Stanislaw Barszczak, Seventy thousand Berliners

Seventy thousand Berliners gathered in the Olympic stadium in the capital of Germany to see the pope Benedict XVI on the threshold of this fall. And now I see those thousands of people everywhere, even saw them in the distant Fatima. What the hell are they all looking for? A way out. A way to the right way out. A way to leave. A way to go. A way to have had it, to have had enough of it, to be done with it. A decent way to give it all over to the giver of it all. As I understand, the whole world and every human being in it is everybody’s business. One day in the afternoon of the world, glum death will come and sit in you, and when you get up to walk, you will be as glum as death, but if you’re lucky, this will only make the fun better and the love greater. I am out here in the far West, in Fatima, in a small room on the house of Our Lady, Sorrowful Mother of God, close to Sanctuary, writing to common people, telling them in simple language what they already know. Apparitions of Our Lady of Fatima I have already described in a separate letter. Fatima today is a special place. There is no America and there is no England, and no France, and no Italy. There is only the earth…Standing at the edge of a city, a man could feel that we had made this place of streets and dwellings in the stillness of the desert, and that we had done a brave thing… Or a man could feel that we had made this city in the desert and that it was a fake thing and that our lives were empty lives, and that we were the contemporaries of the jack rabbits. So, here I want to give you only some general reflections which occurred to me after stay of mine in Fatima. I don’t think my writing is sentimental, although it is a very sentimental thing to be a human being. I began to write in the first place because I expected everything to change, and I wanted to have things in writing the way they had been. Just a little things, of course. A little of my little. I took to writing at an early age to escape from meaninglessness, uselessness, unimportance, insignificance, poverty, enslavement, ill health, despair, madness, and all manner of other unattractive, natural and inevitable things. In my youth I couldn’t understand the language, I couldn’t understand a word in the whole book, but it was somehow too eloquent to use for a fire. What I intended to do was to burn a half dozen of my books and keep warm, so that I could write my story, but when I looked around for titles to burn, I couldn’t find any. There is much for a young writer to learn from our poorest writers. It is very destructive to burn bad books, almost more destructive than to burn good ones. This was such bad writing that it was good. It seemed to me that I had no right to burn a book I hadn’t even read. This is what drives a young writer out of his head, this feeling that nothing is being said. The only thing I can talk about, Saroyan says, is the cold because it is the only thing going on today. I believe there are ways whose ends are life instead of death. I love Poland and I love Portugal and I belong to both, but I am only this: an inhabitant of the earth, and so are you, whoever you are… Fatima is a part of us. When I was eleven years old, one Sunday, I remember, the priest Raymond Frydrych, today my great friend, came to our Parish Rector and in the church with the help of technology we could then watch a movie about the far Portugal children. I saw that tears were in his eyes and his mouth was twisting with agony like the mouth of a small boy who is in great pain but will not let himself cry. But, above all, joy and peace in hearts of Jacinta, Francesco and Lucia. I will never forget loud music accompanying the presentation of new casualties during the Marian apparitions. It really happened. This really occurred. Now I am a living witness to that era. Third and most important person of the children, talking with his Mother of God, lived after this event even more than 23 years.We didn’t say anything so far because there was such an awful lot to say, and no language to say it in… Over the years and days I found many men to whom I felt deeply grateful … but the first creature to whom I felt definitely related was a Holy Mary, mother of Jesus. I believed from the beginning of remembered experience that I was somebody with an incalculable potential for enlargement … I felt at the same time, and pretty much constantly, that I was nothing in relation to Enormity, the Unknown, and the Unknowable. I get in trouble for tackling an issue of the human nature. A man cannot write a poem or a story that will transform the whole nature of man, his reality and his truth, making them greater and nobler…We are still men in the world, but not alone as Jesus yet. For this reason William Saroyan gave the question Jesus never said anything about absurdity… he didn’t even try to make the theory understandable in terms of the reality and experience of the rest of us. For if everybody else is also not what Jesus said he was, what good is what he said? On the other side every man in the world is better than someone else and not as good as someone else. If I have any desire at all, it is to show the brotherhood of man. So, you just change your attitude now please, young man. I don’t like to see kids throw away their truth just because it isn’t worth a dime in the open market. Now, if I want to do anything, I want to speak a more universal language. One day, back there in the good old days when I was nine and the world was full of every kind of magnificence, and life was still a delightful and mysterious dream, my buddy Lonia, who was considered crazy by everybody who knew him except me, came to my house at four in the morning and woke me up by tapping on the window of my room. “Stasiu,” he said. I jumped out of bed and looked out the window. I couldn’t believe what I saw. It wasn’t morning yet, but it was summer and with daybreak not many minutes around the corner of the world it was light enough for me to know I wasn’t dreaming. My buddy Lonia was sitting on a beautiful white horse. I was a little afraid of him; not the boy himself, but of what he seemed to be: the victim of the world… One of us is obviously mistaken…He was just a young man who’d come to town on a horse from the east, bored to death or something, who’d taken advantage of the chance to be entertained by a small-town kid who was bored to death, too. That’s the only way I could figure it out without accepting the general theory that he was crazy…Then I imagined that from the horse he went on the trapeze ropes.Through the air on the flying trapeze, his mind hummed. Amusing it was, astoundingly funny. A trapeze to God, or to nothing, a flying trapeze to some sort of eternity; he prayed objectively for strength to make the flight with grace. Then swiftly, neatly, with the grace of the young man on the trapeze, he was gone from his body. For an eternal moment he was still all things at once: the bird, the fish, the rodent, the reptile, and man… An ocean of print undulated endlessly and darkly before him. The city burned. The herded crowd rioted. The earth circled away, and knowing that he did so, he turned his lost face to the empty sky and became dreamless, unalive, perfect. I am interested in madness. I believe it is the biggest thing in the human race, and the most constant. How do you take away from a man his madness without also taking away his identity? Are we sure it is desirable for a man’s spirit not to be at war with itself. When I was fifteen and had quit place of my youth forever, I went to learn in a school vineyard at Częstochowa with a number of colleagues, one of whom was only a year or two older than myself, an earnest boy named Jack. One hot day in June, while we were on holidays, I said to this boy, simply in order to be talking, “If you had your wish, Jack, what would you want to be? A doctor, a farmer, a singer, a painter, a matador, or what?” Jack thought a minute, and then he said, “Passenger.” This was exciting to hear, and definitely something to talk about at some length, which we did. He wanted to be a passenger on anything that was going anywhere, but most of all on a ship. Everybody has to die, but I always believed an exception would be made in my case. Then I said to myself, babies who have not yet been taught to speak any language are the only race of the earth, the race of man: all the rest is pretence, what we call civilization, hatred, fear, desire for strength. I see life as one life at one time, so many millions simultaneously, all over the earth…I began to visit Fatima as soon as I had earned the necessary money. But now is my the first visit to Portugal. I love Portuguese people, all of them. I love them because they are a part of the enormous human race, which of course I find simultaneously beautiful and vulnerable. It is simply in the nature of the Portuguese to question, to speculate, to discover, to invent, to revise, to restore, to preserve, to make, and to give. And now in these first days of the month October 2011 I approached quietly, not only with the Portuguese, but with people-pilgrims from a distant corner of the world now Korea, fraternal Africa, and still close to England, Croatia, Ukraine, France, Germany, to honor the Mother of God Fatima, in her chapel, and pray for her intercession in the various needs of the modern world. I should like to see any power of the world destroy this race, this small tribe of unimportant people, whose wars have all been fought and lost, whose structures have crumbled, literature is unread, music is unheard, and prayers are no more answered. Go ahead, destroy world. See if you can do it. Send them into the desert without bread or water. Burn their homes and churches. Then see if they will not laugh, sing and pray again. For when two of them meet anywhere in the world, see if they will not create a New Portugal. Their singing wasn’t particularly good, but the feeling with which they sang was not bad at all. I believe there are ways whose ends are life instead of death. I have been to the place, Portugal. There is no nation there, but that is all the better. And I’m no Portuguese. I’m a Pole. Well, the truth is I am both and neither. I care so much about everything that I care about nothing. The business of polishing my shoes satisfies my soul. The purpose of my life is to put off dying as long as possible. I have managed to conceal my madness fairly effectively, and as far as I know it hasn’t hurt anybody badly, for which I am grateful.  My work has always been the product of my time. I am deeply opposed to violence in all its forms, and yet I myself am violent in spirit, in my quarrel with the unbeatable: myself, my daemon, God, the human race, the world, time, pain, disorder, disgrace and death. I believe that time, with its infinite understanding, will one day forgive me. I believe in my work and am eager for others to know about it. It is better to be a good human being than to be a bad one. It is just naturally better. Wars, for us, are either inevitable, or created. Whatever they are, they should not wholly vitiate art. What art needs is greater men, and what politics needs is better men… One trouble day my colleague Janusz then said to me swiftly, “Lonia is dead.” Maybe it’s a mistake. Maybe it wasn’t our colleague. Maybe it was somebody else. The telegram says it was Lonia. But maybe the telegram is wrong. Everything is changed- for you. But it is still the same, too. The loneliness you feel has come to you because you are no longer a child. But the whole world has always been full of that loneliness. The loneliness does not come from the War. The War did not make it. It was the loneliness that made the War. You must remember always to give, of everything you have. You must give foolishly even. You must be extravagant. You must give to all who come into your life. Then nothing and no one shall have power to cheat you of anything, for if you give to a thief, he cannot steal from you, and he himself is then no longer a thief. And the more you give, the more you will have to give. Everything alive is part of each of us, and many things which do not move as we move are part of us. The sun is part of us, the earth, the sky, the stars, the rivers, and the oceans. All things are part of us, and we have come here to enjoy them and to thank God for them. Death is not an easy thing for anyone to understand, least of all a child, but every life shall one day end. But as long as we are alive, as long as we are together, as long as two of us are left, and remember him, nothing in the world can take him from us. His body can be taken, but not him. You shall know your father better as you grow and know yourself better. He is not dead, because you are alive. Time and accident, illness and weariness took his body, but already you have given it back to him, younger and more eager than ever. I don’t expect you to understand anything I’m telling you. But I know you will remember this- that nothing good ever ends. If it did, there would be no people in the world- no life at all, anywhere. And the world is full of people and full of wonderful life. Dear Reader, I am presenting here only places where I’ve done time. I did my best, and let me urge you to do your best, too. Isn’t it the least we can do for one another? My work is writing for you of the places of mine, of a prayer on the chapel of Our Lady of Fatima also, but my real work is being. Pray for us Mother of God constantly.

Stanisław Barszczak—Sie müssen wie die Engel für die Welt sein(2)—

Sechste Erscheinung Mariens am 13. Oktoberi 1917: Berichte von vielen Pilgern und der Presse haben Fatima im ganzen Land bekannt gemacht. Am 13. Oktober 1917 waren trotz der Kälte und strömenden Regens 60.000 bis 70.000 Menschen aus allen Schichten der Bevölkerung zur Cova da Iria gekommen. Obwohl die Cova da Iria durch den vielen Regen einer Sumpflandschaft glich, haben, für einen guten Platz und eine gute Sicht, nicht wenige die ganze Nacht dort verbracht. Die Seherkinder wurden von ihren Eltern begleitet. An der Steineiche angekommen, forderte Lúcia die Menge auf: “Ihre müsst die Regenschirme schließen. Dann knieten sich die Kinder hin und begannen den Rosenkranz zu beten. Die durchnässten und vor Kälte steif gefrorenen Pilger beteten den Rosenkranz mit. Es war genau 12 Uhr, als die heilige Jungfrau erschein. Eine weiße Wolke, gleich einer Weihrauchwolke, umhüllte die Seherkinder und sich etwa 5-6 Meter erhob. Lùcia stellte die Frage: “Was verlangt Ihr von mir?” Die Dame antwortete: “Ich bin die Königin des Rosenkranzes. Ich will, dass man hier zu meiner Ehre eine Kapelle errichte und das ich “Unsere Liebe Frau vom Rosenkranz” bin. Ich will, dass man weiterhin täglich den Rosenkranz bete. Es ist notwendig, dass die Menschen sich bekehren und um Verzeihung ihrer Sünden beten. Man soll Gott unseren Herrn nicht mehr beleidigen, der schon so viel beleidigt worden ist. Dann wird der Krieg dem Ende entgegen gehen und die Soldaten werden bald heimkehren.” Mit einem Zug von Trauer sprach Maria weiter: “Mögen die Menschen doch aufhören, Gott den Herrn zu beleidigen; denn Er ist schon soviel beleidigt worden.” Das waren ihre letzten sehr eindringlichen Worte. Dann breitete Maria wiederum die Hände aus, die im glänzenden Licht erstrahlten und wies zur Sonne. Lùcia ruft der Menge zu: “Schaut zur Sonne!”  Mit einem Schlag hörte es auf zu Regnen, die Wolken schoben sich zur Seite und gaben den Blick zu Sonne frei. Gott gab ein doppeldes Schauspiel, eins für die vielen Pilger, sowie eins für die Seherkinder. Das Wunder, das die vielen Pilger sahen: Die Sonne erschien im Zenit, wie eine silberglänzende Scheibe die heller schien als normal, aber nicht blendete. Sie begann sich mit rasender Geschwindigkeit wie ein Feuerrad um sich selbst zu drehen. Dabei leuchtete sie in allen Farben des Regenbogens und streute nach allen Seiten Lichtflämmchen und Feuergarben aus. Der Himmel, die Erde, die Felsen, die Bäume und die Menschen waren abwechseld in gelbes, grünes, rotes, blaues und violettes Licht gehüllt. Einige Augenblicke stand die Sonne still, nur um das Schauspiel noch zwei Mal zu wiederholen. Jedes Mal wurde das Schauspiel schöner und beeindruckender. So schön, wie es sich keine Fantasie vorstellen kann. Der Eindruck auf die Menschen war unbeschreiblich und wie gebannt schauten sie zum Himmel. Plötzlich! Es schien, als löse sich die Sonne vom Firmament und stürze in Zickzacksprüngen auf die Erde. Ein ungeheuerer Schreckensschrei aus “Mein Gott, ich glaube!”, “Mein Jesus, Barmherzigkeit!” “Maria!” stieg von den Pilgern zum Himmel empor. Viele fingen an das Vater-unser, das Ave Maria usw. zu Beten. Als ob das Beten und die Reueakte Wirkung zeigen würden, bleibt die Sonne stehen und bewegte sich auf ihren, von Gott zugewiesen, Platz zurück. Überwältigt von den Ereignissen sang die Menge am Ende gemeinsam das Credo. Als sich die Menge wieder beruhigt hatte, bot sich ihnen eine Überraschung. Die Kleider der Leute trocknete in wenigen Minuten und wurde wieder vollständig sauber. Während die Pilger zur Sonne schauten und das Sonnenwunder erlebten, sahen die Seherkinder ihr Wunder. Maria hatte im September den Kindern versprochen, dass sie im Oktober mit dem hl. Josef und dem Jesuskind zurückkommen werde. Über die Erscheinung, die nur Lucia, Francisco und Jacinta erleben durften teilte Lùcia am 13. Oktober folgendes mit: “Als Maria zur Sonne emporstieg und in der Ferne verschwand, folgten wir ihr mit den Blicken. Da sahen wir plötzlich neben der Sonne die Heilige Familie: rechts Maria in einem weißen Kleid und mit blauem Mantel, links den heiligen Josef mit dem Jesuskind auf dem Arm. Das Jesuskind war klein, ungefähr ein Jahr alt. Beide trugen ein hellrotes Gewand” Darauf sah Lùcia, wie das Jesus die Pilger segnete. Dann zeigte sich Maria als “Unsere Liebe Frau von den sieben Schmerzen”, aber ohne Schwert in der Brust. Zum Schluss erschein ihnen Maria, so glaubten es die Kinder, als “Unsere Liebe Frau vom Berge Karmel”. Erst als ihre Versionen vorbei waren, konnten auch die Kinder das Sonnenwunder sehen…Also, Jesus zu Sr. Lucia:Viele Seelen beginnen die Sühneandacht, aber nur wenige bleiben bis zum Schluss treu, und jene, die ausharren, tun es nur, um die dort versprochenen Gnaden zu erlangen. Diejenigen Seelen, welche die fünf ersten Samstage eifrig und in der Absicht halten, um deiner himmlischen Mutter Sühne zu leisten, sind mir wohlgefälliger als jene, die dies fünfzehnmal in Lauheit und Gleichgültigkeit tun. “ Die Seligsprechung der Fatima-Kinder Jacinta und Francisco Marto durch Papst Johannes Paul II. am 13. Mai in Fatima zählt zu den großen Ereignissen im Heiligen Jahr 2000 und erfüllt die Gläubigen auf dem ganzen Erdkreis mit Freude und Dankbarkeit. Mit der Seligsprechung der beiden Seherkinder am dreiundachtzigsten Jahrestag der ersten von sechs Erscheinungen der Gottesmutter in der Cova da Iria rückt Fatima erneut in den Blickpunkt der Weltöffentlichkeit… Die Seherkinder, die damals zehnjährige Lucia dos Santos und das Geschwisterpaar Jacinta und Francisco Marto, erlebten die Höllenvision und das von der Gottesmutter angekündigte Sonnenwunder, das an die 70.000 Menschen sahen… Schwester Lucia, die 97jährig, in einem Kloster in Coimbra lebte, berichtete darüber: ,,Als die Gottesmutter die Worte ,opfert euch für die Sünder’ aussprach, öffnete sie die Hände, wie sie es schon in den beiden vergangenen Monaten getan hatte. Das Strahlenbündel, das von ihren Händen ausging, schien in die Erde einzudringen, und wir sahen etwas wie ein grosses Feuermeer, und in ihm versunken schwarze, verbrannte Wesen, Teufel und Seelen in Menschengestalt, die fast wie durchsichtige, glühende Kohlen aussahen. Sie wurden innerhalb der Flammen in die Höhe geschleudert und fielen von allen Seiten herab wie Funken bei einer grossen Feuersbrunst, gewichtlos und doch nicht schwebend; dabei stiessen sie so entsetzliche Klagelaute, Schmerzens- und Verzweiflungsschreie aus, dass wir vor Grauen und Schrecken zitterten. Die Teufel hatten die schreckliche und widerliche Gestalt unbekannter Tiere, waren jedoch durchsichtig wie glühende Kohle… Diese Vision dauerte einen Augenblick; und wir müssen unserer himmlischen Mutter danken, dass sie uns vorher den Himmel versprochen hatte; ich glaube, sonst wären wir vor Schrecken und Entsetzen gestorben. Gleichsam um ihre Hilfe zu erbitten, blickten wir zur Madonna auf; da sagte sie voll Güte und Traurigkeit: Ihr habt die Hölle gesehen, auf welche die armen Sünder zugehen. Um sie zu retten, will Gott in der Welt die Verehrung meines Unbefleckten Herzens verbreiten. Wenn man das tut, was ich euch sage, werden viele Seelen gerettet, und der Friede wird kommen. Der Krieg geht seinem Ende entgegen; aber wenn man nicht aufhört, Gott zu beleidigen, wird nicht lange Zeit vergehen, bis ein neuer, noch schlimmerer, beginnt. Wenn ihr eines Nachts ein unbekanntes Licht sehen werdet, so wisset, es ist das Zeichen von Gott, dass die Bestrafung der Welt für ihre vielen Verbrechen nahe ist: Krieg, Hungersnot, Verfolgungen der Kirche und des Heiligen Vaters. Um das zu verhindern, verlange ich die Weihe Russlands an mein Unbeflecktes Herz und die Sühnekommunion am ersten Sonntag des Monats. Wenn man meine Bitten erfüllt, wird Russland sich bekehren, und es wird Friede sein. Wenn nicht, wird es seine Irrlehren in der ganzen Welt verbreiten, Kriege und Verfolgungen der Kirche hervorrufen; die Guten werden gemartert werden, der Heilige Vater wird viel zu leiden haben; mehrere Nationen werden vernichtet werden…” Nach den Worten ,,Mehrere Nationen werden vernichtet werden” hat die Gottesmutter das 3. Fatimageheimnis verkündet. Doch Marias Offenbarung fand wenig Gehör. Somit brach der Zweite Weltkrieg aus, wie sie vorausgesagt hatte. Dieser endete mit einem Sieg des Kommunismus, der sich ein Drittel der Welt unterwürfig machte: (Quelle: “Ave-Kurier”, Mai/Juni 2000, Nr.5/6, Seite 3) …Daher gibt es drei Geheimnisse von Fátima. Erstes und zweites Geheimnis: Ich werde daher etwas über das Geheimnis sagen und die erste Frage beantworten müssen. Welches ist das Geheimnis? Ich glaube, ich kann es sagen, da ich doch die Erlaubnis vom Himmel dazu habe. Die Vertreter Gottes auf Erden haben mich verschiedentlich und in mehreren Briefen dazu ermächtigt. Ich glaube, dass Eure Exzellenz einen davon aufbewahrt. Er stammt von P. Jose Bernardo Goncales, und er trug mir darin auf, an den Heiligen Vater zu schreiben. Ein Punkt in diesem Schreiben bezieht sich auf die Offenbarung des Geheimnisses. Etwas habe ich bereits gesagt. Aber um dieses Schreiben, das kurz sein sollte, nicht zu lang werden zu lassen, habe ich mich auf das Nötigste beschränkt und überliess es Gott, mir eine günstigere Gelegenheit dafür zu geben. Im zweiten Schreiben habe ich bereits den Zweifel geschildert, der mich vom 13. Juni bis 13. Juli quälte und der bei dieser Erscheinung völlig verschwand.  Nun gut! Das Geheimnis besteht aus drei verschiedenen Teilen, von denen ich zwei jetzt offenbaren will. Der erste Teil war die Vision der Hölle. Unsere Liebe Frau zeigte uns ein grosses Feuermeer, das in der Tiefe der Erde zu sein schien. Eingetaucht in dieses Feuer sahen wir die Teufel und die Seelen, als seien es durchsichtige schwarze oder braune, glühende Kohlen in menschlicher Gestalt. Sie trieben im Feuer dahin, empor geworfen von den Flammen, die aus ihnen selber zusammen mit Rauchwolken hervorbrachen. Sie fielen nach allen Richtungen, wie Funken bei gewaltigen Bränden, ohne Schwere und Gleichgewicht, unter Schmerzensgeheul und Verzweiflungsschreien, die einen vor Entsetzen erbeben und erstarren liessen. Die Teufel waren gezeichnet durch eine schreckliche und grauenvolle Gestalt von scheusslichen, unbekannten Tieren, aber auch sie waren durchsichtig und schwarz. Diese Vision dauerte nur einen Augenblick. Dank sei unserer himmlischen Mutter, die uns vorher versprochen hatte, uns in den Himmel zu führen (in der ersten Erscheinung). Wäre das nicht so gewesen, dann glaube ich, wären wir vor Schrecken und Entsetzen gestorben. Wir erhoben den Blick zu Unserer Lieben Frau, die voll Güte und Traurigkeit sprach: Ihr habt die Hölle gesehen, wohin die Seelen der armen Sünder kommen. Um sie zu retten will Gott in der Welt die Andacht zu meinem Unbefleckten Herzen begründen. Wenn man tut, was ich euch sage, werden viele Seelen gerettet werden, und es wird Friede sein. Der Krieg wird ein Ende nehmen. Wenn man aber nicht aufhört, Gott zu beleidigen, wird unter dem Pontifikat von Papst Pius XII. ein anderer, schlimmerer beginnen. Wenn ihr eine Nacht von einem unbekannten Licht erhellt seht, dann wißt, daß dies das große Zeichen ist, dass Gott euch gibt, dass Er die Welt für ihre Missetaten durch Krieg, Hungersnot, Verfolgungen der Kirche und des Heiligen Vaters bestrafen wird. Um das zu verhüten, werde ich kommen, um die Weihe Rußlands an mein Unbeflecktes Herz und die Sühnekommunion an den ersten Samstagen des Monats zu verlangen. Wenn man auf meine Wünsche hört, wird Rußland sich bekehren und es wird Friede sein. Wenn nicht, wird es seine Irrlehren über die Welt verbreiten, wird es Kriege und Kirchenverfolgungen heraufbeschwören. Die Guten werden gemartert werden, der Heilige Vater wird viel zu leiden haben, verschiedene Nationen werden vernichtet werden, am Ende aber wird mein Unbeflecktes Herz triumphieren. Der Heilige Vater wird mir Rußland weihen, das sich bekehren wird, und der Welt wird eine Zeit des Friedens geschenkt werden. Der dritte Teil des Geheimnisses, das am 13. Juli 1917 in der Cova da Iria, Fatima, offenbart wurde. Der Vatikan hat das “dritte Geheimnis” von Fatima sogar während des Pontifikats des polnischen Papstes veröffentlicht…Ich schreibe aus Gehorsam gegenüber Euch, meinem Gott, der es mir aufträgt, durch seine Exzellenz, den Hochwürdigsten Herrn Bischof von Leiria, und durch Eure und meine allerheiligste Mutter. Nach den zwei Teilen, die ich schon dargestellt habe, haben wir links von Unserer Lieben Frau etwas oberhalb einen Engel gesehen, der ein Feuerschwert in der linken Hand hielt; es sprühte Funken, und Flammen gingen von ihm aus, als sollten sie die Welt anzünden; doch die Flammen verlöschten, als sie mit dem Glanz in Berührung kamen, den Unsere Liebe Frau von ihrer rechten Hand auf ihn ausströmte: den Engel, der mit der rechten Hand auf die Erde zeigte und mit lauter Stimme rief: Busse, Busse, Busse! Und wir sahen in einem ungeheuren Licht, das Gott ist: “Etwas, das aussieht wie Personen in einem Spiegel, wenn sie davor vorübergehen” einen in Weiss gekleideten Bischof “wir hatten die Ahnung, dass es der Heilige Vater war”. Verschiedene andere Bischöfe, Priester, Ordensmänner und Ordensfrauen einen steilen Berg hinaufsteigen, auf dessen Gipfel sich ein grosses Kreuz befand aus rohen Stämmen wie aus Korkeiche mit Rinde. Bevor er dort ankam, ging der Heilige Vater durch eine grosse Stadt, die halb zerstört war und halb zitternd mit wankendem Schritt, von Schmerz und Sorge gedrückt, betete er für die Seelen der Leichen, denen er auf seinem Weg begegnete. Am Berg angekommen, kniete er zu Füssen des grossen Kreuzes nieder. Da wurde er von einer Gruppe von Soldaten getötet, die mit Feuerwaffen und Pfeilen auf ihn schossen. Genauso starben nach und nach die Bischöfe, Priester, Ordensleute und verschiedene weltliche Personen, Männer und Frauen unterschiedlicher Klassen und Positionen. Unter den beiden Armen des Kreuzes waren zwei Engel, ein jeder hatte eine Giesskanne aus Kristall in der Hand. Darin sammelten sie das Blut der Märtyrer auf und tränkten damit die Seelen, die sich Gott näherten… In unserem Vorbereitung auf das Jubiläum des Jahres 2000 sprach Johannes Paul II. deutlich über die Wiederkunft Christi in Herrlichkeit und die Tatsache, dass wir ihm entgegengehen. Die schwere, blutige Erfahrungen führten zu einer echten Erneuerung der Kirche. Der Heilige Vater wird eine Menge zu ertragen haben … Aber jetzt Schwester Lucia hat ein Engel, der ein Werkzeug in den Händen von Maria ist … Und er sagt, wenn er fährt fort: In deinem Unbefleckten Herzen für alle das Licht der Hoffnung zeigen. Oh, Unbefleckte Herz! Helfen Sie uns, die Gefahr des Bösen, die so leicht Wurzeln schlägt in die Herzen der Menschen heute, und dessen unermeßliche Auswirkungen lasten auf unser Leben und scheinen die Straßen in die Zukunft zu schließen! Jedermann den Angel des Geheimnisses von Fatima sein und eine Dialog mit der Mutter Gottes führen in der Suche nach Rettung der Welt. Wenn jemand noch am Flughafen in Lissabon oder bereits nach Rückgabe des Vaterlandes mich über den Erfolg oder den Zweck meines Besuches fragte, würde ich sagen: Schwester Lucia sehr noch als die Mädchen, um die Freude an die Gott gegebenen betete! Und jetzt welche Proklamation  aus Fatima ich sende? Also, Schwester Lucia gab mir eine Freude! Ich beleuchte nun der Welt als ein Engel! Die Welt bewegt sich in die Richtung der Strafe und Reinigung. Ich würde sogar sagen: kommen zu mir, die Menschen jener Zeit, ich bin Buße der Welt! Ich schaue die Entschlossenheit und Vertrauen in die Gesten der Schwester Lucia über die Rettung der Welt. Daher möchte ich Ihnen die Geheimnisse von Fatima, die Proklamation von Fátima verkünden. Frieden, der in den Vordergrund der Mutter Gottes zu uns bringen wollte, ist immer noch eine Herausforderung für die Menschheit, die am Rande der Lücke von Kriegen und Konflikten, körperliche oder geistige immer befindet sich. Der Weg zum Frieden mit Menschen und Gott eine ist, die von der Mutter des Gottes zum Zeitpunkt seiner zahlreichen Offenbarungen steht, nämlich Umkehr, Buße und Gebet. Dank der Gnade Gottes in der Welt den Weg immer noch in Reichweite der unseren Hand ist.( Informationen über die Geheimnisse von Fatima gebe ich hier für Nachrichten aus dem Internet, Autor)

