Я хотел бы поблагодарить детей в Зомбковицах ( Домброва Горнича) и молодых людей в Ченстохове, c которыми я могбы поделиться раз подрядoм по одному в своей собственной среде обитания. В повседневном взаимодействию, они бросили меня снова и снова вопрос о других, которые привели меня к философии Левинаса. Я хотел бы поблагодарить профeccoрy Джон Ковальский действовать очень активной поддержке со стороны моих философских статей, с его ясным обратной связи как часть нашей конструктивной дискуссии часто помогал мне дальше, и профeccoрy Станислав Pamula за его готовность действовать в качестве Советникa

Станислав Бapщaк— Приключения моей молодости —

„Стремись не к тому, чтобы добиться успеха, а к тому, чтобы твоя жизнь имела смысл” (LNTolstoj)

Это предисловие, написанное, как PostScript, я провожу благодарения к тем людям, которые были с причиной моего вдохновения для этой работы, или мое участие в работе Эммануэля Левинаса сопровождали .

Alle Rechte vorbehalten. Dieses Werk ist urheberrechtlich geschützt und Kopieren verboten ist. Berechtigungen zur Reproduktion von Material in jeglicher, auch nicht indirekt, muss mittelmäßig, gewährt durch den Verlag oder einem anderen…

 

Stanisław Barszczak—Der Abenteuer meiner Jugend—

Vorwort

 

Dieses Vorwort, als Nachwort geschrieben, widme ich der Danksagung an jene Menschen, die mit Grund für meine Inspiration zur vorliegenden Arbeit waren oder meine Auseinandersetzung mit dem Werk von Emmanuel Lévinas’ begleitet haben. Danken möchte ich den Kindern in Ząbkowice (in der Nahe von Dąbrowa Górnicza)und Jugendlichen im Częstochowa, mit denen ich zeitlich aufeinanderfolgend eine je eigene Lebenswelt teilen durfte. Im alltäglichen Miteinander warfen sie in mir immer wieder neu die Frage des Anderen auf, die mich zur Philosophie Lévinas’ führte. Danken möchte ich Prof. Dr. Johannes Kowalski für seine äußerst engagierte Begleitung meiner philosophischen Artikeln, wobei seine klaren Rückmeldungen im Rahmen unserer konstruktiven Diskussionen mir oft weiter geholfen haben, sowie Prof. Dr. Stanisław Pamuła für seine Bereitschaft, als Mitberichter zu agieren. Ein Danke schön auch meiner Freundin, Frau Bożena und seinen Kindern Svenja und Nikolaus, die mich einerseits oft über das übliche Maß hinaus entbehren mußten und andererseits dafür sorgten, daß ich im Familienleben immer wieder ganz schnell auf andere Gedanken kam, was sich sehr erholsam auf mich auswirkte. Zudem sei hier an meine Freunde des Paulinen Klosters in Tschenstochau gedacht, die meine Arbeit großzügig finanziell unterstützten. Ich hatte einige Absichten der Heiliger Messe der Jasna Gora in dieser Zeit. Im Wirbel der meiner Berufung zum Priestertum dank sei auch meinen Freunden – sowie meinen Freunden Priestern – für den regen Gedankenaustausch bezüglich der von mir aufgeworfenen Thematik. Besonders hervorgehoben seien hier Kanon Priester Stanisław Kończyk und Monsignore Zdzisław Wójcik und Ryszard Grzesik. 1. Wozu Dichter in schwieriger Zeit. Ich wähle die Momente in meinem Leben, ich gehe zurück zu frühen Jugend und beschreibe die Art von Liebe zur Zeit des Mahlstädter Kindes und so weiter. Wissenschaft will die Welt, in der wir leben, verstehen. Und wir müssen sie verstehen, weil wir heute noch nicht wissen, was wir morgen wissen müssen, um den Herausforderungen von morgen und übermorgen begegnen zu können. Deswegen muss Wissenschaft, und insbesondere Grundlagenforschung, zweckfrei sein. Natürlich gibt es wichtige Gebiete der angewandten Forschung, das ist gar keine Frage. Aber wir sprechen hier über Grundlagenforschung. “Das Leben ist wert, gelebt zu werden, sagt die Kunst. Das Leben ist wert, erkannt zu werden, sagt die Wissenschaft.” Dieses Zitat stammt von Friedrich Nietzsche. Wie sehen wir das Verhältnis zwischen Kunst und Wissenschaft? Leben Sie lieber oder erkennen Sie lieber? Oder sind das für Sie zwei Seiten derselben Medaille? Ich denke, es gehört alles zum Leben. Ich könnte also nicht sagen: Ich mache hier Management, während dort die Wissenschaft ist und wiederum dort drüben die Kunst ist. Nein, die Dinge gehören zusammen, die Übergänge sind fließend. Einen Mythos brauchen sie, glaube ich, nicht. Aber aus der Geschichte gewachsen, in der Geschichte, in der Vergangenheit verwurzelt, ist nun einmal jeder Mensch. Ich will hier nicht wirklich bis zur Minerva zurückgehen, aber es stimmt schon, dass damals die Wissenschaft viel militärische und taktische Kriegsführung beinhaltete: Das waren damals zwar nicht gerade Überlebensfragen, aber doch Expansionsfragen und imperiale Fragen. Ich würde also nicht sagen, dass die Wissenschaftler den Mythos brauchen, aber sie brauchen ein Bewusstsein dafür, woher man kommt und welche Verantwortung man hat. Ich glaube, das ist es eher, was man damit verbindet: dass man ein Emblem der Göttin der Weisheit mit sich trägt oder am Revers trägt. Ich selbst habe heute dieses Emblem nicht am Revers, weil ich zu spät aus dem Haus gekommen bin. Man zeigt damit jedenfalls, dass man im Bewusstsein der Verantwortung lebt. Er sagte Dr. Ludwik Kronthaler, diese Verantwortung muss man sich auch täglich bewusst machen, wenn man diese Freiheiten hat. Denn man sollte es eben nicht für selbstverständlich nehmen, dass jährlich Geld von Leute kommen, sondern man muss sich stattdessen mehr oder weniger täglich klar machen: Meine Verantwortung als Forscher katholischer Kirche ist es, an den Zukunftsfragen dieser Gesellschaft zu arbeiten. Jeder leistet bei uns dazu seinen Beitrag. Ich komme aus einem eigentlich eher bescheidenen Mutterhaus. Meine Mutter war immer für mich da. Das war wirklich ein Wärmegefühl. In diesem Gefühl von Geborgenheit sind wir aufgewachsen. Es gab zwar nie materielle Not bei uns, aber auch keinen Wohlstand, um das mal so auszudrücken. Die Jahre um 1968 und die ganze Woodstock-Generation habe ich natürlich voll miterlebt als Kind. Ich wurde selbstverständlich von dieser Musik geprägt und ein bisschen von diesem Lebensgefühl. Als ich 13 Jahre war meine Mutter kaufte mir ein Lexikon in einer Buchhandlung in Verkäuferin von Widera, auf der Straße über die Bedeutung für die Volksrepublik Polen eingeforderten 22. Juli, es sei denn damals wurde meine enzyklopädische Zukunft in der Natur kristallisiert. Ich habe vielleicht auch deswegen ein bisschen länger gebraucht, um mich beruflich zu orientieren. Ich habe mit 15 Jahren eine Ausbildung bei der Literatur begonnen und war dort insgesamt zehn Jahre als Student im mittleren Dienst. Während dieser Zeit habe ich im Fernstudium als sogenannter Nichtschüler das Abitur gemacht. Anschließend habe ich Jura studiert, weil ich bereits aufgrund meiner Tätigkeit in der Steuerverwaltung ein Interesse an wirtschaftlichen Zusammenhängen gefunden hatte: Ich hatte Interesse an wirtschaftlichen Zusammenhängen, an Zahlen, an Organisationen und an Menschen, die davon immer betroffen sind. Das alles hat mich fasziniert und ich weiß, dass das vielleicht nur schwer zu erklären ist. Viele Freunde von mir sagen mir eher: “Wer die Literatur betreibt, muss eigentlich einen Dachschaden haben.” Ich hatte viel Zeit, immer viel gelesen. Aber das ist einfach ein faszinierendes Gebiet. Ich habe also Theologie studiert und es hat mich danach dann tatsächlich wieder zur Philosophie hingezogen. Ich war dann gut zwanzig Jahre in den Kreis der Philosophie von Professor Pater Jozef Tischner in Krakau tätig. Dabei hatte ich dann auch die schöne Aufgabe, auch mal als Priester in der Pfarrei pastorale und spirituelle Dienst zu leiten. Das habe ich neun Jahre lang gemacht, dann hat es mich wieder in das Mutterhaus zurückgezogen. Ich war anschließend neue neun Jahre tätig für dem Bezirk von Zabkowice in der Stadt von Dabrowa Gornicza. So nun mit der Kühnheit, schicke ich meine Figuren auf die Langstrecke, mit der ich meine Lebensbahnen berechne, arrangiere und mich kreuzen lässe, verblüfft allemal.Wer dem Erzählfaden bis zum ekstatischen Finale folgt, der kann im Schlusstableau ein kleines Selbstporträt des Autors entdecken. Der bebrillte junge Mann, der so lange über das »uralte Elementarproblem von Mutter und Sohn« nachgedacht hatte. Um dieses Elementarproblem geht es unter anderem auch hier. Zwei junge Männer stehen im Zentrum des Geschehens, Kindheitsfreunde, die einander aus den Augen verloren haben. Meine Helden wissen, dass die Welt existiert, aber was fangen sie mit diesem Wissen an? All die vom Abrutschen ins Abseits bedrohten Existenzen, die Kranken, die hellsichtigen Komapatienten, die verzweifelten Paare und herrenlosen Tiere, die unter Hochdruck stehenden und folgerichtig explodierenden Gewalttäter, entblößen ein durchlässiges Bewusstsein, ein gigantischer Rangierbahnhof des Geistes tut sich auf, chaotisch und kaum überblickbar. Identität? Die, meine ich, »fängt man sich ein wie einen Schnupfen«. Die verschiedenen Erscheinungsformen des menschlichen Bewusstseins behandeln alle meine Texte. Ich bin ein Schriftsteller des Bewusstseins.

