaw Barszczak– Love of Jesus is to love the cross of the Lord–

Dear candidates for the faith of our Lord. Beloved brothers and sisters. Today it is also the entrance into a new month of life with Christ. In the beginning Selected Poems of Krzysztof Kamil Baczynski, polish poet, who was born on January 22, 1921, and died in the Warsaw Uprising on August 4, 1944. “Each day loving you I cry, I long for you looking, my eyes change to gray, they know, that they will not see. And out of you a bitterness flows like a quiet smoke to the sky, a day like a brittle leaf will fold and a bird, that is with a song unarmed. The prayers are crouching on me fleeting, ach, fleeting. Elementary battles, frightful, lonely. I am learning a body to memory and I know it. It looks as the soul still exists, that lies, and in me it stirs death. After the dreams’ dark surf I look for you, I burn out, my hands useless to me, like a bird, that a nest pollutes. And may be in a silence and in a suffering may be, well, when the night I threaten, the unseen. And I am as hefty as the hands, that on knights pin the bows, in which strength they do not believe. And I am such a strong man, that when words are not needed, I do not know how to create a heaven with love in my eyes. In the brook of your hair, in the river of lips, old woods like an evening dark useless crying, doomed splash. Yet in the dusk I will enfold, yet with a rose of night, and the world will pass by with a twig, a shred or a gesture, and then without a sound will stumble, with a trail will go over the eyes and I will say: by not being I am. Yet so in you swimming, carrying you reflected in pupils or on eyelashes hanging like a tear,
I will hear in you the sea chiseled silver by dolphins, in the shell of your body humming with sleep. Or in the grove, where you are a birch, with white air and milk of a day, a huge barbarian, lifting thousand of centuries. I will stream with a murmur of a grove of young trees in your branches a bird/…/ Dedication: One day — and for longing — a century, one gesture — and already march of hurricanes, one step — and so you only are into each time — a ghost waiting in dust/…/ Tired evenings rest on the mats of the sea (oh, gold thrown by handfuls over green groves!) tremble black cypresses drunk with the night as with sweet wine, they stumble like fat spiders above a languid country. The heat trembles with a fabric half seen on the windowpanes of the evening (oh, sweet heat of moments dying in the swaying of the sea, sweet heat of the arms flooding the world with scents!) Lurking stars awaiting (hidden behind ridges) demise of the sun and explosion into space with silver, into the night dense as honey, flooding eyes and lips…The quiet evening is spreading out, an unarticulated grave of thoughts. Consciousness escaping into clouded ports of the horizons, alone, the evening remains, full of puzzles, but still quiet…” (see, http://fiction-ebooks.com/_/_/482299/selected-poems-of-krzysztof-kamil-baczynski-translated-by-christopher-patkowski#TABLE_397618464) And now it is a poem by K.K.Baczynski ‘To my Parents^’ :“And so this is all you have, then. I was like the linden’s rustle; Krzysztof was the name I was given, and my body – so very little. And up to my knees in the dazzle, like the saint, I was to bear the Lord across a river of animals, sand, people, wading in earth to my knees. Why such a name for a child? Why wings shaped in this way, mother? Why a struggle, father, for such a fault? The earth wet and bloody from my tears. “He’ll bear it all,” you thought, mother: “he’ll name the pain, bring understanding, raise within me what’s fallen; o flower – you said – bloom with the fire of meanings.” Father, it’s hard at the war. You said in your longing, your pain for earth: “You’ll not know human scorn, but you’ll carry a cumbersome fame.” Why should a child need such faith, and why a legacy like a house of flames? Before twenty years have gone by, life will die in his glittering hands. And why a mind like a pine-tree, too high the crown as the cut trunk crashes? And how can the road run so straightly, when the clumsy heart is all ashes? Mother, I cannot name, the pain is too great, death strikes too powerfully from every side. Love – mother, I no longer know if it is; From far away my flared nostrils smell God. Love – what will it give birth to – hatred, streams of tears. Father, I carry my gun in my jacket; in the dark night I fight while the faiths all fade. Father – like you – apart from freedom maybe nothing else matters, or maybe my deed. Day and night, mother, father, I’ll endure in the rifle-fire, I, soldier, poet, dust of time. I’ll go on – this have from you: I do not fear death, as I bear desires like burned roses in my arms.” (K.K. Baczynski) These were not only thoughts. Determined as he was, Krzysztof knew his poetry could not have been enough. He wished to fight. On August 24, the poet’s beloved wife Basia was wounded. She died on September 1, not knowing of her Krzysztof’s death. In many of his poems Baczyński was prophetic. In a poem “A Little Song” (‘Pioseneczka’), dated January 16, 1942, and dedicated to Basia, he wrote:“And so, leaning over the waters, we will float away to oblivion and on earth there will cry for us only our own shadows which we left behind. Thus ends the story of the most heroic Polish upsurge. Krzysztof Kamil Baczynski did not witness the end of the Uprising, he came to rest among the ruins of his own native city just as he prophesied in his verse: For us, one charge – straight up to heaven one medal only- a cross on our grave.” The war ended. Slowly Warsaw raised itself out of its shambles. Buildings, squares, streets, were re-built. Over the Old City King Sigismund reigns again as before from his lofty column.(see, http://www.sppw1944.org/index.html?http://www.sppw1944.org/poezja/baczynski_eng.html) “Today, someone says:” it is easy to be good; it is difficult to be fair,” in this context personally I would say that it is difficult to carry mercy yet!” Someone said, human is to err, and I say that to err is love. Victor Hugo wrote:”Be afraid to themselves/…/ a truly great dangers are within us /…/ It is said that European civilization has abolished slavery. That is not true. Slavery still exists, but now afflicts only the woman and called the prostitution,” the author of ‘the Cathedral of Notre Dame’ had said. “To die – it is nothing; terrible is not live.” We go to the house of Israel, we become more humane now. Saint Augustine commenting on Psalm fourth compared the Christian life to be an employee of wine press. Be an employee of a crushing plant, and know the employee of wine’s experience. We read from the Bible a Christian prayer: “Thou has given gladness in my heart. By the fruit of their corn, their wine, and oil, they are multiplied,”(Cf. Ps.4,8) In prayer that nothing happens without a struggle, a story of love. Go further in this relationship. It has to happen. The heart is deceitful above all things and beyond cure. Who can understand it? “I the Lord search the heart and examine the mind, to reward each person according to their conduct, according to what their deeds deserve.”(Jeremiah 17:9-10) The Gospel goes further. Not only do we have to be such workers in the vineyard of the Lord, but go for Christ, for him, every day, every hour. We have to open with him, for his gift is, and an invitation. In this optic it is not only be strong, but also be weak. Whoever serves me, follow Me, Jesus says. This is a basic message of the gospel: follow Jesus. This is a form of our lives. Jesus feasted with people. Feast of the people, a feast with wine tasting, to do that possibility of full human life. Lose your own life, take the life of Jesus. These human cases have every day to sanctify. You have to enter in this concern, in the certainty of Jesus. It’s not about that you have to work in the vineyard, but about the sacramental sanctification, you have to look for a Christian life always (Christian Dasein). This sanctification exposes our special relationship with Jesus. We may to be strong and weak at the same time. Do we make false clericalism? It criticizes Francis, the pope from Argentina. The faith of the babtism source comes from a higher inspiration. Love the cross beams cross by love of the Lord. From this spiritual wealth we drew at the moment of baptism. Jesus can arouse contempt, disregard for you to do this, but you could bear to love. For we also, if we are followers of Jesus Christ, we will be involved in their triumphs. But Jesus will support you in your worries always. Democracy has become strong in our country now. But we asked ourselves what we are as Christians? What it is actually our faith? This question about the identity of the Christian faith is placed firmly. The Republic of Poland fills mankind social right, and therein lies its importance now, I ponder. It’s about showing the science of society fully human. Relationship with neighbor does not boil down only to represent his neighbor, but to his call, summoning all the time. Even the war presupposes peace, that is neighbor, he’s there. In this context, Emmanuel Levinas passes through the intrigue of infinity. For selfness (resp. a conscious human life), in its passivity without beginning, the formation of identity, this authenticity, human selfness, it is still a bet, man enters into an unwritten bet on man. Here goes wager with greatness and dignity of every person (see, fran. ‘otage’, the noble game of man). Consequently today you want to justify in terms of multiplicity in ethics (fran. diversité). As of Polish Christians we have to be the followers of Christ in all things. Who wants to serve me, follow me everywhere, Jesus says, in the service of certainty. In the gospel of John, in the optical gospels, in all the gospels it is about the question: follow Jesus (see, german Nachfolger von Jesu), what often criticizes Pope Francis. I should live, should live! I wish courage here (coraggio), because the tail of life is difficult to skinning. The wisdom of Jesus means to not trust themselves. The love of Jesus be the star that leads you to him. Jesus will give you the courage, would you hated life with merit. Let’s us be always higher and higher. We need to know that Jesus loves us, to the great love. Abraham was a hundred years old, and begat Isaac. “The son of the handmaiden does not have to share the heritage of my son Isaac,” (Genesis 21,5.8-20). “Poverty is screaming, you understand.” (Psalm 33/34).  “Father willed to give us birth by the word of truth that we may be a kind of firstfruits of his creatures.”(James 1:18) Love the cross for love of the cross of the Lord! It is not so that one can say: Gone with the us already! You have to believe! And enough! Modernist world is not going for it. On the other hand you have people to invite, lest they walked by faith, lest I discovered and learned what an adventure of the spirit is. You have to open horizons in the faith, not close them. Naturally, we sometimes burdens passing years, tens of years, we carry the burdens continually. Experiencing it with me people say: Faith comes to me, like the world, which is too narrow, which gives me instructions. We take the church often only as a moral substitute in a substitute (see, German Anstatt); because morality is the most important in the Catholic faith. But this is not true. Friends depart from me, as from Job. The priest left me today, he does not believe me, he can do well. People but come to me still at night, and the night someone opened the door of mine … Personally, I could see you better these situations, I think. Friends depart from me, because I go the way of Christ, because this way the cross of Jesus, our Lord. But for this I give thanks to God. The bottom line is, the sky opens and that from there for someone to voice says: you should live, you should live! I give thanks to God for you now. “O Thou, who Art, the Omnipotence Ecclesiastes said, you are called the Creator of the Maccabees, a letter to the Ephesians is called you Freedom, Baruch you is called Infinity, the Psalms call you Wisdom and Truth, John is called the Light, Kings call you Lord, Exodus is called you Providence, the Book of the Levites – Holiness, Ezra – Justice, every creature is called you God, man is called you the Father, but a Mercy Solomon is called you – and this is the most beautiful of all your names. ” God, you are my cross forever. And Mary. Mother of Jesus stares at you especially on the Sanctuary of Czestochowa in a merciful manner. I love you in all things, and I constantly would want to proclaim that my message and all Christian mission take power in you. Amen.

