— Pieta, wielka nadzieja czlowieka–

Z ewangelii Markowej tej niedzieli przekonujemy sie o jedynym lekcewazeniu Mistrza z Nazaretu. Coz zrobic, i my nierzadko jestesmy w bledzie. Ale swiat nas uczy pogody ducha, by sie nie poddawac. Otoz w czerwcu po raz kolejny spojrzalem na Piete Michala Aniola, w Bazylice swietych Piotra i Pawla w Rzymie. Pieta- pokazuje do jakiej prawdy Maryja nas prowadzi. W tym obrazie Matki z Synem u jej nog,  jest obraz niezranienia zycia. Ostatecznie zadna nadzieja czlowieka nie zostaje unicestwiona. Jakkolwiek w Dachau wyszydzono dobro, hitlerowcy usilowali czynic dobro dalej i dalej, do jego ostatnich granic. A co z niego oni zrobili, to wiemy- karykature dobra. Socjalizm narodowy uczyl bazowac na klamstwie (niem. auf der Luge), historie falszywie opowiadac. Pieta- to jest zupelny wymiar ludzkosci, ostatniego pokoju. Maryja mówi: ‘’spójrz na mojego Syna.” A na swiecie jest wojna, dzieci chwytaja za bron. W Syrii zabito dwóch biskupów. Jakies pol roku temu ok. dwiescie uczniow w szkole stracilo zycie.  Przeciwko temu rozerwanemu swiatu powstaje Nowy Lud Bozy. Wielokulturowa wspólnota w mocy Ducha powinna otwierac sie na rysujace sie przed nami nowe zadania. Musimy nasza troske, jak tez postawione zadania, z odwaga wypelnic, z Królowa Pokoju, z nasza Pania w Praszce. Obraz wyjscia Narodu Wybranego, zniszczenie pierwszej Templum-Swiatyni, ktos nazwal te sytuacje ‘’katastrofa”, ktorej Bóg nie byl przyczyna.  To nie Bóg ale my przyczyniamy sie do katastrofy, jesli nie wstepujemy w szranki adeptow nowych cwiczen i nawrocen, do czego zapraszam.  Rzeczywista prawda przychodzi przez moc Ducha. Niestety i dzisiaj panuje przemoc, gina ludzie nie tylko w Europie. Kosciol nasz ma jeszcze dluga droge przed soba, powiedzial Kard. Lustiger. Po komunizmie czeka nas teraz dluga droga uswiecenia (niem. Heilung), mowil znany filozof Tomasz Halik. Kosciol ma jeszcze przed soba „podroz w glab”, zauwazyl Kard. R. Marks z Monachium. Teraz milosc, kochani, to nie jest uczucie, ale walka , czujnosc moralna. W tym kontekscie przemawia do mnie „Guernica” Pablo Picassa. A teraz po dwoch latach od konklawe pontyfikat Papieza Franciszka nabiera rozmachu. Ojciec swiety podejmuje smialo nowe wyzwania, zdaza w dalekie kraje. Z nowym papiezem przed nami nowa mozliwosc myslenia, dzialania. Sluzba jednosci, nieskonczone oczekiwania, mozliwosci modlitwy. Papiez Franciszek odzwierciedla fundament jednosci. Zebysmy otworzyli sie na te mozliwosci. Jezuicka tradycja skierowuje nas ku milosierdziu Boga, ktory jest bogaty w milosierdzie. Tu milosierdzie jest sila, moca (niem. Kraft). W naszym Domu Rekolekcyjnym mamy zmiane, bo bedziemy witac nowego WiceDyrektora. Chyba przychodzi on do mnie za wczesnie, nie jestem przygotowany, aby go uraczyc w pelni chrzescijanska wiara, nadzieja i miloscia. Jesli nie czynimy prawdy, nic nie przychodzi, prawda to osoba, Jezus Chrystus. Kiedy czynimy prawde, towarzyszy nam swiatlo. A wiec przed nami nowe wymagania. Ale kosciol nie jest piramida, tu jest gora, tam dol. Nie, nie. Gwarantem, fundamentem jednosci Kosciola jest papiez. Moze dzisiaj przed kims grozba smierci. Otwórzmy sie na Maryje, zaufajmy jej obrazowi zycia.  Maryja- to jest ta wielka nadzieja na zycie, Krolowa Pokoju, powiedzialbym nawet, Krolowa Blizniego. Terazniejsza prakoscielna misja Kosciola idzie przez Maryje. Z nia odslania sie olbrzymia godnosc ludzka, mamy zrozumiec Piete do konca, brata wszystkich ludzi. Od poczatku do konca we wszystkich wymiarach stwarzac chrzescijanski swiat jutra. Wreszcie trzeba nam podjac dobra droge ku przyszlosci czlowieka. Amen (autor, Stanislaw Barszczak)

Stanislaw Barszczak– Love of Jesus is to love the cross of the Lord–

Dear candidates for the faith of our Lord. Beloved brothers and sisters. Today it is also the entrance into a new month of life with Christ. In the beginning Selected Poems of Krzysztof Kamil Baczynski, polish poet, who was born on January 22, 1921, and died in the Warsaw Uprising on August 4, 1944. “Each day loving you I cry, I long for you looking, my eyes change to gray, they know, that they will not see. And out of you a bitterness flows like a quiet smoke to the sky, a day like a brittle leaf will fold and a bird, that is with a song unarmed. The prayers are crouching on me fleeting, ach, fleeting. Elementary battles, frightful, lonely. I am learning a body to memory and I know it. It looks as the soul still exists, that lies, and in me it stirs death. After the dreams’ dark surf I look for you, I burn out, my hands useless to me, like a bird, that a nest pollutes. And may be in a silence and in a suffering may be, well, when the night I threaten, the unseen. And I am as hefty as the hands, that on knights pin the bows, in which strength they do not believe. And I am such a strong man, that when words are not needed, I do not know how to create a heaven with love in my eyes. In the brook of your hair, in the river of lips, old woods like an evening dark useless crying, doomed splash. Yet in the dusk I will enfold, yet with a rose of night, and the world will pass by with a twig, a shred or a gesture, and then without a sound will stumble, with a trail will go over the eyes and I will say: by not being I am. Yet so in you swimming, carrying you reflected in pupils or on eyelashes hanging like a tear,
I will hear in you the sea chiseled silver by dolphins, in the shell of your body humming with sleep. Or in the grove, where you are a birch, with white air and milk of a day, a huge barbarian, lifting thousand of centuries. I will stream with a murmur of a grove of young trees in your branches a bird/…/ Dedication: One day — and for longing — a century, one gesture — and already march of hurricanes, one step — and so you only are into each time — a ghost waiting in dust/…/ Tired evenings rest on the mats of the sea (oh, gold thrown by handfuls over green groves!) tremble black cypresses drunk with the night as with sweet wine, they stumble like fat spiders above a languid country. The heat trembles with a fabric half seen on the windowpanes of the evening (oh, sweet heat of moments dying in the swaying of the sea, sweet heat of the arms flooding the world with scents!) Lurking stars awaiting (hidden behind ridges) demise of the sun and explosion into space with silver, into the night dense as honey, flooding eyes and lips…The quiet evening is spreading out, an unarticulated grave of thoughts. Consciousness escaping into clouded ports of the horizons, alone, the evening remains, full of puzzles, but still quiet…” (see, http://fiction-ebooks.com/_/_/482299/selected-poems-of-krzysztof-kamil-baczynski-translated-by-christopher-patkowski#TABLE_397618464) And now it is a poem by K.K.Baczynski ‘To my Parents^’ :“And so this is all you have, then. I was like the linden’s rustle; Krzysztof was the name I was given, and my body – so very little. And up to my knees in the dazzle, like the saint, I was to bear the Lord across a river of animals, sand, people, wading in earth to my knees. Why such a name for a child? Why wings shaped in this way, mother? Why a struggle, father, for such a fault? The earth wet and bloody from my tears. “He’ll bear it all,” you thought, mother: “he’ll name the pain, bring understanding, raise within me what’s fallen; o flower – you said – bloom with the fire of meanings.” Father, it’s hard at the war. You said in your longing, your pain for earth: “You’ll not know human scorn, but you’ll carry a cumbersome fame.” Why should a child need such faith, and why a legacy like a house of flames? Before twenty years have gone by, life will die in his glittering hands. And why a mind like a pine-tree, too high the crown as the cut trunk crashes? And how can the road run so straightly, when the clumsy heart is all ashes? Mother, I cannot name, the pain is too great, death strikes too powerfully from every side. Love – mother, I no longer know if it is; From far away my flared nostrils smell God. Love – what will it give birth to – hatred, streams of tears. Father, I carry my gun in my jacket; in the dark night I fight while the faiths all fade. Father – like you – apart from freedom maybe nothing else matters, or maybe my deed. Day and night, mother, father, I’ll endure in the rifle-fire, I, soldier, poet, dust of time. I’ll go on – this have from you: I do not fear death, as I bear desires like burned roses in my arms.” (K.K. Baczynski) These were not only thoughts. Determined as he was, Krzysztof knew his poetry could not have been enough. He wished to fight. On August 24, the poet’s beloved wife Basia was wounded. She died on September 1, not knowing of her Krzysztof’s death. In many of his poems Baczyński was prophetic. In a poem “A Little Song” (‘Pioseneczka’), dated January 16, 1942, and dedicated to Basia, he wrote:“And so, leaning over the waters, we will float away to oblivion and on earth there will cry for us only our own shadows which we left behind. Thus ends the story of the most heroic Polish upsurge. Krzysztof Kamil Baczynski did not witness the end of the Uprising, he came to rest among the ruins of his own native city just as he prophesied in his verse: For us, one charge – straight up to heaven one medal only- a cross on our grave.” The war ended. Slowly Warsaw raised itself out of its shambles. Buildings, squares, streets, were re-built. Over the Old City King Sigismund reigns again as before from his lofty column.(see, http://www.sppw1944.org/index.html?http://www.sppw1944.org/poezja/baczynski_eng.html) “Today, someone says:” it is easy to be good; it is difficult to be fair,” in this context personally I would say that it is difficult to carry mercy yet!” Someone said, human is to err, and I say that to err is love. Victor Hugo wrote:”Be afraid to themselves/…/ a truly great dangers are within us /…/ It is said that European civilization has abolished slavery. That is not true. Slavery still exists, but now afflicts only the woman and called the prostitution,” the author of ‘the Cathedral of Notre Dame’ had said. “To die – it is nothing; terrible is not live.” We go to the house of Israel, we become more humane now. Saint Augustine commenting on Psalm fourth compared the Christian life to be an employee of wine press. Be an employee of a crushing plant, and know the employee of wine’s experience. We read from the Bible a Christian prayer: “Thou has given gladness in my heart. By the fruit of their corn, their wine, and oil, they are multiplied,”(Cf. Ps.4,8) In prayer that nothing happens without a struggle, a story of love. Go further in this relationship. It has to happen. The heart is deceitful above all things and beyond cure. Who can understand it? “I the Lord search the heart and examine the mind, to reward each person according to their conduct, according to what their deeds deserve.”(Jeremiah 17:9-10) The Gospel goes further. Not only do we have to be such workers in the vineyard of the Lord, but go for Christ, for him, every day, every hour. We have to open with him, for his gift is, and an invitation. In this optic it is not only be strong, but also be weak. Whoever serves me, follow Me, Jesus says. This is a basic message of the gospel: follow Jesus. This is a form of our lives. Jesus feasted with people. Feast of the people, a feast with wine tasting, to do that possibility of full human life. Lose your own life, take the life of Jesus. These human cases have every day to sanctify. You have to enter in this concern, in the certainty of Jesus. It’s not about that you have to work in the vineyard, but about the sacramental sanctification, you have to look for a Christian life always (Christian Dasein). This sanctification exposes our special relationship with Jesus. We may to be strong and weak at the same time. Do we make false clericalism? It criticizes Francis, the pope from Argentina. The faith of the babtism source comes from a higher inspiration. Love the cross beams cross by love of the Lord. From this spiritual wealth we drew at the moment of baptism. Jesus can arouse contempt, disregard for you to do this, but you could bear to love. For we also, if we are followers of Jesus Christ, we will be involved in their triumphs. But Jesus will support you in your worries always. Democracy has become strong in our country now. But we asked ourselves what we are as Christians? What it is actually our faith? This question about the identity of the Christian faith is placed firmly. The Republic of Poland fills mankind social right, and therein lies its importance now, I ponder. It’s about showing the science of society fully human. Relationship with neighbor does not boil down only to represent his neighbor, but to his call, summoning all the time. Even the war presupposes peace, that is neighbor, he’s there. In this context, Emmanuel Levinas passes through the intrigue of infinity. For selfness (resp. a conscious human life), in its passivity without beginning, the formation of identity, this authenticity, human selfness, it is still a bet, man enters into an unwritten bet on man. Here goes wager with greatness and dignity of every person (see, fran. ‘otage’, the noble game of man). Consequently today you want to justify in terms of multiplicity in ethics (fran. diversité). As of Polish Christians we have to be the followers of Christ in all things. Who wants to serve me, follow me everywhere, Jesus says, in the service of certainty. In the gospel of John, in the optical gospels, in all the gospels it is about the question: follow Jesus (see, german Nachfolger von Jesu), what often criticizes Pope Francis. I should live, should live! I wish courage here (coraggio), because the tail of life is difficult to skinning. The wisdom of Jesus means to not trust themselves. The love of Jesus be the star that leads you to him. Jesus will give you the courage, would you hated life with merit. Let’s us be always higher and higher. We need to know that Jesus loves us, to the great love. Abraham was a hundred years old, and begat Isaac. “The son of the handmaiden does not have to share the heritage of my son Isaac,” (Genesis 21,5.8-20). “Poverty is screaming, you understand.” (Psalm 33/34).  “Father willed to give us birth by the word of truth that we may be a kind of firstfruits of his creatures.”(James 1:18) Love the cross for love of the cross of the Lord! It is not so that one can say: Gone with the us already! You have to believe! And enough! Modernist world is not going for it. On the other hand you have people to invite, lest they walked by faith, lest I discovered and learned what an adventure of the spirit is. You have to open horizons in the faith, not close them. Naturally, we sometimes burdens passing years, tens of years, we carry the burdens continually. Experiencing it with me people say: Faith comes to me, like the world, which is too narrow, which gives me instructions. We take the church often only as a moral substitute in a substitute (see, German Anstatt); because morality is the most important in the Catholic faith. But this is not true. Friends depart from me, as from Job. The priest left me today, he does not believe me, he can do well. People but come to me still at night, and the night someone opened the door of mine … Personally, I could see you better these situations, I think. Friends depart from me, because I go the way of Christ, because this way the cross of Jesus, our Lord. But for this I give thanks to God. The bottom line is, the sky opens and that from there for someone to voice says: you should live, you should live! I give thanks to God for you now. “O Thou, who Art, the Omnipotence Ecclesiastes said, you are called the Creator of the Maccabees, a letter to the Ephesians is called you Freedom, Baruch you is called Infinity, the Psalms call you Wisdom and Truth, John is called the Light, Kings call you Lord, Exodus is called you Providence, the Book of the Levites – Holiness, Ezra – Justice, every creature is called you God, man is called you the Father, but a Mercy Solomon is called you – and this is the most beautiful of all your names. ” God, you are my cross forever. And Mary. Mother of Jesus stares at you especially on the Sanctuary of Czestochowa in a merciful manner. I love you in all things, and I constantly would want to proclaim that my message and all Christian mission take power in you. Amen.