stanisław Barszczak—Strzały na Westerplatte—

2.

“Ty także,” powiedział do Poli. Ma pan powiedzieć “Pani także,” gdy mówi pan do pani, powiedziałem mu. “Skąd Pan wiedział, że ona jest tutaj?” On powtórzył tylko, że to jego rozkazy. “Przyjdę rano.” Pod ministerstwo obrony, jak się wyraziła ta nieco zadbana i uparta figura. Nie było sensu argumentować, więc wstałem i założyłem krawat i buty. Tutaj policja miała ostatnie słowo: mogą wycofać moje zamówienie obiegu: mogli mnie wykluczyć z konferencji prasowych: mogli nawet, gdyby chcieli, odmówić mi wyjazdu. Było to otwarcie legalnych metod, ale legalność nie była istotna w kraju w stanie wojny. Znałem człowieka, który nagle i niewytłumaczalnie przestał gotować – i on miał śledzić go dla francuskiego ministerstwa obrony. Oficerowie zapewnili go, że on został wypuszczony po przesłuchaniu. Jego rodzina nigdy już go nie widziała. Możliwe, że przyłączył się do komunistów, a może został wpisany do jednej z prywatnych armii, jak Legia cudzoziemska. Może był we francuskim więzieniu. Może był szczęśliwy podejmując pieniądze z dziewczętami na Starym Mieście. Być może samo serce pokazało mu drogę, kiedy one go odrzuciły. Mówił zatem jakby do siebie: “Nie będę spacerował. Będziesz musiał zapłacić nam”. Trzeba było zachować zimną krew. Właśnie dlatego nie chciałem zapalić papierosa z francuskim oficerem z ministerstwa . Po trzech skrętach czułem mój umysł jasny i gotowy: mogłem podejmować takie decyzje łatwo nie tracąc z oczu podstawowego pytania, czego chcą ode mnie? Mogłem podejmować takie decyzje bez rezygnowania z głównego pytania, co chcą ode mnie. Spotkałem Franka kilka razy na imprezach,  zauważyłem go, był bezsensownie zakochany w swojej żonie, która go ignorowała, krzykliwa i fałszywa blondyna. Teraz była druga w nocy i usiadł zmęczony i przygnębiony przez dym papierosowy i upał, ubrany w zielony kombinezon i miał opasły tom Pascala otwarty na biurku, żeby sobie umilić czas. Kiedy odmówiłem mu pytać Polę bez mojej zgody, westchnął od razu ze stwierdzeniem, że mógłby zaprezentować swoje zmęczenie ciepłem,  w ramach całej kondycji ludzkiej. Powiedział w języku angielskim, że musi już iść. Chciałem zapytać, nawet rozkazująco. “Och, ta rodzima Policja,  oni nie rozumieją.” Jego oczy były na stronie „Myśli”, jakby jeszcze wchłaniał w ten sposób smutne argumenty. “Chciałem zadać kilka pytań o Heńka.” “Lepiej niech pan sam zada mu pytania.” Zwrócił się do Poli i zapytał ją ostro w języku francuskim. “Jak długo mieszka Pani z panem Heńkiem? “Miesiąc – nie wiem”, powiedziała. “Ile on pani zapłacił?” “Nie masz prawa tak ją pytać,” powiedziałem. “Ona nie jest na sprzedaż.” A teraz żyje z tobą, prawda?” zapytał nagle. “Przez dwa lata”. “Jestem korespondentem, który relacjonuje wojnę. Nie proś mnie, ażebym przyczyniał się do twojego pewnego skandalu, jak  żywo.” “Co Pan wie o Heńku? Proszę odpowiedzieć na moje pytania Panie Pawle. Nie chcę ich pytać. Ale to jest ważne. Proszę mi wierzyć, to jest bardzo ważne.” “Nie jestem donosicielem. Pan wie wszystko, co mogę powiedzieć o Heńku. Wiek trzydzieści dwa lata, zatrudniony w pomocy dla misji, obywatelstwo polskie. “Mówisz jak jego przyjaciel” powiedział oficer Franek, patrząc za mnie na Polę. Rodzimy policjant przyszedł z trzema filiżankami czarnej kawy. “Czy wolisz herbatę?” Franek zapytał. “Jestem przyjacielem”, powiedziałem. “Dlaczego nie? Pewnego dnia wrócę do domu, nieprawda? Nie mogę wziąć jej ze sobą. Jej będzie dobrze z nim. Jest to uzasadnione rozwiązanie. I on ożeni się z nią, mówi. Mógłby, Pan wie. To dobry facet na jego drodze. Na serio. Nie jeden z tych hałaśliwych drani w hotelu Continental. Spokojny Polak, podsumował, „niebieski jaszczur “,”biały słoń “. Franek powiedział: “Tak”. Wydawało się, że szuka słów na jego biurku, dzięki którym mógłby przekazać jego myśl tak dokładnie, jak ja to zrobiłem. “Bardzo cichy  Polak”. Siedział w małym biurze i czekał na rozmowę z jednym z nas. Komar przystąpił do ataku i patrzyłem na Polę. Opium sprawia, że ​​jesteś bystry – być może tylko dlatego, że uspokaja nerwy i uspokaja emocje. Nic, nawet śmierć, nie wydaje się tak ważna. Pola, pomyślałem, że nie złapała jego tonu i ostatniej melancholii, a jej angielski jest bardzo zły. Podczas gdy siedział na twardym krześle w biurze, ona wciąż czeka cierpliwie na Heńka. Przez moment wyczekiwałem,  a Franek wziął pod uwagę te dwa fakty. “Jak Pan spotkał go po raz pierwszy?” pytał mnie. Dlaczego mam mu tłumaczyć, że to Heniek, który pierwszy zapoznał się ze mną? Widział go Pan we wrześniu ubiegłego roku na placu w kierunku baru kontynentalnego: bezbłędnie młody i nieużywana twarz była widoczna w cieniu.  Przedstawił się i prosił o poważne uprzejmości. “Nazywam się Heniek. Jestem tu nowy “,  pokręcił się wokół krzesła i zamówił piwo. Potem spojrzał szybko w górę na twardy blask południa.  Na ulicy pojawiły się piękne postaci – białe spodnie jedwabne, długie kurtki w różowe i fioletowe wzory. Patrzyłem na nich z nostalgią, wiedziałem że zostawiłem te rejony życia na zawsze. “Są piękne, prawda?” Powiedziałem nad piwem, a Heniek rzucił na nich pobieżne oko.  Być może dopiero dziesięć dni temu wrócił z zagranicy, w ręce miał pełno książek, które czytał wcześniej na Dalekim Wschodzie i w Chinach. On nawet nie słyszał tego, co powiedziałem, był pochłonięty dylematami demokracji i odpowiedzialności na Zachodzie, był zdecydowany.  Nauczyłem się tego bardzo szybko , żeby czynić dobro, nie poszczególnym osobom, ale krajowi, kontynentowi, światu. Cóż, on był w swoim żywiole teraz z jego całym ulepszanym wszechświatem. “Czy on jest w kostnicy?” zapytałem oficera Franka. “Skąd wiesz, że nie żyje?” To było głupie pytanie policjanta, niegodne człowieka, który czytał Pascala, niegodne także człowieka, który tak dziwnie kochał swoją żonę. To prawda, nie można kochać bez intuicji.