Stanislaw Barszczak– Milość Jezusa to kochać krzyż Pana–

Kochani kandydaci dla wiary Panu. Najmilsi. Dzisiaj jest tak powiem wejscie w nowy miesiac zycia z Chrystusem. Na wstepie nieco poezji polskiej K.K.Baczynskiego, ten mlodzian przezywal czas okupacji hitlerowskiej w Polsce: „Dziś noc i budzę się, zanim dojrzeję w  lusterkach twoich łez. Moja dziewczynko z porcelany, kiedyś to mi się stłukła? Te białe ptaki to są słowa, którymi czas o okno stuka. Na żółtych kartkach ręce drżą, wzbiera zmarłymi słowikami, gdy w wielkiej lirze huczy bąk jak w wieczór-w śmierć zaplątany/…/ I wyszedłeś, jasny synku, z czarną bronią w noc, i poczułeś, jak się czai w dzwięku minut – zło. Zanim padłeś, jeszcze ziemię przeżegnałeś ręką. Czy to była kula, synku, czy to serce pękło?” Jesteś o tyle spojrzeń ode mnie. Jest mi o tyle Twych spojrzeń samotniej. Umrzeć przyjdzie, gdy się kochało wielkie sprawy głupią miłością. Jeno wyjmij mi z tych oczu szkło bolesne – obraz dni, które czaszki białe toczy przez płonące łąki krwi. Jeno odmień czas kaleki, zakryj groby płaszczem rzeki, zetrzyj z włosów pył bitewny, tych lat gniewnych czarny pył/…/ I jeden z nas – to jestem ja, którym pokochał. Świat mi rozkwitł jak wielki obłok, ogień w snach i tak jak drzewo jestem – prosty. A drugi z nas – to jestem ja, którym nienawiść drżącą począł, i nóż mi błyska, to nie łza, z drętwych jak woda oczu. A trzeci z nas – to jestem ja odbity w wypłakanych łzach, i ból mój jest jak wielka ciemność. I czwarty ten, którego znam, który nauczę znów pokory te moje czasy nadaremne i serce moje bardzo chore na śmierć, która się lęgnie we mnie/…/ Nie pokochany, nie zabity, nie napełniony, niedorzeczny, poczuję deszcz czy płacz serdeczny, ze wszystko Bogu nadaremno. Zostanę sam. Ja sam i ciemność. I tylko krople, deszcze, deszcze coraz to cichsze, bezbolesne. Chcę czerwień zerwać z kwiatów polnych, czerwienią nocy spalić krew, jak piersi nieba chcę być wolny, w chmury się wbić w koronach drzew/…/  Znów wędrujemy ciepłym krajem, malachitową łąką morza. Ptaki powrotne umierają wśród pomarańczy na rozdrożach. Na fioletowoszarych łąkach niebo rozpina płynność arkad. Pejzaż w powieki miękko wsiąka, zakrzepła sól na nagich wargach. A wieczorami w prądach zatok noc liże morze słodką grzywą. Jak miękkie gruszki brzmieje lato wiatrem sparzone jak pokrzywą. Przed fontannami perłowymi noc winogrona gwiazd rozdaje. Znów wędrujemy ciepłą ziemią, znów wędrujemy ciepłym krajem/…/ Nie wierzę w twoje oczy, jak się nie wierzy w niebo. Bo kto nie kochał kraju żadnego i nie żył chociaż przez chwilę jego ognia drżeniem, chociaż i w dniu potopu w tę miłość nie wierzył,  to temu żadna ziemia nie będzie zbawieniem. Trzeba uważać: czas się zbyt łatwo w przeszłość zamienia”(K.K.Baczynski) “Poświęcać ziemię dla raju – to wypuścić z rąk zdobycz dla gonitwy za cieniem.” Dzisiaj ktos mowi: “nietrudno jest być dobrym; trudno jest być sprawiedliwym,”w tym kontekscie osobiscie jeszcze powiedzialbym, ze trudno niesc milosierdzie! “Powiedziano gdzieś, że błądzić jest rzeczą ludzką, ja zaś mówię, że błądzić jest rzeczą miłości!” Wiktor Hugo pisal: „Lękajmy się samych siebie.[…] Prawdziwie wielkie niebezpieczeństwa są wewnątrz nas/…/ Mówi się, że cywilizacja europejska zniosła niewolnictwo. To nieprawda. Niewolnictwo istnieje nadal, ale gnębi już tylko kobietę i nazywa się prostytucją,” to powiedzial autor Katedry Notre Dame bardzo mocno.  “Umierać – to nic; straszne jest nie żyć.” „Bo nie ma rozerwania, choć rozerwane słowa, bo nie ma zapomnienia, choć życie nas zapomni… Kto mi odda moje zapatrzenie i mój cień co za tobą odszedł?/…/ Gorzko pachną samotną jesienią te wieczory bez Ciebie umarłe, kiedy marzę zaplątany w jesień, kiedy serce mnie dławi pod gardłem/…/Jęli ci ciało w popiół kruszyć, by wydrzeć Boga z żywej duszy. I otoś stanął sam, odarty, jak martwa chmura za kratami, na pół cierpiący, a pół martwy, poryty ogniem, batem, łzami. W wielości swojej – rozegnany, w miłości swojej – jak pień twardy, haki pazurów wbiłeś w rany swej ziemi. I śnisz sen pogardy. Lecz kręci się niebiosów zegar i czas o tarczę mieczem bije, i wstrząśniesz się z poblaskiem nieba, posłuchasz serca: serce żyje. I zmartwychwstaniesz jak Bóg z grobu z huraganowym tchem u skroni, ramiona ziemi się przed tobą otworzą. Ludu mój, Do broni!” Chrzescijaninie trzeciego tysiaclecia,  „więc idź chociażbyś wiedział,że zmierzasz do grobu bo nie w tobie jest trwoga ,ale ty poprzez trwogę/…/ i błądząc, w okno uśpione liśćmi krwawymi się rzucę i wrócę do ciebie czarnym upiorem, na pewno wrócę/…/Nie wiem nic.Jest wokoło ten rzeczy niepokój, który rzeki przesyca i rzeki obłoków, który jest sam przez siebie a ja ponad którym jestem jak smutne dziecko przenoszące góry. Stoją przed lustrem ciszy Barbara z rękami u włosów nalewa w szklane ciało srebrne kropelki głosu.” K.K.Baczynski) Idziemy do domu Izraela, stajemy sie bardziej humanitarni podobno. Swiety Augustyn komentujac psalm czwarty porownywal zycie chrzescijanina do bycia pracownikiem tloczni wina. Byc pracownikiem tloczni. Tam znalesc zycie. Znac doswiadczenie pracownika tloczni. Czytamy modlitwe chrzecijanina z Biblii:  „Wlałeś w moje serce więcej radości niż w czasie obfitego plonu pszenicy i młodego wina.”