Stanislaw Barszczak– Milość Jezusa to kochać krzyż Pana–

Kochani kandydaci dla wiary Panu. Najmilsi. Dzisiaj jest tak powiem wejscie w nowy miesiac zycia z Chrystusem. Na wstepie nieco poezji polskiej K.K.Baczynskiego, ten mlodzian przezywal czas okupacji hitlerowskiej w Polsce: „Dziś noc i budzę się, zanim dojrzeję w  lusterkach twoich łez. Moja dziewczynko z porcelany, kiedyś to mi się stłukła? Te białe ptaki to są słowa, którymi czas o okno stuka. Na żółtych kartkach ręce drżą, wzbiera zmarłymi słowikami, gdy w wielkiej lirze huczy bąk jak w wieczór-w śmierć zaplątany/…/ I wyszedłeś, jasny synku, z czarną bronią w noc, i poczułeś, jak się czai w dzwięku minut – zło. Zanim padłeś, jeszcze ziemię przeżegnałeś ręką. Czy to była kula, synku, czy to serce pękło?” Jesteś o tyle spojrzeń ode mnie. Jest mi o tyle Twych spojrzeń samotniej. Umrzeć przyjdzie, gdy się kochało wielkie sprawy głupią miłością. Jeno wyjmij mi z tych oczu szkło bolesne – obraz dni, które czaszki białe toczy przez płonące łąki krwi. Jeno odmień czas kaleki, zakryj groby płaszczem rzeki, zetrzyj z włosów pył bitewny, tych lat gniewnych czarny pył/…/ I jeden z nas – to jestem ja, którym pokochał. Świat mi rozkwitł jak wielki obłok, ogień w snach i tak jak drzewo jestem – prosty. A drugi z nas – to jestem ja, którym nienawiść drżącą począł, i nóż mi błyska, to nie łza, z drętwych jak woda oczu. A trzeci z nas – to jestem ja odbity w wypłakanych łzach, i ból mój jest jak wielka ciemność. I czwarty ten, którego znam, który nauczę znów pokory te moje czasy nadaremne i serce moje bardzo chore na śmierć, która się lęgnie we mnie/…/ Nie pokochany, nie zabity, nie napełniony, niedorzeczny, poczuję deszcz czy płacz serdeczny, ze wszystko Bogu nadaremno. Zostanę sam. Ja sam i ciemność. I tylko krople, deszcze, deszcze coraz to cichsze, bezbolesne. Chcę czerwień zerwać z kwiatów polnych, czerwienią nocy spalić krew, jak piersi nieba chcę być wolny, w chmury się wbić w koronach drzew/…/  Znów wędrujemy ciepłym krajem, malachitową łąką morza. Ptaki powrotne umierają wśród pomarańczy na rozdrożach. Na fioletowoszarych łąkach niebo rozpina płynność arkad. Pejzaż w powieki miękko wsiąka, zakrzepła sól na nagich wargach. A wieczorami w prądach zatok noc liże morze słodką grzywą. Jak miękkie gruszki brzmieje lato wiatrem sparzone jak pokrzywą. Przed fontannami perłowymi noc winogrona gwiazd rozdaje. Znów wędrujemy ciepłą ziemią, znów wędrujemy ciepłym krajem/…/ Nie wierzę w twoje oczy, jak się nie wierzy w niebo. Bo kto nie kochał kraju żadnego i nie żył chociaż przez chwilę jego ognia drżeniem, chociaż i w dniu potopu w tę miłość nie wierzył,  to temu żadna ziemia nie będzie zbawieniem. Trzeba uważać: czas się zbyt łatwo w przeszłość zamienia”(K.K.Baczynski) “Poświęcać ziemię dla raju – to wypuścić z rąk zdobycz dla gonitwy za cieniem.” Dzisiaj ktos mowi: “nietrudno jest być dobrym; trudno jest być sprawiedliwym,”w tym kontekscie osobiscie jeszcze powiedzialbym, ze trudno niesc milosierdzie! “Powiedziano gdzieś, że błądzić jest rzeczą ludzką, ja zaś mówię, że błądzić jest rzeczą miłości!” Wiktor Hugo pisal: „Lękajmy się samych siebie.[…] Prawdziwie wielkie niebezpieczeństwa są wewnątrz nas/…/ Mówi się, że cywilizacja europejska zniosła niewolnictwo. To nieprawda. Niewolnictwo istnieje nadal, ale gnębi już tylko kobietę i nazywa się prostytucją,” to powiedzial autor Katedry Notre Dame bardzo mocno.  “Umierać – to nic; straszne jest nie żyć.” „Bo nie ma rozerwania, choć rozerwane słowa, bo nie ma zapomnienia, choć życie nas zapomni… Kto mi odda moje zapatrzenie i mój cień co za tobą odszedł?/…/ Gorzko pachną samotną jesienią te wieczory bez Ciebie umarłe, kiedy marzę zaplątany w jesień, kiedy serce mnie dławi pod gardłem/…/Jęli ci ciało w popiół kruszyć, by wydrzeć Boga z żywej duszy. I otoś stanął sam, odarty, jak martwa chmura za kratami, na pół cierpiący, a pół martwy, poryty ogniem, batem, łzami. W wielości swojej – rozegnany, w miłości swojej – jak pień twardy, haki pazurów wbiłeś w rany swej ziemi. I śnisz sen pogardy. Lecz kręci się niebiosów zegar i czas o tarczę mieczem bije, i wstrząśniesz się z poblaskiem nieba, posłuchasz serca: serce żyje. I zmartwychwstaniesz jak Bóg z grobu z huraganowym tchem u skroni, ramiona ziemi się przed tobą otworzą. Ludu mój, Do broni!” Chrzescijaninie trzeciego tysiaclecia,  „więc idź chociażbyś wiedział,że zmierzasz do grobu bo nie w tobie jest trwoga ,ale ty poprzez trwogę/…/ i błądząc, w okno uśpione liśćmi krwawymi się rzucę i wrócę do ciebie czarnym upiorem, na pewno wrócę/…/Nie wiem nic.Jest wokoło ten rzeczy niepokój, który rzeki przesyca i rzeki obłoków, który jest sam przez siebie a ja ponad którym jestem jak smutne dziecko przenoszące góry. Stoją przed lustrem ciszy Barbara z rękami u włosów nalewa w szklane ciało srebrne kropelki głosu.” K.K.Baczynski) Idziemy do domu Izraela, stajemy sie bardziej humanitarni podobno. Swiety Augustyn komentujac psalm czwarty porownywal zycie chrzescijanina do bycia pracownikiem tloczni wina. Byc pracownikiem tloczni. Tam znalesc zycie. Znac doswiadczenie pracownika tloczni. Czytamy modlitwe chrzecijanina z Biblii:  „Wlałeś w moje serce więcej radości niż w czasie obfitego plonu pszenicy i młodego wina.”(por. Ps.4,8).  Na modlitwie tej nic nie dzieje sie bez walki, to historia milosci. Isc dalej w tej relacji. To musi sie wydarzyc. Ewangelia idzie dalej. Nie tylko mamy byc takimi pracownikami w winnicy Pana, ale isc za Chrystusem, za Nim, kazdego dnia, kazdej godziny. Mamy sie otwierac przy  Nim. Jego dar, zaproszenie. Byc nie tylko mocny, ale i slabym. Kto mnie sluzy, idzie za Mna, Jezus mowi. To jest fundametalne przeslanie ewangelii: isc za Nim. To jest forma naszego zycia. Jezus ucztowal z ludzmi. Swieto ludzi, uczta z degustacja wina, to czynic mozliwoscia pelną ludzkiego zycia. Wlasne zycie straci, podjac zycie Jezusa. Te sytuacje ludzka mamy kazdego dnia uswiecac. Trzeba wchodzic w te troske, pewnosc Jezusową. Nie podkreslamy tutaj pracy w winnicy, ale sakramentalne uswiecenie, czyli poszukiwanie naszego chrzescijanskiego jestestwa (chrzescijanskiego Dasein). To uswiecenie odslania szczegolny związek nasz z Jezusem. Mamy byc mocni i slabi zarazem. Czy mamy czynic falszywy klerykalizm? To krytykuje Franciszek, papiez z Argentyny. Wiara z zródla chrzecielnego pochodzi z inspiracji wyzszej. Kochaj krzyz przez milosc belki krzyza Pana. Z tego bogactwa duchowego zaczerpnelismy od momentu chrztu swietego. Jezus wzbudzi  pogarde, lekcewazenie dla Ciebie w tym celu,  zebys mógl zniesc milosc. Albowiem my takze, jesli bedziemy nasladowcami Jezusa Chrystusa, bedziemy uczestniczyli w swoich triumfach. Ale Jezus Cie wesprze w twoich zmartwieniach. Demokracja stala sie mocna w naszym kraju. Ale pytamy sie: czym jestesmy jako chrzescijanie? Czym jest wlasciwie nasza wiara? To pytanie o tozsamosc chrzescijanskiej wiary jest stawiane mocno. Polska wypelnia prawo spoleczne ludzkosci, i na tym polega jej znaczenie teraz. Chodzi o ukazanie nauki o spoleczenstwie w pelni ludzkim. Zwiazek z bliznim nie sprowadza sie do reprezentacji blizniego tylko, ale do jego wezwania, przywolywania nieustannie. W tym kontekscie Emmanuel Levinas przechodzi przez intryge Nieskonczonosci. Albowiem sobosc(swiadome zycie czlowieka), w swej pasywnosci bez początku, zawiązania tozsamosci, jest zakladem (z jez. francuskiego ‘otage’, czyli szlachetną grą o czlowieka). Konsekwentnie chodzi o usprawiedlienie wielosci (fran. diversite) w etyce. Jako chrzescijanie z Polski mamy byc nastepca Chrystusa we wszystkim. Kto chce mi sluzyc, pojdzie za mna wszedzie, Jezus mówi, w sluzbie pewnosci. W ewangelii Janowej, w optycznych  ewangeliach, we wszystkich ewangeliach jest o tym mowa: isc za Jezusem, za Nim (niem. Nachfolger  von Jesu), co krytykuje nieraz Papiez Franciszek. Powinienbem zyc, powinienem zyc! Zycze  Odwagi (coraggio)tutaj, bo ogon zycia jest trudny do odarcia ze skóry. Madrosc Jezusa polega na tym, by sobie samym nie ufac. Milosc Jezusa niech bedzie gwiazda, która prowadzi Cie do Niego. Jezus da Ci odwage, bys znosil zycie z zaslugą. Podnosmy sie zawsze wyzej i wyzej. Musimy wiedziec, ze Jezus nas kocha, do tego miloscia wielką. Abraham mial sto lat, jak urodzil mu sie syn Izaak. „Syn tej sluzacej nie musi dzielic dziedzictwa mojego syna Izaaka.”(Rdz 21,5.8-20). „Bieda krzyczy, Pan rozumie.”(Ps 33/34). Ojciec zechcial nas zrodzic przez swoje slowo prawdy, azeby uczynic z nas nowalijki, pierwociny jego stworzen.”(Jk 1,18) Kochaj krzyz przez milosc krzyza Pana! To nie jest tak, ze mozna powiedziec: juz przeminelismy! Musisz wierzyc! I basta! Modernistyczny swiat nie idzie za tym. Natomiast trzeba ludzi zaprosic, zeby szli drogą wiary, zeby ja odkrywali i poznali jaka to przygoda ducha jest. Trzeba otwierac w wierze horyzonty, a nie je zamykac. Naturalnie musimy czasem ciezary mijajacych lat, dziesiatkow lat, niesc wziaz. Przezywam to, ze mi ludzie mowia: wiara do mnie przychodzi, jak swiat, ktory jest nazbyt waski, ktory podaje mi instrukcje. Bierzemy kosciol czesto jedynie jako moralna namiastke, w zastepstwie (niem. Anstatt); bo moralnośc jest najwazniejsza w katolickiej wierze. Ale to nie jest prawda. Ksiadz mnie zostawil, mi nie wierzy, może i dobrze czyni. Do mnie ludzie przychodza jeszcze bynajmniej noca, i w nocy ktos otworzy drzwi… Osobiscie moglbym te sytuacje widziec lepiej.  Odchodza przyjaciele, bo ide droga Chrystusa, czesto ‘slabawą’, niose krzyz Pana. Ale i za to Bogu skladam dzieki. Najwazniejsze jest, ze Niebo otwiera sie i ze komus stamtad glos mowi: powinienes zyc, powinienes zyc!Bogu skladam dzieki za was teraz. “O Ty, któryś jest! Eklezjasta zowie Cię Wszechmocą, Machabeusze zowią Cię Stwórcą, list do Efezjan zwie Cię Wolnością, Baruch zwie Cię Nieskończonością, Psalmy zwą Cię Mądrością i Prawdą, Jan zwie Cię Światłem, Królowie zwą Cię Panem, Księga Wyjścia zwie Cię Opatrznością, Księga Lewitów – Świętością, Ezdrasz – Sprawiedliwością, wszelkie stworzenie zwie Cię Bogiem, człowiek zwie Cię Ojcem, ale Salomon zwie Cię Miłosierdziem – i to jest najpiękniejsze ze wszystkich Twoich imion.” Boże, ty jesteś moim krzyżem na wieki, ktorego sie nie powstydze. IMaryja wpatruje sie w Ciebie zwlaszcza w Czestochowie przychylnym okiem. Miluję Cie we wszystkim, i to bym chciał nieustannie obwieszczać, żeby moje przeslanie i nasza misja chrześcijanina nabrała mocy. Amen.