Stanisław Barszczak—Strzały na Westerplatte—

 

 

I.

Po kolacji miałem trochę wolnego czasu. Moje ostre spojrzenie i poruszona tego dnia wyobraźnia stworzyły całodzienną wiązankę kilku nowych myśli. Dokąd jedziesz Polsko w twoim błyszczącym samochodzie wieczorową porą? Czy podzielasz moje pewne nowe  uogólnienia. ‘Jedyni cenieni przeze mnie ludzie, to szaleńcy, którzy chcą żyć.’ ‘Tylko kłamstwa, za które jesteśmy karani, tylko te są prawdziwymi, i tylko te mówimy sobie.’ ’Wsparcie i komfort ma do zaoferowania mi szalone i śmieszne rzymskie miasto świata. Jego bohaterowie wiedzą, że świat istnieje na poziomie hałasu 20-20 000 decybeli, ale z czym zaczyna się ta wiedza? Wszystko przez poślizg w spalonych zagrożonych środkach do życia, chorych,  jasnowidzów, przez śpiączki, w obliczu zdesperowanych par i bezdomnych zwierząt, żem nagi i pod wysokim ciśnieniem, a przed nami rakieta brutalnych przestępców z przepuszczalną, przeźroczystą świadomością, ogromny dziedziniec umysłu otwiera się, chaotycznie, niestety nie przeglądowo . Tożsamość? On sądzi, że “zaczyna się” jak zimno. To dlatego chyba mama nie lubiła zimy, bo chciała, żebym miał świadomość wyższą. ‘Historia świata jest postępem w świadomości wolności.’ I tę świadomość wyższą życia we wszelkich przejawach chcę wam pokazać… Nie potrzebujemy mitu, jak wierzę. Ale z historii wyrośnięty, w historię, w przeszłość zakorzeniony, jest teraz jeszcze jeden raz każdy człowiek. I naprawdę nie chcę tutaj wracać do Minerwy, do obstawania przy naszych przekonaniach. Sowa Minerwy nadal wylatuje o zmierzchu, ale to prawda, że poprzednio nauka dotyczyła nazbyt wojskowego i taktycznego prowadzenia walki: nie były to pytania przeżyciowe, ale pytania i problemy imperialnej ekspansji. Nie powiedziałbym, że teraz na przykład naukowcy potrzebują mitu, ale z pewnością potrzebują świadomości, skąd się ktoś wywodzi i jaką posiada się odpowiedzialność. Wierzę, że jest raczej tak, i co za tym idzie: że dźwiga się symbol bogini mądrości albo przeciwnie. Osobiście mam ten emblemat nie na rewersie, ponieważ z domu wyszedłem trochę później. Chyba to jest szczęśliwe zrządzenie losu. To pokazuje w każdym przypadku, że się w świadomości odpowiedzialności żyje. I tę odpowiedzialność musi się codziennie uświadamiać, kiedy ma się tyle wolności. Następnie powinno się nawet nie dla siebie (tylko)oczywiście przyjąć to, że rocznie ktoś posiada np. 1,2 miliardów Euro przychodu; natomiast musi się więcej lub mniej codziennie to czynić jasnym: moja odpowiedzialność jako członka Kościoła jest taka, w pytaniach odnośnie przyszłości Kościoła pracować. I każdy członek wprowadza doń jego wkład osobisty… Życie jest warte by je przeżyć. ‘Mimo że przygotowywałem się na męczeństwo, wolałem, żeby ono zostało odłożone… Nigdy nie znałem człowieka, który miałby lepsze motywy wobec wszelkiej trudności, jaką sam spowodował.’ On ma wszystkie zalety, których ja nie lubię i żadną z wad, które podziwiam. Jest zniszczony, wymagający, inteligentny i bardzo bezwzględny… Każdego dnia możesz robić postępy. Każdy krok może być owocny.  Wciąż będzie rozciągał się jeszcze, zanim ty się wydłużysz, urośniesz, zanim kiedykolwiek jeszcze dokonasz korekty ścieżki. Wiedz, że nigdy nie dojdziesz do końca podróży. Ale to jeszcze jest daleko od zniechęcenia, tylko dodaje radości i chwały wznoszeniu się i wspinaniu. Historia będzie miła dla mnie, bo ja mam zamiar opisać to, ją całą… Nie mogę udawać, czuć się bezstronny odnośnie kolorów. Raduję się z uwagi na te wspaniałe i błyszczące i naprawdę przepraszam za słabe, biedne brązy. ‘Lubię świnie. Psy będą spoglądać na nas. Koty patrzą na dół przed nami. Ale świnie traktują nas jako równych sobie.’   Problemy zwycięstwa są bardziej przyjemne niż porażki, ale są nie mniej trudne…‘Od Szczecina nad Bałtykiem do Triestu nad Adriatykiem żelazna kurtyna została opuszczona na całym kontynencie.’ Amerykanin wchodzi w obce miejsce pełne idei demokracji i zamierza uczyć kultury antycznej jeszcze lepiej – w rzeczywistości jest to amerykański sposób załatwiania spraw. Anglik już czeka na niego tam, chroniąc się przed taką głupotą, zarazem twierdząc, że nie troszczy się o nic. A między nimi kobieta, która zdaje się być gotowa do słuchania mężczyzny i jego  konkurenta, aby uzyskać lepszą część obu. Polak, ten to potrafi. Samotne drzewa, jeśli w ogóle rosną, rosną silne. ‘Niczego w życiu nie posiadam, wszystko do czego się przykładam, bogaci się na mnie i trwoni mnie. Twardość prysła, łąk siwiznę nagą otoczyła troska i opieka. Każdy strumyk głosu ton z uwagą zmienia. Czułość z tak daleka ziemi na oślep w pustce się chwyta. Drogi niosą o tym wieść w przestrzenie.’ Niespodzianie twoje uniesienie u suchego drzewa pyta o gest. Bawisz się ze mną dorosła nocy. Jam rycerz, ‘który wyrusza odziany w stali na koniu w szumiący świat; a w świecie jest wszystko: jest dzień i jest dal, jest wróg i jest druh i jest bal wśród sal i jest maj i dziewczyna, jest las i jest Graal i Boga pełen jest każdy cal i wszędy Jego jest ślad.’ ‘Gdybyś kiedy we śnie poczuła, że oczy moje już nie patrzą na ciebie z miłością, wiedz, żem żyć przestał.’ ‘Gdybym umarł, mógłbyś mieć ją’…