 

Stanisław Barszczak—Sie müssen wie die Engel für die Welt sein(1)—

Gestern kehrte ich von der wöchentlichen Wallfahrt nach Fatima. Nach Flugreisen von Krakau durch Brüssel nach Lissabon fand ich mich am Ende in Marienheiligtum in Fatima. Es begann den Monat Oktober, in dem wir zu Unserer Lieben Frau vom Rosenkranz beten. Fatima ist eine portugiesische Stadt, von der die Welt im Jahre 1917 hörte, als drei kleine Kinder: Francisco, Jacinta und Lucia die Begegnung mit Gottesmutter erlebten. Eine Űberlieferung sagt, daß Maria ihnen bei der Erscheinung drei Geheimnisse offenbarte. Die katholische Kirche erkannte dieses Ereignis als Wunder erst im Jahre 1930 an. 1928-1953 wurde auf der Stelle der Erscheinungen die Basilika der Gottesmutter vom Rosenkranz errichtet. Dort sind auch die drei kleinen Hirten begraben. Francisco und Jacinta starben sehr früh und Lucia widmete Gott ihr ganzen langes Leben als Nonne. Sie starb am 13. Februar 2005 im Alter von 97 Jahren. Im Oktober 2007 wurde die Wallfahrtskirche in Fatima so gründlich umgestaltet, daß sie bald noch mehr Pilger annehmen kann. Am längsten dauerte der Bau einer neuen Kirche – der Dreifaltigkeitskirche. Der Verfasser der Konzeption von Modernisierung des Wallfahrtskirchekomplexes ist ein griechischer Architekt Alexandros Tombasis. Der moderne Komplex steht in der Entfernung von etwa 800 m von der früher erbauten Basilika der Gottesmutter vom Rosenkranz, wo sich die wundertätige Figur von Maria befindet. Vor dem neuerbauten Tempel stehen an beiden Seiten Denkmäler: vom Paul VI und vom knienden Johannes Paul II. Damit die historischen Orte mit dem heutigen Wallfahrtskomplex und der Stadt verbunden werden, hat man dem Gelände zwischen Cova da Iria (Ort der Erscheinungen, die heutige Wallfahrtskirche) und Aljustrel (das Dorf der Seher, heutzutage in den Grenzen von Fatima) den Status einer beschützten Zone gewährleistet. Da entstanden Stationen des Kreuzweges, und in Aljustrel selbst hat man originale Häuser von Lucia, Jacinta und Francisco erhalten. Ich war in ihrem Haus persönlich. Sie sind ein typisches Beispiel der alten Bebauung in den Bergen dieser Region und bereichern den kulturellen Wert der Stadt. Jedes Jahr kommen zum Wallfahrtsort in Fatima etwa 800 000 Pilger aus der ganzen Welt. Sie ist der wichtigste Wallfahrtsort in Portugal und einer der wichtigsten der Römisch-Katholischen Kirche. Den arabischen Namen „Fatima“ erhielt der Ort aufgrund einer Legende, wonach sich Fatima, die schöne Tochter eines maurischen Fürsten – ihrerseits benannt nach der Tochter des Propheten Mohammed – im 12. Jahrhundert aus Liebe zu einem christlichen Ritter habe taufen lassen und dort ihre letzte Ruhestätte gefunden habe. Wir kommen in die Mitte der Basilika im Jahr 1953 geweiht. Wir betrachten das Presbyterium. Als die Mutter Gottes die oben genannten Worte ausgesprochen hatte, öffnet sie die Hände. Das Strahlenbündel, das von dort ausging, schien in die Erde einzudringen. Wir sahen etwas, wie ein großes Feuermeer und in ihm versunken schwarzverbrannte Wesen, Teufel und Seelen in Menschengestalt, die fast wie durchsichtige Kohlen aussahen. Sie wurden innerhalb der Flammen in die Höhe geworfen und fielen wie Funken, die gewichtslos waren und doch nicht schwebten, in die große Glut zurück. Dabei stießen sie so entsetzliche Klagelaute und Schmerzens- und Verzweiflungsschreie aus, dass wir vor Grauen zitterten. Alsdann ließ Maria die drei Kinder einen Blick in die Hölle tun “Ihr habt die Hölle gesehen, auf welche die armen Sünder zugehen. Um sie zu retten, will der Herr die Andacht zu meinem Unbefleckten Herzen einführen.” Wenn man das tut, was ich euch sage, werden viele Seelen gerettet und der Friede wird kommen. Der Krieg (1914-1918) geht seinem Ende entgegen, aber wenn man nicht aufhört, den Herrn zu beleidigen, wird nicht lange Zeit vergehen, bis ein neuer noch schlimmerer beginnt. Wenn ihr eines Nachts ein unbekanntes Licht sehen werdet, so wisset, es ist das Zeichen von Gott, dass die Bestrafung der Welt für ihre vielen Verbrechen nahe ist: Krieg, Hungersnot, und Verfolgung der Kirche. Um das zu verhindern, werde ich kommen, damit man die Welt meinem Unbefleckten Herzen weihe und Sühnekommunion am ersten Samstag des Monats einführe. Pius X. hatte 5 Jahre vorher, am 13. Juni 1912 einen vollkommenen Ablass für einen Sühnesamstag bewilligt. “Wenn man meine Bitten erfüllt, wird sich Rußland bekehren und es wird Friede sein. Wenn nicht, wird eine glaubensfeindliche Propaganda in der Welt ihre Irrtümer verbreiten, wird Kriege und Verfolgungen hervorrufen. Viele Gute werden gemartert werden, der Vater wird viel leiden, mehrere Nationen werden vernichtet werden.” Und heute die Mutter Gottes sagt: “Am Ende wird mein unbeflecktes Herz triumphieren.” Maria zu den Kindern von Fatima: “Betet täglich den Rosenkranz, um Frieden für die Welt zu erlangen.” “Sagt allen, dass Gott seine Gnaden durch mein Unbeflecktes Herz gewähren will. Sagt den Menschen, sie mögen von mir Gnaden erbitten; sagt, dass das Herz Jesu mit dem Unbefleckten Herzen verehrt werden will. Die Menschen sollen mein Unbeflecktes Herz um den Frieden bitten! Denn Gott hat mir den Frieden anvertraut!” “Ich kann nicht länger die Hand meines göttlichen Sohnes davor zurückhalten, die Welt für ihre Verbrechen gerecht zu bestrafen. Kriege sind Stafen Gottes für die Sünden der Welt. Gott wünscht, dass in der Welt die Weihe an mein Unbeflecktes Herz verbreitet werde. Wenn die Menschen tun, was ich sage, werden viele Seelen gerettet werden, und es wird Friede sein!” Bereits 1916, also 1 Jahr vor den Erscheinungen von 1917 in Fatima, erschien den drei Hirtenkinder ein Engel, um das Kommen der Gottesmutter vorzubereiten…Erste Erscheinung vom Engel des Friedens: Im Frühjahr 1916 hüteten die Hirtenkinder ihre Schafe am Berge Cabeço, als sie über den Bäumen ein Licht, weisser als der Schnee, in Form eines durchsichtigen Jünglings, strahlender als ein Kristall im Sonnenlicht, erblickten. Er sagte: “Habt keine Angst, ich bin der Engel des Friedens! Betet mit mir.” Er kniete nieder und beugte sein Haupt bis auf die Erde. Die Kinder folgten seinem Beispiel und sanken ebenfalls auf die Knie. Da bete der Engel: “O mein Gott, ich glaube an Dich, ich bete Dich an, ich hoffe auf Dich, ich liebe Dich. Ich bitte Dich um Verzeihung für jene, die nicht an Dich glauben, Dich nicht anbeten, die nicht auf Dich hoffen, die Dich nicht lieben.” Dieses Gebet wiederholte der Engel dreimal. Danach erhob es sich und sagte er zu den Kindern:”So sollt ihr beten. Die Herzen Jesu und Mariens erwarten eure flehenden Bitten.” Die Kinder, denen das Gebet des Engels nicht mehr aus den Kopf ging, knieten nun oft auf den Boden nieder und wiederholten das Gebet, bis sie vor Erschöpfung nicht mehr konnten. Zweite Erscheinung vom Engel des Friedens: An einem Hochsommertag 1916 verbrachten die Kinder die Mittagspause im Schatten der Bäume, die den Brunnen im Garten hinter Lucias Elternhaus umgaben. Er sprach zu ihnen: “Was tut ihr? – Betet viel! Die Heiligen Herzen Jesu und Mariä haben mit euch Pläne großen Erbarmens. Bringt Gott dem Herrn ständig Gebete und Opfer dar!” “Wie können wir Opfer bringen?” fragte Lucia. Aus allem, und wie immer ihr es könnt, sucht ein Opfer der Sühne zu machen für die Sünden, durch die Er beleidigt wird, und ein Opfer der Bitte für die Bekehrung der Sünder. Ziehet so den Frieden auf euer Vaterland herab. Ich bin sein Schutzengel, der Engel von Portugal. Vor allem nehmt an und tragt geduldig die Leiden, die der Herr euch schicken wird.” Später sagte Lucia: “Von diesem Augenblick an begannen wir, dem Herrn alles Aufzuopfern, was Er uns leiden ließ. Wir suchten aber damals keine anderen Abtötungen und Bußübungen, als dass wir ganze Stunden damit verbrachten, zur Erde niedergeworfen das Gebet zu wiederholen, das der Engel und gelehrt hatte.”Geben Sie hier den gewünschten Absatzinhalt ein…Dritte Erscheinung vom Engel des Friedens: Es war Herbst, die Kinder waren wieder in der Grotte des Cabeco und beteten den Rosenkranz sowie das Gebet des Engels. Plötzlich umstrahlte sie ein Licht, und der Engel erschien den Kindern zum dritten Mal. Er hielt in der Hand einen Kelch und über den Kelch hielt er eine Hostie, aus der Blutstropen in den Kelch fielen. Dann ließ er die Hostie sowie den Kelch frei in der Luft schweben, kniete neben den Kindern nieder und betete dreimal:”Heiligste Dreifaltigkeit, Vater, Sohn und Heiliger Geist, in tiefster Demut bete ich Dich an und opfere Dir auf den kostbaren Leib und dass Blut, die Seele und die Gottheit Jesu Christi, gegenwärtig in allen Tabernakeln der Erde zur Wiedergutmachung für alle Schmähungen, Sakrilegien und Gleichgültigkeiten, durch die Er selbst beleidigt wird. Durch die unendlichen Verdienste Seines heiligsten Herzens und des Unbefleckten Herzens Mariens bitte ich Dich um die Bekehrung der armen Sünder.Danach erhob sich der Engel, nahm den Kelch und die Hostie an seine Hände. Die Hostie gab er Lucia, den Kelch gab er Jacinta und Francisco zu trinken.Dabei sprach er die Worte:”Empfanget den Leib und trinket das Blut Jesu Christi, der durch die Undankbarkeit der Menschen so schrecklich beleidigt wird. Sühnet ihre Sünden und tröstet euren Gott.” Am Sonntag, den 13. Mai 1917, waren die drei Hirtenkinder Lúcia de Jesus dos Santo, Francisco Marto, Jacinta Marto mit ihren Schafen in der Cova da Iria. Wie jeden Tag beteten die Kinder um die Mittagszeit kniend den Am Sonntag, den 13. Mai 1917, waren die drei Hirtenkinder Lúcia de Jesus dos Santo, Francisco Marto, Jacinta Marto mit ihren Schafen in der Cova da Iria. Wie jeden Tag beteten die Kinder um die Mittagszeit kniend den Rosenkranz. Danach bauten sie einen Steinhafen, als sie plötzlich ein Blitzstahl aufschreckte. Daraufhin trieben sie, aus Angst vor einem Gewitter, ihre Schafe heimwärts. Auf halben Weg, in der Nähe einer Steineiche wurden sie abermals von einem Blitzstrahl geblendet. “Wir erblickten über einer Steineiche eine Dame, ganz in weiß gekleidet, strahlender als die Sonne; sie verbreitetete ein helleres Licht als die hellsten Sonnenstrahlen, die durch ein mit Wasser gefülltes Kristallglas scheinen.”Mit lieblicher, mütterlicher Stimme sagte die Dame: “Fürchtet euch nicht! Ich tue euch nichts zuleide!” Schließlich fasste Lúcia Mut und fragte die Dame:”Woher seid Ihr?” Maria: “Ich bin vom Himmel.”Lúcia: “Was wünscht Ihr von uns?”Maria: “Ich kam euch zu bitten, dass ihr in den folgenden sechs Monaten, jeweils am 13. jeden Monats zur selben Stunde wie heute, hierher kommt. Im Oktober werde ich euch sagen, wer ich bin und was ich will. Ich werde danach noch ein siebtes Mal hierher zurückkehren.” Nach einem kurzen Augenblick des Schweigens wagte Lúcia wieder zu sprechen: “Ihr kommt vom Himmel? – Werde ich auch in den Himmel kommen?” Maria: “Ja, du wirst auch in den Himmel kommen.” Lúcia: “Und Jacinta?” Maria:
“Auch!” Lúcia:”Und Francisco?” Maria: “Er auch, aber vorher muss er noch viele Rosenkränze beten.” Lucia erkundigte sich noch nach zwei Mädchen von Aljustrel, die kurz vorher verstorben waren. Ihre Augen fingen an zu Tränen, als sie die Antwort erhielt, dass eines der beiden noch im Fegfeuer sei. Danach fragte die Dame: “Wollt ihr euch Gott darbringen, bereit jedes Opfer und alle Leiden zu ertragen, die Er euch schicken wird, zur Sühne für alle Sünden, durch welche die göttliche Majestät beleidigt wird, um die Bekehrung der Sünder zu erlangen, on denen so viele der Hölle zueilen, und als Genugtuung für die Flüche und alle übrigen Beleidigungen, die dem Umbefleckten Herzen Mariä zugeführt werden?” Im Namen aller drei antwortete Lúcia: “Ja, das wollen wir.” Maria sagte: “Ihr werdet bald viel zu Leiden haben, aber die Gnade Gottes wird euch helfen und wird euch die Kraft geben, die ihr braucht.” Mit den letzten Worten öffnete die Dame ihre Hände, die ein so geheimnisvolles Licht über die Kinder ausstrahlten, “so stark,” wie Lúcia sagt, “das es uns bis ins Innerste der Seele drang und wir uns selber in Gott sahen, deutlicher als man sich im reinsten Spiegel sehen kann.” “Dann warfen wir uns”, schreibt Lúcia später,”nieder auf die Knie, getrieben von einem unwiderstehlichen Drang und riefen aus innerster Seele: O Heilige Dreifaltigkeit, ich bete Dich an, mein Gott, mein Gott, ich liebe Dich im allerheiligsten Sakrament.” Am Ende sprach Maria eindringlich:”Betet täglich den Rosenkranz, um den Frieden für die Welt und das Ende des Krieges zu erlangen!” Daraufhin verschwand die Dame in einem hellen Licht. Zweite Erscheinung Mariens am 13. Juni 1917. “Cova da Iria” Heute steht hier die Capelinha (Erscheinungskapelle). An diesen Tag waren etwa 50 Menschen zur Cova da Iria gekommen. Um 12 Uhr Mittags erschien die “wunderbare Frau” an der gleichen Stelle über der niedrigen Steineiche. Lúcia fragte die Frau was sie wünsche: “Ich möchte, dass ihr am 13. des folgenden Monats wieder hierher kommt, dass ihr alle Tage den Rosenkranz betet und lesen lernt. Später sage ich euch, was ich wünsche.” Nachdem Lúcia nach den Wünschen der Erscheinung gefragt hatte, durfte sie selber Wünsche vorbringen. Sie bat aber nicht erst für sich oder ihre kleinen Begleiter, sondern sie bat für einen Kranken, den man ihr anempfohlen hatte. Die Frau sagte: “Er möge sich bekehren, dann wird er im Laufe des Jahres genesen.” Lúcia sagte: “Ich möchte Euch bitten, uns mit in den Himmel zu nehmen.” Darauf gab Maria zur Antwort: Ich werde bald kommen, um Jacinta und Francisco zu holen. Du aber musst länger hier unten bleiben. Jesus möchte sich deiner bedienen, damit die Menschen mich erkennen und lieben. Er will die Verehrung meines Unbefleckten Herzens in der Welt begründen; Wer sie übt, dem verspreche ich das Heil; diese Seelen werden von Gott bevorzugt werden wie Blumen, die ich vor seinen Thron bringe.” Lúcia fragte. “So muss ich allein hier unten bleiben?” Maria: “Nein mein Kind. Betrübt es Dich so sehr? Verliere nicht den Mut! Niemals werde ich dich verlassen, mein Unbeflecktes Herz wird deine Zuflucht sein und der Weg, der dich zu Gott führen wird.” Lúcia schreibt später: Bei diesen Worten öffnete sie selige Jungfrau ihre Hände und ergoss zum zweiten Mal dieses durchdringende Licht über uns, in welchen wir uns selbst eingetaucht sahen in Gott. Es gingen Strahlen zurück nach oben zum Himmel, und in ihnen waren Francisco und Jacinta. Strahlen gingen zur Erde, und in ihnen war ich. Von der rechten Hand der Erscheinung sah man ein Herz, von Dornen umgeben, die es von allen Seiten verwundeten. Wir erkannten, dass es das Unbefleckte Herz Mariä war, das betrübt war wegen der unzähligen Sünden der Welt und Sühne und Buße verlangte.”  Dritte Erscheinung Mariens am 13. Juli 1917: “Cova da Iria” Heute steht hier die Capelinha (Erscheinungskapelle). Mehrere tausend Personen warteten schon in der Mulde, manche von ihnen verbrachten dort die ganze Nacht und haben so die jeweilige spätere Sühnenacht auf den 13. des Monats eingeführt. Auf den Knien betete die Menge mit den Kindern den Rosenkranz. Nicht alle waren von den Erscheinungen überzeugt und standen allem misstrauisch und ablehnend gegenüber. Maria zeigte sich den Kindern wie an all den Tagen zuvor. Lúcia fragte: “Was wollt Ihr von uns?” Die Dame antwortete: “Ich will, dass ihr am 13. des kommenden Monats wieder hierher kommt; dass ihr fortfahrt alle Tage den Rosenkranz zu beten zu Ehren Unserer Lieben Frau vom Rosenkranz, um der Welt den Frieden und das Ende des Krieges zu erlangen – denn durch sie allein kann Hilfe kommen.” Lúcia bat: “Ich möchte Euch bitten, uns zu sagen, wer Ihr seid, und ein Wunder zu wirken, damit alle an die Erscheinungen zu glauben.” Die Dame sprach abermals: “Kommt weiterhin jeden Monat hierher. Im Oktober werde ich sagen, wer ich bin. Ich werde dann ein Wunder wirken, das alle sehen, um zu glauben.” Nachdem die Dame die Wünsche Gottes und deren Erfüllung verkündete, durfte Lúcia ihre Wünsche vorbringen. Lúcia bat um die Heilung eines Krüppels. Die Anwort ist scheinbar hart, aber sehr lehrreich. “Ich werde den Krüppel nicht heilen und ihn auch nicht von seiner Armut befreien; er soll lieber täglich mit der Familie den Rosenkranz.” Der Krüppel und seine Mutter starben im Dienste Gottes! Lúcia bat für einen Kranken, dessen Wunsch es war, bald in den Himmel zu gehen. Die Antwort war: “Er soll das nicht so eilig nehmen; ich weiß besser, wann es für ihn gut ist, ihn zu holen” Sicher wollte Maria, das der Mann noch zum Segen seines Umfeldes werde. Lúcia bat noch für die Bekehrung einer Familie und weiterer kranker Personen. Die Antwort der Lieben Frau war: “Im nächsten Jahr werden sie die erbetenen Gnaden erhalten, doch müssen sie den Rosenkranz beten.” Danach schärfte sie den Kindern wiederum ein: “Opfert euch für die Sünder und sagt oft, besonders wenn ihr ein Opfer bringt: O Jesus, das tue ich aus Liebe zu Dir, für die Bekehrung der Sünder und für die Beleidigungen, die dem Unbefleckten Herzen Mariä zugeführt werden.” Dann vertraute die Dame den Hirtenkindern ein dreifaches Geheimnis an, das Lúcia und Jacinta sehr deutlich hörten. Sie dürften es nur Francisco mitteilen…Aus Gehorsam gegenüber ihrem Bischof von Leiria hat Lúcia am 8. Dezember 1941 ihren entgültigen Bericht niedergeschrieben. Erst im Jahre 1942 hat die Kirche zwei von diesen Geheimnissen zum Heile der Seelen mitgeteilt. Das dritte Geheimnis von Fatima hat Lúcia in einem versiegelten Brief dem Bischof von Leiria, der ihn dem Papst Johannes XXIII. übermittelt, mit dem Wunsche Lúcias, ihn erst 1960 zu öffnen.Vierte Erscheinung Mariens am 19. August 1917: Valinhos. Am 13. August waren ungefähr 20.000 Menschen am Erscheinungsort Cova da Iria versammlt. Während man auf die Hirtenkinder gewartete, betete die Menge den Rosenkranz und sang Marienlieder. Doch die Kinder kamen nicht. Warum? Der Bezirkskommissar, Artur d’Oliveira Santos von Vila Nova de Qurém, ein verbissener Freimaurer, hatte am 13. August die Hirtenkinder in sein Haus entführt. Dort versuchte er sie mit allen Mitteln eines Betrugs zu überführen. Mit Schmeicheleien, Versprechungen, Drohungen und Quälereien versuchte er sie in Widersprüche zu verwickeln oder ihnen das Geheimnis zu entlocken. Am 15. August “Maria Himmelfahrt” brachte er die Hirtenkinder zum Pfarrer von Fatima mit dem Wunsch, sie den Eltern zurückzubringen. Als die wartende Menge erfuhr, dass die Kinder entführt wurden, wollte die empörte Menge zum Haus des Bezirkskommisars ziehen und Rechenschaft von ihm einfordern. Die Menge wurde aber gestoppt, als plötzlich zweimal ein starker Donner über die Cova da Iria grollte, zweimal ein Blitz um die niedrige Steineiche zuckte und eine kleine Wolke den Ort der Marienerscheinungen zehn Minuten lang umhüllte. Und siehe! Maria gab der Menge zum Trost die gewohnten wunderbaren Zeichen ihres gnadenvollen Kommens mitten unter sie. Viele glaubten jetzt erst recht an die Erscheinungen von Fatima. Am 19. August 1917 hielten die Freimaurer eine Protestversammlung gegen die “Komödie”der Erscheinungen ab. Am gleichen Tag belohnte die Muttesgottes die Hirtenkinder für ihre Treue, mit denen sie gegenüber den Feinden der Kirche Mariens Ehre und den heiligen Glauben verteidigt hatten. Den Hirtenkindern, die an diesen Tag ihre Schafe bei einem Ort “Valinhos” genannt hüteten, erschein plötzlich die heilige Jungfrau. Lúcia fragte: “Was wollt Ihr von mir?” Die Muttergottes antwortete: “Ich will, dass ihr am 13. des folgenden Monats wieder zur Cova da Iria kommt und das ihr weiterhin täglich den Rosenkranz betet; ich werde im letzten Monat ein Wunder wirken, damit alle glauben.” Weiter forderte sie erneut: “Betet, betet viel und bringt Opfer für die Sünder, denn viele kommen in die Hölle, weil sich niemand für sie opfert und für sie betet.” Lúcia bat wieder um das Wunder, worauf Maria antwortete: “Im letzten Monat werde ich ein Wunder wirken, auf das alle glauben. Hätte man euch nicht nach Vila Nova de Qurèm gebracht, würde das Wunder viel eindrucksvoller sein. Als Entschädigung wird auch der hl. Josef mit dem Jesuskind kommen, um der Welt den Frieden zu geben. Unser Herr wird kommen, um das Volk zu segnen, und Unsere Liebe Frau als schmerzhafte Mutter.” Von diesem Tag an beschlossen die Eltern Lúcias ihr Tochter alles zu glauben. Fünfte Erscheinung Mariens am 13. September 1917: Der sonnige Tag veränderte sich, als die Luft genau um die Mittagszeit bleich und glanzlos wurde, so dass die Sterne sichtbar wurden. Plötzlich schwebte langsam eine wunderschön leuchtende Kugel von Osten heran und ging auf die Steineiche nieder. Nach etwa 10 Minuten – die übliche Erscheinungszeit – stieg die Lichtkugel wieder empor und verschwand im Licht der Sonne. Und eine weiße Wolke umhüllte die Steineiche sowie die drei Hirtenkinder und es regnete wie weiße Blumen vom Himmel, die sich auf den Anwesenden sowie über dem Boden auflösend verschwanden. Erneut eiferte Maria die Kinder an: “Betet weiterhin täglich den Rosenkranz um das Ende des Krieges zu erlangen.” Dann versprach sie: “Am 13. Oktober werde Unsere Liebe Frau von den Schmerzen und vom Karmel sowie der Heilige Josef mit dem Jesuskind kommen, um der Welt den Frieden zu bringen, dass Jesus die Welt segnend erscheinen werde.” Weiter sprach sie: “Gott ist mit eurem Opfer zufrieden, aber er will nicht, dass ihr mit dem Bußstrick schlaft. Tragt ihn nur tagsüber.” Weiter bittet sie um die Anschaffung von zwei Prozessionsthronen und um den Aufbau einer Kapelle. Lucia bittet für einige Kranke. Die Antwort hieß. “Einige werde ich gesund manchen, die anderen nicht, weil der Herr sich ihnen nicht anvertraut.