(por. Ps.4,8).  Na modlitwie tej nic nie dzieje sie bez walki, to historia milosci. Isc dalej w tej relacji. To musi sie wydarzyc. Ewangelia idzie dalej. Nie tylko mamy byc takimi pracownikami w winnicy Pana, ale isc za Chrystusem, za Nim, kazdego dnia, kazdej godziny. Mamy sie otwierac przy  Nim. Jego dar, zaproszenie. Byc nie tylko mocny, ale i slabym. Kto mnie sluzy, idzie za Mna, Jezus mowi. To jest fundametalne przeslanie ewangelii: isc za Nim. To jest forma naszego zycia. Jezus ucztowal z ludzmi. Swieto ludzi, uczta z degustacja wina, to czynic mozliwoscia pelną ludzkiego zycia. Wlasne zycie straci, podjac zycie Jezusa. Te sytuacje ludzka mamy kazdego dnia uswiecac. Trzeba wchodzic w te troske, pewnosc Jezusową. Nie podkreslamy tutaj pracy w winnicy, ale sakramentalne uswiecenie, czyli poszukiwanie naszego chrzescijanskiego jestestwa (chrzescijanskiego Dasein). To uswiecenie odslania szczegolny związek nasz z Jezusem. Mamy byc mocni i slabi zarazem. Czy mamy czynic falszywy klerykalizm? To krytykuje Franciszek, papiez z Argentyny. Wiara z zródla chrzecielnego pochodzi z inspiracji wyzszej. Kochaj krzyz przez milosc belki krzyza Pana. Z tego bogactwa duchowego zaczerpnelismy od momentu chrztu swietego. Jezus wzbudzi  pogarde, lekcewazenie dla Ciebie w tym celu,  zebys mógl zniesc milosc. Albowiem my takze, jesli bedziemy nasladowcami Jezusa Chrystusa, bedziemy uczestniczyli w swoich triumfach. Ale Jezus Cie wesprze w twoich zmartwieniach. Demokracja stala sie mocna w naszym kraju. Ale pytamy sie: czym jestesmy jako chrzescijanie? Czym jest wlasciwie nasza wiara? To pytanie o tozsamosc chrzescijanskiej wiary jest stawiane mocno. Polska wypelnia prawo spoleczne ludzkosci, i na tym polega jej znaczenie teraz. Chodzi o ukazanie nauki o spoleczenstwie w pelni ludzkim. Zwiazek z bliznim nie sprowadza sie do reprezentacji blizniego tylko, ale do jego wezwania, przywolywania nieustannie. W tym kontekscie Emmanuel Levinas przechodzi przez intryge Nieskonczonosci. Albowiem sobosc(swiadome zycie czlowieka), w swej pasywnosci bez początku, zawiązania tozsamosci, jest zakladem (z jez. francuskiego ‘otage’, czyli szlachetną grą o czlowieka). Konsekwentnie chodzi o usprawiedlienie wielosci (fran. diversite) w etyce. Jako chrzescijanie z Polski mamy byc nastepca Chrystusa we wszystkim. Kto chce mi sluzyc, pojdzie za mna wszedzie, Jezus mówi, w sluzbie pewnosci. W ewangelii Janowej, w optycznych  ewangeliach, we wszystkich ewangeliach jest o tym mowa: isc za Jezusem, za Nim (niem. Nachfolger  von Jesu), co krytykuje nieraz Papiez Franciszek. Powinienbem zyc, powinienem zyc! Zycze  Odwagi (coraggio)tutaj, bo ogon zycia jest trudny do odarcia ze skóry. Madrosc Jezusa polega na tym, by sobie samym nie ufac. Milosc Jezusa niech bedzie gwiazda, która prowadzi Cie do Niego. Jezus da Ci odwage, bys znosil zycie z zaslugą. Podnosmy sie zawsze wyzej i wyzej. Musimy wiedziec, ze Jezus nas kocha, do tego miloscia wielką. Abraham mial sto lat, jak urodzil mu sie syn Izaak. „Syn tej sluzacej nie musi dzielic dziedzictwa mojego syna Izaaka.”(Rdz 21,5.8-20). „Bieda krzyczy, Pan rozumie.”(Ps 33/34). Ojciec zechcial nas zrodzic przez swoje slowo prawdy, azeby uczynic z nas nowalijki, pierwociny jego stworzen.”(Jk 1,18) Kochaj krzyz przez milosc krzyza Pana! To nie jest tak, ze mozna powiedziec: juz przeminelismy! Musisz wierzyc! I basta! Modernistyczny swiat nie idzie za tym. Natomiast trzeba ludzi zaprosic, zeby szli drogą wiary, zeby ja odkrywali i poznali jaka to przygoda ducha jest. Trzeba otwierac w wierze horyzonty, a nie je zamykac. Naturalnie musimy czasem ciezary mijajacych lat, dziesiatkow lat, niesc wziaz. Przezywam to, ze mi ludzie mowia: wiara do mnie przychodzi, jak swiat, ktory jest nazbyt waski, ktory podaje mi instrukcje. Bierzemy kosciol czesto jedynie jako moralna namiastke, w zastepstwie (niem. Anstatt); bo moralnośc jest najwazniejsza w katolickiej wierze. Ale to nie jest prawda. Ksiadz mnie zostawil, mi nie wierzy, może i dobrze czyni. Do mnie ludzie przychodza jeszcze bynajmniej noca, i w nocy ktos otworzy drzwi… Osobiscie moglbym te sytuacje widziec lepiej.  Odchodza przyjaciele, bo ide droga Chrystusa, czesto ‘slabawą’, niose krzyz Pana. Ale i za to Bogu skladam dzieki. Najwazniejsze jest, ze Niebo otwiera sie i ze komus stamtad glos mowi: powinienes zyc, powinienes zyc!Bogu skladam dzieki za was teraz. “O Ty, któryś jest! Eklezjasta zowie Cię Wszechmocą, Machabeusze zowią Cię Stwórcą, list do Efezjan zwie Cię Wolnością, Baruch zwie Cię Nieskończonością, Psalmy zwą Cię Mądrością i Prawdą, Jan zwie Cię Światłem, Królowie zwą Cię Panem, Księga Wyjścia zwie Cię Opatrznością, Księga Lewitów – Świętością, Ezdrasz – Sprawiedliwością, wszelkie stworzenie zwie Cię Bogiem, człowiek zwie Cię Ojcem, ale Salomon zwie Cię Miłosierdziem – i to jest najpiękniejsze ze wszystkich Twoich imion.” Boże, ty jesteś moim krzyżem na wieki, ktorego sie nie powstydze. IMaryja wpatruje sie w Ciebie zwlaszcza w Czestochowie przychylnym okiem. Miluję Cie we wszystkim, i to bym chciał nieustannie obwieszczać, żeby moje przeslanie i nasza misja chrześcijanina nabrała mocy. Amen.