Stanisław Barszczak, [Odwaga chrześcijan] Na serc modlitwę zapraszam wszystkich. Słowo Boga jest skuteczne. Przez kolejne dni czytamy wyjątki Kazania na Górze Jezusa. A tam SA takie słowa, ‘nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni.’ Sądzimy źle [iudichiamo male]. Jak Abram był powołany [aveva chiamata], tak i my jesteśmy powołani do życia w miłości. To jest ta ‘błogosławiona wina’, o której uczyła nas P. Zofia Kossak Szczucka. Bądźmy miłosierni, właśnie z życia w miłości rośnie wewnętrzna przyjaźń wierzących. I uczmy się tej jedynej miary życia w prawdzie. Niech to będzie ‘błogosławiona miara’ naszych dni, być miłosiernymi. Spójrzmy na świat oczyma dziecięcymi teraz. ‘Jeśli się nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa Bożego.’ Świadomość dzieci. A mówił dzisiaj papież Franciszek [to już moja czternasta audiencja z udziałem Ojca świętego], ‘czy jeszcze wiemy, czym jest rana duszy? Czy odczuwamy ciężar góry rozbijającej duszę dziecka w rodzinach, w których ludzie źle się traktują, wyrządzają sobie zło, aż po rozbicie więzi wierności małżeńskiej? Jaką wagę ma w naszych decyzjach dusza dzieci? Kiedy dorośli tracą głowę, kiedy każdy myśli o sobie samym, kiedy mamusia i tatuś wyrządzają sobie zło, wówczas dusza dzieci bardzo cierpi, doświadcza rozpaczy. A są to rany, które pozostawiają ślady. W rodzinie wszystko jest ze sobą powiązane: kiedy jej dusza jest w jakimś miejscu zraniona, to infekcja zaraża wszystkich. Kiedy zaś mężczyzna i kobieta, którzy zobowiązali się, iż będą „jednym ciałem” i będą tworzyć jedną rodzinę, obsesyjnie myślą o własnych żądaniach wolności i zadowolenia, to takie wypaczenie głęboko dotyka serca i życia dzieci. Musimy to dobrze zrozumieć. Mąż i żona są jednym ciałem. Ale ich dzieci są ciałem z ich ciała. Jeśli pomyślimy o surowości z jaką Jezus napomina dorosłych, by nie gorszyli maluczkich (por. Mt 18,6), to możemy lepiej zrozumieć Jego słowo o poważnej odpowiedzialności strzeżenia więzi małżeńskiej, dającej początek ludzkiej rodzinie (por. Mt 19,6-9). Kiedy mężczyzna i kobieta stali się jednym ciałem, to wszystkie rany i wszelkie niewierności ojca i matki oddziałują na samą istotę życia dzieci.’ Dzisiaj czcimy narodziny świętego Jana Chrzciciela. Nie było większego nad Jana Chrzciciela. On był, powiem, więcej jak ambasador pokoju w świecie ludzkim. To wielka osobowość, która korzeniami sięga czasów Mojżesza, misji proroka Jeremiasza. Dzieci przyprowadzili do niego na Jordan. Przed kilkoma dniami wróciłem z Egiptu, powiedziałbym z krainy Negebu. Miałem szczęście być w Luksorze, sprawować Mszę świętą w kościele Ojców Franciszkanów, który znajduje się obok Templum Faraona. A wcześniej mniej więcej przez dwie godziny mogłem jechać pośród bujnej zieleni egipskich pól, rozłożonych po horyzont nad życiodajnym Nilem. Ta oaza życia będzie mi towarzyszyć odtąd po kres moich dni, nie zagłuszy jej pojawiająca się później pustynna kraina centralnego Egiptu. Nie było ani jednej chmurki. Tutaj życie zatrzymane zostało w pół zbawiennego słowa ludzkiej wspólnoty, która zawiązała się tam przed pięcioma tysiącami laty. Nil i oaza życia, to mój obraz wewnętrznego Kościoła naszej cywilizacji chrześcijańskiej trzeciego tysiąclecia. A rzeczy te pragniemy dzisiaj przenieść w następne generacje, to sobie uświadamiam wyraźnie szczególnie teraz, kiedy ujrzałem proroka na pustyni Judzkiej. W liturgii, którą sprawuję w Rzymie teraz, już po powrocie z Hurghady i Kairu, słyszeliśmy przed momentem o tym, jak Zachariasz ma widzenie Anioła. W rezultacie jego syn, Jan Chrzciciel rodzi się wręcz jakby poza grzechem pierwszych rodziców. I my w Kościele jesteśmy rodzeni nieustannie, każdy z nas, a dzieje się to od chrztu świętego. Kochani, jesteśmy zdeponowani wewnątrz Kościoła, który rodząc nas do życia w łasce, staje się w końcu naszą matką. I za to mu chwała. W Kościele zbawiamy się, kontynuujemy modlitwę naszych rodziców. Czyńmy w tej wspólnocie co tylko możliwe, żeby nie stracić spotkania z Panem. Gdy nie zdążamy ku odwadze mówienia prawdy, zmierzamy do perwersji nierzadko. Kto nie posiada Boga, nie posiądzie prawdy. Tutaj przychodzi ból, ale w tej wspólnocie jesteśmy radością, kształtujemy naszą piękną świadomość, służymy w miłości. Obyśmy tu i teraz nie utracili teraźniejszej ‘błogosławionej miary’ spotkania z Panem.

Zamiast wstepu…Czy mozemy sobie zaufac? Wplywamy na losy ludzi, ale czy tak zawsze powinno byc.Bo oni zerszta chciaciliby byc niezalezni od naszego losu. Tylko niektorzy wybieraja droge wlasnych decyzji, ktore najczesciej koncza sie niepowodzeniem. W koncu wszyscy umieramy. I ode mnie odeszly nacje, ja osobiscie pozostaje nieznanym, to moze lepiej. Ale chcalbym w tej epoce wskazywac drogi wyjscia z impasow codziennosci. Nie jest moim celem przyspieszanie ludzkich wyborow, ani tez wplywanie na indywidualne losy. Bynajmniej nie przestaje obwiniac sie za trzymanie sie spolecznego , nierzadko egoistycznego ogonka. Od wieku dziewietnastego istnieja nowe prawa spoleczne, mowi sie teraz o przyspieszeniu spolecznym, gospodarczym, o tym wczesniej nie bylo mowy. Inna rzecz czy to przyspieszenie nie powoduje szybszej smierci ludzi. Dzisiaj mamy postawy: atrakcyjny partner, dobry ojciec, moja wlasna decyzja. Jas am postawilem na wspolprace laski Bozej i osobiste doskonalenie sie (vel zniszczenie). Czy dla naszej kutury kreacjonizm jednostki, jej rozwoj dynamiczny staje sie ostatnia a pozytywna cecha kultury naszej cywilizacji. Popatrzcie na granice francusko-wloska teraz? Uciekinierzy wloscy odchodza od wartosci moralnych, ktorym my przytakujemy. Zwroccie uwage na obecne przyspieszenie zycia ludzi do oazy, jestem w Hurghadzie, sa tutaj rowniez Polacy, jest polska telewizja, Egipcjanie mowia biegle w jezyku polskim. Mamy przyklad zycia w dzisiejszych miastach. Powolnosc demokracji wplywa czy tez odbija sie na wzroscie ekonomii. Mamy szybkie polityczne decyzje, polityczne opodatkowanie, przyjecie nowych systemow. Jako Polacy czy przyczynimy sie do wzrostu nowego spoleczenstwa, czy raczej do jego umierania. Przyspieszamy prawa i obowiazki obywatelskie, kiedys zdaje mi sie bylismy w tej kwestii w ogonku postaw obywatelskich. Kochani!, co wybieramy? Wlosi odchodza od wiary rodzicielskiej. Mowia czy tez pisza: nie potrzebujemy tego! Uciekaja z Italii, kazdy chce zyc! A kobieta spycha te wszystkie prawa ludzkie na barki jednostek. I mnie nikt nie wierzy, postawilismy na demokracje taka a nie inna, taka jaka jest. Od naszej swiadomosci zawisl dobrobyt cywilizacji trzeciego tysiaclecia. Kobiety polskie, a gdzie jest generacyjna sprawiedliwosc. Wy ja przerzucacie na inny czas, na szczesliwy swiat jutra. Chcialbym stworzyc w mym zyciu najwspnialszy obraz papieza! W przeszlosci juz czynilem takie proby opisania zycia kilku wybranych Namiestnikow Chrystusa na ziemi. Osobiscie powiem, krol Juan Carlos abdykowal w Hiszpanii na rzecz Filipa, swego syna. Wydaje sie ze w ten sposob jakby uratowal nas, mnie na pewno, od haniebnego losu znajdowania sie w szponach dalekosieznych przeznaczen generacyjnych. Obecna sztuka jest apelem o obrone ludzkiego sumienia. Narody tracac pamiec traca sumienie.