stanisław Barszczak, Mamy być aniołami dla świata,3

Tu przyjmuję oficjalne stanowisko Kongregacji Nauki Wiary odnośnie trzeciej tajemnicy fatimskiej. Ale w swoich wizjach siostra Łucja widziała obrazy pełne symboli. Wyrażają one rzeczywistość, którą trzeba zinterpretować. Na pierwszym miejscu pojawia się anioł, z ognistym mieczem w lewej dłoni, gotowy zapalić świat. Potem trzy razy powtarza: „Pokuty! Pokuty! Pokuty!” Nie może jednak zapalić świata, gdyż Matka Boża wkracza, aby zatrzymać tę plagę własną ręką, z której wychodzi tak silne światło, że gasi płomienie. Zdaje mi się, że tu ukazuje się rdzeń przesłania fatimskiego, gdyż Najświętsza Panna przyszła prosić o modlitwę i pokutę dla nawrócenia grzeszników. Błaga ludzkość o powrót do Boga i o nawrócenie. Gdybyśmy odpowiedzieli na Jej wołanie nie byłoby drugiej wojny światowej. Już w pierwszej tajemnicy Maryja mówiła: „Jeśli zostanie spełnione to, o co proszę, nastanie pokój… Jeśli nie, w czasie panowania Piusa XI zacznie się nowa wojna, Kościół i Ojciec Święty będą prześladowani.” Zatem w modlitwie i pokucie jest ocalenie świata. Potwierdza to trzecia tajemnica, gdyż Anioł, który ma zapalić świat ognistym mieczem zostaje powstrzymany interwencją matczynej dłoni Maryi. Powiedziałbym, że trzecia tajemnica fatimska przedstawia jedyny dialog Matki Bożej z Aniołem, w kwestii uratowania świata. To może się dokonać, jeśli świat odpowie na potrójne wołanie o Pokutę. Ta pierwsza część trzeciej tajemnicy dotyczy nas wszystkich. Druga część to wizja Papieża, biskupów, kapłanów i wiernych, którzy są dręczeni. Chodzi w sposób oczywisty o prześladowanie. Ten fragment ukazuje, że nie chodzi o zamach, którego ofiarą stał się Ojciec Święty i po którym został uzdrowiony, lecz chodzi o jego śmierć: zostaje zabity. Prawdopodobnie Papież dopuścił taką interpretację, aby uczynić możliwą publikację trzeciej tajemnicy, ponieważ powiedział w czasie środowej audiencji: „Ponieważ nadszedł czas, podjąłem decyzję o ujawnieniu trzeciej tajemnicy fatimskiej…” Dla mnie to oznacza, że czas dojrzał i doszliśmy do czasu prześladowania, w którym umrze nie tylko papież, ale też biskupi, kapłani i wierni, obwieszcza w swej konferencji Ks. St. Gobbi,(Collevalenza, czerwiec 2000 r.). Wielu biskupów, kapłanów i wiernych udaje się na górę – to jest wyrażenie symboliczne – na której jest wzniesiony Krzyż, czyli idą oni ku męczeństwu. Kiedy Jezus szedł na Golgotę, szedł ku ukrzyżowaniu. Cóż to zatem oznacza, że oni wchodzą na górę, na której wznosi się Krzyż? Idą ku swemu męczeństwu. Papież przechodzi przez miasto w połowie zniszczone, gdzie leżą zwłoki, on zaś modli się za ich dusze. Zostaje zamordowany. A po nim również biskupi, kapłani, świeccy. Tu znowu mówi się o prześladowaniach i męczeństwie. Jeśli więc przedstawiam swoistą interpretację trzeciej tajemnicy, nie przejawiam nieposłuszeństwa wobec Kościoła. Zatem na temat pierwszej części tego tekstu chciałbym jeszcze powiedzieć, co następuje: Anioł przygotowuje się do zniszczenia świata ogniem…Matka Boża wkracza, aby mu przeszkodzić. Anioł mówi: „Pokuty! Pokuty! Pokuty!” Maryja może działać, może przeszkodzić karze, lecz pod warunkiem, że posłuchamy wezwania do Pokuty. Ta pokuta polega konkretnie na nawróceniu. To jest najważniejsze, to jest orędzie fatimskie. Najświętsza Panna mówi: abym was mogła ocalić, musicie się nawrócić. Ale skoro ludzkość nie odpowiada, nie pokutuje, nie nawraca się, lecz uporczywie trwa na tej samej drodze i z każdym dniem staje się gorsza, oddala się coraz bardziej od Boga, buduje cywilizację pogańską, postępuje w sprzeczności z Prawem Boga, czy może zostać ocalona? … W piątek 13 IX 1935, pisze Siostra Faustyna w „Dzienniczku duszy”: ”Wieczorem, kiedy byłam w swojej celi, ujrzałam anioła, wykonawcę gniewu Bożego. Był w szacie jasnej, z promiennym obliczem, obłok pod jego stopami, z obłoku wychodziły pioruny i błyskawice do rąk jego, a z ręki jego wychodziły i dopiero dotykały ziemi. Kiedy ujrzałam ten znak gniewu Bożego, który miał dotknąć ziemię, a szczególnie pewne miejsce…” Czy Matka Boga może jeszcze powstrzymać ogień Anioła, który chce zapalić świat? Przecież rozwój tego, co jest zawarte w tym przesłaniu, zależy od postawy ludzkości na wezwanie Anioła do pokuty. To co dotyczy śmierci Papieża, odpowiada orędziom Maryi z końca XX stulecia, a zwłaszcza snowi św. Jana Bosko w 1862 roku, który przekazuje: „Nagle Papieża dosięgnie nieprzyjacielska kula. Jego pomocnicy podtrzymują go i podźwigną, lecz nieco później inna nieprzyjacielska kula dosięga go i upada martwy na ziemię.” Kiedy Anioł woła: „Pokuty! Pokuty! Pokuty!”, a nie słucha się go – a przecież on krzyczy w tym celu, abyśmy zostali ocaleni – wtedy Najświętsza Panna nie może już zatrzymać kary. Trzeba uzupełnić orędzie innymi elementami, które wyjaśniają nasz sposób patrzenia i to, czym żyje ludzkość. Ludzkość zostanie ocalona, jeśli pójdzie za wezwaniem Anioła do pokuty. Ale jeśli będzie się opierać, co się stanie? Siostra Łucja otrzymała w Coimbra także inne orędzia. Napisała wiele listów do papieży, zwierzała się spowiednikom, biskupom, kardynałom. Być może właśnie w tych jej tekstach, zamkniętych w archiwach, znajduje się ostatni klucz do tajemnicy, czyli to, co się stanie, jeśli ludzkość odrzuci wezwanie Anioła do pokuty. Ponieważ nie znamy tych tekstów powinniśmy wziąć tu pod uwagę inne wydarzenia i drogi interpretacji, gdyż…Maryja objawiła się nie tylko w Fatimie.  Myślę na przykład o Akita w Japonii. Matka Boża płakała w sumie 101 razy.  Przed trzecim orędziem z Akita (13 października 1973) doszło też do innego wydarzenia. Powstał Kapłański Ruch Maryjny (od 7 lipca 1973). Obecnie niemal wiek minął od orędzia danego w Fatimie 13 lipca. Gdyby ludzkość przyjęła wezwanie do pokuty wszystkie groźby zostałyby zawieszone. Tymczasem nawet jeśli chodzi o Kościół podział wszedł do jego wnętrza. W trzecim orędziu z Akita jest powiedziane: „biskupi powstaną przeciw biskupom, kardynałowie przeciw kardynałom”. Trzeba by zapytać biskupów i kardynałów, czy tak jest, ale ja myślę, że niewiele do tego brakuje. Zatem kara, która spadnie na ludzkość będzie większa niż w czasie potopu. Ci, którzy przeżyją, będą zazdrościć umarłym. Oto przesłanie z Akita. Oczywiście te treści nie zawierają się w orędziu z Fatimy. Stamtąd rozległo się wezwanie do pokuty. My jednak żyjemy teraz w czasie, w którym ludzkość odrzuciła pokutę i jeszcze bardziej oddaliła się od Boga, budując cywilizację materialistyczną i pogańską, w której szeroko się rozpowszechnił ateizm teoretyczny i – jeszcze gorszy – praktyczny. Ale nie miejsce tu na upadanie na duchu. Próba musi nadejść dla oczyszczenia świata. Następujące po sobie wydarzenia, do jakich obecnie dochodzi, przynoszą nam w pewnym sensie potwierdzenie Fatimy: nie posłuchaliśmy tego, co nam polecała Maryja dla naszego zbawienia, więc ludzkości grozi kara, której Maryja może zapobiec. Kościół wewnętrznie podzielony jest zagrożony szerzącymi się błędami odstępstwa i utratą wiary. Zatem możecie zauważyć, że rozwój dalszego ciągu wydarzeń zależy w sposób logiczny od interwencji Maryi. Prośmy Ducha Świętego, aby Jego Światło otwarło oczy i pozwoliło jasno rozpoznać ten kryzys! Przygotowując nas na Jubileusz 2000 Jan Paweł II  mówił jasno o powrocie Chrystusa w chwale i o tym, że my mamy wyjść Mu na spotkanie. Mówił o nowej erze, jaka nas czeka. Bez doświadczenia charyzmatycznego, bez pewnego oświecenia przez Ducha Świętego nie mógłby, widząc aktualny świat, widząc aktualną sytuację Kościoła, którego ciężar i cierpienie niesie, nie mógłby napisać takich na przykład słów: «Składamy dziękczynienie Panu za niezmierzone dobro, jakie uczynił poprzez swych misjonarzy i spoglądając ku przyszłości z ufnością oczekujemy jutrzenki nowego dnia. Wszyscy ci, którzy pracują na wysuniętych placówkach Kościoła są jak wartownicy stojący na murach Miasta Bożego, których pytamy: „Stróże, jak długo potrwa jeszcze noc?” (Iz 21,11). I otrzymujemy tę odpowiedź: „Twoi strażnicy podnoszą głos, razem wznoszą okrzyki radosne, bo oglądają na własne oczy powrót Pana na Syjon” (Iz 52,8). Ich ofiarne świadectwo, składane we wszystkich zakątkach świata, obwieszcza, że na progu trzeciego tysiąclecia Odkupienia Bóg przygotowuje wielką wiosnę chrześcijaństwa, której początek można już dostrzec. Maryja, Gwiazda Zaranna, niech nam pomaga, abyśmy umieli zawsze z taką samą gorliwością odpowiadać «fiat» na zamysł zbawienia Ojca, aby ludzie wszystkich narodów i języków mogli ujrzeć Jego chwałę (por. Iz 66,18)» (Jan Paweł II, List apostolski na Światowy Dzień Misji, 1999). Przeczytałem raz jeszcze nowe orędzie, jakie Najświętsza Panna nam dała: „Nadszedł czas, byście wyszli z waszego ukrycia i oświecili ziemię. Ukażcie się wszystkim jako Moje dzieci, bo Ja jestem zawsze z wami. Niech wiara będzie światłem, które was oświeca w tych dniach ciemności, i niech gorliwość dla czci i chwały Mego Syna będzie jedyną sprawą, jaka was pochłania. Walczcie, dzieci Światłości, bo godzina Mojej walki już nadeszła. W surowości zimy wy jesteście pączkami kiełkującymi na Moim Niepokalanym Sercu. Ja umieszczam je na gałęziach Kościoła, aby wam powiedzieć, że właśnie ma nadejść jego najpiękniejsza wiosna. ” (24.12.1997) Jedyna możliwość ocalenia dla ludzkości, polega na nawróceniu i pokucie. Ukazano w trzeciej tajemnicy męczeństwo Papieża, męczeństwo wielu biskupów, kapłanów i wiernych, ofiar prześladowania. Tej symbolicznej wizji nie można wyjaśniać jedynie poprzez zamach. Chciejmy ją wyjaśniać konkretnie. Wobec wydarzeń, do jakich dziś dochodzi, do jakich doszło w przeszłości, i w sytuacji, gdy ludzkość nie przyjęła wezwania do nawrócenia, jasne jest że ręka Maryi nie będzie już mogła zatrzymać kary i płonący miecz Anioła zapali świat. To będzie wielkie doświadczenie. Jednakże ta kara, to oczyszczenie, będzie przejawem miłosierdzia. Miłosierdzie i Sprawiedliwość połączą się, gdyż dojdzie do wielkiego oczyszczenia. Po tym oczyszczeniu ludzkość przeżyje nową erę, nowy czas powrotu do Jezusa, do Boga Ojca, który przyjmie ją do ogrodu Swej miłosiernej miłości, aby przypieczętować z nią nowe przymierze miłości. Wtedy ludzkość będzie żyła w doskonałej jedności z Bogiem. To będzie jakby nowy ziemski raj. Chrystus zbuduje wtedy Swe królestwo na ziemi. Jan Paweł II jasno podkreślał wszystkie te aspekty przyszłości w swoich wypowiedziach, także kiedy pisał: „Przekroczcie próg nadziei. To bowiem, co nas oczekuje, jest o wiele piękniejsze niż to, co przeżywamy obecnie i o wiele bardziej radosne niż wielka próba, jaką wszyscy będziemy musieli przeżyć i doświadczyć.” Jak Siostra Łucja mam w sposób wolny odpowiedzieć na zetknięcie się z tajemnicą Boga. Osobiście ujrzałem w Fatimie kulę w koronie Maryi, którą tam umieszczono po zamachu na Jana Pawła II na placu świętego Piotra w Rzymie. Po zamachu, który skierowany był na odebranie mu życia, Jan Paweł II powiedział, że wówczas widział, jak Maryja interweniuje kierując ramieniem zamachowcy, i że zachował świadomość na drodze do szpitala, bo miał umysł zogniskowany na Maryi. Wierzę, że pokój Maryi zwycięży… Jako chrześcijanin jestem grzeszny, a mało kto modli się za mnie czy ponosi ofiary za mnie! Ale też niech inni skorzystają z mojej gorącej modlitwy. Jest faktem, że różne narody ofiarują się również za mnie, chroniąc mnie m.in. przed śmiercią niechcianą… O, Pokuto! Jestem misją pokuty dla świata, i mogę być „czasem, w którym miecze zostaną przekute na lemiesze, ucichnie oręż i wzniesie się pieśń pokoju”. Stąd nie przestanę w mym życiu obwieszczać już nawet nie nowego tysiąclecia, ale „Jubileusz 2000”– jedyny Adwent, oczekiwanie na Chrystusa. I takie logo znajduje się jeszcze na frontonie naszego Domu Rekolekcyjnego „święta Puszcza” w Olsztynie koło Częstochowy.  Każdy może zawołać: Nawróćcie się! Jeszcze mamy powróz nawrócenia, pokuty, modlitwy! Co prawda z racji na obecną znajomość tajemnicy fatimskiej rodzi się większa odpowiedzialność każdego z nas za jego poprawne odczytanie i wcielenie w życie naszej generacji! Jako wychodzący z pomiędzy ruin naszej cywilizacji mam pokonać obojętność ludzi tej epoki i lekceważenie sakramentów obwieszczać jako niecne oraz zgubne dla wszystkich chrześcijan. Co zwycięży? Różaniec i cześć oddawana Niepokalanemu sercu Maryi! A Łzy Maryi- to jest dla naszego świata ostatnia instancja, SOS. Masz modlić się za dusze, które idą do piekła! O nawrócenie grzeszników! Maryja rozmawiała z Siostrą Łucją. Nie lękaj się, córko moja – to mówię do ciebie Ja, Matka Boża. Proszę, byś ogłosiła wszystkim w Moje imię następujące orędzie: Na całą ludzkość spadnie wielka kara. Nie dziś ani jutro, lecz w II połowie XX wieku. Dałam to poznać w La Salette za pośrednictwem dwojga dzieci, Melanii i Maksymina, a dziś powtarzam to wobec ciebie. Rozwój ludzkości nie nastąpił zgodnie z Bożym oczekiwaniem. Wiarołomna ludzkość podeptała otrzymane dobra. Wszędzie panuje nieład. Na najwyższych urzędach szatan decyduje i wpływa na bieg wypadków. Będzie on umiał wejść na szczyty Kościoła, będzie też siał zamęt w umysłach wielkich uczonych, którzy wynajdą bronie pozwalające na zniszczenie połowy ludzkości w ciągu kilku minut. Zniewoli on dla swego przedsięwzięcia ludzi możnych z [niektórych] narodów i popchnie ich do produkcji tych broni w wielkich ilościach. Jeśli ludzkość nie opuści tej drogi, będę zmuszona usunąć się i pozwolić na to, by opadło ramię Mego Syna. Jeśli stojący na czele świata i Kościoła nie sprzeciwią się tej [drodze], Ja to uczynię: poproszę Boga, by spuścił na ludzi Swoją sprawiedliwość. Wtedy Bóg ukarze ludzi w sposób bardziej dotkliwy i surowy niż w czasie potopu, a wielcy i możni zginą razem z małymi i słabymi. Również dla Kościoła nadejdą czasy bardzo ciężkiej próby. Kardynałowie wystąpią przeciwko kardynałom, biskupi przeciwko biskupom. Szatan wkręci się w ich szeregi. W Rzymie nastąpią wielkie przemiany. To co zgniłe, upada, a to co upada, nie powinno być zachowane. Kościół zostanie zaciemniony, a świat pogrążony w ogromnym nieładzie i zamieszaniu. „Miliony ludzi będą umierać z godziny na godzinę”, Jan Paweł II powiedział: „z minuty na minutę”, a ja ośmielę się powiedzieć- z sekundy na sekundę. Ale właśnie ciężkie, krwawe doświadczenia warunkują prawdziwe odnowienie Kościoła… Ojciec św. będzie miał wiele do wycierpienia… Ale teraz Siostra Łucja ma Anioła, który jest narzędziem w ręce Maryi… I on jakby to mówi nieustannie: „Niech w Twoim Niepokalanym Sercu ukaże się wszystkim światło Nadziei!” „O, Niepokalane Serce! Pomóż nam odeprzeć groźbę zła, które tak łatwo zakorzenia się w sercach ludzi współczesnych, a którego nieobliczalne skutki ciążą już dziś nad naszym życiem i zdają się zamykać drogi ku przyszłości! Od głodu i wojny wybaw nas! Od wojny atomowej, od niewyobrażalnego samozniszczenia, od wszelkich wojen, wybaw nas!” Dopiero w Uroczystość Zwiastowania Pańskiego 25 marca 1984 roku, otoczony biskupami, na Placu Świętego Piotra dokonał Papież zawierzenia świata, a zwłaszcza „tych ludzi i tych narodów, które tego zawierzenia i tego poświęcenia najbardziej potrzebują”. Aktowi poświęcenia towarzyszyło przejmujące dziewięciokrotne błaganie „Wybaw nas!”, gdy Papież wymieniał główne rodzaje zła, dręczącego ludzkość. Zakończył ten akt ufnym błaganiem: „Niech w Twoim Niepokalanym Sercu ukaże się wszystkim światło Nadziei!” Siostra Łucja w liście z 8 listopada 1989 roku potwierdziła, że tym razem żądanie Matki Bożej zostało dokładnie wypełnione. W wywiadzie udzielonym arcybiskupom opublikowanym w miesięczniku portugalskim „Christus” nr 4/1998, Siostra Łucja stwierdziła, że dzięki temu poświęceniu uniknął świat straszliwej kary Bożej w postaci wojny atomowej, która miała wybuchnąć w 1985 roku. Jakkolwiek byśmy patrzyli na przyszłość świata, „bojowy okrzyk” Niebieskiej Hetmanki, Pani Fatimskiej, „odzianej w słońce” Niewiasty z Apokalipsy : „Na końcu moje Niepokalane Serce zwycięży!” – może być dla nas źródłem nadziei, a co za tym idzie, zachętą do wprowadzania w czyn Chrystusowego „Czuwajcie!” Możemy uniknąć w ten sposób zapowiedzi świętego Pawła z I Listu do Tesaloniczan (5,3): „Kiedy będą mówić: «Pokój i bezpieczeństwo» – tak niespodziewanie przyjdzie na nich zagłada, jak bóle na brzemienną, i nie ujdą”. Możemy wznosić z głębi serca najpiękniejszy okrzyk, tak charakterystyczny dla pierwszych chrześcijan oraz wszystkich prawdziwych uczniów Chrystusa: «Przyjdź, Panie Jezu!» Każdy może być Aniołem tajemnicy fatimskiej i prowadzić prześliczny dialog z Matką Bożą w kwestii poszukiwania ratunku dla świata. Gdyby ktoś jeszcze na lotnisku w Lizbonie albo już po powrocie do ojczyzny zapytał mnie o powodzenie czy cel mej wizyty w Fatimie, to powiedziałbym: Siostra Łucja modliła się bardzo jeszcze jako dziewczynka, żeby dała Bogu radość! I teraz jakie ja przesłanie wywożę z Fatimy? Właśnie nie inne: Siostra Łucja dała mi radość! Mam zapalić świat jako anioł! Świat zmierza ku karze i oczyszczeniu. Chciałoby się powiedzieć: Przyjdźcie do mnie, ludzie tej epoki, ja jestem pokutą świata! Nie przestaję widzieć zdecydowania i pewności w gestach siostry Łucji odnośnie ratunku dla świata. Zatem pragnę głosić wam tajemnicę Fatimy, orędzie fatimskie. Pokój, który pragnęła nam przynieść Matka Boża, ukazując się w Fatimie, jest stale wyzwaniem dla ludzkości balansującej na skraju przepaści wojny i konfliktów wyniszczających życie fizyczne lub duchowe. Droga do pokoju z ludźmi i z Bogiem pozostaje wciąż jedna, wskazana przez Matkę Bożą w czasie Jej licznych objawień, a także w Fatimie: nawrócenie, pokuta, modlitwa. Dzięki Bożemu Miłosierdziu nad światem, droga ta jest jeszcze wciąż w zasięgu naszej ręki… 