Stanisław Barszczak, [Odwaga chrześcijan] Na serc modlitwę zapraszam wszystkich. Słowo Boga jest skuteczne. Przez kolejne dni czytamy wyjątki Kazania na Górze Jezusa. A tam SA takie słowa, ‘nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni.’ Sądzimy źle [iudichiamo male]. Jak Abram był powołany [aveva chiamata], tak i my jesteśmy powołani do życia w miłości. To jest ta ‘błogosławiona wina’, o której uczyła nas P. Zofia Kossak Szczucka. Bądźmy miłosierni, właśnie z życia w miłości rośnie wewnętrzna przyjaźń wierzących. I uczmy się tej jedynej miary życia w prawdzie. Niech to będzie ‘błogosławiona miara’ naszych dni, być miłosiernymi. Spójrzmy na świat oczyma dziecięcymi teraz. ‘Jeśli się nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa Bożego.’ Świadomość dzieci. A mówił dzisiaj papież Franciszek [to już moja czternasta audiencja z udziałem Ojca świętego], ‘czy jeszcze wiemy, czym jest rana duszy? Czy odczuwamy ciężar góry rozbijającej duszę dziecka w rodzinach, w których ludzie źle się traktują, wyrządzają sobie zło, aż po rozbicie więzi wierności małżeńskiej? Jaką wagę ma w naszych decyzjach dusza dzieci? Kiedy dorośli tracą głowę, kiedy każdy myśli o sobie samym, kiedy mamusia i tatuś wyrządzają sobie zło, wówczas dusza dzieci bardzo cierpi, doświadcza rozpaczy. A są to rany, które pozostawiają ślady. W rodzinie wszystko jest ze sobą powiązane: kiedy jej dusza jest w jakimś miejscu zraniona, to infekcja zaraża wszystkich. Kiedy zaś mężczyzna i kobieta, którzy zobowiązali się, iż będą „jednym ciałem” i będą tworzyć jedną rodzinę, obsesyjnie myślą o własnych żądaniach wolności i zadowolenia, to takie wypaczenie głęboko dotyka serca i życia dzieci. Musimy to dobrze zrozumieć. Mąż i żona są jednym ciałem. Ale ich dzieci są ciałem z ich ciała. Jeśli pomyślimy o surowości z jaką Jezus napomina dorosłych, by nie gorszyli maluczkich (por. Mt 18,6), to możemy lepiej zrozumieć Jego słowo o poważnej odpowiedzialności strzeżenia więzi małżeńskiej, dającej początek ludzkiej rodzinie (por. Mt 19,6-9). Kiedy mężczyzna i kobieta stali się jednym ciałem, to wszystkie rany i wszelkie niewierności ojca i matki oddziałują na samą istotę życia dzieci.’ Dzisiaj czcimy narodziny świętego Jana Chrzciciela. Nie było większego nad Jana Chrzciciela. On był, powiem, więcej jak ambasador pokoju w świecie ludzkim. To wielka osobowość, która korzeniami sięga czasów Mojżesza, misji proroka Jeremiasza. Dzieci przyprowadzili do niego na Jordan. Przed kilkoma dniami wróciłem z Egiptu, powiedziałbym z krainy Negebu. Miałem szczęście być w Luksorze, sprawować Mszę świętą w kościele Ojców Franciszkanów, który znajduje się obok Templum Faraona. A wcześniej mniej więcej przez dwie godziny mogłem jechać pośród bujnej zieleni egipskich pól, rozłożonych po horyzont nad życiodajnym Nilem. Ta oaza życia będzie mi towarzyszyć odtąd po kres moich dni, nie zagłuszy jej pojawiająca się później pustynna kraina centralnego Egiptu. Nie było ani jednej chmurki. Tutaj życie zatrzymane zostało w pół zbawiennego słowa ludzkiej wspólnoty, która zawiązała się tam przed pięcioma tysiącami laty. Nil i oaza życia, to mój obraz wewnętrznego Kościoła naszej cywilizacji chrześcijańskiej trzeciego tysiąclecia. A rzeczy te pragniemy dzisiaj przenieść w następne generacje, to sobie uświadamiam wyraźnie szczególnie teraz, kiedy ujrzałem proroka na pustyni Judzkiej. W liturgii, którą sprawuję w Rzymie teraz, już po powrocie z Hurghady i Kairu, słyszeliśmy przed momentem o tym, jak Zachariasz ma widzenie Anioła. W rezultacie jego syn, Jan Chrzciciel rodzi się wręcz jakby poza grzechem pierwszych rodziców. I my w Kościele jesteśmy rodzeni nieustannie, każdy z nas, a dzieje się to od chrztu świętego. Kochani, jesteśmy zdeponowani wewnątrz Kościoła, który rodząc nas do życia w łasce, staje się w końcu naszą matką. I za to mu chwała. W Kościele zbawiamy się, kontynuujemy modlitwę naszych rodziców. Czyńmy w tej wspólnocie co tylko możliwe, żeby nie stracić spotkania z Panem. Gdy nie zdążamy ku odwadze mówienia prawdy, zmierzamy do perwersji nierzadko. Kto nie posiada Boga, nie posiądzie prawdy. Tutaj przychodzi ból, ale w tej wspólnocie jesteśmy radością, kształtujemy naszą piękną świadomość, służymy w miłości. Obyśmy tu i teraz nie utracili teraźniejszej ‘błogosławionej miary’ spotkania z Panem.

Zamiast wstepu…Czy mozemy sobie zaufac? Wplywamy na losy ludzi, ale czy tak zawsze powinno byc.Bo oni zerszta chciaciliby byc niezalezni od naszego losu. Tylko niektorzy wybieraja droge wlasnych decyzji, ktore najczesciej koncza sie niepowodzeniem. W koncu wszyscy umieramy. I ode mnie odeszly nacje, ja osobiscie pozostaje nieznanym, to moze lepiej. Ale chcalbym w tej epoce wskazywac drogi wyjscia z impasow codziennosci. Nie jest moim celem przyspieszanie ludzkich wyborow, ani tez wplywanie na indywidualne losy. Bynajmniej nie przestaje obwiniac sie za trzymanie sie spolecznego , nierzadko egoistycznego ogonka. Od wieku dziewietnastego istnieja nowe prawa spoleczne, mowi sie teraz o przyspieszeniu spolecznym, gospodarczym, o tym wczesniej nie bylo mowy. Inna rzecz czy to przyspieszenie nie powoduje szybszej smierci ludzi. Dzisiaj mamy postawy: atrakcyjny partner, dobry ojciec, moja wlasna decyzja. Jas am postawilem na wspolprace laski Bozej i osobiste doskonalenie sie (vel zniszczenie). Czy dla naszej kutury kreacjonizm jednostki, jej rozwoj dynamiczny staje sie ostatnia a pozytywna cecha kultury naszej cywilizacji. Popatrzcie na granice francusko-wloska teraz? Uciekinierzy wloscy odchodza od wartosci moralnych, ktorym my przytakujemy. Zwroccie uwage na obecne przyspieszenie zycia ludzi do oazy, jestem w Hurghadzie, sa tutaj rowniez Polacy, jest polska telewizja, Egipcjanie mowia biegle w jezyku polskim. Mamy przyklad zycia w dzisiejszych miastach. Powolnosc demokracji wplywa czy tez odbija sie na wzroscie ekonomii. Mamy szybkie polityczne decyzje, polityczne opodatkowanie, przyjecie nowych systemow. Jako Polacy czy przyczynimy sie do wzrostu nowego spoleczenstwa, czy raczej do jego umierania. Przyspieszamy prawa i obowiazki obywatelskie, kiedys zdaje mi sie bylismy w tej kwestii w ogonku postaw obywatelskich. Kochani!, co wybieramy? Wlosi odchodza od wiary rodzicielskiej. Mowia czy tez pisza: nie potrzebujemy tego! Uciekaja z Italii, kazdy chce zyc! A kobieta spycha te wszystkie prawa ludzkie na barki jednostek. I mnie nikt nie wierzy, postawilismy na demokracje taka a nie inna, taka jaka jest. Od naszej swiadomosci zawisl dobrobyt cywilizacji trzeciego tysiaclecia. Kobiety polskie, a gdzie jest generacyjna sprawiedliwosc. Wy ja przerzucacie na inny czas, na szczesliwy swiat jutra. Chcialbym stworzyc w mym zyciu najwspnialszy obraz papieza! W przeszlosci juz czynilem takie proby opisania zycia kilku wybranych Namiestnikow Chrystusa na ziemi. Osobiscie powiem, krol Juan Carlos abdykowal w Hiszpanii na rzecz Filipa, swego syna. Wydaje sie ze w ten sposob jakby uratowal nas, mnie na pewno, od haniebnego losu znajdowania sie w szponach dalekosieznych przeznaczen generacyjnych. Obecna sztuka jest apelem o obrone ludzkiego sumienia. Narody tracac pamiec traca sumienie.