Stanislaw Barszczak, Excellence is no act but habit,

 I am convinced that ‘virtue ethics’ by Alisdair MacIntyre, Scottish contemporary thinker, does not give clear guidance to be moral, in terms of how we work, what we should do. Character not actions, happiness depends on ourselves. The traditional ethics we gave incorrect sterilization. I would like to try to describe the genesis of this situation. This is the first impression: I am not moral. But if only I owned a such an impression. Why do good people have to be divided by politics and religion. Now nature can not be identified with deeds. Instrumental dignity. What else is the nature, the other are deeds. And our happiness depends on if you are only on ourselves, it is accepted in advance, and thus already formed (habits). And we should be asking: who am I, who should become, where I come from. For we are what- I say, we do. So, centuries ethics lost the way to an embarrassing ethics of our times. Virtue ethics the principle: be honest is do not lie. Now be honest, perfection means not work, but follow-shaped, permanent procedure. Excellence is no act but habit. We work for a happiness. It is true that we bring values by the Stagiryte, namely applying for life with people in friendship, open to the community, implementing strong values. However, these are created the embarrassing situations. Morality is based on achieving specific happiness (eudaimonia, fittingnees). Today we think of people according to the virtues or vices. We require leaders, our leaders that they were virtuous. And as politicians responsible for our current situation. Weakness of attitude reveals at this time also weakness of character. Some flaws make people great, on the basis of their flaws do they career. Another time distributed sometimes stupid opinion. In this context, also the concept of a great community (big society) portrayed by David Cameron. In a culture is spreading now programs based on the lack of virtues (cf. Big Brothers). There is criticism of precious people for their waste, for a stingness others now. Currently we are in the grip of a way of honesty and loyalty, values in our time which are taken in one way or another by no means, they ones do not help us to act morally. We do not have institutions that defend the man, from time to time just flows out some wise man on the surface of the civilization of mankind of the third millennium otherwise. Sweet exception. The Catholic Church, not to speak of others, leave us alone, placing on the shoulders of Christ the entire man and his human heritage. They are issued attitudes and other behaviors, learning environment based solely on functions (see, classroom). Let me say at this point even of genocide, the victims of terrorism, the only legal and illegal universalizations, by filling the gaps in careers, rationalization of widespread belief, till to the expansion of some close-ups and to specific issues, stimulating attitudes, the evangelization of culture. You see, John Paul II, the public career of this pope. Philosophers dissociate themselves from such moral solutions. Elizabeth Anscombe does not intend to cultivate morality as a duty, as one or another obligation. Alisdair MacIntyre, a Scottish thinker evokes in our days beliefs and choices. He draws our attention to the matter, the essence of choice, accepted standards. But the choice reveals no character, but identity. The Thinker reveals three reasons for lightening current situation: 1) take into consideration the question of whether our particular practice is indeed justified: and this in the context of obligation, duty, power, force up; 2) take into consideration our social life, it is social relations, the role of mother, father, election by fault; 3) take into account economic life choices made by entrepreneurs, etc. Today, the choice is a feature, you need to take into account relevant bonds. Life is sorted, there are sports clubs, parishes, lots of autonomy, moreover, we open to the volatility standards, the permissions for different models or patterns of thinking. Gorbachev’s perestroika was characterized by new thinking. In this context, we can tell about the time (now was the time to act so and so), by imposing penalty, lifting an abortion and other life situations, forms of public debate, in our daily interventions in the form of a permanent procedure (see, habits). The task for us: we have to be with others in their questioning. We need to help people articulate their issues. Today, we speak in the language of choice, we see people in their specific situations, in a drastic situation when, for example, they work in the crematorium. And so we have to abandon something, here are a sovereign power over them, we speak. We have to take into account the type of separation, more and more disseminated situation, there is also a corruption situation. Taking into account these various elements, the situation is called differentiation. What about people who hate. Well. I refer them to the Bible, which is the inspired (the Church says) is made in terms “used by God,” to bring us closer to each other. This book makes us contemporary with Jesus. There is the question of local friendship also. Here is “God’s plan is working, yours not.” Today a doubt is not the opposite of faith, but her element. What’s more we are able to unite faith and doubt (P. Tillich). We want to be understood. Although we have not we appropriate new thinking, we but descend from the pulpit taking- see- the next twenty years of our life to God, we are not consistent in revealing the truth. Politics, is the work of human hands, note here yet. T. Jefferson claimed, the same law, it is the same obvious. Today we shall debate on the existence of rights (ang. existence of the Rights), in the face of rights by Alan Gewirth and Scottish thinker A. MacIntyre taking their criticism. Here is where we intend to justify the universal principles, it comes particularity (membership). What could be the motivation here. Loyalty, could not. It should act according to the rules adopted in the community. I would like to clear this maxim constantly: peace is to rescue, a simple concept peace it is to save. The beauty will save the world. In this era we still have a just peace is built a new solidarity. Though, and in our days and years we have been conflicts and claims for progress,  to prevent social rebellion. Although not zoom most decisive moment. The act must be free, and purposeful. Here, a relationship is valid. There must be freedom of well-being as good one’s (freedom of well-being). This need is something other than ownership rights. Today there is a problem: whether the right exists. It is one thing: ‘have the right’ and another ‘there is the right’. These situations as the need for free speech and the need for water. Friedrich Nietzsche said that the beginning of good and evil is a bad conscience, will of power. We create a master morality and slave morality. The first is based on a system, more capable is to be proud; the last growing resentment, it is the increase of hidden feelings, often envy and hatred. Christianity evokes the morality of duty (see, in duty). This is a solution whose the example made Jesus. But you have to open faithful to this new morality (cf.. Parable of the ten lepers), which is constantly looking for sources of the Second Vatican Council in resolutions of the last century. In this context, it seems a bad conscience is a lack of a generational good, I ponder, and his retraction to the margins of social life. We need to see it. So we agree on the fact that today you have rights and stabilize them. I last secret for you dear readers of my blog on the internet. I would like to tell you about my speech, of language. So, we know that religious language is symbolic, it can not be taken literally, it is something more than sticking to specific words. Who does not want to hear has to speak, Elfriede Jelinek, Nobel Prize winner had spoken. I’m not heeded. “I am a father, who is the mother of my tongue,” she said. I operate in speaking my beloved Polish language, and not only one’s, because I also had painstakingly learned a few modern languages ​​of the world. But I’m lost for words, E. Jelinek said. Because often what I said, it’s unbelievable. I say what is forgotten from the beginning. Speech, speaking – I do not do it! My mind is hazy, like a lantern that … can not help anyone. Is too late to rescue. Millions allow close to it, but not me, says E. Jelinek. My speech was infancy, as I met her. And it has now become a big. With me growing small, I serve life. I am a prisoner of my speech. A sort of the sidelines, here there is a situation as the principle of ‘burnt’ in the game of football. I am a prisoner, but I stay, my place outside. I’m disheveled, my situation before hairstyles. Here’s something life stopped. And that’s why it can be described. But I do not have time to curb speech, stop her (in German, Sprache). Breath louder. Breath on the ground without a foundation. Speaking as a protector, she “intends to bite me.” Language is turning against me. And it is not arbitrary way. Language walks away from me, screaming in the night, always busy, screaming in my solitude. I’m staying. You have become a language that went away from me, tell Elfriede Jelinek. And this is not the way! When I’m on the side (called. Sidelined), the language is without land. My speaking! E. Jelinek throws mooring ropes on the glory of my speech, which had found on the unpleasant way. As a hit, it became unclear. Here futility, vacuum, emptiness. Meaninglessness is the way now. I remain on the sidelines right now. A pity. (Cf. Nobel lecture by E. Jelinek). Respect for the language, speech, is also respect for my country. Dear language defends my patriotism. But I have a problem with patriotism. Here I recall this problem in connection the selection of a kind of morality with. Obviously, it is important and the content and nature of moral behavior. But in the face of Christian morality we put the problem now or alternative liberal morality! The Liberal sticks to his own addiction; Here lack of relevant sources, counts single-own dedication. The Patriot notes further the interests, opens up on what personal. When adapts to the particular community, but detached from the life of this community, I do not have reason for being moral. A prerequisite for morality – a belonging to the community. Liberalism opens on loss of social relationships. It is claimed morality is very important. But the morality of some ideal conditions must be taken into account. Morality teaches the application of moral principles become genuine when liberate themselves from the particularity and accept non-personal position. To act morally, is to act in accordance with these impersonal courts. The moral position requires neutrality. Liberalism says: patriotism is not a virtue. Examples of liberal theories: deontology (the study of duty), utilitarianism and consequentialism, contractionalism (theory of contract, Rawls). To judge from the position of morality, is to judge impersonally (impartially), regardless of my interests and affects social position. Liberal operates detached from its interests- and it is a necessary condition for moral freedom- he says. My interests detached from me. Liberal morality allows for unlimited social critique of the status quo, even in terms of rejection of the current government. And by the way I will say that the presidential elections in Poland, 2015 showed controversial, because half the battle of democracy. Selected candidates, they received nearly in half the votes, I do not remember such a situation in our days. If this is the victory controversial, this is already a victory to measure eras. I continue my question. But otherwise it is in patriotism. Patriotism is act personally. The patriotism exhibited at individual devotion and self-sacrifice. A good soldier can not be a liberal. Embarrassing ethics A. MacIntyre, his virtue ethics is not a clear guidance to morality, no clearly teaches how to act. Although it evokes righteous judgments by Stagiryte and Aquinate. You have to open up to finality of Christ in a pluralistic society. Jesus- the word of God made flesh. Man found peace at last. I would observe women asking now: to death, what is your relationship? We tell ourselves about it yet. God is perfect good. “You have to be good to be a slave.” A living relationship with Jesus, is a gift. God the Father we find when we walk with Jesus in the Holy Spirit. And it is in this relationship becomes free. However, there are concerns epochal, man is faced with anguish (cf. F. Dostoyevsky), it is possible to have a personal integration to reconcile with each other, be all in solidarity (old Zossima in The Brothers Karamazov). Do we believe that something is true? At this point, dishonesty is undesirable. The identification with the suffering mystically revealed character of God. Accept suffering, achieve atonement. It’s not so much about accepting the truth, how much of that is true now. What about people who were not righteous in due time, before Christ. We accept the time of Christ. The truth applied to the whole world, best applicable to. That’s what we said, this is a great dramaturgy of civilization beginning of the new millennium. God was not selected to the people they were alone, but to learn to accept each other and infinitely to love neighbor. Dear readers, this is my best time I spent with you.

Stanislaw Barszczak, Excellence is no act but habit,

 

 I am convinced that ‘virtue ethics’ by Alisdair MacIntyre, Scottish contemporary thinker, does not give clear guidance to be moral, in terms of how we work, what we should do. Character not actions, happiness depends on ourselves. The traditional ethics we gave incorrect sterilization. I would like to try to describe the genesis of this situation. This is the first impression: I am not moral. But if only I owned a such an impression. Why do good people have to be divided by politics and religion. Now nature can not be identified with deeds. Instrumental dignity. What else is the nature, the other are deeds. And our happiness depends on if you are only on ourselves, it is accepted in advance, and thus already formed (habits). And we should be asking: who am I, who should become, where I come from. For we are what- I say, we do. So, centuries ethics lost the way to an embarrassing ethics of our times. Virtue ethics the principle: be honest is do not lie. Now be honest, perfection means not work, but follow-shaped, permanent procedure. Excellence is no act but habit. We work for a happiness. It is true that we bring values by the Stagiryte, namely applying for life with people in friendship, open to the community, implementing strong values. However, these are created the embarrassing situations. Morality is based on achieving specific happiness (eudaimonia, fittingnees). Today we think of people according to the virtues or vices. We require leaders, our leaders that they were virtuous. And as politicians responsible for our current situation. Weakness of attitude reveals at this time also weakness of character. Some flaws make people great, on the basis of their flaws do they career. Another time distributed sometimes stupid opinion. In this context, also the concept of a great community (big society) portrayed by David Cameron. In a culture is spreading now programs based on the lack of virtues (cf. Big Brothers). There is criticism of precious people for their waste, for a stingness others now. Currently we are in the grip of a way of honesty and loyalty, values in our time which are taken in one way or another by no means, they ones do not help us to act morally. We do not have institutions that defend the man, from time to time just flows out some wise man on the surface of the civilization of mankind of the third millennium otherwise. Sweet exception. The Catholic Church, not to speak of others, leave us alone, placing on the shoulders of Christ the entire man and his human heritage. They are issued attitudes and other behaviors, learning environment based solely on functions (see, classroom). Let me say at this point even of genocide, the victims of terrorism, the only legal and illegal universalizations, by filling the gaps in careers, rationalization of widespread belief, till to the expansion of some close-ups and to specific issues, stimulating attitudes, the evangelization of culture. You see, John Paul II, the public career of this pope. Philosophers dissociate themselves from such moral solutions. Elizabeth Anscombe does not intend to cultivate morality as a duty, as one or another obligation. Alisdair MacIntyre, a Scottish thinker evokes in our days beliefs and choices. He draws our attention to the matter, the essence of choice, accepted standards. But the choice reveals no character, but identity. The Thinker reveals three reasons for lightening current situation: 1) take into consideration the question of whether our particular practice is indeed justified: and this in the context of obligation, duty, power, force up; 2) take into consideration our social life, it is social relations, the role of mother, father, election by fault; 3) take into account economic life choices made by entrepreneurs, etc. Today, the choice is a feature, you need to take into account relevant bonds. Life is sorted, there are sports clubs, parishes, lots of autonomy, moreover, we open to the volatility standards, the permissions for different models or patterns of thinking. Gorbachev’s perestroika was characterized by new thinking. In this context, we can tell about the time (now was the time to act so and so), by imposing penalty, lifting an abortion and other life situations, forms of public debate, in our daily interventions in the form of a permanent procedure (see, Habits).

The task for us: we have to be with others in their questioning. We need to help people articulate their issues. Today, we speak in the language of choice, we see people in their specific situations, in a drastic situation when, for example, they work in the crematorium.

And so we have to abandon something, here are a sovereign power over them, we speak. We have to take into account the type of separation, more and more disseminated situation, there is also a corruption situation. Taking into account these various elements, the situation is called differentiation. What about people who hate. Well. I refer them to the Bible, which is the inspired (the Church says) is made in terms “used by God,” to bring us closer to each other. This book makes us contemporary with Jesus. There is the question of local friendship also. Here is “God’s plan is working, yours not.” Today a doubt is not the opposite of faith, but her element. What’s more we are able to unite faith and doubt (P. Tillich).