stanisław Barszczak, Mamy być aniołami dla świata, 2

Tymczasem zaświtał poranek 13 sierpnia. Już poprzedniego wieczora przychodzili ludzie ze wszystkich stron. Wszyscy chcieli nas zobaczyć, wypytać i powierzyć nam swe prośby, abyśmy je przekazali Najświętszej Panience. Byliśmy w rękach tych ludzi jak piłka w rękach dzieci. Każdy ciągnął nas w swoją stronę i stawiał pytania, nie pozostawiając czasu na jakąkolwiek odpowiedź. W tym tłoku otrzymał mój ojciec rozkaz, aby mnie przyprowadził do mojej ciotki, gdzie na mnie czekał naczelnik. Mój ojciec zaprowadził mnie tam. Gdy przyszłam, naczelnik znajdował się w izbie razem z Hiacyntą i Franciszkiem. Tam nas przesłuchiwał i robił nowe wysiłki, aby nas zmusić do zdradzenia tajemnicy oraz wymusić obietnicę, że już więcej nie pójdziemy do Cova da Iria. Skoro nic nie wskórał, polecił memu ojcu i memu wujowi zaprowadzić nas na plebanię. Nie zatrzymuję się tu więcej, aby opowiedzieć, co się działo w tym więzieniu, ponieważ Ekscelencja wszystko to już zna…Co mnie najbardziej dotknęło i nad czym najbardziej cierpiałam, jak i moi kuzyni, to całkowite opuszczenie nas przez rodzinę. Po powrocie z tej podróży czy z tego więzienia, nie wiem, jak to mam nazywać(15 sierpnia), kazano mi – z radości z powodu mego powrotu do domu – zaraz wypuścić trzodę i iść z nią na pastwisko. Moi wujostwo chcieli zostać w domu ze swymi dziećmi i dlatego na ich miejsce posłali ich brata Jana. Ponieważ było już późno, zatrzymaliśmy się w pobliżu naszej małej wioski w Valinhos. Najświętsza Panienka poleciła nam znowu praktykować umartwienia i na koniec powiedziała: “Módlcie się, módlcie się bardzo i ponoście ofiary za grzeszników, bo wiele dusz idzie do piekła, gdyż nie ma nikogo, kto by się poświęcał za nie i modlił się”.  Po kilku dniach szliśmy z naszymi owieczkami po drodze, na której znalazłam kawałek sznura od wozu. Podniosłam go i dla żartu owinęłam sobie ramię. Zauważyłam, że ten sznur sprawia mi dotkliwy ból. Powiedziałam wtedy do moich kuzynów: “Słuchajcie, to boli, moglibyśmy się nim wiązać i nosić na sobie jako umartwienie z miłości do Jezusa”. Biedne dzieci przytaknęły memu pomysłowi i każdy z nas po przecięciu na trzy części owiązał go sobie wokół bioder. Czy to grubość i szorstkość sznura była temu winna, a może dlatego, że za mocno go związaliśmy, w każdym razie ten rodzaj pokuty sprawiał nam okropny ból. Hiacynta często nie mogła się powstrzymać od łez. Gdy mówiłam, by go zdjęła, odpowiadała przecząco: “Nie, ja nie chcę go zdjąć. Ja chcę złożyć tę ofiarę Panu Jezusowi na zadośćuczynienie i za nawrócenie grzeszników”. Innym razem bawiliśmy się zbierając po murach chwasty, które gdy się je ściska w rękach, wydają trzask. Hiacynta zbierając te chwasty, urwała niechcąco kilka pokrzyw, którymi się poparzyła, czując ból ścisnęła je jeszcze bardziej w rękach i powiedziała do nas: “Patrzcie, znowu coś, aby czynić pokutę”. Od tej pory przyzwyczajaliśmy się do tego, by chłostać się czasem po nogach pokrzywami, aby Bogu jeszcze jedną złożyć ofiarę. Jeżeli się nie mylę, w czasie tego miesiąca rozpoczęliśmy oddawać nasz posiłek naszym małym biedakom. O czym już opowiedziałam Ekscelencji we wspomnieniach o Hiacyncie. Moja matka też się w ciągu tego miesiąca nieco uspokoiła. Częściej mawiała: “Gdyby była choć jeszcze jedna osoba, która też coś widziała, to może bym i ja uwierzyła. Ale między tyloma ludźmi tylko oni widzieli”. W tym miesiącu różni ludzie mówili mi, że widzieli rozmaite rzeczy. Jedni, że widzieli Matkę Boską, inni dziwne znaki na słońcu itd. Moja matka mówiła wtedy: “Przedtem wydawało mi się, że gdyby była jeszcze jakaś osoba, co widziała, to bym uwierzyła, a teraz tyle ich mówi, że widziało, a ja mimo to nie mogę uwierzyć”. Mój ojciec w tym czasie też zaczął stawać w mojej obronie nakazując milczenie, jak tylko ktoś zaczął na mnie krzyczeć. Mawiał zwykle: “Nie wiem, czy to prawda, ale także nie wiem, czy to kłamstwo”.  W tym czasie mój wujek zmęczony natręctwem obcych ludzi, którzy nieustannie przychodzili, aby nas zobaczyć i rozmawiać z nami, począł wysyłać swego syna Jana, aby pasł trzodę, a Hiacyntę i Franciszka zostawiał w domu. Wkrótce potem sprzedał trzodę, a ja, ponieważ nie lubiłam innego towarzystwa, zaczęłam chodzić sama z moją trzodą…Hiacynta i jej braciszek szli ze mną, gdy pasłam blisko, a jeżeli pastwisko było oddalone, czekali na mnie na drodze. Muszę przyznać, że te dni były dla mnie naprawdę szczęśliwe, kiedy sama wśród mych owieczek ze szczytu góry czy z głębin doliny mogłam podziwiać piękno nieba i dziękować Bogu za łaski, jakie mi zsyłał. Kiedy głos jednej z moich sióstr przerwał moją samotność wołając mnie, abym przyszła do domu porozmawiać z tą lub ową osobą, która mnie szukała, czułam głęboką niechęć i pocieszałam się tylko tym, że mogę i z tego złożyć ofiarę Bogu. Pewnego dnia przyszło trzech panów rozmawiać z nami. Po bardzo nieprzyjemnym przesłuchaniu żegnając się powiedzieli: “Naradźcie się, w jaki sposób powinniście tę tajemnicę wyjawić, bo jeżeli nie, to starosta jest zdecydowany was zlikwidować”. Hiacynta z rozpromienioną twarzą powiedziała: “Ach, jak to dobrze. Ja tak kocham Pana Jezusa i Matkę Boską, a wtedy wkrótce Ich ujrzymy”. Chodziły pogłoski, że starosta istotnie chciał nas zabić. Jedna z moich ciotek, zamężna i mieszkająca w Casais, przyszła z zamiarem zabrania nas do siebie. Mówiła: “Mieszkam w innym powiecie, ten starosta nie może was stamtąd zabrać”. Ale jej zamiar nie został urzeczywistniony, bo myśmy nie chcieli pójść i odpowiedzieliśmy: “Jeżeli nas zabiją, nie szkodzi, pójdziemy do nieba”.  I tak zbliżył się dzień 13 września. Tego dnia Najświętsza Panna, po tym, co już opowiedziałam, rzekła nam: “Bóg jest zadowolony z waszych ofiar, ale nie chce, abyście spali z powrozem na biodrach. Noście go jedynie podczas dnia”. Posłuchaliśmy dokładnie jej rozkazów. A że jak w ubiegłym miesiącu Bóg chciał, jak się zdaje, objawić coś specjalnego, moja matka żyła nadzieją, że tego dnia niejedno się wyjaśni. Ponieważ dobry Bóg, może dla dania nam okazji złożenia Mu jakiejś nowej ofiary, nie uczynił nic nadzwyczajnego, moja matka zniechęciła się i prześladowanie w domu rozpoczęło się od nowa. Miała dużo powodów do zmartwień. Do zupełnej straty w Cova da Iria, gdzie znajdowało się dobre pastwisko dla naszej trzody i gdzie zmarnowaliśmy nasze produkty rolne, dołączyły się pewne przekonania, że te wydarzenia nie były niczym innym jak chimerami i wymysłem dziecięcej wyobraźni. Siostra Łucja pisze też jak Hiacynta i Franciszek cierpieli z nią, płakali widząc ją załamaną i upokorzoną. Pewnego dnia powiedziała mi Hiacynta: “Jakby to było dobrze, gdyby moi rodzice byli tacy jak twoi, aby ludzie mogli mnie też bić, gdyż wtedy mogłabym więcej ofiar Bogu złożyć”. Niemniej jednak potrafiła doskonale wykorzystać każdą okazję do umartwienia. Mieliśmy również zwyczaj od czasu do czasu nic nie pić przez 9 dni albo nawet przez cały miesiąc. Zrobiliśmy te ofiary w pełni sierpnia, kiedy upał był niemożliwy. Wracaliśmy któregoś dnia z modlitwy różańcowej z Cova da Iria i zbliżywszy się do stawu, który znajdował się przy drodze, Hiacynta rzekła: “Słuchaj, tak mi się chce pić i tak bardzo boli mnie głowa. Napiję się troszeczkę tej wody”. “Tej nie” – odpowiedziałam. “Moja matka nie chce, abyśmy stąd pili wodę, bo ona może nam zaszkodzić. Poprosimy o wodę u Marii dos Anjos” (była to nasza sąsiadka, która niedawno wyszła za mąż i mieszkała tam w chałupce). “Nie, tej dobrej wody nie chcę. Napiję się tej. Bo zamiast złożyć Bogu ofiarę z pragnienia, złożę Mu ją z napicia się tej brudnej wody”. W rzeczywistości woda z tego stawu była bardzo brudna. Różni ludzie prali tam swą bieliznę i zwierzęta tam piły i kąpały się. Dlatego moja matka zwracała bardzo uwagę na to, aby jej dzieci nie piły tej wody. Innym razem mówiła Hiacynta: “Pan Bóg musi być zadowolony z naszych ofiar, ponieważ mnie się chce tak strasznie pić, ale nie będę pić. Chcę cierpieć z miłości dla Niego”. Któregoś dnia siedzimy na progu domu mojego wujka i widzimy, że jacyś ludzie do nas się zbliżają. Franciszek i ja uciekliśmy zaraz do pokoju, aby się schować pod łóżkiem. Hiacynta powiedziała: “Ja się nie skryję, złożę tę ofiarę Panu Bogu” i ci ludzie zbliżyli się, rozmawiali z nią, czekali przez dłuższy czas, gdy mnie szukano, wreszcie poszli sobie. Wyszłam wtedy z mej kryjówki i zapytałam Hiacyntę: “Coś odpowiedziała, gdy cię pytali, gdzie jesteśmy?” “Nic nie odpowiedziałam. Spuściłam głowę, wbiłam wzrok w ziemię i nic nie mówiłam. Zawsze tak robię, gdy nie chcę powiedzieć prawdy, a kłamać również nie chcę, bo kłamać to grzech”. Siostra Łucja opisuje też chorobę Hiacynty i Franciszka. W tym okresie Hiacyncie i Franciszkowi pogorszyło się również. Hiacynta mówiła mi czasem: “Czuję tak wielki ból w piersiach, ale nie mówię nic mojej matce, chcę cierpieć dla Pana Jezusa na zadośćuczynienie za grzechy popełnione przeciwko Niepokalanemu Sercu Maryi, za Ojca św. i za nawrócenie grzeszników”. Gdy któregoś dnia z rana przyszłam do niej, zapytała mnie: “Ile ofiar złożyłaś tej nocy Panu Jezusowi”. “Trzy. Wstałam 3 razy odmówić modlitwę Anioła”. “Ja Mu ofiarowałam bardzo dużo, nie wiem, ile tych ofiar było, ponieważ miałam silne bóle, ale nie skarżyłam się”. Franciszek był spokojniejszy. Czynił zwykle to, co my robimy. Rzadko kiedy sam coś proponował. W swej chorobie cierpiał z bohaterską cierpliwością. Bez jęku i bez najmniejszej skargi. Zapytałam go pewnego dnia na krótko przed śmiercią: “Franciszku, czy bardzo cierpisz?” “Tak, ale znoszę wszystko z miłości do Pana Jezusa i Matki Boskiej”. Któregoś dnia dał mi powróz, o którym już opowiadałam, i powiedział: “Weź, zabierz go, zanim go moja matka zobaczy. Nie jestem już w stanie wkładać go na siebie”. Jadał wszystko, co mu matka przyniosła, i nie zauważyłam, żeby kiedyś grymasił. I nadszedł dzień jego odejścia do nieba. W poprzedni wieczór powiedział do mnie i swej siostrzyczki: “Idę do nieba, ale tam będę bardzo prosił Pana Jezusa i Matkę Boską, aby was też prędko zabrali”. Zdaje mi się, że już wspomniałam we wspomnieniach o Hiacyncie, jak ciężkie było dla mnie to rozstanie. Dlatego nie będę już powtarzała. Hiacynta była wtedy już chora i jej stan pogarszał się z dnia na dzień. Również i tego nie będę już opisywała, bo zrobiłam to już. Opowiem jedynie o niektórych heroicznych cnotach, które ona praktykowała i o których, zdaje się, jeszcze nie wspomniałam. Jej matka wiedziała, jak bardzo nie lubiła mleka. Pewnego dnia przyniosła jej wraz z filiżanką mleka piękną wiązkę winogron. “Hiacynto – rzekła – zjedz to. Jeżeli nie możesz wypić mleka, zostaw. A zjedz te winogrona”. “Nie, moja mamo, nie chcę winogron, zabierz je. Daj mi raczej mleka, wypiję je”. I nie okazując najmniejszej niechęci, wypiła je. Moja ciotka oddaliła się zadowolona, sądząc, że niechęć jej córeczki do mleka zanika. Potem zwróciła się Hiacynta do mnie i powiedziała: “Miałam taką ochotę na te winogrona i tak mi było ciężko wypić to mleko, ale chciałam złożyć Panu Jezusowi tę ofiarę”. Innego dnia z rana znalazłam ją bardzo zmienioną i zapytałam, czy się czuje gorzej. “Tej nocy – odpowiedziała – miałam wielkie bóle i chciałam złożyć ofiarę Panu Jezusowi przez nieprzewracanie się w łóżku, i dlatego wcale nie spałam”. Innym razem powiedziała: “Gdy jestem sama, wychodzę z łóżka, aby zmówić modlitwę Anioła. Ale teraz nie jestem już w stanie schylić głowy do ziemi, bo upadam. Modlę się jedynie na klęczkach”. Pewnego dnia miałam okazję rozmawiać z księdzem dziekanem. Pytał mnie o Hiacyntę i jak się czuje. Powiedziałam mu to, co wiedziałam o jej stanie zdrowia, a potem opowiedziałam mu to, co ona mi powiedziała, że nie była już w stanie pochylić się aż do ziemi, gdy się modliła. Wtedy ksiądz dziekan kazał mi jej powiedzieć, że nie chce, aby ona wychodziła z łóżka do modlitwy. Ma zostać w łóżku i modlić się, jak może, bez przemęczania się. Przekazałam jej to polecenie przy pierwszej okazji, a ona zapytała: “A Pan Jezus będzie zadowolony?” “Będzie”, odpowiedziałam. “Pan Jezus chce, żebyśmy robiły to, co ksiądz dziekan nam każe”. “No dobrze, nie będę już więcej wstawała”. Kiedy tylko mogłam, lubiłam chodzić do Cabeço do naszej ulubionej groty, aby się tam modlić. Ponieważ Hiacynta bardzo lubiła kwiaty, w drodze powrotnej zrywałam lilie i piwonie, gdy były, i zanosiłam jej mówiąc: “Masz, są z Cabeço”. Ona biorąc je ze łzami w oczach mówiła: “Nigdy już tam nie pójdę! Ani do Valinhos, ani do Cova da Iria! A tak bym chciała”. “Ale co ci na tym zależy. Jeżeli pójdziesz do nieba, zobaczysz Pana Jezusa i Matkę Najświętszą”. “Tak, to prawda”, odpowiadała i była zadowolona. Obrywała płatki z kwiatków i liczyła je wszystkie. W kilka dni po zachorowaniu dała mi powróz, którego używała: “Przechowaj mi go, obawiam się, że moja matka go zobaczy. Jeżeli mi się polepszy, znów go chcę używać”. Ten powróz miał trzy węzły i był splamiony krwią. Zachowałam go w ukryciu aż do chwili, kiedy definitywnie opuściłam dom rodzinny. Potem nie wiedząc, co mam z nim zrobić, spaliłam go wraz z powrozem jej braciszka… Papież Jan Paweł II w swej homilii w Fatimie mówił  dużo o heroicznym życiu dzieci, ofiarowanym za grzeszników dla pocieszenia cierpiącego Serca Maryi i Jej Syna Jezusa Chrystusa. Tłum wiernych, który zebrał się w Sanktuarium obliczano na 500 tys. ludzi. Wiele osób zadaje sobie pytanie, czy świętość była możliwa w tak młodym wieku. Franciszek zmarł w wieku 10 lat i 9 miesięcy (w 1919 r.), a Hiacynta zmarła mając 9 lat i 11 miesięcy. Franciszek i Hiacynta, zauważa ojciec Molinari, „to dzieci, które zgodnie z możliwościami swego wieku, wiernie i w sposób wolny odpowiedziały na zetknięcie się z tajemnicą Boga i konsekwentnie żyły autentycznym, chrześcijańskim życiem, które szło inną drogą niż ta, którą normalnie spotykamy u dobrych dzieci w ich wieku, mających edukację chrześcijańską.” Ich aresztowanie, groźby, którym się opierały „również to, że odmówiły odkrycia tajemnicy i wiernie spełniły obietnicę daną Pani, ukazuje, że nawet dzieci, poruszane i wspierane Bożą łaską, były zdolne udźwignąć tę nadzwyczajność wydarzeń i przyjąć – mimo młodego wieku – zachowanie heroiczne, w ścisłym znaczeniu tego słowa”. Trzecia widząca, s. Łucja dos Santos,  żyła w klasztorze karmelitańskim Coimbra, od 1948 r., otrzymawszy zgodę Papieża Piusa XII, aby przenieść się tam po uroczystej profesji, 3 października 1934 roku, jako siostra Dorota. Odeszła po nagrodę wieczną w lutym 2005 roku. Orędzie fatimskie wezwało i nadal wzywa nas do nawrócenia, modlitwy, pokuty i ofiarowania się Niepokalanemu Sercu Maryi oraz otaczania miłością Ojca Świętego. To jest prosta droga prowadząca do spotkania w wieczności z Bogiem i uniknięcia kary już za życia, tu na ziemi, bo ludzkość – jak wielokrotnie powtórzyła Maryja – już zbyt mocno obraziła Boga. Powtórzmy  «Pierwsza tajemnica» – to wizja piekła…Dlaczego Matka Boża ukazała małym dzieciom tak straszną wizję? Dlaczego widziały piekło dzieci w Medziugorju? Dlaczego dało o nim świadectwo tak wielu mistyków na przestrzeni wszystkich wieków chrześcijaństwa? Dlatego, że brak nawrócenia, o które prosiła świat Matka Boża w Fatimie, powtarzając jedynie ewangeliczne nawoływanie Jezusa, stawia człowieka w sytuacji zagrożenia wiecznym potępieniem, przed którym Bóg i Maryja pragną nas obronić. Maryja chciała nas ostrzec przed tymi, którzy mówią nam dziś: “Piekła nie ma” lub, “Piekło nie jest wieczne”. W człowieku bowiem istnieje odwieczna przekora, każąca mu żywić bezsensowną nadzieję pierwszych rodziców, że przeciwstawienie się Bogu i przekroczenie Jego nakazów, doprowadzi do bycia równym Bogu (por. Rdz 3,5). Tymczasem droga taka prowadzi zawsze do upadku, nigdy – do wyniesienia. S. Łucja tak pisze w swoich wspomnieniach: «A więc tajemnica składa się z trzech odmiennych części. Z tych dwie teraz wyjawię. Pierwszą więc była wizja piekła. Pani nasza pokazała nam morze ognia, które wydawało się znajdować w głębi ziemi, widzieliśmy w tym morzu demony i dusze jakby były przezroczystymi czartami lub brunatnymi żarzącymi się węgielkami w ludzkiej postaci. Unosiły się w pożarze, unoszone przez płomienie, które z nich wydobywały się wraz z kłębami dymu. Padały na wszystkie strony jak iskry w czasie wielkich pożarów, bez wagi, w stanie nieważkości, wśród bolesnego wycia i rozpaczliwego krzyku. Na ich widok można by ogłupieć i umrzeć ze strachu. Demony miały straszne i obrzydliwe kształty wstrętnych, nieznanych zwierząt. Lecz i one były przejrzyste i czarne. Ten widok trwał tylko chwilę. «Druga tajemnica»- to zwycięstwo przez Niepokalane serce Maryi. Kiedy ujrzycie noc oświetloną przez nieznane światło, wiedzcie, że to jest wielki znak, który wam Bóg daje, że ukarze świat za jego zbrodnie przez wojnę, głód i prześladowania Kościoła i Ojca św. Żeby temu zapobiec, przyjdę, by żądać poświęcenia Rosji memu Niepokalanemu Sercu i ofiarowania Komunii św., w pierwsze soboty na zadośćuczynienie. Jeżeli ludzie me życzenia spełnią, Rosja nawróci się i zapanuje pokój, jeżeli nie, Rosja rozszerzy swoje błędne nauki po świecie wywołując wojny i prześladowania Kościoła. Sprawiedliwi będą męczeni, Ojciec św. będzie bardzo cierpieć, wiele narodów zostanie zniszczonych, na koniec zatryumfuje moje Niepokalane Serce. Ojciec św. poświęci mi Rosję, która się nawróci, a dla świata nastanie okres pokoju. Ukazując się w Fatimie Matka Boża wskazała na Swe Niepokalane Serce jako na pewną drogę ocalenia i uniknięcia zapowiedzianej kary. We wspomnieniach s. Łucji czytamy: «Druga tajemnica odnosi się o nabożeństwa Niepokalanego Serca Maryi. Jak już poprzednio mówiłam, Nasza Pani 13 czerwca 1917 r. zapewniła mnie, że nigdy mnie nie opuści i że Jej Niepokalane Serce będzie zawsze moją ucieczką i drogą, która mnie będzie prowadziła do Boga. Mówiąc te słowa, rozłożyła swe ręce i przeszyła nasze serca światłością, która z nich płynęła. Wydaje mi się, że tego dnia to światło miało przede wszystkim utwierdzić w nas poznanie i miłość szczególną do Niepokalanego Serca Maryi, tak jak to było w dwóch innych wypadkach odnośnie do Boga i do tajemnicy Trójcy Przenajświętszej. Od tego dnia odczuliśmy w sercu bardziej płomienną miłość do Niepokalanego Serca Maryi. Hiacynta mówiła mi nieraz: «Ta Pani powiedziała, że jej Niepokalane Serce będzie twoją ucieczką i drogą, która cię zaprowadzi do Boga. Kochasz ją bardzo? Ja kocham jej Serce bardzo. Ono jest tak dobre!» Po 10 latach Maryja, objawiając się przebywającej już w klasztorze s. Łucji, powróciła do prośby o rozpowszechnienie nabożeństwa do Swego Niepokalanego Serca. Prosiła o czczenie Go szczególnie w pierwsze soboty miesiąca i obiecała specjalne łaski tym, którzy będą mu wierni. Poza dwoma tajemnicami troje pastuszków otrzymało jeszcze trzecią tajemnicę, którą poznał Ojciec Święty. Hiacynta zaś otrzymywała szczególne wizje odnoszące się do jego osoby. Wizje Ojca Świętego…Oprócz danej dzieciom zapowiedzi cierpienia Papieża – o ile ludzkość nie przyjmie i nie zrealizuje próśb Matki Bożej zawartych w Jej orędziu fatimskim – szczególnie Hiacynta otrzymała kilka dodatkowych wizji, mówiących o przyszłości. «Pewnego dnia – wspomina Łucja – w czasie godzin odpoczynku, gdy byliśmy koło studni moich rodziców, Hiacynta usiadła na kamieniach przy studni, a Franciszek poszedł ze mną szukać w pobliskich zaroślach dzikiego miodu na tamtejszym zboczu. Po chwili Hiacynta woła: “Widzieliście Ojca św.?” “Nie”. “Nie wiem, jak to było. Ja zobaczyłam Ojca św. w bardzo dużym domu. Klęczał przy stoliku, miał twarz ukrytą w dłoniach i płakał. Na zewnątrz było dużo ludzi, niektórzy rzucali nań kamieniami, inni wykrzykiwali i wymawiali brzydkie słowa. biedny Ojciec św., musimy się bardzo za niego modlić.” Przy innej okazji poszliśmy do groty przy Cabeço. Przyszedłszy uklękliśmy i pochyliliśmy się do samej ziemi, powtarzając modlitwę anioła. Trochę później Hiacynta podniosła się i zawołała do mnie: “Czy nie widzisz dróg, ścieżek i pól, pełnych ludzi, którzy płaczą z głodu, nie mając nic do jedzenia. A Ojciec św. modli się w kościele przed Niepokalanym Sercem Maryi, i razem z nim bardzo dużo ludzi się modli”. cdn.