Stanislaw Barszczak, Excellence is no act but habit,

 I am convinced that ‘virtue ethics’ by Alisdair MacIntyre, Scottish contemporary thinker, does not give clear guidance to be moral, in terms of how we work, what we should do. Character not actions, happiness depends on ourselves. The traditional ethics we gave incorrect sterilization. I would like to try to describe the genesis of this situation. This is the first impression: I am not moral. But if only I owned a such an impression. Why do good people have to be divided by politics and religion. Now nature can not be identified with deeds. Instrumental dignity. What else is the nature, the other are deeds. And our happiness depends on if you are only on ourselves, it is accepted in advance, and thus already formed (habits). And we should be asking: who am I, who should become, where I come from. For we are what- I say, we do. So, centuries ethics lost the way to an embarrassing ethics of our times. Virtue ethics the principle: be honest is do not lie. Now be honest, perfection means not work, but follow-shaped, permanent procedure. Excellence is no act but habit. We work for a happiness. It is true that we bring values by the Stagiryte, namely applying for life with people in friendship, open to the community, implementing strong values. However, these are created the embarrassing situations. Morality is based on achieving specific happiness (eudaimonia, fittingnees). Today we think of people according to the virtues or vices. We require leaders, our leaders that they were virtuous. And as politicians responsible for our current situation. Weakness of attitude reveals at this time also weakness of character. Some flaws make people great, on the basis of their flaws do they career. Another time distributed sometimes stupid opinion. In this context, also the concept of a great community (big society) portrayed by David Cameron. In a culture is spreading now programs based on the lack of virtues (cf. Big Brothers). There is criticism of precious people for their waste, for a stingness others now. Currently we are in the grip of a way of honesty and loyalty, values in our time which are taken in one way or another by no means, they ones do not help us to act morally. We do not have institutions that defend the man, from time to time just flows out some wise man on the surface of the civilization of mankind of the third millennium otherwise. Sweet exception. The Catholic Church, not to speak of others, leave us alone, placing on the shoulders of Christ the entire man and his human heritage. They are issued attitudes and other behaviors, learning environment based solely on functions (see, classroom). Let me say at this point even of genocide, the victims of terrorism, the only legal and illegal universalizations, by filling the gaps in careers, rationalization of widespread belief, till to the expansion of some close-ups and to specific issues, stimulating attitudes, the evangelization of culture. You see, John Paul II, the public career of this pope. Philosophers dissociate themselves from such moral solutions. Elizabeth Anscombe does not intend to cultivate morality as a duty, as one or another obligation. Alisdair MacIntyre, a Scottish thinker evokes in our days beliefs and choices. He draws our attention to the matter, the essence of choice, accepted standards. But the choice reveals no character, but identity. The Thinker reveals three reasons for lightening current situation: 1) take into consideration the question of whether our particular practice is indeed justified: and this in the context of obligation, duty, power, force up; 2) take into consideration our social life, it is social relations, the role of mother, father, election by fault; 3) take into account economic life choices made by entrepreneurs, etc. Today, the choice is a feature, you need to take into account relevant bonds. Life is sorted, there are sports clubs, parishes, lots of autonomy, moreover, we open to the volatility standards, the permissions for different models or patterns of thinking. Gorbachev’s perestroika was characterized by new thinking. In this context, we can tell about the time (now was the time to act so and so), by imposing penalty, lifting an abortion and other life situations, forms of public debate, in our daily interventions in the form of a permanent procedure (see, habits). The task for us: we have to be with others in their questioning. We need to help people articulate their issues. Today, we speak in the language of choice, we see people in their specific situations, in a drastic situation when, for example, they work in the crematorium. And so we have to abandon something, here are a sovereign power over them, we speak. We have to take into account the type of separation, more and more disseminated situation, there is also a corruption situation. Taking into account these various elements, the situation is called differentiation. What about people who hate. Well. I refer them to the Bible, which is the inspired (the Church says) is made in terms “used by God,” to bring us closer to each other. This book makes us contemporary with Jesus. There is the question of local friendship also. Here is “God’s plan is working, yours not.” Today a doubt is not the opposite of faith, but her element. What’s more we are able to unite faith and doubt (P. Tillich). We want to be understood. Although we have not we appropriate new thinking, we but descend from the pulpit taking- see- the next twenty years of our life to God, we are not consistent in revealing the truth. Politics, is the work of human hands, note here yet. T. Jefferson claimed, the same law, it is the same obvious. Today we shall debate on the existence of rights (ang. existence of the Rights), in the face of rights by Alan Gewirth and Scottish thinker A. MacIntyre taking their criticism. Here is where we intend to justify the universal principles, it comes particularity (membership). What could be the motivation here. Loyalty, could not. It should act according to the rules adopted in the community. I would like to clear this maxim constantly: peace is to rescue, a simple concept peace it is to save. The beauty will save the world. In this era we still have a just peace is built a new solidarity. Though, and in our days and years we have been conflicts and claims for progress,  to prevent social rebellion. Although not zoom most decisive moment. The act must be free, and purposeful. Here, a relationship is valid. There must be freedom of well-being as good one’s (freedom of well-being). This need is something other than ownership rights. Today there is a problem: whether the right exists. It is one thing: ‘have the right’ and another ‘there is the right’. These situations as the need for free speech and the need for water. Friedrich Nietzsche said that the beginning of good and evil is a bad conscience, will of power. We create a master morality and slave morality. The first is based on a system, more capable is to be proud; the last growing resentment, it is the increase of hidden feelings, often envy and hatred. Christianity evokes the morality of duty (see, in duty). This is a solution whose the example made Jesus. But you have to open faithful to this new morality (cf.. Parable of the ten lepers), which is constantly looking for sources of the Second Vatican Council in resolutions of the last century. In this context, it seems a bad conscience is a lack of a generational good, I ponder, and his retraction to the margins of social life. We need to see it. So we agree on the fact that today you have rights and stabilize them. I last secret for you dear readers of my blog on the internet. I would like to tell you about my speech, of language. So, we know that religious language is symbolic, it can not be taken literally, it is something more than sticking to specific words. Who does not want to hear has to speak, Elfriede Jelinek, Nobel Prize winner had spoken. I’m not heeded. “I am a father, who is the mother of my tongue,” she said. I operate in speaking my beloved Polish language, and not only one’s, because I also had painstakingly learned a few modern languages ​​of the world. But I’m lost for words, E. Jelinek said. Because often what I said, it’s unbelievable. I say what is forgotten from the beginning. Speech, speaking – I do not do it! My mind is hazy, like a lantern that … can not help anyone. Is too late to rescue. Millions allow close to it, but not me, says E. Jelinek. My speech was infancy, as I met her. And it has now become a big. With me growing small, I serve life. I am a prisoner of my speech. A sort of the sidelines, here there is a situation as the principle of ‘burnt’ in the game of football. I am a prisoner, but I stay, my place outside. I’m disheveled, my situation before hairstyles. Here’s something life stopped. And that’s why it can be described. But I do not have time to curb speech, stop her (in German, Sprache). Breath louder. Breath on the ground without a foundation. Speaking as a protector, she “intends to bite me.” Language is turning against me. And it is not arbitrary way. Language walks away from me, screaming in the night, always busy, screaming in my solitude. I’m staying. You have become a language that went away from me, tell Elfriede Jelinek. And this is not the way! When I’m on the side (called. Sidelined), the language is without land. My speaking! E. Jelinek throws mooring ropes on the glory of my speech, which had found on the unpleasant way. As a hit, it became unclear. Here futility, vacuum, emptiness. Meaninglessness is the way now. I remain on the sidelines right now. A pity. (Cf. Nobel lecture by E. Jelinek). Respect for the language, speech, is also respect for my country. Dear language defends my patriotism. But I have a problem with patriotism. Here I recall this problem in connection the selection of a kind of morality with. Obviously, it is important and the content and nature of moral behavior. But in the face of Christian morality we put the problem now or alternative liberal morality! The Liberal sticks to his own addiction; Here lack of relevant sources, counts single-own dedication. The Patriot notes further the interests, opens up on what personal. When adapts to the particular community, but detached from the life of this community, I do not have reason for being moral. A prerequisite for morality – a belonging to the community. Liberalism opens on loss of social relationships. It is claimed morality is very important. But the morality of some ideal conditions must be taken into account. Morality teaches the application of moral principles become genuine when liberate themselves from the particularity and accept non-personal position. To act morally, is to act in accordance with these impersonal courts. The moral position requires neutrality. Liberalism says: patriotism is not a virtue. Examples of liberal theories: deontology (the study of duty), utilitarianism and consequentialism, contractionalism (theory of contract, Rawls). To judge from the position of morality, is to judge impersonally (impartially), regardless of my interests and affects social position. Liberal operates detached from its interests- and it is a necessary condition for moral freedom- he says. My interests detached from me. Liberal morality allows for unlimited social critique of the status quo, even in terms of rejection of the current government. And by the way I will say that the presidential elections in Poland, 2015 showed controversial, because half the battle of democracy. Selected candidates, they received nearly in half the votes, I do not remember such a situation in our days. If this is the victory controversial, this is already a victory to measure eras. I continue my question. But otherwise it is in patriotism. Patriotism is act personally. The patriotism exhibited at individual devotion and self-sacrifice. A good soldier can not be a liberal. Embarrassing ethics A. MacIntyre, his virtue ethics is not a clear guidance to morality, no clearly teaches how to act. Although it evokes righteous judgments by Stagiryte and Aquinate. You have to open up to finality of Christ in a pluralistic society. Jesus- the word of God made flesh. Man found peace at last. I would observe women asking now: to death, what is your relationship? We tell ourselves about it yet. God is perfect good. “You have to be good to be a slave.” A living relationship with Jesus, is a gift. God the Father we find when we walk with Jesus in the Holy Spirit. And it is in this relationship becomes free. However, there are concerns epochal, man is faced with anguish (cf. F. Dostoyevsky), it is possible to have a personal integration to reconcile with each other, be all in solidarity (old Zossima in The Brothers Karamazov). Do we believe that something is true? At this point, dishonesty is undesirable. The identification with the suffering mystically revealed character of God. Accept suffering, achieve atonement. It’s not so much about accepting the truth, how much of that is true now. What about people who were not righteous in due time, before Christ. We accept the time of Christ. The truth applied to the whole world, best applicable to. That’s what we said, this is a great dramaturgy of civilization beginning of the new millennium. God was not selected to the people they were alone, but to learn to accept each other and infinitely to love neighbor. Dear readers, this is my best time I spent with you.