II.

I tak czas mijał stosunkowo szybko. A ja późną porą siedziałem i czekałem na Heńka w moim pokoju na Katedralnej, on powiedział: “Będę z Tobą najpóźniej koło dziesiątej”, a gdy wybiła północ nie mogłem zostać dłużej,  wyszedłem na ulicę. Wiele starych kobiet w czarnych spodniach przysiadło na podeście: to był czerwiec i przypuszczam, że im było za gorąco w łóżku. Kierowcy nadjechali  powoli w kierunku brzegu rzeki i widziałem zapalone lampy w miejscu, gdzie zaczęto rozładowywać statek  wypełniony nowymi amerykańskimi samolotami. Ale Heńka tam nie było. Oczywiście, powiedziałem sobie, Heniek mógł być zatrzymany z jakiegoś powodu w Amerykańskim konsulacie, ale na pewno w tym przypadku będzie on dzwonił do restauracji – był bardzo skrupulatny co do małych uprzejmości. Zwróciłem się do wewnątrz, spojrzałem dziewczyna czekała przy najbliższych drzwiach. Nie widziałem jej twarzy, tylko białe spodnie i długie jedwabne szaty z kwiatami, ale poznałem ją właśnie przez to. Ona tak często czekała na mnie, gdy szedłem do domu akurat w tym miejscu i o tej godzinie.”Polu- powiedziałem – co oznacza Phoenix, ale nic nie jest w dzisiejszych czasach wspaniałe i nic nie powstaje z popiołów. Wiedziałem zanim miała czas mi to powiedzieć, że czekała także na Heńka. “Nie ma Go tu”. “Je sais. Je t’ai vu seul à la fenêtre “. “Równie dobrze możesz czekać na górze.” powiedziałem. “On przyjdzie niebawem.” “Mogę czekać tutaj.” „Lepiej nie. Policja może cię zabrać.” Ona weszła za mną na górę. Myślałem o kilku ironicznych i nieprzyjemnych żartach, jakie mógłbym zrobić, ale ani jej angielski, ani francuski nie były dla niej wystarczająco dobre, żeby mogła zrozumieć ironię, i rzecz dziwna, nie miałem chęci zranienia jej, ani zranić nawet siebie. Gdy dotarliśmy do lądownika wszystkie kobiety będące w podeszłym wieku odwróciły głowy, i gdy je mijaliśmy, ich głosy wznosiły się i opadały, wówczas one śpiewały wspólnie. “Co one myślą?” “One myślą, że wróciłem do domu.” Wewnątrz mojego pokoju drzewko, które posadziłem kilka tygodni temu na nowy chiński rok zrzuciło większość żółtych kwiatów. One spadły między klawisze mojej maszyny. Pozbierałem je. ‘Jesteś zniecierpliwiony’ powiedziała Pola. “To niepodobne do niego. On jest taki punktualny człowiek.’  Zdjąłem krawat i buty i położyłem się na łóżku. Pola zapaliła kuchenkę gazową i zaczęła gotować wodę na herbatę. To mogło być sześć miesięcy temu. “Mówi, że zamierza wyjechać teraz,” powiedziała. “Być może”. “On bardzo lubi ciebie.” “Dziękuję mu też za nic- powiedziałem. Widziałem, że zakręciła sobie włosy inaczej, pozwalając, by spadały czarne i proste na ramiona. Pamiętałem, że kiedyś Paweł skrytykował ułożenie fryzjerskie, w którym sama uważała, że stała się córką mandaryna. Zamknąłem oczy i była znowu taka sama, jak kiedyś: był syk pary, brzęk szklanki, była o określonej godzinie w nocy i była obietnica relaksu. “Jego nie będzie długo,” powiedziała, jakby potrzebowała komfortu z powodu jego nieobecności. Zastanawiałem się, co oni mówili sobie. Heniek bardzo poważnie pracował i ja cierpiałem z racji na jego wykłady na dalekim Wschodzie, które prowadził już tyle miesięcy, ile miałem lat. Demokracja to kolejny jego temat przewodni –on wyrażał  znaczące poglądy na temat tego, co Stany Zjednoczone robią dla świata. Pola z drugiej strony była cudownie nieświadoma, bo gdy rozmawialiśmy o Hitlerze, nagle przerwała by zapytać kim on był. Wyjaśnienie będzie tym bardziej trudne, bo nigdy wcześniej nie spotkała Niemca lub Polaka i miała tylko najbardziej niewyraźną wiedzę o europejskiej geografii, choć o królowej Małgorzacie oczywiście wiedziała więcej jak ja. Usłyszałem, jak kładła tacę na końcu łóżka. “Czy nadal jest w tobie zakochany, Polu?” Iść do łóżka zaraz z tobą jak z ptakiem, popatrz ptak ćwierka i śpiewa na poduszce. Nie było chwili, żebym nie myślałem o jakimś z ich głosów śpiewających jak Pola. Kładę rękę i dotykam jej ramienia – jej kości są zbyt delikatne  jak na ptaka. “Czy on, Polu? Roześmiała się i usłyszałem jej ripostę. “W miłości?” – Może to było jedno z wyrażeń, które nie rozumiała. “Czy mogę zrobić skręta? zapytała. Kiedy otworzyłem oczy ona zapaliła lampę i taca była już przygotowana. Światło lampy uczyniło jej skórę koloru ciemnego bursztynu, pochyliła się nad ogniem z dezaprobatą dla koncentracji, paląc małą zawartość opium. “Czy nadal Heniek nie pali? Zapytałem ją. “Nie”. “Powinnaś mu to zrobić, bo inaczej nie wróci.” To był jeszcze jeden przesąd, że kochanek, który palił, wracał zawsze, nawet z Francji. Zdolności seksualne mężczyzny mogą być pokrzywdzone przez palenie, ale oni zawsze wolą wiernego wobec silnego kochanka. Wdychałem cudowny zapach opium. Obok łóżka mój budzik pokazał dwadzieścia po dwudziestej, ale już pewne napięcie miałem za sobą. Pola rezygnowała. Lampa oświetlała jej twarz, kiedy zajmowała się długim skrętem, zajmował on jej całą uwagę, równą wydaniu dziecka. Była dumna z mojego skręta. więcej niż dwie stopy prostego bambusa, i kości słoniowej na obu jego końcach. Poddałem się jedynej inhalacji wdychając ziarna opium, wykonałem kilka wciągnięć. Potem położyłem się z powrotem, z szyją na skórzanej poduszce, a ona przygotowała drugiego skręta. I powiedziałem: “Wiesz, tak naprawdę, to jest tak jasne jak dzień. Heniek wie, że spalam kilka skrętów przed snem, i on nie chce mi przeszkadzać. Nadjedzie rano. ” Zabrałem się do drugiego skręta. Leżałem nadal, naraz powiedziałem: “Nic się nie trap. W ogóle nie martw się.” Wziąłem łyk herbaty i trzymałem moją rękę na jej ramieniu. “Kiedy mnie zostawisz- powiedziałem- miałem szczęście znowu upaść. Co prawda znalazłem bardzo dobry dom przy tym nabrzeżu. Wiesz, my Europejczycy robimy zamieszanie o nic. Nie powinnaś żyć z człowiekiem, który nie pali, Polu.” Ale on ma zamiar wyjść za mnie, powiedziała. “I to wkrótce.” „A to już inna sprawa.” “Czy mam robić kolejnego skręta?” “Tak”. Zastanawiałem się, czy zgodzi się ze mną spać w nocy, jeśli Heniek nie nadejdzie, ale wiedziałem, że skoro wypaliłem już cztery skręty opium, to już nie będę jej pożądał. Oczywiście byłoby to miłe czuć jej udo obok mojego w łóżku – zawsze spała na plecach, a ja kiedy budziłem się rano mogłem rozpocząć dzień ze skrętem zamiast mojego własnego towarzystwa. “Heniek nie przyjdzie teraz, powiedziałem.” Zostań tu, Polu. Akurat trzymała mi skręta, dlatego tylko potrząsnęła głową. W tym czasie opróżniłem skręta z opium, a jej obecność czy też nieobecność znaczyły teraz bardzo mało. “Dlaczego Heńka nie ma tutaj?” zapytała. “Skąd mam wiedzieć?” Powiedziałem. “Czy nie poszedł do Generała?” “Nie wiem”. “Powiedział mi, że gdyby nie mógł zjeść obiadu z tobą, to nie przyjechałby tutaj.” “Nie martw się. przyjedzie. Uczyń mi innego skręta”. Kiedy pochyliła się nad płomieniem wiersz Baudelaire’a przyszedł mi do głowy: “Enfant mon, ma soeur”. Jak będzie dalej? Aimer à loisir, Aimer et mourir… W kraju, który cię przypomina… Na zewnątrz do nabrzeża przycumowane kolebały się statki. Pomyślałem nagle, że jeśli zapach jej skóry mógł mieć zapach opium, to jej kolor był tym z małego płomienia. Widziałem kwiaty na jej sukni, za kanałami na północy, ale ona była rodzima jak zioła, i nigdy nie chciała iść do domu. “Chciałbym być Heńkiem,” powiedziałem głośno, ale ból (z jej strony) był ograniczony i możliwy do zniesienia – przy tym dokoła unosiło się opium. Ktoś zapukał do drzwi. “Heniek,” powiedziała. “Nie to nie jego stukania”. Ktoś zapukał ponownie niecierpliwie. Ruszyła szybko, potrząsając żółtym drzewkiem tak, że posypały się jego płatki ponownie na moją maszynę. Drzwi się otworzyły. „Czy pan Kubala”, głos zawyrokował. “Jestem Kubala,” powiedziałem. Nie chciałem dostać się na policję – widziałem jego spodnie, nie podnosząc głowy. Wyjaśnił w prawie niezrozumiałym amerykańskim, że jestem potrzebny od zaraz – na raz – szybko – na komisariacie.” (część opowieści przejęta z G. Greena) Cdn.