 

Stanisław Barszczak, Mamy być aniołami dla świata, 1 

Właśnie wróciłem z tygodniowej pielgrzymki do Fatimy. Po podróży powietrznej z Krakowa przez Brukselę do Lizbony, znalazłem się w końcu w Sanktuarium Maryjnym w Fatimie. Zaczął się miesiąc październik, miesiąc w którym modlimy się do Matki Boskiej Różańcowej. Tam w Fatimie przed dziewięćdziesięcioma czterema laty trzem portugalskim pastuszkom po raz pierwszy objawiła się Matka Boża. Od tego czasu Maryja ukazywała się im jeszcze sześciokrotnie. Kiedy dwa lata później w miejscu objawień wybudowano kapliczkę upamiętniającą te niezwykłe wydarzenia, nikt się nie spodziewał, że Fatima będzie jednym z największych ośrodków kultu maryjnego na świecie. 13 maja 1928 roku rozpoczęto budowę sanktuarium fatimskiego. W miejscu objawień, znajduje się figura Matki Bożej Fatimskiej poświęcona przez papieża Piusa XI. Obecnie Fatima odwiedzana jest przez miliony pątników z całego Świata. Na placu znajdującym się przed Bazyliką Różańcową stoi Kapliczka Objawień. Do niej to właśnie biegnie chodnik, po którym przez cały czas przesuwają się na klęczkach pątnicy. Od ludzi bardzo młodych, nawet dzieci, po starsze osoby, każdy „idący” na kolanach przesuwa w ręku ziarenka różańca, odmawiając jego kolejne tajemnice. Widok tak wielkiej rzeszy rozmodlonych ludzi na każdym przybyłym robi ogromne wrażenie. Na końcu „ścieżki pokuty”, pod dachem kapliczki, umieszczona jest figura matki Boskiej Różańcowej. Także w Bazylice, nad której wejściem widnieje wysoka wieża kryjąca w sobie 65 dzwonów oraz prawie 5-cio metrową figurą Niepokalanego Serca Maryi, można zaobserwować atmosferę modlitwy. W kościele tym, stoi druga figura Matki Boskiej, przed którą siedzący w ławkach lub klęczący bezpośrednio przed nią pątnicy odmawiają różaniec. W bazylice znajduje się 15 ołtarzy symbolizujących tajemnice różańcowe. Witraże na bocznych ścianach przedstawiają sceny z objawień. Po obu stronach kościoła znajduje się Esplanada – monumentalna Doga Krzyżowa wykonana z mozaik. Tu także wielu pielgrzymów postanawia spędzić dłuższą chwilę na rozważaniach poszczególnych stacji Pasji Chrystusowej. Fatima jest bez wątpienia miejscem, które dla każdego pielgrzyma przybyłego oddać cześć Matce Bożej, bądź prosić Ją o wstawiennictwo, pozostanie na długo w pamięci. Historia objawień: – rok 1916 – Anioł Pokoju, trzykrotnie ukazuje się dzieciom: Łucji Santos, Franciszkowi i Hiacyncie w Loca de Cabeco (dwa razy) oraz przy studni. Anioł uczy dzieci modlitwy za niewierzących w Boga, Anioł namawia do składania ofiar y swych codziennych trudności, Dzieci uczą się modlitwy uwielbienia Jezusa Chrystusa w Najświętszym Sakramencie oraz przyjmują Komunię Świętą. – rok 1917, 13 maja: Matka Boża objawia się trzem pastuszkom. Oznajmia, że przychodzi z nieba i poleca dzieciom odmawiać Różaniec. – rok 1917, 13 czerwca: Matka Boża objawia się po raz drugi, ponowienie prosząc o odmawianie Różańca. Maryja prosi też, by dzieci nauczyły się pisać i czytać, by dzięki temu za ich pomocą rozpowszechniło się nabożeństwo do Niepokalanego Serca. – rok 1917, 13 lipca: Maryja objawia się trójce pastuszków po raz trzeci, ukazując wizję piekła oraz podkreślając rolę rozpowszechnienia się nabożeństwa do Niepokalanego Serca. – rok 1917, 19 sierpnia: Matka Boża objawia się w Valinhos, prosząc o kontynuowanie odmawiania Różańca i o składanie ofiar za grzeszników idących do piekła. – rok 1917, 13 września: Objawiając się po raz piąty Matka Boża zapewnia o zadowoleniu Boga z modlitw oraz ofiar składanych przez trójkę dzieci. – rok 1917, 13 października: Podczas ostatniego objawienia Maryja oznajmia, że jest Matką Bożą Różańcową, apelując przy tym, by ludzie nie obrażali już więcej Boga. Było to w czasach, kiedy Portugalia ginęła z powodu rozruchów wewnętrznych, bezrobocia, nędzy materialnej i moralnej, a narody krwawiły w wojnie światowej. Pewnego razu na wiosnę 1916 roku, kiedy dzieci pasły owce w pięknej dolinie w pobliżu wioski rodzinnej Fatima, zjawił się Anioł w postaci pięknego młodzieńca. Miał je przygotować na przyjście Pani. Powiedział, że jest Aniołem-Stróżem ich Ojczyzny i prosił gorąco o modlitwy i ofiary wynagradzające za tych, którzy w Boga nie wierzą, nie wielbią Go i nie kochają. Słowa Anioła: – Módlcie się razem ze mną. O Boże mój, wierzę w Ciebie, uwielbiam Ciebie, ufam Tobie! Miłuję Ciebie! Proszę abyś przebaczył tym, którzy nie wierzą, którzy Cię nie wielbią, którzy Cię nie kochają. – Tak się módlcie. Głos waszych modlitw wzruszy Najświętsze Serce Jezusa i Maryi.– Módlcie się wiele. Najświętsze Serce Jezusa i Maryi ma względem was zamiary pełne miłosierdzia. Ofiarujcie Zbawicielowi wasze modlitwy na przebłaganie za tyle grzechów, które Go obrażają. Czyńcie dla Niego ofiary. Módlcie się za nawrócenie grzeszników. Sprowadźcie w ten sposób pokój na waszą ziemię ojczystą. Ja jestem aniołem stróżem ojczyzny. A przede wszystkim przyjmijcie cierpliwie cierpienia, które na was ześle Zbawiciel). Dzieci przejęły się tymi słowami. Modliły się i wymyślały zadośćuczynienia i wyrzeczenia. W przykrościach powtarzały bez szemrania: to dla ciebie Jezu, za biednych grzeszników. Po paru miesiącach dzieci były jak zwykle w dolinie za wsią i odmawiały modlitwy polecone przez Anioła. Tym razem przybliżył się Anioł, trzymając w ręku Kielich i Hostię. Ukląkł i odmówił z dziećmi piękną modlitwę: “Trójco Przenajświętsza, Ojcze, Synu i Duchu Święty, uwielbiam Cię ze czcią najgłębszą i ofiaruję Ci bezcenne Ciało, Krew i Duszę i Bóstwo Pana Naszego Jezusa Chrystusa, obecnego na wszystkich ołtarzach świata, na przebłaganie za grzechy, które Go obrażają, przez niezmierzone zasługi Jego Najświętszego Serca i za przyczyną Niepokalanego Serca Maryi błagam o nawrócenie biednych grzeszników”. Potem podał Komunię św. najstarszej Łucji. Zachęcał znowu do pokuty za grzeszników i do Komunii św. wynagradzających. Dzieci spełniły gorliwie wszystkie polecenia. Upłynęło kilka miesięcy. Jak powiedziałem już następnej wiosny (r. 1917) zaczęła objawiać się naszej trójce Matka Najświętsza. Pewnej niedzieli dzieci bawiły się i często przeplatały zabawę modlitwą. Dzień był pogodny. Niebo czyste. Nagle błyskawica przestraszyła dzieci. Zerwały się, by uciec do wsi. Wtem nowa błyskawica. Oślepiająca! Tuż przed nimi morze ognia. W tej samej chwili nad zieloną koroną dębu ujrzały cudną Panią. Jaśniała jak słońce. “Nie bójcie się” rzekła i nachyliła się ku nim z tkliwą dobrocią Matki. Dobre serduszka dziecięce wyczuły, że twarz Pani była dziwnie smutna. Prosiła, aby tu przychodziły sześć razy, w 13 dniu każdego miesiąca, o tej samej porze: w październiku powie im swoje życzenie. Poleciła także ofiarować cierpienia i modlitwy wynagradzające, by przebłagać Boga za grzeszników i uprosić ich nawrócenie. Zrozumiały dzieci, że była to sama Matka Boga i ludzi. A Pani przychodziła zawsze. W czerwcu powiedziała Maryja między innymi: “Jezus chce, abym była więcej miłowana. Duszom, które ofiarują się memu Niepokalanemu Sercu, obiecuję ratunek. Bóg obdarzy je szczególną łaską”. W następnym miesiącu zapowiedziała Maryja, że w październiku uczyni wielki cud, który wszyscy zobaczą. Prosiła o odmawianie Różańca w intencji pokoju. Pokazała też Maryja okropny obraz dusz potępionych. Wszyscy obecni usłyszeli wtedy bolesny krzyk dzieci. “Widziałyście piekło – mówi Maryja – do którego idą grzesznicy: By ich ratować, Pan Bóg chce rozpowszechnić na świecie nabożeństwo do mego Niepokalanego Serca. Należy poświęcić świat memu Niepokalanemu Sercu. A Komunię św. w pierwsze soboty każdego miesiąca ofiarować na zadośćuczynienie za grzechy ludzi. Jeśli życzenia moje będą spełnione, wówczas kilka krajów się nawróci i nastąpi pokój… Serce moje zatriumfuje”. Tymczasem tłumy pobożnych i ciekawych wzrastały. Dzień 13 października był zimny i słotny. Mimo to około 70 tysięcy ludzi zebrało się w dolinie: byli robotnicy, włościanie, lekarze, profesorowie, urzędnicy i inni. Wszyscy oczekiwali w wielkim napięciu, odmawiając różaniec. W południe błyskawice zelektryzowały tłumy. Nastała cisza – jakby oddech wszystkich zamarł nagle. – “O tam! Widzę Ją!” zawołała Łucja. Za chwilę Maryja rozmawiała już z dziećmi. Mówiła tak bardzo poważnie: “Jestem Najświętsza Panna Różańcowa. Przyszłam upomnieć ludzkość, aby zmieniła życie i nie zasmucała Boga ciężkimi grzechami”. Słowa te mówiła z współczującą dobrocią i niewypowiedzianym bólem Matki, która staje bezsilna przed swawolnymi dziećmi, idącymi ku przepaści. Błaga tylko i zaklina na największe świętości – jeżeli nie dla rozumu, to dla serca człowieka: na miłość bezgraniczną Serca Ojca i Przyjaciela, na miłość i ból Serca Matki! “Niech oni już dłużej – prosiła Matka Bolesna – nie martwią naszego Pana. On już dosyć jest obrażany!” Prosiła jeszcze dzieci, aby tu wystawiono kaplicę i oddaliła się. W tej chwili ustał deszcz. Na niebie w samym zenicie ukazała się nagle srebrna tarcza słońca. Można było w nią patrzeć gołym okiem. Tarcza zaczęła się obracać, rzucając różnokolorowe blaski. Opisać nie podobna, jak wszystkie barwy tęczy zalewały i niebo i ziemię i tłumy. Siedemdziesiąt tysięcy par oczu wisiało u wirującej tarczy słonecznej. Wtem słońce odrywa się z miejsca i w linii łamanej opada na horyzoncie. Tysiące głosów zawołało na trzeźwo, przytomnie, że to cud! To zapowiedziany znak, potwierdzający na oczach 70 tysięcy przedstawicieli całej ludzkości ze wszystkich stanów, każdego wieku, obojga płci, ze wszystkich stopni wykształcenia i inteligencji, ze wszystkich typów psychicznych: znak na niebie, potwierdzający wolę Najświętszego Serca Jezusa i Niepokalanego Serca Maryi, która chce w bezgranicznym miłosierdziu, uratować ginącą duchem ludzkość. Przyjrzyjmy się w dniu 13 października 1917 postawie Łucji, najstarszej z dzieci. Jak przy poprzednich objawieniach dzieci dostrzegły błysk światła, po którym Matka Boża pojawiła się nad krzewem. ŁUCJA: „Czego Pani sobie życzy ode mnie?” MATKA BOŻA: „Chcę ci powiedzieć, aby wybudowano tu kaplicę na moją część. Jestem Matką Boską Różańcową. Odmawiajcie w dalszym ciągu codziennie różaniec. Wojna się skończy, a żołnierze wkrótce wrócą do swoich domów”. ŁUCJA: „Miałam prosić Panią o wiele rzeczy, abyś uzdrowienie kilku chorych, nawrócenie niektórych grzeszników, etc.” MATKA BOŻA: „Jednych uzdrowię, innych nie. Trzeba, aby się poprawili i prosili o przebaczenie swoich grzechów”. I ze smutnym wyrazem twarzy dodała: „Niech nie obrażają więcej Boga Naszego Pana, który już i tak jest bardzo obrażany”. Potem rozchyliwszy dłonie Matka Boża sprawiła, że płynący z nich blask odbił się od słońca. A podczas gdy się wznosiła, Jej własny blask odbijał się od słońca. W tym momencie Łucja krzyknęła: „Spójrzcie na słońce!” Gdy Matka Boża zniknęła w bezkresnej dali firmamentu, na dzieci rozegrały się kolejne trzy sceny: pierwsza – symbolizująca tajemnice radosne różańca, druga – bolesne i trzecia – chwalebne. (Tylko Łucja widziała wszystkie trzy sceny; Franciszek i Hiacynta widzieli tylko pierwszą). Obok słońca pojawili się św. Józef z Dzieciątkiem Jezus na ręku i Matką Boską Różańcową. To była Święta Rodzina. Najświętsza Panna była ubrana na biało, w niebieskim płaszczu, a Dzieciątko Jezus było w jasnoczerwonej sukience. Św. Józef pobłogosławił tłum, czyniąc trzy razy znak krzyża. Dzieciątko Jezus uczyniło to samo. Następną sceną była wizja Matki Boskiej Bolesnej i Pana Jezusa zgnębionego bólem, w drodze na Kalwarię. Wydawało się, że Pan Jezus pobłogosławił świat. Matka Boża nie miała miecza w piersi. Łucja widziała tylko górną część ciała Pana Jezusa. Na zakończenie pojawiła się, w chwalebnej wizji, Matka Boska Karmelitańska, ukoronowana na Królową nieba i ziemi, z Dzieciątkiem Jezus na rękach. Gdy te wizje rozwijały się przed oczami dzieci, wielki tłum, 50-70 tysięcy widzów, stał się świadkiem cudu słońca. Deszcz padał przez cały czas objawienia. W momencie, gdy Matka Boża zakończyła rozmowę z Łucją i zaczęła unosić się ku niebu, a Łucja krzyknęła: „Spójrzcie na słońce!”, chmury nagle rozstąpiły się i słońce ukazało się oczom zgromadzonych jak olbrzymi, srebrny dysk. Świeciło ono z nigdy dotychczas nie widzianą intensywnością, ale nie oślepiało. Trwało to tylko krótką chwilę. Wtem ta ogromna kula zaczęła „tańczyć”. Słońce szybko wirowało jak gigantyczne koło ognia. Zatrzymało się na chwilę i ponownie zaczęło się obracać wokół własnej osi z zawrotną szybkością. Potem brzegi jego stały się purpurowe i zaczęło wirować po niebie, rzucając czerwone języki ognia. Światło to odbijało się na ziemi, na drzewach i krzakach, a nawet na ludzkich twarzach i ubraniach, przybierając różne natężenia blasku i barwy. Powtórzyło się to trzykrotnie i wtedy pędzona szaloną siłą kula zdawała się drżeć, trząść i spadać zygzakiem na przerażony tłum. Wszystko to trwało może 10 minut. W końcu słońce tym samym zygzakowatym szlakiem powróciło na swoje miejsce i znów, spokojne jak codziennie, zaczęło świecić swym normalnym blaskiem. Cykl objawień dobiegł końca. Wiele osób spostrzegło, że ich ubrania ociekające deszczem nagle stały się zupełnie suche. Cud słońca był widziany również przez licznych świadków znajdujących się w promieniu do 40 km od miejsca objawienia. Od tego czasu Fatima stała się miejscem świętym. W 14 rocznicę objawienia (1931 r.), Biskupi Portugalscy poświęcili cały naród Niepokalanemu Sercu Maryi we Fatima. W 5 lat później do Fatimy przybył prezydent państwa z rządem, by hołd złożyć Królowej Portugalii. Portugalia szczęśliwie ocalała ze wszelkiej zawieruchy wojennej. Kroczy najwidoczniej drogą “rewolucji pokojowej” do lepszej przyszłości. 31 października 1943 r. poświęcił Ojciec Święty cały świat Niepokalanemu Sercu Maryi, przez głębokie słowa pięknej, krzepiącej modlitwy. Cała trójka pochodziła z rodzin wielodzietnych i jak wówczas było w zwyczaju, obowiązkiem ich było pilnowanie stada owieczek. W dniu 13 maja 1917 r., kiedy trójka dzieci przebywała w Cova da Iria, ukazała się im prześliczna Pani. Jest to wizja Maryi lśniącej bardziej jak słońce, rozdającej promienie światła jaśniejsze i mocniejsze od szkła kryształu, przepełnionego najbardziej wytryskującą wodą i od skierowanych na nas palących promieni słońca. Jej szata była biała niczym śnieg, w ręce trzymała różaniec z białych pereł. Przestraszone zjawiskiem dzieci już miały zamiar uciec, kiedy usłyszały głos: – Nie trwóżcie się, nie zamierzam sprawić wam żadnej przykrości. Przybywam z Nieba. Chcę, abyście każdego trzynastego dnia w następnych miesiącach przychodziły do tej kotliny. W październiku powiem wam, kim jestem i czego od was pragnę. Łucja zapytała śliczną Panią: – Czy pójdę do nieba? – Tak – usłyszała w odpowiedzi. – A czy Hiacynta również?