Stanislaw Barszczak, Excellence is no act but habit,

 

 I am convinced that ‘virtue ethics’ by Alisdair MacIntyre, Scottish contemporary thinker, does not give clear guidance to be moral, in terms of how we work, what we should do. Character not actions, happiness depends on ourselves. The traditional ethics we gave incorrect sterilization. I would like to try to describe the genesis of this situation. This is the first impression: I am not moral. But if only I owned a such an impression. Why do good people have to be divided by politics and religion. Now nature can not be identified with deeds. Instrumental dignity. What else is the nature, the other are deeds. And our happiness depends on if you are only on ourselves, it is accepted in advance, and thus already formed (habits). And we should be asking: who am I, who should become, where I come from. For we are what- I say, we do. So, centuries ethics lost the way to an embarrassing ethics of our times. Virtue ethics the principle: be honest is do not lie. Now be honest, perfection means not work, but follow-shaped, permanent procedure. Excellence is no act but habit. We work for a happiness. It is true that we bring values by the Stagiryte, namely applying for life with people in friendship, open to the community, implementing strong values. However, these are created the embarrassing situations. Morality is based on achieving specific happiness (eudaimonia, fittingnees). Today we think of people according to the virtues or vices. We require leaders, our leaders that they were virtuous. And as politicians responsible for our current situation. Weakness of attitude reveals at this time also weakness of character. Some flaws make people great, on the basis of their flaws do they career. Another time distributed sometimes stupid opinion. In this context, also the concept of a great community (big society) portrayed by David Cameron. In a culture is spreading now programs based on the lack of virtues (cf. Big Brothers). There is criticism of precious people for their waste, for a stingness others now. Currently we are in the grip of a way of honesty and loyalty, values in our time which are taken in one way or another by no means, they ones do not help us to act morally. We do not have institutions that defend the man, from time to time just flows out some wise man on the surface of the civilization of mankind of the third millennium otherwise. Sweet exception. The Catholic Church, not to speak of others, leave us alone, placing on the shoulders of Christ the entire man and his human heritage. They are issued attitudes and other behaviors, learning environment based solely on functions (see, classroom). Let me say at this point even of genocide, the victims of terrorism, the only legal and illegal universalizations, by filling the gaps in careers, rationalization of widespread belief, till to the expansion of some close-ups and to specific issues, stimulating attitudes, the evangelization of culture. You see, John Paul II, the public career of this pope. Philosophers dissociate themselves from such moral solutions. Elizabeth Anscombe does not intend to cultivate morality as a duty, as one or another obligation. Alisdair MacIntyre, a Scottish thinker evokes in our days beliefs and choices. He draws our attention to the matter, the essence of choice, accepted standards. But the choice reveals no character, but identity. The Thinker reveals three reasons for lightening current situation: 1) take into consideration the question of whether our particular practice is indeed justified: and this in the context of obligation, duty, power, force up; 2) take into consideration our social life, it is social relations, the role of mother, father, election by fault; 3) take into account economic life choices made by entrepreneurs, etc. Today, the choice is a feature, you need to take into account relevant bonds. Life is sorted, there are sports clubs, parishes, lots of autonomy, moreover, we open to the volatility standards, the permissions for different models or patterns of thinking. Gorbachev’s perestroika was characterized by new thinking. In this context, we can tell about the time (now was the time to act so and so), by imposing penalty, lifting an abortion and other life situations, forms of public debate, in our daily interventions in the form of a permanent procedure (see, Habits).

The task for us: we have to be with others in their questioning. We need to help people articulate their issues. Today, we speak in the language of choice, we see people in their specific situations, in a drastic situation when, for example, they work in the crematorium.

And so we have to abandon something, here are a sovereign power over them, we speak. We have to take into account the type of separation, more and more disseminated situation, there is also a corruption situation. Taking into account these various elements, the situation is called differentiation. What about people who hate. Well. I refer them to the Bible, which is the inspired (the Church says) is made in terms “used by God,” to bring us closer to each other. This book makes us contemporary with Jesus. There is the question of local friendship also. Here is “God’s plan is working, yours not.” Today a doubt is not the opposite of faith, but her element. What’s more we are able to unite faith and doubt (P. Tillich).

 

We want to be understood. Although we have not we appropriate new thinking, we but descend from the pulpit taking- see- the next twenty years of our life to God, we are not consistent in revealing the truth. Politics, is the work of human hands, note here yet.

T. Jefferson claimed, the same law, it is the same obvious. Today we shall debate on the existence of rights (ang. existence of the Rights), in the face of rights by Alan Gewirth and Scottish thinker A. MacIntyre taking their criticism. Here is where we intend to justify the universal principles, it comes particularity (membership). What could be the motivation here. Loyalty, could not. It should act according to the rules adopted in the community.

 

I would like to clear this maxim constantly: peace is to rescue, a simple concept peace it is to save. The beauty will save the world. In this era we still have a just peace is built a new solidarity. Though, and in our days and years we have been conflicts and claims for progress,  to prevent social rebellion. Although not zoom most decisive moment. The act must be free, and purposeful. Here, a relationship is valid. There must be freedom of well-being as good one’s (freedom of well-being). This need is something other than ownership rights. Today there is a problem: whether the right exists. It is one thing: ‘have the right’ and another ‘there is the right’. These situations as the need for free speech and the need for water. Friedrich Nietzsche said that the beginning of good and evil is a bad conscience, will of power. We create a master morality and slave morality. The first is based on a system, more capable is to be proud; the last growing resentment, it is the increase of hidden feelings, often envy and hatred. Christianity evokes the morality of duty (see, in duty). This is a solution whose the example made Jesus. But you have to open faithful to this new morality (cf.. Parable of the ten lepers), which is constantly looking for sources of the Second Vatican Council in resolutions of the last century. In this context, it seems a bad conscience is a lack of a generational good, I ponder, and his retraction to the margins of social life. We need to see it. So we agree on the fact that today you have rights and stabilize them.

 

I last secret for you dear readers of my blog on the internet. I would like to tell you about my speech, of language. So, we know that religious language is symbolic, it can not be taken literally, it is something more than sticking to specific words. Who does not want to hear has to speak, Elfriede Jelinek, Nobel Prize winner had spoken. I’m not heeded. “I am a father, who is the mother of my tongue,” she said. I operate in speaking my beloved Polish language, and not only one’s, because I also had painstakingly learned a few modern languages ​​of the world. But I’m lost for words, E. Jelinek said. Because often what I said, it’s unbelievable. I say what is forgotten from the beginning. Speech, speaking – I do not do it! My mind is hazy, like a lantern that … can not help anyone. Is too late to rescue. Millions allow close to it, but not me, says E. Jelinek. My speech was infancy, as I met her. And it has now become a big. With me growing small, I serve life. I am a prisoner of my speech. A sort of the sidelines, here there is a situation as the principle of ‘burnt’ in the game of football. I am a prisoner, but I stay, my place outside. I’m disheveled, my situation before hairstyles. Here’s something life stopped. And that’s why it can be described. But I do not have time to curb speech, stop her (German, Sprache). Breath louder. Breath on the ground without a foundation. Speaking as a protector, she “intends to bite me.” Language is turning against me. And it is not arbitrary way. Language walks away from me, screaming in the night, always busy, screaming in my solitude. I’m staying. You have become a language that went away from me, tell Elfriede Jelinek. And this is not the way! When I’m on the side (called. Sidelined), the language is without land. My speaking! E. Jelinek throws mooring ropes on the glory of my speech, which had found on the unpleasant way. As a hit, it became unclear. Here futility, vacuum, emptiness. Meaninglessness is the way now. I remain on the sidelines right now. A pity. (Cf. Nobel lecture by E. Jelinek).