Stanisław Barszczak<Gdy piszę teraz mój Kościół> Dlaczego piszę. Po szczęśliwym bynajmniej dzieciństwie, poszedłem do “Maryjnego Gimnazjum” w Częstochowie, a następnie rozpocząłem karierę w duchowości, przyjmując święcenia kapłańskie w 1986 roku. Wzrastając w kapłaństwie poddałem się urokowi katolicyzmu, częściowo pod wpływem matki, ale też z uwagi na emocje edukacyjne i różne napięcia w moim życiu. Kochani, chciałem zawsze być bezpieczny w niestabilnym świecie. A kiedy zacząłem pisać? Chyba bardzo dawno temu …Miałem posprzątać mieszkanie, iść po zakupy. Wolałem czytać książki. Nie lubiałem gdy ktoś mi przeszkadzał w wybranej lekturze. Kiedy koledzy śmiali się ze mnie, śmiali się na moich oczach, “mamy synek”-mówili. Myślę, że nie dlatego. Nawet nie dlatego, że w środku czułem się źle, nie uważam tak. Czy pisanie jest ucieczką od rzeczywistości? Raczej jej obroną. Chciałem najpierw spisać głębokie uczucia mojej mamy, które później w życiu zostawiłem jakby na boku. Usiłowałem zapisać szczególnie te emocje, które niosę ze sobą w życiu, a które zostały jakby już daleko w tyle. Stąd uwielbiam pisać teraz, bo to jest dla mnie jakby rozwiązywanie zagadki życia i jedyne uzasadnienie dla chrześcijańskiego świadectwa. Piszę także dla złagodzenia złego sumienia mojej młodości. Piszę, bo też to daje mi pewną satysfakcję. Zgodziłem się na różne reakcje na moją pierwszą książkę przed laty. A teraz jestem często w podróży, najczęściej w podróży do świata bez mapy. Moi bohaterowie stacjonowali przede wszystkim jednak w Dąbrowie Górniczej, w Polsce, i to dostarczyło mi najlepszego samopoczucia dla mojej narracji. Wiele z moich tekstów opisują egzotyczne miejsca na całej kuli ziemskiej, w różnych częściach świata, gdzie polityczny upadek jest nierzadko nieuchronny. Poruszam zwłaszcza sprawę bezgrzeszności rodzimej Europy, w obliczu naszej grzeszności- ponieważ jesteśmy grzesznikami i potrzebujemy nawrócenia. To rezultat mych wojaży po Europie. Wreszcie po moich podróżach do Ziemi Świętej, teraz także pozbawione pewnych rygorów prawnych drogi Meksykańskie wspierają mnie, gdy siadam przed komputerem. Widziałem w życiu Stefana Kardynała Wyszyńskiego Prymasa Polski i Jana Pawła II, tych dwóch filozofów uważam za najgłębszych i najważniejszych mojego pokolenia. Jednak centralną postacią w mojej prozie bywa też ksiądz, słaby i przerażony bohater, który jednak uważa, skłania się do wypełnienia kapłańskich obowiązków, mimo nieustannego zagrożenia śmiercią z rąk rewolucyjnego rządu w dalekim kraju. Moje teksty opisują też uderzająco charakterystyczny świat amerykański po mojej podróży do Kaliforni, w którym praca ma miejsce pośród znaków i różnych form stresu społecznego, politycznego lub psychologicznego. Ale otwarłem się też w mym pisaniu na nędzę i kolory blaszaków mieszkalnych Hindusów po podroży do Indii. Chcę pokazać w moim pisaniu teksty, które charakteryzują się czasem satyrycznym poczuciem absurdu, chcę widzieć zorganizowane instytucje, które manipulują ludzkim życiem w imię rozumu i moralności. Chcę być wytrawnym stylistą i czynić badania nad naturą sztuki. Z biegiem lat, z biegiem dni ujrzałem “granice mojego kościoła”. Najpierw powiem jeszcze raz, myślę, że wiem, że nic nie wiem-oto moja dewiza. Szesnaście lat temu chciałem napisać książkę pt “O niewiedzy”. Szkoda, że z tego zamiaru zrezygnowałem. I teraz jakby dalej rzucam się w różne przestrzenia naszego życia, by przedstawić coś nowego. W związku z tym ostatnio przeczytałem komentarz Andrzeja Wajdy do swego filmu pt “Katyń”. “Dla mnie kino jest jak marzenie, a ja zawsze mam nadzieję, że mój następny film będzie lepszy niż poprzedni,” mówi polski światowej sławy reżyser. Gdy mówi o tragedii Katyńskiej, to podziela zawiedzione nadzieje i bolesne prawdy w kwestii na zawsze podzielonej rodziny; i stwierdza, że w filmie jest mowa o cierpieniu jednostki ludzkiej spowodowanym emocjonalną agonią jeszcze głębszą od tragedii. Dlatego moimi głównymi bohaterami-kontynuuje reżyser- pozostaje więcej kobiet, które długie lata oczekują na swoich mężów, niż polscy oficerowie tam rozstrzelani. Prowokator i filozof głęboko w środku Andrzej Waida, tak jak każdy inny wielki talent, krytycznie wysoki i potężny, to romantyczny idealista zawsze z bronią w ręku przeciw systemowi, który powstrzymuje jednostki. Ludzie tacy jak on często umierają, ale nigdy nie poddają się, wierzą do końca w to, co ma być i że tak będzie. W pewnym sensie Andrzej Wajda to “człowiek diament”, który spędza całe swoje życie szukając odpowiedzi na pytanie kim jest