 

We want to be understood. Although we have not we appropriate new thinking, we but descend from the pulpit taking- see- the next twenty years of our life to God, we are not consistent in revealing the truth. Politics, is the work of human hands, note here yet.

T. Jefferson claimed, the same law, it is the same obvious. Today we shall debate on the existence of rights (ang. existence of the Rights), in the face of rights by Alan Gewirth and Scottish thinker A. MacIntyre taking their criticism. Here is where we intend to justify the universal principles, it comes particularity (membership). What could be the motivation here. Loyalty, could not. It should act according to the rules adopted in the community.

 

I would like to clear this maxim constantly: peace is to rescue, a simple concept peace it is to save. The beauty will save the world. In this era we still have a just peace is built a new solidarity. Though, and in our days and years we have been conflicts and claims for progress,  to prevent social rebellion. Although not zoom most decisive moment. The act must be free, and purposeful. Here, a relationship is valid. There must be freedom of well-being as good one’s (freedom of well-being). This need is something other than ownership rights. Today there is a problem: whether the right exists. It is one thing: ‘have the right’ and another ‘there is the right’. These situations as the need for free speech and the need for water. Friedrich Nietzsche said that the beginning of good and evil is a bad conscience, will of power. We create a master morality and slave morality. The first is based on a system, more capable is to be proud; the last growing resentment, it is the increase of hidden feelings, often envy and hatred. Christianity evokes the morality of duty (see, in duty). This is a solution whose the example made Jesus. But you have to open faithful to this new morality (cf.. Parable of the ten lepers), which is constantly looking for sources of the Second Vatican Council in resolutions of the last century. In this context, it seems a bad conscience is a lack of a generational good, I ponder, and his retraction to the margins of social life. We need to see it. So we agree on the fact that today you have rights and stabilize them.

 

I last secret for you dear readers of my blog on the internet. I would like to tell you about my speech, of language. So, we know that religious language is symbolic, it can not be taken literally, it is something more than sticking to specific words. Who does not want to hear has to speak, Elfriede Jelinek, Nobel Prize winner had spoken. I’m not heeded. “I am a father, who is the mother of my tongue,” she said. I operate in speaking my beloved Polish language, and not only one’s, because I also had painstakingly learned a few modern languages ​​of the world. But I’m lost for words, E. Jelinek said. Because often what I said, it’s unbelievable. I say what is forgotten from the beginning. Speech, speaking – I do not do it! My mind is hazy, like a lantern that … can not help anyone. Is too late to rescue. Millions allow close to it, but not me, says E. Jelinek. My speech was infancy, as I met her. And it has now become a big. With me growing small, I serve life. I am a prisoner of my speech. A sort of the sidelines, here there is a situation as the principle of ‘burnt’ in the game of football. I am a prisoner, but I stay, my place outside. I’m disheveled, my situation before hairstyles. Here’s something life stopped. And that’s why it can be described. But I do not have time to curb speech, stop her (German, Sprache). Breath louder. Breath on the ground without a foundation. Speaking as a protector, she “intends to bite me.” Language is turning against me. And it is not arbitrary way. Language walks away from me, screaming in the night, always busy, screaming in my solitude. I’m staying. You have become a language that went away from me, tell Elfriede Jelinek. And this is not the way! When I’m on the side (called. Sidelined), the language is without land. My speaking! E. Jelinek throws mooring ropes on the glory of my speech, which had found on the unpleasant way. As a hit, it became unclear. Here futility, vacuum, emptiness. Meaninglessness is the way now. I remain on the sidelines right now. A pity. (Cf. Nobel lecture by E. Jelinek).

Stanisław Barszczak,  Jaki Bóg jest, który zbawia,

 Jestem przekonany, że etyka cnót w ujęciu szkockiego współczesnego myśliciela, Alisdaire’a MacIntyre’a nie daje jasnego kierownictwa w kwestii jak mamy działać, co mamy czynić. Tradycyjną etykę poddaliśmy błędnej sterylizacji. Chciałbym w tym miejscu spróbować nakreślić genezę takiej sytuacji. To pierwsze wrażenie, że nie jestem moralny. Ale czy tylko ja posiadłem takie wrażenie. Dlaczego dobrzy ludzie mają być podzieleni przez polityków i religię Otóż charakter nie da się utożsamić z czynami. Instrumentalna godność. Czym innym jest charakter, a czym innym są czyny. A nasze, obecne szczęście zależy jakby li tylko od nas samych, to jest od przyjętego z góry, a więc już ukształtowanego, trwałego postępowania (habit). A powinniśmy się pytać: kim jestem, kim powinienem stać się, skąd przychodzę. Albowiem jesteśmy tym co-powiem, czynimy. Etyka wieków straciła drogę  na rzecz kłopotliwej etyki naszych czasów. Etyka cnót foruje bowiem zasadę: bądź uczciwy, znaczy nie kłam. Teraz być uczciwym, doskonałość znaczy nie działać, ale kierować się ukształtowanym, trwałym postępowaniem(excellence is no act but habit). Mamy działać dla specyficznego szczęścia (happiness). Co prawda przywołujemy wartości Stagiryty, mianowicie ubiegania się o życie z ludźmi w przyjaźni, otwierania się na wspólnotę, realizowania silnych wartości. Powstają jednak wspomniane przeze mnie kłopotliwe sytuacje. Moralność polega na osiąganiu specyficznego szczęścia( eudajmonia, fittingnees). Dzisiaj sądzimy ludzi według cnót lub wad. Wymagamy od liderów, przywódców naszych, żeby byli cnotliwi (virtious). A jak politycy odpowiadają aktualnie na nasze sytuacje. Słabość postaw odsłania w tym czasie zarazem słabość charakteru. Panuje głupawa opinia. Niektóre wady czynią ludzi wielkimi, w oparciu o swe wady  robią oni kariery. Innym razem rozpowszechniana bywa głupia opinia.W tym kontekście jawi się także koncepcja wielkiej społeczności(big society) przedstawiana przez Davida Camerona. W kulturze rozpowszechnia się teraz programy oparte na braku cnót (por. Big Brothers). Obecnie pozostajemy w kleszczach niejako uczciwości i lojalności, wartości które w naszych czasach, podejmowane w taki czy inny sposób bynajmniej nie pomagają nam działać moralnie. Nie mamy instytucji, które broniłyby człowieka, od czasu do czasu tylko wypłynie jakiś mądry człowiek na powierzchnię cywilizacji trzeciego skądinąd tysiąclecia ludzkości. Kościół Katolicki, już nie mówię o innych, pozostawia nas samych, składając na barki Chrystusowe człowiecze a ludzkie jego dziedzictwo. Ferowane są takie a nie inne zachowania, środowisko edukacyjne oparte jedynie na funkcjach (ang. classroom). Pozwólcie mi powiedzieć w tym miejscu wręcz o ludobójstwach, ofiarach terroryzmu, jedynych i bezprawnych uniwersalizacjach prawnych, o wypełnianiu luk w karierach, o powszechnej racjonalizacji przekonań, o rozszerzaniu pewnych zbliżeń do konkretnych spraw, stymulowaniu postaw, ewangelizacji kultury. Publiczna kariera papieży. Filozofowie odcinają się od takich rozwiązań moralnych. Elżbieta Anscombe nie zamierza uprawiać moralności jako duty, jako takiego czy innego obowiązku. Alisdair MacIntyre, szkocki myśliciel przywołuje w naszych czasach wierzenia i wybory. Zwraca naszą uwagę na materię, istotę wyboru, przyjmowane standardy. Ale wybór odsłania nie charakter, lecz tożsamość. Myśliciel odsłania trzy powody dla rozjaśniania obecnej  sytuacji: 1) bierzemy pod rozważenie kwestię, czy nasze konkretne postępowanie jest w rzeczy samej usprawiedliwione: a to w kontekście obowiązku, powinności, mocy obowiązującej, zrewanżowania się; 2) bierzemy pod rozważenie nasze życie socjalne, to jest relacje społeczne, rolę matki, ojca, wybory przez błąd (fault); 3) bierzemy pod uwagę ekonomiczne życie, to jest wybory czynione przez przedsiębiorców itp. Dzisiaj wybór jest cechą znamienną, trzeba wziąć pod uwagę istotne więzy. Życie jest posegregowane, istnieją kluby sportowe, parafie, partie z autonomią, nadto otwieramy się na zmienność norm, przyzwoleń, na różne modele czy wzory myślenia. Pierestrojkę Gorbaczowa cechowało nowe myślenie. W tym kontekście możemy powiedzieć jeszcze o czasie (oto nadszedł czas aby działać tak i tak), o wymierzaniu karu, o aborcji, innych sytuacjach życia, formach publicznej debaty, naszej codziennej interwencji w formie trwałego postępowania (ang. habits). Zadanie dla nas: mamy być z innymi w ich zapytaniach. Musimy pomóc ludziom wyartykułować ich kwestie. Dzisiaj mówimy w języku wyboru, zauważamy ludzi w ich konkretnych sytuacjach, w drastycznej sytuacji gdy na przykład pracują w krematorium. Musimy czegoś zaniechać, oto jakaś suwerenna władza nad nimi. Musimy wziąć pod uwagę rodzaj separacji, bardziej czy więcej upowszechniona sytuacja, pojawia się sytuacja korupcji. Branie pod uwagę tych poszczególnych elementów sytuacji nazywamy dyferencjacją. Co z ludźmi którzy nienawidzą. Dobrze nie będzie. Ale odsyłam ich do biblii, która jako zainspirowana, natchniona (mówi Kościół) jest „wykorzystana, uzyta przez Boga,” by nas zbliżyć do siebie. Ta księga czyni nas współczesnych (contemporary) z Jezusem. Pojawia się kwestia lokalnej przyjaźni. Oto „Boga plan działa, twój nie.” Obecnie wątpienie nie jest przeciwieństwem wiary, lecz jej elementem. Co więcej jesteśmy zdolni zjednoczyć wiarę i wątpienie (P. Tillich). Chcemy być zrozumiani. Jakkolwiek nie posiadamy nowego myślenia, schodzimy z współczesnej ambony nierzadko, podejmując-powiedzmy- kolejne dwadzieścia lat życia dla Boga, nie jesteśmy konsekwentni w odsłanianiu prawdy. Polityka, to dzieło rąk człowieka. T. Jefferson twierdził: samo prawo, to jest sama oczywistość. Dzisiaj podejmuje się debatę nad istnieniem praw (ang. existence of the Rights), w obliczu obrony praw (Alan Gewirth) szkocki myśliciel A. MacIntyre podejmuje się ich krytyki. Oto kiedy zamierzamy uzasadnić uniwersalne zasady, to wychodzi partykularność (członkowstwo). Jaka tutaj mogłaby być motywacja. Lojalność. Należy działać zgodnie z zasadami przyjmowanymi w danej wspólnocie. Chciałbym tę maksymę rozjaśniać wam nieustannie: proste pojęcie pokoju jest do uratowania. Piękno zbawi świat. W tej epoce mamy jeszcze sprawiedliwy pokój, jest budowana nowa solidarność. Choć i za naszych dni i lat były konflikty i pretensje dla postępu. Na nic zrywy protestu- żeby nie dopuścić socjalnego buntu. Jakkolwiek wolno przybliżać najbardziej decydujący moment. Czyn musi być wolny, i celowy. Tutaj ważna relacja. Musi zaistnieć wolność bytu jako dobrego (freedom of well-being). Ta potrzeba jest czym innym aniżeli posiadanie praw. Dzisiaj pojawia się problem: czy prawo istnieje (exist). Czym innym jest: ‘mieć prawo,’ a czym innym ‘istnieje takie a nie inne prawo’. To sytuacje jak potrzeba wolnego mówienia a potrzeba wody. Friedrich Nietzsche mówił, iż początkiem dobra i zła jest zła świadomość, wola mocy (ang. will of power). Stwarzamy moralność mistrza (pana) i moralność niewolniczą. Ta pierwsza bazuje na systemie, bardziej zdolnym znaczy być dumnym; ostatnia rośnie z resentymentem, to jest z wzrostem skrywanych uczuć, nierzadko zazdrości i nienawiści. Chrześcijaństwo przywołuje moralność w powinności (ang. in duty). To jest rozwiązanie, którego przykład dał nam Jezus. Ale trzeba wiernego otwarcia na tę nową moralność (por. przypowieść o dziesięciu trędowatych), której źródeł poszukujemy nieustannie w uchwałach Soboru Watykańskiego z ubiegłego stulecia. W tym kontekście wydaje się, że zła świadomość, to brak dobra pokoleniowego i odsunięcie go na margines socjalnego życia. Musimy to widzieć. Tak więc zgadzamy się co do tego, że i dzisiaj trzeba praw i ugruntowywania ich. Mam ostatni sekret dla was kochani Czytelnicy mojego blogu w internecie. Chciałbym powiedzieć wam o mojej mowie, o języku. Skądinąd wiemy, iż język religii jest symboliczny, nie może być brany literalnie, to jest coś więcej jak trzymanie się konkretnych słów. Kto nie chce słyszeć musi mówić (Elfriede Jelinek, laureatka nagrody Nobla). Nie jestem uważny (ang. heeded). „Jestem ojcem, który jest matką mojego języka.”Mówię, operuję w mowie moim kochanym językiem polskim, i nie tylko, bo także z mozołem nauczyłem się kilku współczesnych języków świata. Ale jestem stracony dla słów. Bo nierzadko to, co powiedziałem, to niewiarygodne. Mówię co jest zapomniane od początku. Mowa (ang. speaking)- nie robię tego! Mój umysł jest zamglony, jak latarnia która… nie może nikomu pomóc. Za późno. Miliony pozwalają zamknąć się na to, ale nie ja, mówi E. Jelinek. Moja mowa była dziecięctwem, jak ją poznałam. A teraz stała się olbrzymią (ang. big). Ze mną rośnie małe (ang. small), służę życiu. Jestem więźniem mojej mowy. Jestem jakby na uboczu, oto pojawia się sytuacja „spalonego”, jak w grze w piłkę. Jestem więźniem, ale zostaję, moje miejsce na zewnątrz. Jestem rozczochrana, moja sytuacja przed uczesaniem. Oto coś życie zatrzymało. I dlatego to można opisać. Ale nie mam czasu ukrócić mowy, powstrzymać jej (niem. Sprache). Oddech coraz głośniejszy. Oddech na ziemi bez gruntu. Mowa jako protektor, ona „zamierza mnie ugryźć.” Język zwraca się przeciwko mnie. I to jest nie arbitralna droga. Język odchodzi ode mnie, krzyczy w nocy, zawsze zajęty, krzyczy w mojej samotności. Ja zostaję. Stałeś się językiem, który ode mnie odszedł, powie Elfride Jelinek. A to nie jest droga! Kiedy ja jestem z boku (ang. sidelined), to język jest bez gruntu. Moja mowo! E. Jelinek rzuca liny cumownicze ku sławie mojej mowy, która znalazła się na niemiłej drodze. Jako uderzona, stała się niejasna. Oto daremność, próżnia, pustka, bezsensowność jest drogą teraz. Pozostaję na uboczu teraz. A szkoda. (por. wykład Noblowski) Szacunek dla języka, mowy, to również szacunek dla mojej ojczyzny. Kochany język broni mojego patriotyzmu. Ale mam problem z patriotyzmem. Tutaj przywołuję ten problem w związku z wyborem rodzaju moralności. Rzecz oczywista, istotna jest i treść i natura moralnego postępowania. Ale w obliczu chrześcijańskiej moralności stawiamy problem teraz: liberalna czy alternatywna moralność! Liberał trzyma się własnego poświęcania się; tutaj brak istotnych źródeł , liczy się jedno-własne poświęcenie. Patriota zauważa dalsze interesy, otwiera się na to, co osobowe. Gdy przystosowuję się do partykularnej społeczności, ale oderwany od życia tej wspólnoty, nie posiadam racji dla bycia moralnym. Wstępny warunek dla moralności –przynależność do wspólnoty. Liberalizm otwiera na zanik socjalnych związków. Twierdzi się moralność jest istotna. Ale w moralności pewne idealne warunki trzeba wziąć pod uwagę. Moralność uczy, aplikacja moralnych zasad staje się czymś wrodzonym (genuine), gdy wyzwalam się od partykularności i przyjmuję nieosobowe stanowisko. Działać moralnie, to działać w zgodzie z tymi nieosobowymi sądami. Moralne stanowisko wymaga neutralności. Liberalizm twierdzi: patriotyzm nie jest cnotą. Przykłady liberalnych teorii: deontologia (nauka o powinności), konsekwencjalizm i utylitaryzm, kontrakcjonalizm (teoria umowy, Rawls). Sądzić ze stanowiska moralności, znaczy sądzić nieosobowo (impartially), niezależnie od moich interesów, afektów i społecznych pozycji. Liberał działa oderwany od jego interesów- i to jest konieczny warunek dla moralnej wolności- on twierdzi. Moje interesy oderwane ode mnie. Liberalna moralność pozwala na nieograniczoną krytykę społecznego status quo, nawet w kwestii odrzucania nowego rządu (current goverment). A tak na marginesie powiem, że prezydenckie wybory 2015 pokazały kontrowersyjne, bo połowiczne zwycięstwo demokracji. Wybrani kandydaci otrzymali prawie po połowie głosów, nie pamiętam takiej sytuacji za naszych dni. Jeśli to jest zwycięstwo kontrowersyjne, to już jest to zwycięstwo na miarę epok. Kontynuuję moją kwestię. Ale inaczej jest w patriotyzmie. Patriotyzm, to działać osobowo. W patriotyzmie wystawiamy się na indywidualne oddanie i poświęcanie się. Dobry żołnierz nie może być liberałem. Kłopotliwa etyka A. MacIntyre’a, jego etyka cnót nie stanowi jasnego przewodnika w moralności, nie uczy wyraźnie jak działać. Jakkolwiek przywołuje sprawiedliwe sądy Stagiryty i Aquinaty. Trzeba otworzyć się na finalność Chrystusową w pluralistycznym społeczeństwie. Jezus- słowo Boga stało się ciałem (ang.made flesh). Człowiek znalazł pokój wreszcie. Do kobiet zwróciłbym się teraz z zapytaniem: jaka jest wasza relacja do śmierci? Bóg jest brylantowym dobrem (ang. perfect good). „Trzeba być dobrym, żeby być niewolnikiem.” Żywa relacja z Jezusem, to dar. Boga Ojca odkrywamy, gdy idziemy z Jezusem. I właśnie w tej relacji stajemy się wolni. Jakkolwiek pojawiają się epokowe niepokoje, człowiek staje wobec bólu, udręki, udręczenia (por. F. Dostojewski), to jednak jest możliwe mieć integrację osobową, by pojednać się wzajemnie, być cały w solidarności (starzec Zossima w Braciach Karamazowych). Czy my wierzymy, że coś jest prawdą? W tym miejscu nieuczciwość, nieszlachetność wręcz jest niepożądana. W identyfikacji z cierpieniem w mistyczny sposób odsłania się charakter Boga. Przyjąć cierpienie, osiągnąć pokutę. Chodzi nie tyle o akceptowanie prawdy, ile o to, że jest prawda teraz. Co z ludźmi, którzy nie byli sprawiedliwi w słusznym czasie, przed Chrystusem. Mamy zaakceptować czas Chrystusa. Prawda aplikowana całemu świata (ang. truth applicable to whole world). To, co tu powiedziałem, to jest wielka dramaturgia cywilizacji początku nowego tysiąclecia. Bóg nie był wybrany, aby ludzi byli sami, ale abyśmy nauczyli się siebie przyjąć i nieskończenie ukochać bliźnich. Kochani Czytelnicy, to jest mój najlepszy czas, który spędziłem z wami.