Stanisław Barszczak,  Jaki Bóg jest, który zbawia,

 Jestem przekonany, że etyka cnót w ujęciu szkockiego współczesnego myśliciela, Alisdaire’a MacIntyre’a nie daje jasnego kierownictwa w kwestii jak mamy działać, co mamy czynić. Tradycyjną etykę poddaliśmy błędnej sterylizacji. Chciałbym w tym miejscu spróbować nakreślić genezę takiej sytuacji. To pierwsze wrażenie, że nie jestem moralny. Ale czy tylko ja posiadłem takie wrażenie. Dlaczego dobrzy ludzie mają być podzieleni przez polityków i religię Otóż charakter nie da się utożsamić z czynami. Instrumentalna godność. Czym innym jest charakter, a czym innym są czyny. A nasze, obecne szczęście zależy jakby li tylko od nas samych, to jest od przyjętego z góry, a więc już ukształtowanego, trwałego postępowania (habit). A powinniśmy się pytać: kim jestem, kim powinienem stać się, skąd przychodzę. Albowiem jesteśmy tym co-powiem, czynimy. Etyka wieków straciła drogę  na rzecz kłopotliwej etyki naszych czasów. Etyka cnót foruje bowiem zasadę: bądź uczciwy, znaczy nie kłam. Teraz być uczciwym, doskonałość znaczy nie działać, ale kierować się ukształtowanym, trwałym postępowaniem(excellence is no act but habit). Mamy działać dla specyficznego szczęścia (happiness). Co prawda przywołujemy wartości Stagiryty, mianowicie ubiegania się o życie z ludźmi w przyjaźni, otwierania się na wspólnotę, realizowania silnych wartości. Powstają jednak wspomniane przeze mnie kłopotliwe sytuacje. Moralność polega na osiąganiu specyficznego szczęścia( eudajmonia, fittingnees). Dzisiaj sądzimy ludzi według cnót lub wad. Wymagamy od liderów, przywódców naszych, żeby byli cnotliwi (virtious). A jak politycy odpowiadają aktualnie na nasze sytuacje. Słabość postaw odsłania w tym czasie zarazem słabość charakteru. Panuje głupawa opinia. Niektóre wady czynią ludzi wielkimi, w oparciu o swe wady  robią oni kariery. Innym razem rozpowszechniana bywa głupia opinia.W tym kontekście jawi się także koncepcja wielkiej społeczności(big society) przedstawiana przez Davida Camerona. W kulturze rozpowszechnia się teraz programy oparte na braku cnót (por. Big Brothers). Obecnie pozostajemy w kleszczach niejako uczciwości i lojalności, wartości które w naszych czasach, podejmowane w taki czy inny sposób bynajmniej nie pomagają nam działać moralnie. Nie mamy instytucji, które broniłyby człowieka, od czasu do czasu tylko wypłynie jakiś mądry człowiek na powierzchnię cywilizacji trzeciego skądinąd tysiąclecia ludzkości. Kościół Katolicki, już nie mówię o innych, pozostawia nas samych, składając na barki Chrystusowe człowiecze a ludzkie jego dziedzictwo. Ferowane są takie a nie inne zachowania, środowisko edukacyjne oparte jedynie na funkcjach (ang. classroom). Pozwólcie mi powiedzieć w tym miejscu wręcz o ludobójstwach, ofiarach terroryzmu, jedynych i bezprawnych uniwersalizacjach prawnych, o wypełnianiu luk w karierach, o powszechnej racjonalizacji przekonań, o rozszerzaniu pewnych zbliżeń do konkretnych spraw, stymulowaniu postaw, ewangelizacji kultury. Publiczna kariera papieży. Filozofowie odcinają się od takich rozwiązań moralnych. Elżbieta Anscombe nie zamierza uprawiać moralności jako duty, jako takiego czy innego obowiązku. Alisdair MacIntyre, szkocki myśliciel przywołuje w naszych czasach wierzenia i wybory. Zwraca naszą uwagę na materię, istotę wyboru, przyjmowane standardy. Ale wybór odsłania nie charakter, lecz tożsamość. Myśliciel odsłania trzy powody dla rozjaśniania obecnej  sytuacji: 1) bierzemy pod rozważenie kwestię, czy nasze konkretne postępowanie jest w rzeczy samej usprawiedliwione: a to w kontekście obowiązku, powinności, mocy obowiązującej, zrewanżowania się; 2) bierzemy pod rozważenie nasze życie socjalne, to jest relacje społeczne, rolę matki, ojca, wybory przez błąd (fault); 3) bierzemy pod uwagę ekonomiczne życie, to jest wybory czynione przez przedsiębiorców itp. Dzisiaj wybór jest cechą znamienną, trzeba wziąć pod uwagę istotne więzy. Życie jest posegregowane, istnieją kluby sportowe, parafie, partie z autonomią, nadto otwieramy się na zmienność norm, przyzwoleń, na różne modele czy wzory myślenia. Pierestrojkę Gorbaczowa cechowało nowe myślenie. W tym kontekście możemy powiedzieć jeszcze o czasie (oto nadszedł czas aby działać tak i tak), o wymierzaniu karu, o aborcji, innych sytuacjach życia, formach publicznej debaty, naszej codziennej interwencji w formie trwałego postępowania (ang. habits). Zadanie dla nas: mamy być z innymi w ich zapytaniach. Musimy pomóc ludziom wyartykułować ich kwestie. Dzisiaj mówimy w języku wyboru, zauważamy ludzi w ich konkretnych sytuacjach, w drastycznej sytuacji gdy na przykład pracują w krematorium. Musimy czegoś zaniechać, oto jakaś suwerenna władza nad nimi. Musimy wziąć pod uwagę rodzaj separacji, bardziej czy więcej upowszechniona sytuacja, pojawia się sytuacja korupcji. Branie pod uwagę tych poszczególnych elementów sytuacji nazywamy dyferencjacją. Co z ludźmi którzy nienawidzą. Dobrze nie będzie. Ale odsyłam ich do biblii, która jako zainspirowana, natchniona (mówi Kościół) jest „wykorzystana, uzyta przez Boga,” by nas zbliżyć do siebie. Ta księga czyni nas współczesnych (contemporary) z Jezusem. Pojawia się kwestia lokalnej przyjaźni. Oto „Boga plan działa, twój nie.” Obecnie wątpienie nie jest przeciwieństwem wiary, lecz jej elementem. Co więcej jesteśmy zdolni zjednoczyć wiarę i wątpienie (P. Tillich). Chcemy być zrozumiani. Jakkolwiek nie posiadamy nowego myślenia, schodzimy z współczesnej ambony nierzadko, podejmując-powiedzmy- kolejne dwadzieścia lat życia dla Boga, nie jesteśmy konsekwentni w odsłanianiu prawdy. Polityka, to dzieło rąk człowieka. T. Jefferson twierdził: samo prawo, to jest sama oczywistość. Dzisiaj podejmuje się debatę nad istnieniem praw (ang. existence of the Rights), w obliczu obrony praw (Alan Gewirth) szkocki myśliciel A. MacIntyre podejmuje się ich krytyki. Oto kiedy zamierzamy uzasadnić uniwersalne zasady, to wychodzi partykularność (członkowstwo). Jaka tutaj mogłaby być motywacja. Lojalność. Należy działać zgodnie z zasadami przyjmowanymi w danej wspólnocie. Chciałbym tę maksymę rozjaśniać wam nieustannie: proste pojęcie pokoju jest do uratowania. Piękno zbawi świat. W tej epoce mamy jeszcze sprawiedliwy pokój, jest budowana nowa solidarność. Choć i za naszych dni i lat były konflikty i pretensje dla postępu. Na nic zrywy protestu- żeby nie dopuścić socjalnego buntu. Jakkolwiek wolno przybliżać najbardziej decydujący moment. Czyn musi być wolny, i celowy. Tutaj ważna relacja. Musi zaistnieć wolność bytu jako dobrego (freedom of well-being). Ta potrzeba jest czym innym aniżeli posiadanie praw. Dzisiaj pojawia się problem: czy prawo istnieje (exist). Czym innym jest: ‘mieć prawo,’ a czym innym ‘istnieje takie a nie inne prawo’. To sytuacje jak potrzeba wolnego mówienia a