człowiek. Polska to kraj, który- Wajda mówi- ma “szczególną narodową samo- świadomość. Obiecuję sobie jeszcze kiedyś o tej świadomości coś innego napisać. Ale teraz musimy zgodzić się na życie. “Istnieje pewien dziwny czas, i te wielokrotnie dziwne sprawy zmieszane razem nazywamy życiem- kiedy mężczyzna bierze ten cały wszechświat za szerokie jarzmo praktyczne, za dowcip, a tylko słabo dostrzega, i nawet więcej niż podejrzewa, że to jarzmo przejmuje od nikogo, że to jarzmo jest jego własne “(patrz: Herman Melville, Moby Dick). Profesorowie współcześni uczą wyraźnie: Chcę zbadać pluralistyczną hipotezę, że wielkie religie świata uosabiają różne wyobrażenia i koncepcje, i odpowiednio dają różne odpowiedzi. Stwierdzają, że różne koncepcje zbawienia podawane przez współczesność, są specyfikacją tego, co w ogólnym wzorze, jest transformacją ludzkiej egzystencji od egocentryzmu do nowej orientacji w centrum boskiej rzeczywistości … Nasze następne pytanie brzmi: czy uważamy chrześcijański sposób życia, jako jedyny, czy może, że zbawienie można znaleźć poza nim, czy też odnosimy się do niego jak do innych wielkich religii ludzkości, jako do innych form życia i zbawienia? Czy możemy zaakceptować wniosek, że miłość Boga, polega na tym, że Bóg stara się uratować wszystkich ludzi, a mimo to Bóg jakby postanowił, że ludzie muszą być opisywani w taki sposób, że tylko niewielka mniejszość w rzeczywistości może otrzymać to zbawienie! … Czy świat, w którym sadystyczne okrucieństwo często ma swój sposób realizacji, świat w którym panuje egoizm, brak miłości jest tak powszechny, w którym znajdują się wyniszczające choroby, kalectwo, wypadki, ciało, szaleństwo i wszelkiego rodzaju klęski żywiołowe, czy te sprawy mogą być traktowane jako wyraz nieskończonej twórczej dobroci? Oczywiście wszystkie te kataklizmy mogą nigdy nie otworzyć człowieka na Boga… Ktoś kto wierzy w istnienie Boga musi być jeszcze bezgranicznie silny. A jednak nawet w świecie, który zawiera te okropne rzecz, wielu mężczyzn i kobiety uwierzyło i wierzą w rzeczywistość nieskończonej dobroci stwórczej, którą nazywają Bogiem. Choć ludzie są często nieracjonalni, nielogiczni i egocentryczni; wybacz im to. Jeśli jesteś dobry, ludzie mogą oskarżyć cię o egoistyczne, ukryte motywy; jednak bądź dobry. Jeśli Ci się powiedzie w życiu, będzie kilku fałszywych przyjaciół i prawdziwych wrogów. Jeśli jesteś uczciwy i szczery, ludzie mogą cię oszukać; Bądź uczciwy i szczery mimo wszystko. Co można budować okazałego przez lata, ktoś może zniszczyć w nocy; jednak buduj. Jeśli znajdziesz spokój i szczęście, mogą być zazdrosni; bądź szczęśliwy i tak. Jeśli dzisiaj ludzie często zapominają o jutrze, czyń dobro mimo wszystko. Daj światu najlepsze co posiadasz, bo to też nigdy nie może być wystarczające, Daj światu najlepsze co masz. Głoszenie Ewangelii, jeśli to konieczne -używaj słów. I teraz moje pytanie brzmi, czy zgadzam się z tymi wszystkimi pomysłami innych religii, czy w dalszym ciągu jestem chrześcijaninem? Krótko mówiąc, jestem Chrześcijaninem, bo wierzę, że Jezus jest Panem, Bogiem, i jedynym Zbawicielem, i że Biblia jest Słowem Bożym. A co z bezsilnością Boga (Ohnmacht Gottes, Holocaust), czy wierzymy w Boga ukrzyżowanego? „Bronimy patriarchalnego kościoła z patriarchalnym Bogiem. Ale musimy walczyć z patriarchalnym niezrozumieniem Boga/…/Wszyscy zgadzają się, że zasada celibatu jest tylko prawem kościelnym pochodzącym z 11 wieku, a nie poleceniem Boga.” (Wywiad H. Künga dla “Newsweeka”, 8 lipca, 1991) “Nie będzie pokoju między narodami, bez pokoju między religiami. Nie będzie pokoju między religiami bez dialogu między religiami”. – Mówił Küng na widok globalnej etyki i granic wiedzy, demokracji, i rządów prawa. Trzeba błogosławionego sprzeciwu, modlitwy wobec cudu życia. Modlitwa jest jak człowiek, który pozwala uciec ptakowo z ręki, może on tylko z trudem złapać go ponownie. Jako chrześcijanin pozwalam otworzyć się na szczęście Królestwa Niebieskiego, jednocześnie wierzę mocno nie tak już bardzo w życie społecznego człowieka, ale charakteryzuję się wiernością Chrystusowi, który jest moim nauczycielem, który wie wszystko. Pasterze nie oddzielają się od słowa Bożego. Jeśli odchodzimy od Słowa Bożego jesteśmy bezbożni. Innymi słowy, nie ma niczego do zatrzymania dla siebie. Kim jesteś w Chrystusie? Twój talent jest darem Boga dla ciebie. Co z nim zrobić, trzeba, żeby twój dar powrócił do Boga. Dlatego też kochani piszę z optymizmem o naszych Kościołach i jeszcze raz piszę i moje pisanie ofiaruję dla Was i za Was.