 

Stanislaw Barszczak, świadectwo i tajemnica,

Moglem spotkac drapieznych i okropnych ludzi, I skonczyc na postrzeganiu swiata ich oczyma, zauwazajac jedynie ich slabosci i ich potrzeby. Ale mialem szczescie, rozpoznalem i pokochalem moja matke i wujka w zyciu ziemskim, i wciaz nie jestem w stanie wyjsc poza ich wyrazny obraz. Ojciec i moi przodkowie pozostaja tutaj jakby zamazani, daleko w tle. Nie rodzimy sie dla siebie. Rodzimy sie z masa oczekiwan, masa idealow innych ludzi- musisz rozpracowac, rozpoznac to na nowo. Nie czynilem badan odnosnie Polski i rodziny ludzkiej, ktora stad wyemigrowala w swiat- dlaczego oni to zrobili… Chodzi o to, ze nasze drogi myslenia rowniez przechodza zmiany. I teraz czynic takie badania byloby zajeciem spoznionym. Rozpoznalem za to ludzi, ktorzy stali po stronie mamy, i wiem tylko, ze niektorzy z nich pokochali ziemie Matke ponad wszystko. Jesli pisarz nie rodzi swiezosci, madrze pomyslanej gwaltownosci, to jest martwy. Wolnosc jest olbrzymia sila. kiedy nauczylem sie pisac (a wciaz pisze jednak jeszcze z nutka tremy) I stalem sie pisarzem, to stalem sie bardzo mocny, a ta moc jest ze mna az po dzis dzien. Gdy przezywasz zycie piszac fikcje, zamierzasz przeczyc, falsyfikowac twoja materialnosc. Stad zamyslalem dac niefikcje w mych tekstach, aby podejmujac te szanse eksplorowac swiat, inny swiat, swiat, ktory nie znalismy jeszcze w pelni. Jakkolwiek bywalem zawsze poruszany przez intuicje tylko. A piszac literature niefikcyjna przewaznie, to nawet teraz nie mam idei, jaki rzeczy przyjma obrot, co w moim pisaniu moglbym podjac w nastepnej kolejnosci..  Nie mam systemu, ani literackiego ani politycznego. Nie mam przewodniej idei politycznej. Moze miewalem kiedys pewniejsze idealy. Ale skadinad nawet ateizm i ideologia nie krocza w jednej parze. Bedac konwertyta, (a takim jest chrzescijanin) musisz zniszczyc twoja przeszlosc, zniszczyc twoja historie. Musisz opieczetowac to bynajmniej, zbudowac nowy charakter, musisz powiedziec: moja poprzednia kultura nie istnieje, i to mnie wcale nie obchodzi. W ten sposob stwarzamy problem tozsamosci wobec tajemnicy pisania. Ludzie mojego pokolenia juz mnie pozostawili, odeszli, bo nie chcieli slyszec banalnosci. Juz jestem ofiara, i to jest sytuacja bardzo atrakcyjna dla wszysytkich ludzi. Ale intelektualnie zrobilem dopiero polowe mojej ziemskiej roboty.Piszac wystawiam sie na niespodzianki tworzonej przeze mnie opowiesci, cos czy ktos mnie teraz przerasta, i mnie dopinguje do wypolerowywania rozpoczetego fekstu.Nie naleze do intelektualnych oszustow, ktorzy przybywaja do ziemskiego Paryza skadinad jak do Itaki wolnosci czlowieczej, poniewaz wciaz jeszcze omijam przeznaczenie….I to sa moje Tarnowskie Góry (tam przyszedlem na swiat przed piecdziesieciu laty).Jestesmy po wyborach prezydenckich teraz w ojczyznie. Zostawilismy Pana Bronislawa Komorowskiego. Wybierajac, jakkolwiek niemrawo, droge nowa- z jednej strony przyczynilismy sie do pokoju najwiecej z dwustu krajow swiata- oto jakbysmy sploszona zwierzyne w przeszlosci, i to z bylejakiego powodu, sprowadzili teraz do bezpiecznej przystani na powrot. Ale z drugiej strony zaprzeczylismy wojnie w jakiejkolwiek postaci. A Chrystus powiedzial nam o wojnie, bedziecie w nienawisci z powodu mojego imienia. Podejmujac zmudnie chocby czterdziestoletni wysilek rozwoju cywilizacyjnego ludzkosci wzrasta swiadomosc podjetych inicjatyw.Trzeba budowac infrastrukture jutra, otwierac sie na miedzynarodowa kooperacje. Wierzymy, ze przekroczylismy kryzys finansowy swiata.Nasza pozycja tolerancji dla swiata jest niepowstrzymana. Kontynuujemy ukazywanie solidarnosc naszych dni na nowo. Z pewnoscia popelnilismy bledy, ale nie zamierzamy, by inny stanowili o nas. Nie wierzymy jednakze w obliczu sankcji jesli chodzi o obecne wybory. Bo oto przed switem „musimy byc na tylach Francuzow,” powiedzialby poeta. I znow naciagamy prawo, a skoro naciagamy, to prawo stracilo na sile. A niech mnie, osobiscie „nie moge doczekac sie spotkania z tata.” „Ma Pan racje, nie tak wyobrazalem sobie kraj.”Ale niech kazdy decyduje za siebie. Moja nagroda jest pokoj. Jak powiedzialem kiedys, nie spodziewalem sie tej nagrody w zyciu, bo znalem kobiete, ktora stala sie moja matka. Spotykam ja teraz w obrazie Czarnej Madonny z Czestochowy na Jasnej Gorze Zwyciestwa. Ona poprowadzi mnie za jej synem ulicami mojej ojczyzny w Swieto Najswietszego Ciala i Krwi Jezusowej. To bedzie juz nazajutrz. Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej (w tradycji ludowej zwane Bożym Ciałem) jest to święto obchodzone przez Katolikow ku czci Najświętszego Sakramentu. W mojej ojczyznie, w Polsce tradycyjne uroczystości związane ze świętem Bożego Ciała obejmują mszę świętą, po której następuje procesja do specjalnie zbudowanych na ten cel czterech ołtarzy. Przy każdym z ołtarzy odczytywany fragment jednej z czterech Ewangelii, opowiadający o Eucharystii. W uroczystej procesji biorą udział wierni ubrani w ludowe stroje. Dzieci posypują drogę procesji kwiatami, niesione są święte obrazy, śpiewane pieśni ku czci Najświętszego Sakramentu. Procesja odbywana do czterech ołtarzy z hostią niesioną w monstrancji, którą na zakończenie udzielane jest błogosławieństwo na 4 strony świata. ”Ja bowiem otrzymałem od Pana to, co wam przekazałem, że Pan Jezus tej nocy, kiedy został wydany, wziął chleb i dzięki uczyniwszy połamał i rzekł: «To jest Ciało moje za was [wydane]. Czyńcie to na moją pamiątkę» Podobnie, skończywszy wieczerzę, wziął kielich, mówiąc: «Ten kielich jest Nowym Przymierzem we Krwi mojej. Czyńcie to, ile razy pić będziecie, na moją pamiątkę»(Kor 11, 23-25). Boze cialo, święto katolickie obchodzone w czwartek po oktawie Zesłania Ducha Świętego ku czci Najświętszego Sakramentu. Wyrosło na gruncie adoracyjnych tendencji pobożności eucharystycznej przełomu XI i XII w., stanowiących reakcję na kwestionowanie realnej obecności Chrystusa wEucharystii przez niektórych teologów średniowiecznych. W mojej ojczyznie w blasku slonca, w pelnej zieleni natury „Chrystus zagrody nasze widziec przychodzi, i jak sie jego ludowi powodzi.”Wg Tomasza z Akwinu Bóg jest czystym aktem istnienia, świat został stworzony z niczego (ex nihilo), wprost przez Boga, aktem Jego woli i ma budowę hierarchiczną. Przed nami tydzien bialy w procesje nasze ubrany. Z Jezusem ukazujemy wszystkie drogi Boga zywego. I rowniez te droge, ktora ukazuje wreszcie cel naszego wedrowania. Panie Jezu Chryste, w tym cudownym sakramencie zostawiłeś nam pamiątkę swoje cierpienia; pozwol nam uczcic z tak wielka miłościa tajemnice swojego ciała i swojej krwi, abysmy mogli zbierać owoce twojego zbawienia nieustannie. Spraw to Ty, który zyjesz i królujesz, Bog na wieki wiekow. Amen.