potrzeba wody. Friedrich Nietzsche mówił, iż początkiem dobra i zła jest zła świadomość, wola mocy (ang. will of power). Stwarzamy moralność mistrza (pana) i moralność niewolniczą. Ta pierwsza bazuje na systemie, bardziej zdolnym znaczy być dumnym; ostatnia rośnie z resentymentem, to jest z wzrostem skrywanych uczuć, nierzadko zazdrości i nienawiści. Chrześcijaństwo przywołuje moralność w powinności (ang. in duty). To jest rozwiązanie, którego przykład dał nam Jezus. Ale trzeba wiernego otwarcia na tę nową moralność (por. przypowieść o dziesięciu trędowatych), której źródeł poszukujemy nieustannie w uchwałach Soboru Watykańskiego z ubiegłego stulecia. W tym kontekście wydaje się, że zła świadomość, to brak dobra pokoleniowego i odsunięcie go na margines socjalnego życia. Musimy to widzieć. Tak więc zgadzamy się co do tego, że i dzisiaj trzeba praw i ugruntowywania ich. Mam ostatni sekret dla was kochani Czytelnicy mojego blogu w internecie. Chciałbym powiedzieć wam o mojej mowie, o języku. Skądinąd wiemy, iż język religii jest symboliczny, nie może być brany literalnie, to jest coś więcej jak trzymanie się konkretnych słów. Kto nie chce słyszeć musi mówić (Elfriede Jelinek, laureatka nagrody Nobla). Nie jestem uważny (ang. heeded). „Jestem ojcem, który jest matką mojego języka.”Mówię, operuję w mowie moim kochanym językiem polskim, i nie tylko, bo także z mozołem nauczyłem się kilku współczesnych języków świata. Ale jestem stracony dla słów. Bo nierzadko to, co powiedziałem, to niewiarygodne. Mówię co jest zapomniane od początku. Mowa (ang. speaking)- nie robię tego! Mój umysł jest zamglony, jak latarnia która… nie może nikomu pomóc. Za późno. Miliony pozwalają zamknąć się na to, ale nie ja, mówi E. Jelinek. Moja mowa była dziecięctwem, jak ją poznałam. A teraz stała się olbrzymią (ang. big). Ze mną rośnie małe (ang. small), służę życiu. Jestem więźniem mojej mowy. Jestem jakby na uboczu, oto pojawia się sytuacja „spalonego”, jak w grze w piłkę. Jestem więźniem, ale zostaję, moje miejsce na zewnątrz. Jestem rozczochrana, moja sytuacja przed uczesaniem. Oto coś życie zatrzymało. I dlatego to można opisać. Ale nie mam czasu ukrócić mowy, powstrzymać jej (niem. Sprache). Oddech coraz głośniejszy. Oddech na ziemi bez gruntu. Mowa jako protektor, ona „zamierza mnie ugryźć.” Język zwraca się przeciwko mnie. I to jest nie arbitralna droga. Język odchodzi ode mnie, krzyczy w nocy, zawsze zajęty, krzyczy w mojej samotności. Ja zostaję. Stałeś się językiem, który ode mnie odszedł, powie Elfride Jelinek. A to nie jest droga! Kiedy ja jestem z boku (ang. sidelined), to język jest bez gruntu. Moja mowo! E. Jelinek rzuca liny cumownicze ku sławie mojej mowy, która znalazła się na niemiłej drodze. Jako uderzona, stała się niejasna. Oto daremność, próżnia, pustka, bezsensowność jest drogą teraz. Pozostaję na uboczu teraz. A szkoda. (por. wykład Noblowski) Szacunek dla języka, mowy, to również szacunek dla mojej ojczyzny. Kochany język broni mojego patriotyzmu. Ale mam problem z patriotyzmem. Tutaj przywołuję ten problem w związku z wyborem rodzaju moralności. Rzecz oczywista, istotna jest i treść i natura moralnego postępowania. Ale w obliczu chrześcijańskiej moralności stawiamy problem teraz: liberalna czy alternatywna moralność! Liberał trzyma się własnego poświęcania się; tutaj brak istotnych źródeł , liczy się jedno-własne poświęcenie. Patriota zauważa dalsze interesy, otwiera się na to, co osobowe. Gdy przystosowuję się do partykularnej społeczności, ale oderwany od życia tej wspólnoty, nie posiadam racji dla bycia moralnym. Wstępny warunek dla moralności –przynależność do wspólnoty. Liberalizm otwiera na zanik socjalnych związków. Twierdzi się moralność jest istotna. Ale w moralności pewne idealne warunki trzeba wziąć pod uwagę. Moralność uczy, aplikacja moralnych zasad staje się czymś wrodzonym (genuine), gdy wyzwalam się od partykularności i przyjmuję nieosobowe stanowisko. Działać moralnie, to działać w zgodzie z tymi nieosobowymi sądami. Moralne stanowisko wymaga neutralności. Liberalizm twierdzi: patriotyzm nie jest cnotą. Przykłady liberalnych teorii: deontologia (nauka o powinności), konsekwencjalizm i utylitaryzm, kontrakcjonalizm (teoria umowy, Rawls). Sądzić ze stanowiska moralności, znaczy sądzić nieosobowo (impartially), niezależnie od moich interesów, afektów i społecznych pozycji. Liberał działa oderwany od jego interesów- i to jest konieczny warunek dla moralnej wolności- on twierdzi. Moje interesy oderwane ode mnie. Liberalna moralność pozwala na nieograniczoną krytykę społecznego status quo, nawet w kwestii odrzucania nowego rządu (current goverment). A tak na marginesie powiem, że prezydenckie wybory 2015 pokazały kontrowersyjne, bo połowiczne zwycięstwo demokracji. Wybrani kandydaci otrzymali prawie po połowie głosów, nie pamiętam takiej sytuacji za naszych dni. Jeśli to jest zwycięstwo kontrowersyjne, to już jest to zwycięstwo na miarę epok. Kontynuuję moją kwestię. Ale inaczej jest w patriotyzmie. Patriotyzm, to działać osobowo. W patriotyzmie wystawiamy się na indywidualne oddanie i poświęcanie się. Dobry żołnierz nie może być liberałem. Kłopotliwa etyka A. MacIntyre’a, jego etyka cnót nie stanowi jasnego przewodnika w moralności, nie uczy wyraźnie jak działać. Jakkolwiek przywołuje sprawiedliwe sądy Stagiryty i Aquinaty. Trzeba otworzyć się na finalność Chrystusową w pluralistycznym społeczeństwie. Jezus- słowo Boga stało się ciałem (ang.made flesh). Człowiek znalazł pokój wreszcie. Do kobiet zwróciłbym się teraz z zapytaniem: jaka jest wasza relacja do śmierci? Bóg jest brylantowym dobrem (ang. perfect good). „Trzeba być dobrym, żeby być niewolnikiem.” Żywa relacja z Jezusem, to dar. Boga Ojca odkrywamy, gdy idziemy z Jezusem. I właśnie w tej relacji stajemy się wolni. Jakkolwiek pojawiają się epokowe niepokoje, człowiek staje wobec bólu, udręki, udręczenia (por. F. Dostojewski), to jednak jest możliwe mieć integrację osobową, by pojednać się wzajemnie, być cały w solidarności (starzec Zossima w Braciach Karamazowych). Czy my wierzymy, że coś jest prawdą? W tym miejscu nieuczciwość, nieszlachetność wręcz jest niepożądana. W identyfikacji z cierpieniem w mistyczny sposób odsłania się charakter Boga. Przyjąć cierpienie, osiągnąć pokutę. Chodzi nie tyle o akceptowanie prawdy, ile o to, że jest prawda teraz. Co z ludźmi, którzy nie byli sprawiedliwi w słusznym czasie, przed Chrystusem. Mamy zaakceptować czas Chrystusa. Prawda aplikowana całemu świata (ang. truth applicable to whole world). To, co tu powiedziałem, to jest wielka dramaturgia cywilizacji początku nowego tysiąclecia. Bóg nie był wybrany, aby ludzi byli sami, ale abyśmy nauczyli się siebie przyjąć i nieskończenie ukochać bliźnich. Kochani Czytelnicy, to jest mój najlepszy czas, który spędziłem z wami.