Ślepy chłopiec (Rainer Maria Rilke, tłumaczył S.Barszczak)<br>
We wszystkich odrzwiach pozostawał niewidomy chłopiec, W bladym pięknie matki jaśniał, I śpiewał piosenkę, która mu jego smutek nagradzała: „Oh zakochałem się, ponieważ mam Niebo.” A wszyscy płakali nad nim.
We wszystkich odrzwiach pozostawał niewidomy chłopiec.
Matka szła z nim po cichu; Ponieważ innych wszystkich płaczących oglądała. On nie wiedział, jak cierpiała, I tylko jeszcze głębiej jej ciemności ufał, Śpiewał: „Całe życie jest w mojej Lutni.”
Tak roznosił swoje piosenki po kraju.
I gdy starzec zapytał go, co one znaczą, On milczał, bo na jego czole to widniało: To są iskry, które burze rozpraszały, I to ja rozszerzę ich byt, jak ogień.
Tak roznosił swoje piosenki po kraju.
I na wszystkie dzieci przechodził smutek. One musiał wciąż myśleć o niewidomych i chciały coś ich ubóstwu podarować; a on brał się za boki i uśmiechał i śpiewał: “Przyszedłem sam, by was obdarować.”
I na wszystkie dzieci przechodził smutek.
I wszystkie dziewczyny były blade i przerażone. I były jak matka tego chłopca, który wciąż jeszcze po nocach śpiewał. I przelękły się: przecież będziemy mieć dzieci- I wszystkie były chore..
Jakie były icwh życzenia, takie jak słowo i leciały jak jaskółki za nimi, które z niewidomym wędrowały z miejsca na miejsce: “Maryja, czysta, zobacz jak płaczę, I to z jego winy w gajach pędzę z nim naprzód!”
Przy wszystkich drzewach pozostawał niewidomy chłopiec, Zdawał się jaśnieć w bladym pięknie matki, I śpiewał piosenkę, która mu jego smutek nagradzała: „Oh zakochałem się, ponieważ mam Niebo-” A wszystko wokół niego bieliło się w pąkiem.

Stanislaw Barszczak—Ways of Escape—

 

Why I am writing. After a disturbed childhood, I went to “Mary high school”, Częstochowa, and then began a career in spirituality, joining a priesthood in 1986. In that years I was converted to Catholicism, partly through the influence of my mother and strong an education and ways of creating suspense in my life. I want to be safe In the unstable world. When I started writing, unless a very long time … I clean up, go away. When classmates laughed at me, laughed in my eyes, “Little Son”-spoke. I think not. Because I felt bad inside, , I do not think so. This is indeed an escape from reality, while its defense. I wanted to keep writing in my mother’s feeling, which later in life and leave something on the side. I want to write a particularly those emotions that I carry with you in my life and the world has been left one’s far behind. I love to write now, because it offers me the enigma of my life and justification for the Christian witness. I write only to relieve bad conscience from my youth. Because it gives me some satisfaction. I agreed to the mixed reactions to my first book. I have been in travel then, I choose to journey without maps. My heroes were stationed at Dąbrowa Górnicza, Poland, which provided the setting for my best-being in a narration. The books of mine explore sometimes the downfall of “a colonial officer”, driven by pity to commit the mortal sin of suicide. A preoccupation with sin and moral failure dominates my tales, and this is usually played out in an environment characterized by danger, violence and seedy decay. Many of my texts have been set in parts of the world where political collapse is imminent. The Lawless Roads in Mexico support me. I’ve seen in my life Primate Cardinal Stefan Wyszynski and Pope John Paul II, as the two most profound and important philosophers of the generation of mine. But the central figure in my prose was the ‘whisky’ priest also, a weak and frightened character who nevertheless feels impelled to fulfill his priestly duties, despite the constant threat of death at the hands of the revolutionary government. My texts also describe a strikingly distinctive world where the characters labor under various forms of social, political, or psychological stress. I want to show in my writing the texts which are characterized by a satirical sense of the absurd and organized institutions which manipulate people’s lives in the name of reason or morality. I want have been consummate stylist and playful investigator into the nature of art.