 

Stanisław Barszczak, Geheimnis einer Großstadtjugend

(die Geschichte ist eine poetische Lizenz Text –autor)

Korfu, einen Ort in unserer Seele

Mein Name ist Roderic Llançol i de Borja, italienisch Rodrigo Borgia. Geboren 1431 in Xàtiva bei València. Nach dem Jurastudium in Bologna wurde ich Bischof, dann Kardinal und zuletzt päpstlicher Verwalter. Jahrzehntelang arbeitete ich darauf hin, die Tiara zu erlangen, bis Ich am 11. August 1492 als Papst aus dem Konklave hervorging.Meinen Namen aus dem Konklave ist Alexander und ich bin der letzte Spanier, der zum Papst gewählt wurde. Ich wuchs in Haus auf. Nun bin ich meist allein. Aber ich bin Sportler, denkt man an mich wie ein Held Politik. Ich unterstütze die Römer, Ich bin Papst für acht Jahre. Was kann ich hoffen?Ich war sehr geliebtes Kind, aber das Kind zu spät, da sie das Leben zeigte. Dann ich war ein Priester. Ich war kein Kind schon. So, ich bin die Ursache dieser, dass viele nicht den anderen Weg des Lebens gehen. Es ist nicht so Lonia wurde von der Universität gegessen (es gab viele Schule), ich glaube, es wurde auch mein Verdienst. Während meiner Reise nach Korfu traf ich Erzbischof in Kerkyra und verliebte sich in einem reizvollen Dorf am Ionischen Meer, Benitses. Korfu ist schön. Korfu, griechisch Kérkyra, ist mit 585 Tausende km² die zweitgrößte der Ionischen Inselnund die siebtgrößte Griechenlands. Sie liegt südöstlich des italienischen „Stiefelabsatzes“ und nähert sich, getrennt durch die Straße von Korfu, im Norden bis auf zwei Kilometer der albanischen Küste. Wegen ihres für mediterrane Verhältnisse ausgeglichenen Klimas mit mediterranen, submediterranen und zentraleuropäischen Elementen wird Kerkyra auch „die grüne Insel“ genannt. Sie zählt zu den wohlhabendsten Regionen Griechenlands. Schon von vielen antiken Autoren wurde Korfu mit Scheria, dem Land der Phaiaken aus der griechischen Mythologie, gleichgesetzt. Dieses ist in der Odyssee die letzte Station des Odysseus vor seiner Heimkehr nach Ithaka. Auch Medea und Iason finden laut der Argonautika des Apollonios von Rhodos auf ihrer Flucht ausKolchis auf Scheria Unterschlupf. Sie heirateten dort der Sage nach in der Grotte der Makris, deren Namen die Insel auch trug. Den griechischen Namen Kerkyra erhielt die Insel der Sage nach von der Nymphe Gorgyra (auch Kerkyra), die vom Meeresgott Poseidon auf die Insel gebracht wurde. Phaiax, das Kind dieser Verbindung, war demnach der Ahnherr der Phaiaken. Korfu wird bereits um 1200 v. Chr. auf einem Linear B-Täfelchen aus dem Palast des Nestor bei Pylos erwähnt, auf dem von einem „Mann aus Korkyra” die Rede ist Korfu gehörte nicht zum mykenischen Kulturkreis, jedoch gab es während der späten Bronzezeit Handelsbeziehungen, wie Funde mykenischer Keramik an verschiedenen Orten der Insel bezeugen. Griechische Siedler aus Eretria gründeten im 8. Jahrhundert v. Chr. eine erste Kolonie. In der hellenistischen Zeit (ab 300 v. Chr.) war die Unabhängigkeit Korfus bedroht. Die Insel wurde von Abenteurern aus Syrakus überfallen, und makedonischeKönige, gefolgt von illyrischen Piraten, nutzten die Insel für Beutezüge gegen römische Handelsschiffe. In der Folge des Kriegs der Römer gegen die illyrische Königin Teuta wurde Korfu die erste römische Provinz in Griechenland. Später war Korfu Teil der römischen Provinz Macedonia, und in augusteischer Zeit wurde die Insel der Provinz Epiros zugeschlagen. Im 3. Jahrhundert machten Jason und Sosipater Korfu mit dem Christentum bekannt. Von 395 an gehörte Korfu zum Oströmischen Reich. Die Insel wurde von den Sarazenen und im 11. Jahrhundert vom normannischen Herzog Robert Guiscard erobert. In der Folge des 4. Kreuzzugs gelangte Korfu nach 1204 unter die Herrschaft des Despoten von Epiros. Als Mitgift derHelena von Epirus war die Insel 1258 in den Besitz Manfreds von Sizilien gelangt. Seit dieser Zeit wurden auf der Insel zahlreiche Lehen an fränkische Adlige ausgegeben. Nach dem Tod Manfreds hatte 1267 der Ritter Garnier de Aleman die Macht auf Korfu übernommen. Um sie gegen Epirus abzusichern, erkannte er Karl von Anjou, den neuen König von Neapel, als Lehensherrn an, und dieser bestätigte ihn als Gouverneur, unterstellte ihn jedoch dem Verwalter seiner albanischen Besitzungen. Unter der angevinischen Herrschaft kam das Feudalsystem westeuropäischer Prägung voll zur Ausbildung. 1272 wurde Korfu eine separate Verwaltungseinheit, zu der auch die Burg Buthroton auf dem albanischen Festland geschlagen wurde. Später erlangten die Tocci die erbliche Statthalterschaft über Korfu. Mitte des 14. Jahrhunderts kam die Insel unter den Einfluss der Republik Venedig. Neben der Hauptstadt waren Angelokastround Gardiki die wichtigsten Festungen der venezianischen Kolonie. Kulturelle Einflüsse der westlichen Feudalherren verbanden sich mit den einheimischen griechisch-orthodoxen Traditionen zu einer eigenständigen Kultur.

Auf Korfu befinden sich die Gebeine von Spyridon, dem Schutzpatron der Insel. Seine Reliquien werden in der ihm geweihten Kirche Agios Spyridonas in der Hauptstadt Kerkyra aufbewahrt. Viele Männer auf der Insel wurden auf den Namen Spyros getauft, was die männliche Kurzform von Spyridon ist. Zu Ehren Spyridons werden jährlich mehrere Prozessionen abgehalten; eine besonders prachtvolle findet am Karsamstag-Morgen statt. Danach werden die Reliquien noch wenige Tage zur Anbetung in der Kirche ausgestellt, bevor sie wieder in einen Silbersarg gebettet werden. So, entdecken Sie Korfu im Urlaub auf einem der Wanderwege zum höchsten Berg der Insel dem Pantokrator.  Mit einer der schönsten Strände auf Korfu ist der Strand von Glyfada, aber auch am Strand von Santa Barbara im Süden Korfus, kann man toll Urlaub machen, da er sich durch einen sehr schönen breiten Sandstrand auszeichnet. Zudem liegt dieser idyllisch inmitten korfiotischer Dörfer. Doch eine Korfu Reise ist nicht nur bei Strandtouristen äußerst beliebt. Bildungsreisen nach Korfu sind stark im kommen. Denn verschiedene Hochkulturen haben ihre Spuren in Korfu hinterlassen… Ich schrieb schon, ich fahre überall, und ich eines Tages an die Familie zurück nach Hause gekommen bin. Und doch ist dieses Haus sehr wunderschön, mit einem trichterförmigen Dachrinnen, Wissen sie, das war helles Haus mit Pavillon, ein Garten voller Pflanzen, hinter dem Haus Savanne, wie den Anden, Amerika. Nun ist unser Haus zu verkaufen. Dort wir alle im Haus versammelt waren. Und schön es war unser Familientreffen. Ich sagte Ihnen viel. Ich erzählte ihnen von meinem Zimmer zu Hause. Und siehe, ein Bild von meinen Reisen rund um die Welt. Gehen Sie mit dem Boot von Korsika nach Sardinien, auf der einen Seite habe ich die Sonne, und auf der anderen Seite gibt es den schönen Mond. Jemand sagte mir später. Sie sind die Welt-Krankheit Opfer geworden. Ihre Begeisterung und Ihr Eifer für Mann befinden sich Jenseits des Horizonts und bleiben ihr ganzes Leben lang unerfüllt. Weil sie nie die zwingende Dinge tun, sehen oder erleben, die ihr Leben ihrer eigenen Definition zufolge zu einem Erfolg machen würden, haben sie, wenn sie sterben, in ihren eigenen Augen versagt. Und deshalb ist diese Krankheit schlimmer als Malaria, Gelbfieber und all die anderen Krankheiten zusammen. Denn es gibt nichts Tragischeres als ein Leben, das die Erwartungen der Person nich erfüllt, die dieses Leben lebt: unsere Helde können sich überall in unserer Nähe befinden, aber wir müssen zunächst unsere Eifer für Mann erkennen, damit wir in der Lage sind, die Wers zu sehen. Als wir den Gipfel eines kleineren Berges erreichten, blicke Sie ins Tal hinunter “uns wurde dieser wunderschönne Spielplatz geschenkt,” ich sagte. “Manchmal fällt es uns schwer, uns daran zu erinnern.” Wie meist du das,? fragte sie mich. Ich sagte, basierend auf meiner Erfahrung vorhanden. Wie ich bereits erwähnt, Ich war vor kurzem in der Woche in Korfu. Nun, ich hatte im Voraus gebucht Unterkunft in GUVIA, fünf Kilometer nordwestlich von Kerkyra. Aber in der letzten Minute, 10 Tage vor der Abreise, fand ich noch attraktiver Unterkunft im Benitses, 10 Kilometer südlich von Korfu, am Ionischen Meer. Ich glaube jetzt, dass in meinem Fall Umbuchung im Benitses wurde alleiniger Glück. I näher jederzeit Meer und grünen Wald sein könnte. Hinter dem Hotel hatte ich einen Blick aus dem dritten Stock auf Strecken rund um den wunderschönen Bergkette. Es scheint, dass Sie hatten nicht die schöne Aussicht aus dem Kloster auf der Insel Mallorca. Bei mir war meine priesterlichen Kelch. Und dies war wunderbares Wetter. Ich glaubte, dass ich Glück gehabt diesmal. Ab sofort auch, weil für den Monat Mai sei, erinnerte ich mich an meine Mutter. Meine Mutter liebte mich mehr als alles andere, hier nach einer Nacht in GUVIA, sie verschenkente sich einem Unwürdigen Person, ich würde sagen, poetisch. Sie hat mich mit Glück das letzte Wesen in einem irdischen Paradies gehabt, wo er eine orthodoxe Kirche und in den Tavernen an wohlhabende Gäste erwartet wurde. Benitses als einen Ort in unserer Seele. Als Junge hatte ich sehr wenig Ahnung von der Welt. Meine Eltern waren sehr arm, daher bekam ich solche und nicht andere Schulbildung, obwohl ich recht klug war. Aber ich liebte meine Mutter mehr als alles andere, bis zum letzten Blutstropfen. Tatsächlich wusste ich fast nichts von ihr, aber się gab mir das Leben, und ich glaubte się zu lieben, und dass die Liege imstande się, alle Schwierigkeiten zu  überwinden. Wie ich gesagt habe ich hatte Angst und ich schämte ich zuweilen. Wir lebten in „seiner Dorf” und dort ich konnte fast jeden Person. Deshalb, glaube ich, hat Mom sein Museum in Xàtiva an dem Mittelmeere Küste. Meine Mutter war nicht sehr gebildet, aber sie war immer eine liebevolle Mutter gewesen. Ich hatte mich danach gesehnt, eine liebevollen Vater zu sein, mein Kind in der Armen zu halten, es in den Schlaf zu wiegen und ihm viele Dinge  über das Leben beizubringen. Aber mein Jesus hat mir diese Möglichkeit genommen… Übrigens das Uniwersum versucht uns zu inspirieren das Spiel zu gewinnen, unsere Gegner auszustechen. Und dann war der Himmel. Als der Nebel sich zu lichten began, färbten sich die zarten Wolken am Horizont von grau zu rosa und wurden dann leuchtend orange, während  die Sonne am Himmel immer höher kletterte. In diesem Moment hatte ich das Gefühl, in der Präsenz Gottes zu sein. Es war so, als wäre unser Welt genau dafür erschaffen worden. Es war viel mehr als nur wunderschön. Es war atemberaubend. Unvergleichlich schöne “Savanne” mit unzählige grün ausgemalt, wenn ich in Korfu dachte. So sehr der Zwischenzeit auf den Rest Ich möchte kultiviert werden und nur empfehlen Ihnen, diese grüne Insel zu besuchen. Und doch bin ich jetzt mit den  anderen Dingen. Ist Bereitschaft, um andere zu Hilfe bitten. Seit meiner Kindheit habe ich davon geträumt, einen Ort aufzusuchen… Ich hatte mich erwartet, das es so gefählrich für mich sein würde, meine LIFE-Entzündung zu erfüllen. -Wovor hattest du Angst, bevor du dich auf diese Reise begeben hast,? meine Verwandten, Familie fragte sie mich. -Ich weiss es nicht, antwortete ich.-Doch, das tust du, sagte sie und sah mir dabei fest In die Augen. “Wovor hattest du Angst?”-Ich sah zu Boden. „Ich nehme an, ich hatte Angst vor Kleinigkeiten, zum Beispiel davor, auf Menschen zuzugehen, die ich nicht kannte, oder etwas auszuprobieren, von dem ich keine Ahnung hatte.”-„Hübsch” war gar kein Ausdruck für Korfu. Sie hatte eine tiefbraune Hautfarbe, leuchtende Augen und eine majestätische Stirn, die mich an die ägyptische Königinnen erinnerte, über die ich in meinen Geschichtsbüchern gelesen hatte. -Mit jedem Erfolg wächst die Kraft der LIFE-Entzündung, entgegnete ich. Mit jedem Erfolg gibst es mehr Helden auf der Welt, die Menschen dabei helfen, in ihrem Leben das zu tun, zu sehen und zu erleben, was ihnen wichtig ist. Die Menschen säumten, winkten und jubelten den Soldaten zu, die in einer ungeordneten  Sechserreihen zum Hafen zogen. So, der Hafen war gedränkt voller Leute, die ihre  Helden verabschieden wollten. In der Nachbarschaft Gespräch folgte:-O mein Jesu, mach uns frei von dieser bläden Po-lizei. Ohne die Polizei wären wir  längst alle tot. Wiecherndes, gromki, mocny Gelächter. – Lasst uns einen Rosenkranz für unseren Ordnungshütter beten, jemand sagte.