– Tak, ona również. – A Franek? – Franek również, ale musi często odmawiać różaniec. Następnie poważnym tonem zapytała trójkę dzieci: – Czy pragniecie poświęcić się Bogu, gotowi ponieść każdą ofiarę, przyjąć każde cierpienie… jako pokutę za wiele grzechów… i dla nawrócenia grzeszników? Dzieci przyrzekły to czynić. Maryja poleciła im co dzień nabożnie odmawiać różaniec; potem znikła w promieniach słońca. Dzieci długo milczały. Prześliczną Panią widziała cała trójka, jednak Franciszek nie słyszał niczego o czym mówiła, jedynie pytania zadawane przez Łucję; Hiacynta natomiast wszystko słyszała, jednak sama nie odezwała się ani słowem. Od tego dnia życie dzieci zmieniło się całkowicie… Szukały wciąż nowych możliwości i sposobów ponoszenia ofiar za grzeszników. W czasie upałów rezygnowały z napojów. Jedzenie oddawały biednym dzieciom. Ze sznura robiły pokutne powrozy, którymi bardzo mocno oplatały ciała, aż do krwi. Wiązkami pokrzyw biczowały sobie nogi. Początkowe małe poświęcenia urosły z czasem do ponoszenia ofiar, przerastających dziecięce siły. O ponoszeniu tak wielkich ofiar nie wiedział żaden z mieszkańców wioski ani rodzice dzieci. Zdarzyła się też w ich życiu jeszcze inna sposobność do okazania prawdziwego heroizmu i poświęcenia. Wędrówki bowiem dzieci do kotliny nie pozostały niezauważone. Towarzyszyło im coraz więcej ludzi. Wójt wioski postanowił więc pewnego dnia położyć kres zabobonom. Drwiny, szyderstwa, dokuczanie, nawet grożenie śmiercią niczego jednak nie zmieniły, nie wpłynęły na zachowanie dzieci i spełnianie próśb Pięknej Pani. Podczas drugiego objawienia Maryja powiedziała dzieciom: – Łucja pozostanie dłużej na ziemi, ale Franciszka i Hiacyntę wkrótce zabiorę do Nieba. Franek wie, że wkrótce umrze. Modlił się najczęściej. Od kiedy wiedział już, że niebawem umrze, godzinami modlił się klęcząc w ustronnych miejscach. Umiłował szczególnie modlitwę różańcową. Kiedy obydwie dziewczynki rankiem wyruszały do szkoły, on przez cały dzień był w kościele, aby tam myśleć. Wieczorem Łucja i Hiacynta znajdowały go ukrytego za ołtarzem. Nawet wówczas, kiedy odczuwał silne bóle głowy, mały pokutnik pozostawał w kościele. Zdawał sobie sprawę, że zbliża się dzień jego śmierci. Objawienia powtórzyły się pięciokrotnie, każdego trzynastego dnia miesiąca, z wyjątkiem dnia, kiedy dzieci zostały uprowadzone. W październiku zdarzyło się coś szczególnego – obiecany dzieciom cud słońca. W Boże Narodzenie 1918 r. równocześnie zachorował Franciszek i Hiacynta; zmogła ich hiszpańska grypa. Franciszek był coraz bardziej spokojny i milczący. Spożywał bez grymaszenia wszystkie posiłki, przynoszone przez mamę i nikt nie potrafił dociec, czy czegoś nie lubił. Znaczony krwią od ran powróz pokutny, którym był opasany od półtora roku, przekazał pewnego dnia Łucji, ze słowami: – Zabierz go, żeby mama go nie zobaczyła. Długie godziny, spędzane w samotności, poświęcał modlitwom, a kiedy ktoś zapytał Franka, co robi, podnosił jedynie rękę w górę, pokazując różaniec. Coraz bardziej dokuczliwe bóle nie pozwalały mu już odmawiać modlitwy do końca na kolanach. W lutym 1919 roku, stan zdrowia Franka w sposób widoczny pogorszył się. Pozostawał w łóżku. Z początkiem kwietnia wyraźnie jego życie dobiegało kresu. Sprowadzono księdza. Chłopiec nie przystąpił przecież jeszcze do pierwszej Komunii św. Franek był śmiertelnie przerażony, że nie doczeka przyjęcia po raz pierwszy Eucharystii. Zapragnął przynajmniej spowiedzi, poprosił więc Łucję, aby porozmawiała o tym z księdzem proboszczem. Jego życzenie spełniło się. Po spowiedzi ogarnęło go uczucie niewysłowionego szczęścia, że następnego ranka przyjmie upragnioną Komunię Świętą. Wbrew wysokiej gorączce postanowił do tej radosnej chwili nie przyjmować żadnych pokarmów. Zdaniem duszpasterza Świętą Eucharystię, która miała okazać się równocześnie jego ostatnią Komunią, przyjął ze wzruszającą pobożnością. Śmiertelna choroba całkowicie go już wyniszczyła, Zbawiciel zaś, Przyjaciel dzieci, napełnił mu duszę niezmierzoną radością. Umierający Franciszek pożegnał się z Łucją i Hiacyntą; prosił, żeby odmawiały za niego różaniec, bo on nie jest już do tego zdolny. – Do zobaczenia w Niebie! – powiedział jeszcze umierający chłopiec płaczącym dziewczynom, kiedy go opuszczały. Zbliżał się ranek następnego dnia.– Spójrz, Mamo! Jakie cudownie piękne światło! – zawołał nagle, a parę chwil później: Już go nie widzę! Potem mały bohater, bez cienia sprzeciwu wobec śmierci, przekroczył progi wieczności. Matka Boża powołała go i przygarnęła do siebie. Był czwarty dzień kwietnia 1919 roku, niespełna dwa lata po pierwszym objawieniu. Franek nie miał wówczas jeszcze jedenastu lat. Błogosławiony Franciszku, módl się za nami, abyśmy potrafili naśladować Ciebie w oddaniu się całym sercem Niepokalanemu Sercu Maryi i w pocieszaniu całym życiem Boga za grzechy nasze i całego świata! Amen. Do zobaczenia w Niebie!… A teraz pragnę posłużyć się wspomnieniami Siostry Łucji. Fragmenty wspomnień o ofiarach ponoszonych przez dzieci z Fatimy pochodzą z książki opublikowanej w Portugalii “Siostra Łucja opowiada o Fatimie”. Hiacynta tak wzięła sobie do serca ofiary za nawrócenie grzeszników, że nie opuszczała żadnej okazji, jaka się nadarzała. Były dzieci dwóch rodzin mieszkających w Moita, które chodziły po prośbie. Spotkaliśmy je kiedyś idąc na pastwisko z naszą trzodą. Hiacynta spostrzegłszy je powiedziała: “Dajmy tym biedakom nasz posiłek za nawrócenie grzeszników”. I pobiegła im go zanieść. Po południu powiedziała mi, że jest głodna. Było tam kilka drzew oliwkowych i dęby. Oliwki były jeszcze niedojrzałe. Mimo to powiedziałam jej, że możemy je jeść. Franciszek wspiął się na drzewo, aby napełnić kieszenie, ale Hiacyncie przyszło do głowy, że moglibyśmy jeść żołędzie dębowe i aby ponieść ofiary, jeść je gorzkie. I tak skosztowaliśmy tego popołudnia tej smacznej potrawy. Hiacynta uważała to za jedną ze swych normalnych ofiar. Zbierała żołędzie dębowe lub oliwki. Powiedziałam jej któregoś dnia: “Hiacynta, nie jedz tego, to bardzo gorzkie”. “Jem właśnie dlatego, że gorzkie. A tę ofiarę ponoszę za nawrócenie grzeszników”. To nie były nasze jedyne ofiary postne. Umówiliśmy się, że ile razy spotkamy te biedne dzieci, damy im nasze jedzenie. A biedne dzieci, zadowolone z naszej jałmużny, starały się spotkać nas i czekały na nas na drodze. Skoro je tylko zobaczyliśmy, Hiacynta biegła zanieść im nasz cały posiłek dzienny. I to z taką radością, jak gdyby nie odczuwała jego braku. W te dni naszym pokarmem były orzeszki pinii, korzonki z kwiatów dzwonkowych, mające w korzeniu małą cebulkę wielkości oliwki, morwy, grzyby i coś, co zrywaliśmy z korzeni, nie pamiętam, jak to się nazywa, lub owoce, jeżeli były w pobliżu na polach naszych rodziców. Hiacynta była niestrudzona w wynajdywaniu ofiar. Któregoś dnia sąsiad nasz zaofiarował mojej matce pastwisko dla naszej trzody. Ale było to daleko i byliśmy w pełni lata. Moja matka tę hojną ofertę przyjęła i posłała mnie tam. Ponieważ był tam niedaleko staw, gdzie trzoda mogła się napić, więc powiedziała, że byłoby dobrze, abyśmy tam w cieniu drzew spędzili naszą przerwę obiadową. Po drodze spotkaliśmy naszych kochanych biedaków. Hiacynta pobiegła, aby dać jałmużnę. Dzień był piękny, ale słońce bardzo prażyło i wydawało się, że na tej wyschniętej ziemi wszystko się spali. Pragnienie dawało się we znaki, a nie było ani kropelki wody do picia. Początkowo ponosiliśmy wspaniałomyślnie tę ofiarę za nawrócenie grzeszników. Ale jak minęło południe, nie mogliśmy więcej wytrzymać. Zaproponowałam wtedy moim towarzyszom, aby pójść do pobliskiej miejscowości i poprosić o trochę wody. Zgodzili się na moją propozycję i poszłam zastukać do drzwi pewnej staruszki, która mi wręczyła dzbanek wody, a także kawałek chleba, który przyjęłam z wdzięcznością i pobiegłam podzielić się z moimi towarzyszami. Dałam od razu dzbanek Franciszkowi i powiedziałam, żeby się napił. “Nie chcę”, odpowiedział. “Dlaczego?” “Chcę cierpieć za nawrócenie grzeszników”. “Hiacynta, napij się ty”. “Ja też chcę złożyć ofiarę za nawrócenie grzeszników”. W sierpniu 1917 roku miało miejsce uwięzienie w Ourém. cdn.

Stanislaw Barszczak, How to live

We are giving the memory of our land now, from the Bug River to the Oder, from the Baltic to the Tatras. For it is in our hands that the future of our country lies. It is not enough to give a sign, such even as solidarity, but pass a personal wisdom! But what I can see here, you are disconsolate spirits! My eye is not looking in another direction! And we need to acquire this land! It depends on the conquest of the earth! Then we have the eyes half shut. But on the other hand may well! In search of a answer for the problem above, let’s give a famous text reproduced here with the English passport Pole, Joseph Conrad. In search of power from on high, we rely on the bible. “Few men realize that their life, the very essence of their character, their capabilities and their audacities, are only the expression of their belief in the safety of their surroundings.” You may had read the texts by Joseph Conrad: “He struggled with himself, too. I saw it. I heard it. I saw the inconceivable mystery of a soul that knew no restraint, no faith, and no fear, yet struggling blindly with itself.” And again Conrad: “They trespassed upon my thoughts. They were intruders whose knowledge of life was to me an irritating pretense, because I felt so sure they could not possibly know the things I knew. Their bearing, which was simply the bearing of commonplace individuals going about their business in the assurance of perfect safety, was offensive to me like the outrageous flauntings of folly in the face of a danger it is unable to comprehend. I had no particular desire to enlighten them, but I had some difficulty in restraining myself from laughing in their faces, so full of stupid importance.” But also: “They had behind them, to my mind, the terrific suggestiveness of words heard in dreams, of phrases spoken in nightmares.” “I couldn’t have felt more of lonely desolation somehow, had I been robbed of a belief or had missed my destiny in life…” “They trespassed upon my thoughts. They were intruders whose knowledge of life was to me an irritating pretense, because I felt so sure they could not possibly know the things I knew. Their bearing, which was simply the bearing of commonplace individuals going about their business in the assurance of perfect safety, was offensive to me like the outrageous flauntings of folly in the face of a danger it is unable to comprehend. I had no particular desire to enlighten them, but I had some difficulty in restraining myself from laughing in their faces, so full of stupid importance.”On the other hand: “There is something haunting in the light of the moon; it has all the dispassionateness of a disembodied soul, and something of its inconceivable mystery.” “We couldn’t understand because we were too far… and could not remember because we were traveling in the night of first ages, those ages that had gone, leaving hardly a sign… and no memories.” “We live in the flicker — may it last as long as the old earth keeps rolling! But darkness was here yesterday.” According to Joseph Conrad, even if we have reached a perfection that awaits us at the end of horror. „Anything approaching the change that came over his features I have never seen before, and hope never to see again. Oh, I wasn’t touched. I was fascinated. It was as though a veil had been rent. I saw on that ivory face the expression of sombre pride, of ruthless power, of craven terror, of an intense and hopeless despair. Did he live his life again in every detail of desire, temptation, and surrender during that supreme moment of complete knowledge? He cried in a whisper at some image, at some vision, he cried out twice, a cry that was no more than a breath: The horror! The horror!” So, “The conquest of the earth, which mostly means the taking it away from those who have a different complexion or slightly flatter noses than ourselves, is not a pretty thing when you look into it much.” “It’s extraordinary how we go through life with eyes half shut, with dull ears, with dormant thoughts…Droll thing life is, that mysterious arrangement of merciless logic for a futile purpose. The most you can hope from it is some knowledge of yourself, that comes too late, a crop of inextinguishable regrets.” “My task, which I am trying to achieve is, by the power of the written word, to make you hear, to make you feel, it is, before all, to make you see.” “Let them think what they liked, but I didn’t mean to drown myself. I meant to swim till I sank, but that’s not the same thing.” The writer has said: I should be loyal to the nightmare of my choice.” “Do you see the story? Do you see anything? It seems to me I am trying to tell you a dream–making a vain attempt, because no relation of a dream can convey the dream-sensation, that commingling of absurdity, surprise, and bewilderment in a tremor of struggling revolt, that notion of being captured by the incredible which is the very essence of dreams…” “No, it is impossible; it is impossible to convey the life-sensation of any given epoch of one’s existence–that which makes its truth, its meaning, its subtle and penetrating essence. It is impossible. We live, as we dream, alone! And here we make new mistakes, we begin to do errors: “There is no credulity so eager and blind as the credulity of covetousness, which, in its universal extent, measures the moral misery and the intellectual destitution of mankind.” His hero has mentioned: “He hated all this, and somehow he couldn’t get away.” He always loves past: “I remember my youth and the feeling that will never come back any more, the feeling that I could last forever, outlast the sea, the earth, and all men; the deceitful feeling that lures us on to joys, to perils, to love, to vain effort to death; the triumphant conviction of strength, the heat of life in the handful of dust, the glow in the heart that with every year grows dim, grows cold, grows small, and expires and expires, too soon, too soon before life itself”. Finally, at this point I want to thank God for my forest, the house where I live now, for it has been one of the dark places of the earth, like a bow over the ark of the covenant of the Lord in the Old Testament. So, I meant to swim until I sank there. It is here that I could open up more strongly the great culture of the East. Also on the west: “There must be a necessity superior to our conceptions there”. I started here issue and publish my books. They now keep me alive. “Of all the inanimate objects, of all men’s creations, books are the nearest to us for they contain our very thoughts, our ambitions, our indignations, our illusions, our fidelity to the truth, and our persistent leanings to error. But most of all they resemble us in their precious hold on life.” In the jungle of passion and adversity, let us support the hope of God’s infinite mercy. Do not be surprised with your weaknesses, but treated each other as you are. Love always pain, which in addition to being a work of divine wisdom, reveals even more the work of His love. Angels envy us, Father Pio said, just one: the fact that they cannot suffer for God. Only pain one can say with certainty of the soul: My God, you see well that I love you! Seeing the uncertainty Joseph Conrad called the resignation: “Resignation, not mystic, not detached, but resignation open-eyed, conscious, and informed by love, is the only one of our feelings for which it is impossible to become a sham.” Earth would be easier without the sun than without the Holy Sacrifice of the Mass, Father Pio said. We adore and bless especially that which is most difficult for you. You should ask you about one thing only, love for Him. All the rest should be thanksgiving. Mass is infinite like Jesus. Think of the mercy of God is the only thing that sustains me. To put on Jesus Christ we die to ourselves. And it does not mean leave yourself, but make an effort built in imitation of Christ himself.” „They were conquerors, and for that you want only brute force–nothing to boast of, when you have it, since your strength is just an accident arising from the weakness of others.” And it also means: ”In order to move others deeply we must deliberately allow ourselves to be carried away beyond the bounds of our normal sensibility”. The Lord is ready to do great things, but on condition that we are truly humble. Let us serve the Lord with all our heart and will. He always gives us more than we deserve this. “Pain is a grace, which is not deserved. I speak that somebody really loves me when agrees to suffer along with me. Otherwise, it is usurer, who in my heart wants to put his sordid business, ” Leon Bloy said. We must go deeper, to our interior! For “Life knows us not and we do not know life, we don’t know even our own thoughts. Half the words we use have no meaning whatever and of the other half each man understands each word after the fashion of his own folly and conceit. Faith is a myth and beliefs shift like mists on the shore; thoughts vanish; words, once pronounced, die; and the memory of yesterday is as shadowy as the hope of tomorrow”. Let us have faith that right makes might; and in that faith let us to the end, dare to do our duty as we understand it”. In depth of the heart lies the root of all good and, unfortunately, all evil: there is a conversion must take place or “metanoia”- so, the change of direction, mentality, life choice. Saint Paul, the most educated of his generation, knew a Syrian language. But he never met Jesus personally before. He was called by name: “Saul, Saul, why do you persecute me?” “I am Jesus, whom you are persecuting.” But after his conversion preaches the doctrine of the mystical body of the church. It begins the mission to Ananias, who spoke to Saint Paul: “you have to be baptized in the death of Christ.” This is the name of Jesus is persecuted. Paul now understands what the man what his data, the data Christ. Moreover, he understood: you will be known in the face of authoritarian governments and priorities of this world only from suffering of yours. This is the whole conversion. And now add the mystery of our faith, the bank one is not bad: ”Watching a coast as it slips by the ship is like thinking about an enigma. There it is before you, smiling, frowning, inviting, grand, mean, insipid, or savage, and always mute with an air of whispering, Come and find out.” “The world is to the young, J. Conrad said”. “Let us have faith that right makes might; and in that faith let us to the end, dare to do our duty as we understand it.” Make love, do this in memory of our justice.