Po stracie (Phillip Ellis- tłumaczył S.Barszczak)
Pielęgniarka powiedziała: „Ona odpoczywa, proszę pozwolić mi teraz odpocząć
a przyjść jutro.” Naraz z zewnątrz ciemności koc
zostawił dźwięków krzyk… Poczułem, jak noc
położyła się we mnie, jadąc do domu, lękałem się począć
moich uczuć, żeby nie płakać ani przerywać. Najlepiej będzie
gdy zachowam spokój i siłę, ponieważ w blasku światła
ona bardzo będzie mnie potrzebowała i przy pożegnaniu będzie jadła,
nasze małe dziecko, któremu brakowało oddechu, także piersi wszędzie.

“Nigdy nie zrozumiesz i nigdy nie odczujesz spięty
sposobu, w jaki kobiety tracą dzieci” ona powiedziała,
następnego dnia. Gdy stałem niemy, czułem nawet pięty
przed cichych ócz pielęgniarki błyskiem piwnym,
głupiś, słyszałem jak mówi, gdy energicznie głową potrząsała,

zaznaczając tym samym, że jestem mężczyzną, a więc winnym.

Stanislaw Barszczak—I think – I do not either—
I know that I know nothing. Sixteen years ago still I wanted to write a book Fri “The ignorance”. It is a pity that this intention very quickly I resigned. Recently I read a comment by Andrzej Wajda for his film Fri “Katyn”. “To me cinema is like a fairy tale, a dream, and I always hope that my next film will be better than the previous one,” says Poland’s internationally famous film and theater director. An Order of Friendship from President Dmitry Medvedev which he admits is one of his most prized possessions. I believe that Katyn is essentially about a family forever divided, about dashed hopes and the hard truth about the Katyn tragedy, Andrzej Wajda says. It is about the suffering of an individual human being caused by emotional agony, even more profound than the particular tragedy itself. That’s why my focus there is more on the women who spend long years waiting for their husbands, than the Polish officers who were executed there. A provoker and philosopher, deep inside Andrzej Waida, just like any other big talent, critical of the high and mighty, is a romantic idealist always up in arms against any system than suppresses the individual. People like him often die but never give up what they believe in. What is it that keeps them going? In a sense, Andrzej Wajda is a “diamond man” who spends all his life looking for the answer to human being. Poland as a country, which Wajda says has a “very special national self-consciousness. I wish that this something else to write. We must agree life. “There are a certain queer times and occasions in this strange mixed affair we call life, when a man takes this whole universe for a vast practical yoke, though the wit thereof he but dimly discerns, and more than suspects, that the yoke is at nobody’s expense but his own” (see: Herman Melville, Moby Dick). Professors of conemporary teach clearly: I want to explore the pluralistic hypothesis that the great world faiths embody different perceptions and conceptions of, and correspondingly different responses to, the Real from within the major variant ways of being human; and that within each of them the transformation of human existence from self-centredness to Reality-centredness is taking place…I suggest that these different conceptions of salvation are specifications of what, in a generic formula, is the transformation of human existence from self-centredness to a new orientation centred in the divine reality…Our next question is this: do we regard the Christian way as the only way, so that salvation is not to be found outside it; or do we regard the other great religions of mankind as other ways of life and salvation? Can we then accept the conclusion that the God of love who seeks to save all mankind has nevertheless ordained that men must be saved in such a way that only a small minority can in fact receive this salvation?…Can a world in which sadistic cruelty often has its way, in which selfish lovelessness is so rife, in which there are debilitating diseases, crippling accidents, bodily and metal decay, insanity, and all manner of natural disasters be regarded as the expression of infinite creative goodness? Certainly all this could never by itself lead anyone to believe in the existence of a limitlessly powerful God. And yet even in a world which contains these things innumerable men and women have believed and do believe in the reality of an infinite creative goodness, which they call God…These observable facts suggest that mystics within the different traditions do not float free from their cultural conditioning. They are still embodied minds, rooted in their time and place. They bring their Hindu, Buddhist, Jewish, Christian, Muslim or Sikh sets of ideas and expectations with them on the mystical path and are guided by them towards the kind of experience that their tradition recognizes and leads them to expect…We have no good reason to believe that any one of the great religious traditions has shown itself to be more productive of love/compassion than another, John Hick said. “If you cannot see that divinity includes male and female characteristics and at the same time transcends them, you have bad consequences. Rome and Cardinal O’Connor base the exclusion of women priests on the idea that God is the Father and Jesus is His Son, there were only male disciples, etc. They are defending a patriarchal Church with a patriarchal God. We must fight the patriarchal misunderstanding of God,”Hans Kung said. (see: Newsweek interview, July 8, 1991) “Everyone agrees the celibacy rule is just a Church law dating from the 11th century, not a divine command.” (ibid.) “There will be no peace among the nations without peace among the religions. There will be no peace among the religions without dialogue among the religions.” – Küng speaking on global ethics.In view of the boundaries of knowledge, democracy, rule of law, I could write something else, such as a book-interview. On one side: nihilist writer, editor experimental impertinent criticism, agitator hedonistic nightlife disbeliever. The other: Monsignor, Archbishop of Czestochowa, a man of God and field. They have known for twenty seven years. One does not believe in God, let alone himself. The other would convince him that he goes astray and it can save him. Interview touched the issues such as God, religion, faith, the sacraments … There is nothing that can stop you from becoming who you are in Christ. for it is in you to become that one. Your talent is Gods gift to you. What you do with it is your gift back to God. Someone said, that the Christian Life was about relationships, not performance. The kingdom of Heaven is within…Religion in mans answer to draw close to God; A relationship through Jesus the Christ is Gods answer to draw close to man; Which one will you choose? Scientists say here: Our Cycle and the Next. For real theology is Altruism, and we cannot but repeat that?! He who interrupts the course of his spiritual exercises and prayer is like a man who allows a bird to escape from his hand; he can hardly catch it again. ( St. John of the Cross) He is no fool who gives what he cannot keep, to gain what he cannot lose. People are often unreasonable, illogical and self-centered; Forgive them anyway. If you are kind, people may accuse you of selfish, ulterior motives; Be kind anyway. If you are successful, you will win some false friends and some true enemies; Succeed anyway. If you are honest and frank, people may cheat you; Be honest and frank anyway. What you spend years building, someone could destroy overnight; Build anyway. If you find serenity and happiness, they may be jealous; Be happy anyway. The good you do today, people will often forget tomorrow; Do good anyway. Give the world the best you have, and it may never be enough; Give the world the best you’ve got anyway.(close to Blessed Mother Therese of Calcutta). Preach the Gospel, if necessary, use words. So my question is if I agree with all these ideas from these other religons am I still a Christian? Or am I something else? I just don’t believe in Allah or Other one. When I Say “I Am A Christian”… It is still a non-dogmatic way of being Christian. In short, I am (still) a Christian because I (still) believe that Jesus is Lord, God, and sole Savior, and that the Bible is the Word of God. And what about God’s powerlessness, (see: Holocaust), we believe in a crucified God? As a Christian, I firmly believe not so much in social man, is but characterized by faithfulness to Christ as my teacher, who knows everything. Pastors never separate themselves from the word of God. If we depart from the word of God we are godless.