Zur Rettung etwas anderes

Eines Tages wanderte ich zum Meer, blind für die Schönheit der Kerkyra Stadt. Dabei herrschte Frühling in Benitses (griechische Mpenitses), die Sonne schien golden von Himmel, und in dem Gärten und entlang der Strasse blühten Blumen. Hier an der Ostküste war es bereits sommerlich warm- ein verwirrendes Gefühl für mich, der bei “Ostküste” eher an ungemütliches, regenreiches Klima dachte. Auf dem Straßen Korfu herrschte reges Leben nicht. Ich schlich mich zum Hotel zurück…Aber in dem nächsten Wochen durchlebte ich die Hölle. So, ich war halb tot vor literarischen Hunger. Ich begann wieder zu schreiben. Und diese Gebete vom Leben gesammelt! Gewissheit Gottes, Zeversicht, erkannte ich das Vertrauen und den Weg Gottes. Ich warte darauf, mein Gott! Weil ich fürchte, ich fürchte, aber du mich umarmen … meine Hilfe von Herrn, kommt von Gott …Das mein Herz ich erkenne, erleuchte meine Augen, gib mir deinen Vertrauen, in deiner Treue, mein Gott. Lassen Sie meine guten Taten gehen vor mir au der Gottes Ruhm. Erfreite das ist sterben Natur und der Mensch aufrechte… Selbst jetzt erinnere ich mich ein Familientreffen in unserem Garten. Worauf soll ich hoffen? Und nur denken, vor allem, um für die menschliche Familie zu beten. Ich wende mich an Sie geliebte Kinder Gottes. So, ich brachte Sie wie meine Jesus Kindern bei ihre Träume voller Zuversicht zu verfolgen, der Welt mitzuteilen, was sie tun wollten, und dass diese Träume ein Teil irher LIFE-Entzündung waren. Und ich zeigte ihnen, dass die Welt voller Möglichkeiten ist. Die meisten Menschen lernen, ihre Träume zu unterdrücken, weil sie nicht genau wissen, wie diese sich verwirklichen lassen. Wie ich schon an anderen Osten verschiedentlich erwähnt habe, verbrachte ich meine Jugend nach dem Vorbild des Dichters John Milton in Zurückgezogenheit, Kontemplation ind intensiven Studien, um mich in der Kunst des Schreibens zu vervollkommen. So, jetzt lebe ich in einer anderer Welt. Sobald aber mein Nervensystem wieder in Ordnung ist, werde ich einen weiteren großen Schritt wagen.

Ich gehe zurück nach Rom. Wir sind nah an der Vatikanhügel. Ignatius ließ sich in ein Kutsche sinken und nannte dem Fahrer seine Adresie in der Concilazione Strasse.  Ich gab den Fahrer das Klemmbrett zurück und erteilte einzuschlagende Wege und einzulegende Gänge. Ich betrachte aufmerksam den Flug der Wolken am Himmel und die Blumen im Gärtchen hinter dem Feld. Die Sonne in Tevere versinkt. Darüber hinaus arbeite ich an einer längeren Anklageschrift gegen unser Jahrhundert. Manchmal bedeutet es auch, mich begleiten schönen Dinge in diesem Leben, wie Schühchen von Mailand und Lederhand-Portfolio von Paris.Sollte er kein Kandidat bei den Wahlen mein Sohn in Christus zu sein? Aber es ist jetzt nicht so, so bin ich nicht zu den Urnen gehen. Ich möchte die Wahrheit unserer Zeit bezeugen. Geliebte Kinder Gottes werden mir einmal erzählen, während der Wahlen Sie nicht nimmt Stimme. Mein Gott, werde ich sofort antworten, aber ich war in jenen Tagen im Ausland erneut, dieses Mal auf der Insel Korfu, Griechenland. Denn das ist meine einzige Form der Kommunikation mit dem Beginn des sechzehnten Jahrhunderts, mit neue Generation. Diese Reise, motiviert sie mich um diese paar Gedanken zu. Und vor uns ist immer noch so schwierigen Fällen, die Manipulation der menschlichen Persönlichkeit. Ich habe immer Auswahl und Lob Rom, und meine Heimat in jeder Breite der Erde. Aber meine Heimat drehte ihm den Rücken zu mir, mehr zu sagen, wir sind noch nicht Zivilisation Verantwortung. Wie funktioniert diese Situation zu reflektieren unsere Realität? Hier mancher Ausstellung fand nicht statt, sind wir für die Erfahrung, die nur auf ein Picknick gehen wir, ohne den Helden, hinunter auf den Zusammenbruch des Marktes. Aber ich will nicht aufhören, die Kirche Jesu Christi überall, eine Gemeinschaft von Menschen, die Stimme eines jeden Gläubigen respektieren verkünden. Mein Gott, gib mir den Geist, der in diesem Leben aufragenden Meer wird, das Meer nach einem überraschenden Sturm, und danach mit einem Regenbogen.Weil unsere Demokratie ist ein Ritual. Was soll ich in dieser Situation tun? Heute müssen wir uns vorstellen, dass die Welt anders sei, denken in großen Dimensionen. Persönlich habe ich gewählt, um Ihnen meine Gedanken aufzuschreiben. Ich schreibe ein Buch über die Zukunft.“Hin und wieder kommt es vor, dass die Natur dem Menschen eine Narrenkappe aufsetzt. Aber seinen Hahnenkamm lässt er sich immer selber wachsen,” jemand sagte. Es ist Zeit dass wir eines verstehen: Sexuelle Abartigkeit ist mich länger ein Symptom von Degeneration und Niedergang eines Gemeinwesen, sondern im Gegenteil die Initialzündung für eine friedlichere und bessere Welt. Unsere Epoche steht vor neuen Problemen und Herauforderungen, für die wir neue Lösungen branchen. Ich probte meine Rücktrittsrede für Tage, den Aufbau der Mut, es zu liefern und formuliert ehrlich, selbstgerechte Antworten auf Fragen zu beschuldigen meine Gründe für meines Lernen und Weisheit der Kirche. So, öfter ich Kuria besuchen. Aber Kirche Menschen kein Vertrauen in die Kleinen dieser Welt haben. Herren von der Kirche glauben, dass die Gläubigen nicht die Rückständigkeit physische oder moralische loswerden können, dass die Gläubigen die physische und moralische Verzögerungen übernehmen lassen. Sie verlassen die Gläubigen allein. Und dies ein großer, historischer Fehler den Kleinen dieser Welt zu leugnen und nicht zu helfen.O Gott, ich bin vergänglich, wende dein strefendes Auge ab von mir.Worauf soll ich hoffen?Ich habe die Leute, die das Streben so schwer sind, um nach oben zu kommen … Meine beiden Kinder sind unglücklich, jeder auf seine Art und Weise getrennt, und ich nehme an, dass ist meine Schuld zu,obwohl ich bin mir nicht sicher, ob ich verstehen, wie und warum. Mein Junge hat aufgehört mit mir zu reden. Manchmal muss ich ihn los zu werden. Er hat Schwierigkeiten. Es ist nicht wahr, dass behinderte Kinder sind die notwendigen Favoriten der Eltern oder dass sie immer ungemein schön und liebenswert. Die Welt hass des Mannes. So, heute ich werdezu Ehren Spyridons beten.

PS. Hier Aussagen lebende Legende und Ex-Präsident Lech Walesa in Bezug auf das niedrige Niveau der Präsidentschafts-Kampagne Mai,2015. “Ich auch nicht, wie sie alle. Ich bin ich von Anfang an vorgeschlagen Präsidialsystem und Verordnungen vorausgesagt, was jetzt passiert. Aber das Volk wählte ein anderes Konzept und wir setzen es. – Ich bin immer noch ein Präsidialsystem seit 10 Jahren. Dann können wir das ändern – sagte er. – Natürlich ist dieses Konzept nicht wirklich Komorowski, er besser zu einem demokratischen System geeignet ist, ist es zu Kompromissen, Vereinbarungen. Kein zieht, nur verfolgt das Konzept. Ich bin für das Ziehen polnischen Angelegenheiten – sagte er. Der ehemalige Führer der “Solidarność” in einem Gespräch für die Einführung der so genannten “Walesa vier Punkte” ermutigte: Ändern Sie das Wahlgesetz durch eine Senkung der Wahlhürde, Veränderungen in der parlamentarischen Geschäftsordnung, Rücktritt von der Subventionierung politischen Parteien aus dem Haushalt und die Amtszeit zu reduzieren, um zwei.- Sie müssen Unterstimmrechtsschwellen, dann die Sejm-Regeln haben den Abgeordneten zwingen, sich in größeren Gruppen zu organisieren – hat er bemerkt. Nach Walesa muss überall auf maximal zwei Amts begrenzt. – Um zu arbeiten! Man kann bewirken nicht professionell Denker! Lassen Sie andere versuchen. Mein ganzes Leben lang, um einen Stellvertreter zu sein? Sie nicht mit dieser Situation weiter! – sagte der ehemalige Präsident.”

Dankagung: an meine Familie für diese Neigung zur See; für meine Mutter, die mir Schwung und Schokolade gab; an Kwiecinski Familie für die Beständigkeit ihres Vertrauen; an Marszałek Familie für die wohlüberlegte Ermutigung. Und alle bei Faber und Faber für die Energie, mit der sie dieses Segel setzten und in den Wind stellten. Im Internet finden Sie meine zehnseitigen Blog zu finden, auch wenn es scheint, dass andere Mittel zum Ausdruck des Gedankens könnte besser jetzt, dass ich meine Texte auch auf Twitter zu veröffentlichen, Autor.