Stanisław Barszczak, Kalifornische Berkeley

Ich bin nach dem ersten Heiligen Kommunion. Ich stieg aus dem Zug in Czestochowa. In die Sonne gehen wir zusammen mit meinem Mutter Avenue hinauf. Als wir vor dem Gipfel von Jasna Gora waren, an einer Stelle sagte meine Mutter zu mir, dass ich werde im Voraus Amerika sehen. Nach dem Gebet in der Kapelle der wundertätigen Madonna von Tschenstochau, erinnere ich mich, wir uns außerhalb des Klosters gingen, waren wir lange in den Ort, wo das Denkmal ist jetzt der polnische Primas, Kardinal Stefan Wyszynski. Vor Obwohl Robus Hinterhof plötzlich erzählte mir Glück des Lebens in Amerika, ich habe sogar gehört: – Achim, haben Sie jetzt Zeit für sich. Und in seinem Zimmer, das war Wohnung in einem Block, grosser Bau, konnte ich den Ordner von den schönen Stränden und blauem Wasser Reservoirs auf Westen von Europa zu bewundern. Aber ich hatte nie erwartet, diesen Traum für Amerika wahr werden so schnell in die nahe Zukunft, und es ist hundert Prozent! Es war 1977 Jahre. Ich verließ das Flugzeug in San Francisco, ich 16 Jahre alt bin, kam aus dem fernen Polen in Kalifornien für einige Zeit zu bleiben. Am Flughafen schön aufgehellt Herr Christian erwartet mich, meine Englisch-Lehrerin werden. Ihn nie gesehen. Ich weiß nur, dass er viel älter ist, und dass in seiner Jugend hatte aus meinem Dorf in der Exploration eines besseres Schicksal weg. Ich bin ehrgeizig und gut zu lesen, ich will die ganze Welt durchziehen, weil ich ein Mann des Erfolgs am: was ich jetzt tun, sofort, wird zu Gold. Ich bin in Kalifornien und sehe ich selbst das Paradies. Kalifornien ist der mit Abstand bevölkerungsreichste Bundesstaat der Vereinigten Staaten von Amerika. Er liegt im Westen des Landes und grenzt an den Pazifischen Ozean im Westen und an den mexikanischen Staat Baja California im Süden. Weiterhin bestehen Grenzen zu den Bundesstaaten Arizona im Südosten, Nevada im Osten und Oregon im Norden. Der offizielle Beiname Kaliforniens lautet „Golden State“ (Goldener Staat). Die Herkunft des Namens California ist umstritten. Einer bekannten Hypothese nach existierte der Name bereits vor der Entdeckung bei den europäischen Eroberern. 1510 veröffentlichte der Spanier Garci Rodríguez de Montalvo einen Roman, in dem eine Insel voller Gold namens Kalifornien vorkommt, bewohnt von wunderschönen Amazonen, die von Königin Califia beherrscht werden. Als Hernán Cortés’ Soldaten 1535 nach Baja California kamen, glaubten sie, es sei eine Insel, und benannten sie nach Montalvos Buch. Nach den Landungen von Juan Rodríguez Cabrillo im Jahre 1542 und Sir Francis Drake 1579, die das Gebiet für Spanien bzw. England (vgl. Francis Drakes Messingplakette) beanspruchten, verloren die europäischen Kolonialmächte das Gebiet Kaliforniens wieder weitgehend aus den Augen. Für die Indianer bedeutete die Expedition Cabrillos jedoch möglicherweise einen schweren Einbruch der Bevölkerungszahl durch Pocken. Weitere Entdecker, wie Pedro de Unamuno (1587), Sebastian Rodriquez Cermeno (1595) und Sebastian Vizcaino (1602–1603) erkundeten die Küste. Kalifornien als Oberkalifornien (Alta California), der spätere nördlichste Bestandteil des Vizekönigreichs Neuspanien, wurde erst ab 1769 unter der Leitung des Franziskaners Junipero Serra kolonisiert. Dieser gründete die erste von insgesamt 21 Missionen. Neben diesen Missionen errichtete man auch militärische Befestigungen (span. Presidios) und zivile Siedlungen. Währenddessen rissen die Handelskontakte der Indianer mit dem Norden während der schweren Pockenepidemie ab 1775 ab. 1812 wurde im heutigen Sonoma County im nördlichen Kalifornien mit Fort Ross ein russischer Stützpunkt als Fortsetzung und Abrundung der russischen Besitzungen in Alaska errichtet. Nach der mexikanischen Unabhängigkeit im Jahr 1821 wurde Kalifornien mexikanische Provinz. 1845 annektierten die USA Texas, was zu einem sehr gespannten Verhältnis mit Mexiko führte, das das Kaufangebot der Amerikaner für Kalifornien ablehnte. Bereits im Januar 1846 standen Truppen an der Grenze. Im Mai erklärten amerikanische Siedler die Unabhängigkeit Kaliforniens (Bear Flag Republic) und erhoben Don José Castro zum Generalkommandanten. Am 9. September 1850 wurde Kalifornien schließlich als einunddreißigster Staat in die USA aufgenommen. 1854 wurde Sacramento zur Hauptstadt von Kalifornien ernannt. Da in Kalifornien keine Sklaven gehalten wurden, hielt es während des Bürgerkriegs zur Union, spielte aber wegen der großen Entfernung zum Kriegsschauplatz praktisch keine Rolle. Kalifornien liegt an der Nahtstelle zweier tektonischer Platten, der so genannten San-Andreas-Verwerfung, weshalb es in der gesamten Region häufig zu Erdbeben kommt. Die kalifornischen Küstengebirge grenzen das Kalifornische Längstal von der Pazifikküste ab und umfassen etwa 109.000 km². Sie schließen auch die Diablo Range östlich von San Francisco und die Santa Cruz Mountains südlich der Stadt ein. Die Küste nördlich von San Francisco ist fast immer neblig und regnerisch. Das Küstengebirge ist bekannt für seine Küstenmammutbäume. Kalifornien hatte schon eine Bevölkerung von 38.100.000 Menschen und wuchs innerhalb eines Jahres um 436.000 (1,16 %). Nach relativen Zahlen ist der Westküstenstaat der mit dem dreizehntgrößten Wachstum. Mehr als 12 % aller US-Amerikaner leben in Kalifornien. In Kalifornien liegen acht der 50 größten Städte im Land. Los Angeles ist die zweitgrößte Stadt in den Vereinigten Staaten mit 3.792.621 Einwohner, es folgen San Diego (8.), San José (10.), San Francisco (14.), Fresno (35.), Long Beach (36.), Sacramento (37.) und Oakland (45.). Kalifornien hat 36.457.549 Einwohner. Kalifornien hat die größte Zahl der weißen Amerikaner in den Vereinigten Staaten, nämlich 21.810.156. Der Staat hat in absoluten Zahlen die fünftgrößte Afroamerikanische Bevölkerung (2.260.648). Etwa 4,5 Millionen Asoamerikaner leben in Kalifornien, das ist etwa ein Drittel der gesamten asiatischen Bevölkerung der Vereinigten Staaten. Auch die Ureinwohner Amerikas sind mit 376.093 Menschen stärker vertreten als in jedem anderen Bundesstaat. Nach Schätzungen von heute gehören 57 % der Bevölkerung Minderheiten an. Der Anteil der nicht-hispanischen, weißen Bevölkerung sank von 80 % (1970) auf nunmehr 43 %. Nur New Mexico und Texas haben prozentual einen höheren Anteil an Hispanics, aber Kalifornien hat in absoluten Zahlen die meisten. Hawaii ist der einzige Staat in dem prozentual mehr Aso-Amerikaner leben als in Kalifornien. Speziell bei den japanisch- und chinesischstämmigen Amerikanern hat New York Kalifornien gerade als größten Staat abgelöst. 25% der Bevölkerung sind mexikanischer Abstammung. Mexiko ist das größte Herkunftsland der Kalifornier. Sie stellen die größte Gruppe innerhalb der Bevölkerung mit hispanischer/lateinamerikanischer Abstammung, die insgesamt 32,4% der Gesamtbevölkerung ausmacht. Durch den hohen Anteil an Aso-Amerikanern gibt es in Kalifornien zahlreiche asiatische Religionen wie Hinduismus, Buddhismus und Taoismus. Die mitgliederstärksten Religionsgemeinschaften zum Beispiel Protestanten – 33 % , Katholiken – 31 %. Die größte Stadt Kaliforniens ist mit weitem Abstand Los Angeles, das auch die zweitgrößte Stadt der USA ist. Die Metropolregion um Los Angeles gehört mit 17,8 Millionen Einwohnern zu den größten der Erde. Weitere bedeutende Städte sind San Francisco und San José, die beide Teil der San Francisco Bay Area sind, einem etwa 7,5 Millionen Menschen umfassenden Ballungsraum um die Bucht von San Francisco. Mit etwa 1,3 Millionen Einwohnern und etwa drei Millionen in der Agglomeration ist das in Südkalifornien gelegene San Diego die zweitgrößte Stadt Kaliforniens und der drittgrößte Ballungsraum des Bundesstaates. Kalifornien hat reiche Vorkommen an Bodenschätzen (u.a. Erdöl, Erdgas, Borsalze, Quecksilber, Magnesit, Gold) und verfügt über eine hoch entwickelte Industrie: Luftfahrt-, Raumfahrt-, Elektronik- und Computerindustrie (Silicon Valley in San Jose). Kalifornien gehört auch zu den Bundesstaaten mit den meisten National Monuments. Mein Favorit ist der Yosemite Park-Nationalpark mit den Yosemite Falls: Vernal Fall, Nevada Fall, Bridalveil Fall. Hier ist alles Glück. Der Ort, um neues Land ich nicht in Berkeley zu finden, ist nicht das gleiche Bucht von San Francisco, aber ziemlich weit weg, in San Jose. Ich baue ein Haus, es ist alles nach meinen Gedanken, weil ich die letzten Ordnung und Harmonie liebe. Die Menschen sind sehr freundlich, fast immer lächelnd und immer glücklich. City of San Jose jetzt suche ich nach mit einem hohen, gerade vom höchsten Punkt in der Stadt, der Copernicus Peak, Mount Hamilton an der Spitze, ist die Höhe 1333 Meter über dem Meeresspiegel, also von hier bereits sehr nahe an der Küste, und auch auf die Berge und das kulturelle Zentrum, das San Francisco liegt in der Nähe. Autobahn-System können Sie schnell zwischen diesen Orten zu bewegen. Die Berge rund um die Stadt San JoseWie jedes Jahr haben Schneedecke, die beide den Gipfel des Mount Hamilton, und das untere Band Mountains von Santa Cruz. Wiele Bezirken San José war zuvor kreisfreien Städte, aber im Laufe der Zeit wurden sie aufgenommendiese durch die Stadt. Einige kleine Gemeinden, die Teil des Ballungsraumes Form, wie Campbell, Cupertino, Los Gatos, Milpitas, oder auch wenn sie Bürgerrechte sind in der Regel als Teil der San Jose. Die Stadt ist in der Regel durch die Bewohner auf 5 Hauptbereiche geteilt: Innenstadt, westlich von San José, San José nördlichen, östlichen und südlichen San José San José. San Jose ist in der Zone des mediterranen Klimas gelegen, mit milden und feuchten Wintern und heißen, trockenen Sommern. Die Stadt ist auf drei Seiten von Gebirgszügen, die sie vor schweren regen Duschen umgeben, sondern wird jedoch, dass das Klima, es ist sehr trocken, und es könnte als semi-ariden werden, mit einer durchschnittlichen Niederschlagsmenge von weniger als 39 cm pro Jahr. Die höchste gemessene Temperatur in San José wurde im Juli 2006 gemessen, und es war 44,4 ° C. Die niedrigste Temperatur im Dezember 1990 aufgenommen, und es belief sich auf -8,3 ° C. Aufgrund der geringen Niederschläge das Wetter ist sonnig, und der Durchschnitt in San José es gibt 300 Tage Sonnenschein pro Jahr. San Jose war von Leutnant in den Dienst der spanischen Armee, José Gioacchino Moraga noch im achtzehnten Jahrhundert gegründet. Im Jahre 1825 wurde ein Teil des neuen Staates von Mexiko. Heute habe ich 28. Ich gehöre zu denen, die den Namen des großen Joachim Moraga Leutnant habe. Ich hatte eine eigentümliche Gewohnheit aus der Kindheit, immer auswendig die Anfänge von Kapiteln der Bücher und die Titel der Werke, Primär-fünf Bücher von Mose, dann die Zeilen der Aeneis und “Metamorphosen” des Ovidius zu lernen. Wenn immer die Phantasie beschäftigt war, es kann als Zeugen der Geburt diese Geschichte- weil ich hier und da life- wo die Mischung der Träume und Geschichte, Mythologie und Religion, angegriffen wurde mich bis zum heutigen Tag des Lebens, einfach laufte ich weg, zum diesen orientalischen Regionen, sank ich in den frühen Bücher Mose, und dort, unter den verstreuten Stämme der Rollenwechslerschwere, find ich auf einmal in den einsamsten und in der größten Gesellschaft. Erst viele Jahre später sagte ich mir, ich habe die Bibel auf Polnisch wieder übersetzen, aus verschiedenen Sprachen das tun, voll von meiner grosse Gefühle, besonders über die Nachricht dieses einzigartigen Buches! Die Bibel wird ein neues Onkel Bibel! Noch in der Schule hat mich gelehrt, dieses: Wer kennt nicht respektiert und schätzt die Vergangenheit, er ist meiner Meinung nicht würdig des Respekts der Gegenwart, noch hat keines Recht für der Zukunft. Wir nicht rühmen genug Seriosität unserer Vorfahren, desto mehr müssen wir daran erinnern, dass der unseren Adel das hat nicht vergessen, dass nicht weg. Demut und Unterwürfigkeit nur zu festigen und auszubauen Sklaverei führt. Wenn es gibt eine wichtige Variante in der Auswahl der Maßnahmen, wann es immer in die Legalität bleiben wollen wird, es ist nicht keine Zögern, Zurückhaltung, wo das Ziel ist, das Land seiner Jugend zu retten. Dieser Land ist sehr schön, Kalifornien meiner Jugend. Und dann haben wir das Jahr 1989. Damals sah ich etwas ebenso schön. Ich gehe rote Straßenbahn der Freiheit, zu stoppen ‘Unabhängigkeit’, und habe ich da draußen. Ich habe keine Folgen für die Unfallzahlen von heute. Liebe Leserinnen und Leser, können Sie bis zur Endstation fahren, wenn du kannst. Ich bin gespannt, werde ich zu kämpfen. Ich liebe es zu kämpfen. Und finde ich in dieser Situation gewesen bin, in der es konnte das Schicksal Solidarität der Milionen Leute verursacht, erlaubt worden ist. Ich sah die Zeit, als der große slawische Papst in Rom war, die große Staate mit dem Zustand der Millionen Leute gespielt wurden. Milliarden von Geld, all die Pracht der königlichen Gerichte sehen dürfen, um Europa zu retten, eine Wand in der Mitte Europas fiel, frontal offenen Osten nach Westen sah ich. Die Menschen auf dem ganzen Kontinent gewandert worden sind. I war derjenige, dem das Schicksal hat Glück gegeben, nicht Leid, dass ich nicht im Namen dieser Menschen in dieser Menge sterben musste, dass ich ein armes, kleines Haus angehoben, die Kapelle des St. Joseph und legte sich über ihn und hängte meine Kalifornien Flagge an. Im Laufe der Jahre war ich nicht nur “rationale Wahnsinn”, aber ich wusste die spanischen Herzen, stützte sich auf sie, nahm mein Herz als das Instrument, und maß ich die Stärke als der Absicht. Und ich um Taten schreie: Nur die Handlung wichtig ist. Beste Willen ohne die Wirkung seien, wenn nicht praktische Konsequenzen ziehen. Bisher wollte ich das Rad der Geschichte drehen, um bunte Kalifornien, der sonnigsten und umfassendste Land auf Erde, um die größte kultureller Platz auf der ganzen Welt war. Nur durch wirklich unverständlich, und so groß und unergründlichen göttlichen Barmherzigkeit, die Menschen in diesem Land nicht auf allen Vieren, und auf zwei Beinen gehen, den Mensch zu sein. Unabhängigkeit dieses Landes ist sehr teuer Kapital. Fremd ist uns ethnischen Feindschaft. Wir können Hommage an all die großen Gedanken zu bezahlen, in welchen Sprache sie geboren wird, können wir alle feiern die Dichter und Denker, den die Landen gaben ihm. Aber solche Moraga, die modernen Menschen zeigen die in einem Zeitalter mit mir leben, ich weiß es nicht. Manchmal frage ich erstaunt zu hören, was andere Menschen mir gesagt. Dies sind die häufigsten Lügen und Unsinn … Und ich möchte etwas von der Wahrheit über mich zu bekommen, drang an die Nachwelt. Seien besiegt und nicht aufgeben, das ist ein Sieg, Sieger sein und Ruhe auf den Lorbeeren, nichts mehr zu kämpfen haben, das ist eine Katastrophe. Rechte von Mehrheiten sind unterschiedlich anderen, als die Rechte von Minderheiten! Ich liebte meine Mutter, wollte immer ihre Gesundheit im Beten und den neuen Werten für Sie immer . Viele meiner Texte schon bereits erfolgreich sind, wie Perlen. Ich wollte schon immer den Granitfelsen Stillen und den Bäumen ihren Traum geben. Lass die neue Bibel Onkel in das dritte Jahrtausend des Glaubens unserer Väter gehen. An dieser Stelle möchte ich, viel zu sagen, gehöre ich zu diesem Kalifornischen Land. ‘Ohnmächtiger Wut erstickte mich sehr, dass ich nichts, nicht schaden Feinde kann, musste ich still ertragen trampling meine Würde und lauschen Sie den falschen und abschätzige Worte,’ über die San Jose, und Kalifornischen Leuten und unsere Geschichte. Es ist notwendig, dass das, was Wahnsinn war, war auch Kalifornischen Verstand. Verlassen sich auf Tadeusz Kosciuszko von weit Polen, seinen Namen zu benutzen, ihn bewundern und sympathisieren mit ihren Idealen, das kann jeden Mensch ungestraft ohne Konsequenzen und Kosten. Da Kosciuszko ist tot. Wer sympathisiert mit mir, so hat er Mühe, Leidenschaft, Einsatz, Opfer der Freiheit und des Lebens. Wir alle rund schreien, haben sie eine Mehrheit. Ich sage euch, lasst uns über Autorität, die Macht der unseren Regierung, unseres Intellekts zu fragen. Ich träume von Kalifornien aus dem Jahre 1777, das kräftigen und dynamischen Arbeit aller, einschließlich Vietnam und Polen war. Und doch am Ende die Satz von Joseph Pilsudski, des polnischen Marschalls: ‘Ich habe manchmal gedacht den sterbenden, Fluch der Polen zu geben. Heute weiß ich, dass ich das nicht tun. Aber wenn nach dem Tod werde ich vor Gott stehen, bat ich ihn, nicht die großen Männer der Polen senden.’ Wir haben eine neue Zeit gegeben, um die Erde zu überleben. Es ist wahr, dass ich wieder zu mir selbst gehen muss . Doch die Freude des Lebens auf dieser schönen Erde hilft mir wirklich mein Land über alles in der Welt lieben. Ich bin sehr glücklich. Ich bin froh, dass ich in der Lage ständig tue, jede Tat und gutes Wort über meine Kalifornien zu hören, und etwas Großartiges Ihnen zu geben. Ich sehe den Vergangenheit an Jahren und Tagen, folgende Jahre, für mich die Zeit unvergessliche Tage und Nächte. Meine Stadt, wie ich gesagt habe, San Jose, ist heute die dritthäufigstegrößte Stadt in Kalifornien und der zehnte in den Vereinigten Staaten. San José ist eine Stadt in Kalifornien mit dem Sitz der County-Verwaltung des Santa Clara County. Sie liegt am Südende der San Francisco Bay innerhalb der informellen Grenzen des „Silicon Valley“. 2010 hatte die Stadt eine Bevölkerung von 945.942 (2004: 904.522, 2001: 894.943) und ist damit die größte Stadt in Nordkalifornien und drittgrößte in Kalifornien nach Los Angeles und San Diego. Der Name San José entspricht der spanischen Schreibweise aus der Gründungszeit der Stadt. Namen mit nationalen Sonderzeichen werden in den USA üblicherweise nicht genutzt, deshalb ist der Name San Jose in der englischen Sprache zu nutzen. El Pueblo de San José De Guadalupe wurde am 29. November 1777 gegründet und war die erste Siedlung in Alta Kalifornien, die nicht aus einer Mission oder einem militärischen Posten hervorging. Die Stadt wurde als Verbund von Bauern gegründet, die Nahrung für die Presidios von San Francisco und Monterey erzeugten. Am 27. März 1850 wurde San Jose als erste Stadt dem US-Bundesstaat Kalifornien eingegliedert. Sie war auch die erste Hauptstadt des Staates, in der die beiden ersten Gesetzgebungsversammlungen 1850 und 1851 abgehalten wurden. San Jose mit seinen knapp 200 Ethnien gilt als Musterbeispiel erfolgreicher Integrationspolitik. Die Stadt umfasst ein Gebiet von 461,5 km², davon sind 452,9 km² Land und 8,6 km² Wasser (1,86 Prozent). Der Guadalupe River entspringt in den Santa Cruz Mountains (welche die South Bay von der Pazifikküste trennen), fließt dann nördlich durch San José und endet in der San Francisco Bay bei Alviso. Der Fluss ist als einziges Laichgebiet für Lachse bekannt, wo diese durch die Innenstadt einer Großstadt ziehen müssen. Der niedrigste Punkt in San José ist der Meeresspiegel an der San Francisco Bay bei Alviso, der höchste ist bei 4.372 Fuß am Copernicus Peak, Mount Hamilton. Die Stadt ist in folgende Stadtteile untergliedert: Zentrum: Downtown San Jose, Japantown, Rose Garden, Sunol-Midtown, Willow Glen, Naglee Park, Newhall/College Park, Norden: Alviso, Berryessa, North Valley, Osten: Evergreen, Alum Rock, East Foothills, King and Story, Little Portugal, Süden: Almaden Valley, Blossom Valley, Coyote Valley, Evergreen, Santa Teresa, San Felipe Valley, Silver Creek Valley, Westen: Burbank, Cambrian Park, West San Jose, Winchester . San José ist der Stammsitz solch namhafter Unternehmen wie der Cypress Semiconductor Corporation und deren solarem Ableger SunPower. Beide Firmen unterhalten hier ihre Forschungs- und Entwicklungsabteilungen, sowie ihre Hauptverwaltungen. Außerdem haben eBay, Cisco und der Software-Konzern Adobe Systems ihren Hauptsitz in San José. IBM hat ein Entwicklungszentrum in Santa Teresa (Silicon Valley Lab) und ein Forschungszentrum im Almaden Valley (Almaden Research Center). Die Stadt ist Sitz der San Jose State University und Sitz des Bistums San Jose in Kalifornien. In der Nähe des Stadtzentrums steht der HP Pavilion, eine geschlossene Mehrzweckarena, die unter anderem von den San Jose Sharks, der NHL-Eishockeymannschaft der Stadt, genutzt wird. Hier finden aber auch andere Veranstaltungen, wie zum Beispiel Konzerte und das jährliche Tennis-Turnier SAP Open statt. Das Fußball-Team der San José Earthquakes, das in der Major League Soccer spielt, trägt seine Heimspiele im nahe gelegenen Santa Clara aus.

(Der Autor ist im Urlaub in Europa nun und öffnet sich eine Seite der San Jose auf dem Internet)

 

Stanisław Barszczak, Kalifornijskie Berkeley

Jestem po pierwszej komunii świętej. Wysiadłem z pociągu na stacji Częstochowa. W pełnym słońcu razem z mamą idziemy Alejami pod górę. Gdy znaleźliśmy się przed szczytem Jasnej Góry, w pewnej chwili mama powiedziała mi, że z góry zobaczy Amerykę. Po modlitwie w cudownej kaplicy Matki Bożej Częstochowskiej, pamiętam, wyszliśmy poza klasztor, staliśmy długo w miejscu, gdzie obecnie znajduje się pomnik prymasa Polski, kard. Stefana Wyszyńskiego. Przedtem co prawda Robuś na podwórku opowiadał mi niespodziewanie o szczęściu życia w Ameryce, usłyszałem nawet: Achim, masz teraz czas dla siebie. I w jego pokoju w bloku mogłem obejrzeć piękne foldery z pięknymi plażami i błękitnymi akwenami na zachodzie Europy. Ale nigdy nie spodziewałem się, że marzenie o Ameryce spełni się w przyszłości, i to w stu procentach. Nadszedł rok 1977. Wyszedłem z samolotu w San Francisco, mam szesnaście lat, przybyłem z dalekiej Polski, by pozostać w Kaliforni na jakiś czas. Na pięnie rozjaśnionym lotnisku oczekuje mnie Pan Christian, będzie moim nauczycielem języka angielskiego. Nigdy go nie widziałem. Wiem tylko, że jest znacznie starszy i że w młodości uciekł z mojego miasteczka w poszukiwaniu lepszego losu. Jestem  ambitny i oczytany, chcę przemierzyć cały świat, bo jestem człowiekiem sukcesu: czego się w życiu tknę, obraca się w złoto. Choć majątek nie przynosi mi szczęścia, a literatury nie jestem jeszcze w stanie pokochać bez reszty. Jestem w Kalifornii i oglądam na własne oczy raj. Mam wszędzie szczęście, osiadam nie w Berkeley nad zatoką San Francisco, lecz zupełnie niedaleko, w San José, buduję dom, w nim wszystko jest podług mojej myśli, bo kocham porządek i ostatnią harmonię. Ludzie są mi bardzo życzliwi, wręcz zawsze uśmiechnięci i wiecznie szczęśliwi.

Miasto San José obserwuję teraz z najwyższego punktu w mieście, ze Szczytu Kopernika, na górze Mount Hamilton, którego wysokość bezwzględna wynosi 1333 metry n.p.m. Stąd już bardzo blisko do wybrzeża morskiego, ale również niedaleko do gór, jak i do centrum kulturalnego, którym jest San Francisco. System autostrad umożliwia szybkie przemieszczanie się pomiędzy tymi miejscami. Góry otaczające miasto San José mają jak co roku pokrywę śnieżną, zarówno szczyt góry Mount Hamilton, jak i niższe pasmo Gór Santa Cruz.Wiele dzielnic San José było wcześniej samodzielnymi miasteczkami i innymi legalnymi podmiotami ale z biegiem czasu zostały one wchłonięte przez miasto. Niektóre małe wspólnoty, które tworzą część aglomeracji, takie jak Campbell, Cupertino, Los Gatos, czy Milpitas, mimo że posiadają prawa miejskie są powszechnie uważane za część San Jose. Miasto jest zwykle dzielone przez mieszkańców na 5 głównych rejonów: śródmieście, zachodnie San José, północne San José, wschodnie San José i południowe San José. Warto zauważyć ze nie ma ścisle określonych granic tych rejonów ponieważ są to nazwy potoczne nie rejony administracyjne. Ponadto każdy z tych rejonów zawiera wiele mniejszych dzielnic takich jak: Japantown czy Willow Glen w śródmieściu, Cambrian Park i Winchester w zachodnim San José, Evergreen i Alum Rock we wschodnim San José, oraz Almaden Valley czy Santa Teresa w południowym San Jose. San José leży w strefie klimatu śródziemnomorskiego, z łagodnymi i wilgotnymi zimami, oraz gorącymi i suchymi latami. Miasto jest z trzech stron otoczone masywami górskimi, co chroni je przed dużymi opadami deszczu, ale powoduje jednak że klimat jest tam bardzo suchy i można by go nazwać półpustynnym, ze średnimi opadami poniżej 39 cm rocznie. Najwyższą temperaturę odnotowaną w San José zmierzono w lipcu 2006 i było to 44,4 °C. Najniższą temperaturę w mieście zanotowano w grudniu 1990 roku, a wynosiła ona -8,3 °C. Ze względu na niewielkie opady deszczu pogoda w mieście jest słoneczna, a średnio jest w San José 300 słonecznych dni w ciągu roku.

San José założone przez porucznika na służbie hiszpańskiej armii José Gioacchino Moragę jeszcze w osiemnastym stuleciu, w 1825 roku weszło w skład nowego państwa Meksyk. A w 1850 roku San José stało się pierwszym miastem włączonym do USA w stanie Kalifornia i służyło jako pierwsza stolica tego stanu. Z populacją w pobliżu jednego miliona, San José jest najbardziej zaludnionym miastem w północnej Kalifornii, trzeciim w stanie (po Los Angeles i San Diego), i dziesiątym w USA. Miasto San José rozciąga się od San Francisco Bay do Mount Hamilton (4372 stóp). San José zawiera duże parki i tereny wiejskie, które kontrastują z rozwiniętymi obszarami miejskimi. Plaza Cesar Chavez, Winchester Mystery House, Rosicrucian Muzeum, HP Pavilion, San José Teatry, San José parki miejskie, Alviso- dzielnica z ujściem rzeki Guadelupe do Zatoki San Francisco, Mount Hamilton, aby zilustrować najbardziej przekrojowo różnorodność tego, co to wspaniałe miasto ma do zaoferowania. Trzęsienie ziemi Loma Prieta, które miało miejsce w 1989. Oprócz uskoku San Andreas niedaleko miasta znajdują się także uskoki: Monte Vista, South Hayward, Northern Calaveras i Central Calaveras. Przez miasto płynie rzeka Guadalupe, która wypływa z Gór Santa Cruz (które oddzielają Dolinę Krzemową od wybrzeża Pacyfiku) i swoje ujście ma w Zatoce San Francisco w dzielnicy Alviso. Wzdłuż południowej części rzeki znajduje się dzielnica Almaden Valley, która początkowo została wyznaczona jako miejsce kopalni rtęci. Na  szczycie Kopernika znajduje się również Obserwatorium Lick. W związku z zanieczyszczeniem świetlnym stwarzanym przez San José, co utrudniało obserwacje uczonym pracującym w obserwatorium, władze miasta podjęły kroki, aby zredukować poziom światła wytwarzanego nocą, w tym celu wymieniono latarnie uliczne na sodowe. Planetoida 6216 San José została ochrzczona nazwą miasta w dowód uznania dla San José.

San José to trzecie pod względem wielkości miasto w stanie Kalifornia i dziesiąte w całych Stanach Zjednoczonych. Według spisu ludności z roku 2000 jego populacja wynosi 894 943 w czym jest tam 276 598 gospodarstw domowych które zamieszkuje 203 576 rodzin.Populację w roku 2009 szacuje się na 1 006 892 osób. Zgodnie z szacunkami z roku 2007 mediana przychodów gospodarstw domowych w San José była najwyższa ze wszystkich miast USA, które mają powyżej 250 000 mieszkańców, a wynosiła 76 963 dolarów rocznie. Mediana przychodów na rodzinę to 86 822 dolarów. Mężczyźni zarabiali średnio 49 347 dolarów na rok, a kobiety 36 936 dolarów rocznie. Dane Amerykańskiego Biura Spisów Ludności (US Census Bureau) wskazują, że do roku 2007 biali Amerykanie stanowili 49,3% ludności miasta. Ludność pochodzenia azjatyckiego to 30,7% populacji San José, zaś 31,3% stanowią Latynosi. Znaczne skupienie przedsiębiorstw branży „high-tech” oraz branż inżynierii, informatyki, oprogramowania i sprzętu komputerowego oraz firm internetowych spowodowała że rejon jest od lat potocznie nazywany Dolina Krzemowa. Jako największe miasto regionu San Jose często także afiszuje się jako „Stolica Doliny Krzemowej”. Wiele lokalnych szkół wyższych i uniwersytetów kształci tysiące studentów informatyki którzy co rok wzbogacają siłę miasta. Wysoki wskaźnik wzrostu gospodarczego który był odnotowywany do późnych lat 90. spowodował wysoki wzrost zatrudnienia ale również wzrost cen nieruchomości, miasto stało się przez to jednym z najdroższych do zamieszkania w Stanach Zjednoczonych. Na rok 2006 w granicach miasta znajdowało się 405 000 miejsc pracy, a wskaźnik bezrobocia wynosił 4,6%. W San José znajduje się 25 kompanii zatrudniających co najmniej 1000 pracowników, znajdują się tam centralne biura takich korporacji jak: Adobe Systems, BAE Systems, Cisco, SunPower i eBay, tam też są ulokowane ważniejsze oddziały takich firm jak: Flextronics, Hewlett-Packard, IBM, Hitachi i Lockheed Martin. Amerykańska filia giganta komputerowego Acer znajduje się w San Jose. Mająca siedzibę w mieście Food Machinery Corporation zaopatruje rynek amerykański w tysiące gąsienicowych pojazdów amfibijnych typu LVT. Miasto produkuje inny też sprzęt wojskowy. Mimo że koszt zamieszkania w mieście jest niewątpliwie bardzo wysoki, zwłaszcza przez ceny nieruchomości, gospodarstwa domowe w San Jose mogły się pochwalić najwyższym ilorazem dochodu rozporządzalnego z wszystkich miast USA powyżej 500.000 mieszkańców.

Miasto posiada uniwersytet, San José State University(1871). Miasto jest siedzibą katolickiej diecezji San José. Wśród 27 parafii mające miejsce w San José znajduje się m. in. kościół Polskiej Misji Pastoralnej św. Brata Alberta Chmielowskiego. Właśnie Ksiądz George wyszedł z plebanii i patrzy w moją stronę…Jedyny profesjonalny zespół sportowy w San José stanowi drużyna hokeja na lodzie – San José Sharks, grająca w National Hockey League (NHL). Klub założony został w 1991 roku. Dotychczas jednak nie udało się tej organizacji zdobyć najcenniejszego trofeum ligi – Pucharu Stanleya. Najbliżej zdobycia trofeum byli w 2004 i 2010 roku kiedy odpadli w przedostatniej rundzie tych rozgrywek. Drużyna jest jedną z trzech, które mają siedzibę w Kalifornii. W tym stanie swoją siedzibę mają także Anaheim Ducks oraz Los Angeles Kings. San José jest siedzibą piłkarskiej drużyny Earthquakes, San José Giants, Real San José.

Dzisiaj mam dwadzieścia osiem lat. Należę do tych, którzy mają nazwisko i imię wielkiego porucznika Joachima Moragi. Miałem od dzieciństwa osobliwy zwyczaj zawsze uczenia się na pamięć początków książek i tytułów rozdziałów dzieł, pierwszych pięciu ksiąg Mojżeszowych, a następnie wierszy z Eneidy i ‘Metamorfozy’ Owidiusza . . Gdy kiedykolwiek wyobraźnia była zajęta, o czym zaświadczać może  narodzenie się tej opowieści, bowiem prowadziła mnie tu i tam, gdy mieszanka baśni i historii, mitologii i religii, napastowała mnie po dziś dzień  zadziwieniem ostatnim nad życiem, łatwo uciekałem do tych regionów orientalnych, pogrążałem się w pierwszych księgach Mojżesza, i tam, wśród rozproszonych plemion pasterskich, znajdowałem się na raz w największej samotności i największym społeczeństwie. Dopiero wiele lat później powiedziałem sobie, muszę przetłumaczyć biblię na język polski na nowo, w tłumaczeniu z różnych języków, pełnym moich najwspanialszych odczuć, szczególnie co do przesłania tej jedynej księgi! Będzie to nowa Biblia Wujka! Jeszcze w szkole nauczyli mnie tego: Kto nie szanuje i nie ceni przeszłości, ten nie jest godzien szacunku teraźniejszości, ani nie ma prawa do przyszłości; nie chlubimy się dostatecznie zacnością naszych przodków, tym bardziej musimy pamiętać, aby szlachectwo nasze ‘nie złotrzyło się’. Pokora i uległość tylko do wzmocnienia i utrwalenia niewoli prowadzi. Jeśli mogą być jakieś wahania w wyborze środków, kiedy się chce pozostać w ramach legalności, to nie ma ich tam, gdzie celem jest ocalenie krainy młodości. Piękna jest ta nasza ziemia, Kalifornia mojej młodości. I o to mamy rok 1989. Wyśniło mi się ostatnio. Jadę  czerwonym tramwajem wolności aż do przystanku “Niepodległość”, ale tam wysiadłem. Nie posiadałem wpływu na dalsze wypadki. Drodzy Czytelnicy, możecie jechać do stacji końcowej, jeśli potraficie.  Jestem skory do walki. Kocham walkę. I oto znalazłem się byłem w tej sytuacji, któremu los pozwolił widzieć milionów solidarność, czas gdy wielki papież Słowianin w Rzymie bawił, a olbrzymie państwa rzuciły na kartę miliony ludzi, miliardy pieniędzy, cały przepych dworów królewskich, by Europę ratować; jakiś mur w środku tej Europy padł, by frontalnie otworzyć wschód na zachód, ludzie migrowali po całym kontyneńcie; byłem tym, któremu los dał szczęście, a nie cierpienie, żem nie miał w imieniu tych ludzi zginąć w tym tłumie, żem wzniósł ubogi, maleńki domek, kapliczkę św. Józefa i nad nim postawił i wywiesił mój kalifornijski sztandar . Przez te lata byłem nie tylko „rozumny szałem”, lecz znałem drgnienia serc hiszpańskich, na nich się opierałem, serce brałem za instrument i mierzyłem siły na zamiar. I wołam o czyny: Jedynie czyn ma znaczenie. Najlepsze chęci pozostają bez skutku, o ile nie pociągają za sobą następstw praktycznych. Zapragnąłem obrócić tak daleko koło historii, aby Wielka Kalifornia, ta najsłoneczniejsza i najbogatsza kraina pod słońcem, była największa potęgą kulturalną na całym świecie. Tylko dzięki zaiste niepojętej, a tak wielkiej i niezbadanej litości boskiej, ludzie w tym kraju nie na czworakach chodzą, a na dwóch nogach, udając człowieka. Niepodległość tej krainy jest dobrem bardzo kosztownym. Obcą jest nam wszelka nienawiść plemienna i narodowościowa. Umiemy hołd oddać wszelkiej wielkiej myśli, w jakimkolwiek języku się zrodziła, umiemy uczcić wszelkiego poetę i myśliciela, jakikolwiek naród go wydał. Ale takiego Moragę, jakiego przedstawiają moi współcześni, ja nie znam. Nieraz ze zdumieniem słucham, to co o mnie różni ludzie mówili. Są to najczęściej fałsze i brednie… A ja chciałbym, aby coś z prawdy o mnie przeniknęło do potomności. Być zwyciężonym i nie ulec to zwycięstwo, zwyciężyć i spocząć na laurach to klęska. Prawa wielkości są inne, niż prawa małości!  Kochałem moją matkę, życzyłem jej zawsze zdrowia w pacieżu i wartości nowych. Wiele z moich tekstów należą już do udanych, jak perełki. Zawsze chciałem oddać granitowym skałom ciszę i drzewom ich marzenie. Niech nowa Biblia Wujka, niech ona idzie w trzecie tysiąclecie wiary naszych ojców. W tym miejscu chcę powiedzieć mocno, ja przynależę do tej ziemi. Bezsilna wściekłość dusiła mnie nieraz, że w niczym zaszkodzić wrogom nie mogę, że muszę w milczeniu znosić deptanie mej godności i słuchać kłamliwych i pogardliwych słów o San José, Kalifornijczykach i naszej historii. Trzeba, aby to co było szaleństwem, stało się także rozumem kalifornijskim.  Powoływać się na Kościuszkę Tadeusza z dalekiej Polski, posługiwać się jego imieniem, zachwycać się nim i solidaryzować się z jego ideałami może każdy bezkarnie, bez konsekwencji i kosztów. Bo Kościuszko nie żyje. Kto solidaryzuje się ze mną, musi płacić wysiłkiem, męką, trudem, ofiarą z wolności, z życia. Wszyscy krzyczą dokoła, iż posiadają większość. Ja wam powiem, prośmy o rozumność władzy naszej. Śni mi się Kalifornia z 1777 roku, ta pierwsza i ostatnia, prężna i dynamiczna pracą wszystkich, także Wietnamczyków i Polaków. I jeszcze na koniec słowa Józefa Piłsudskiego, polskiego marszałka:  Myślałem już nieraz, że umierając przeklnę Polskę. Dziś wiem, że tego nie zrobię. Lecz gdy po śmierci stanę przed Bogiem, będę go prosił, aby nie przysyłał Polsce wielkich ludzi. Mamy przeżyć nowy czas podarowany ziemi. Jest prawdą, że muszę jeszcze wracać do siebie. Ale radość życia na tej pięknej ziemi pomaga mi bardzo kochać moją krainę nad wszystko na świecie. I jestem bardzo szczęśliwy. Cieszę się też nieustannie każdym czynem i z dobrego słowa o mojej Kalifornii.

(informacje o San Jose zaczerpnąłem z internetu, autor)

Votre Eminence, Votres Excéllences, le Révérends Prêtres Chanoines et Prélats

L’humilité et la soumission dirige seulement à renforcer la fixation de la captivité et les pistes. Je n’aime pas que quelqu’un est me gouverné, plus d’un autre maître. Si il y a peut-être quelques variations dans le choix des mesures où il veut rester dans le cadre de la légalité, soit ils ne sont pas présents, où l’objectif est de preserver et sauver la patrie. Permettez-moi, donc j’aurai le droit de vote. Laissez-nous montrer que j’ai le droit d’une voix, que je vais enlever la voix. Ainsi je serai avoir voix au chapitre, je vais aux voix d’aillers. Vous voyez j’ai une voix delibérative! J’allais le tramway rouge de liberté jusqu’à ce que le bus stop « Indépendance », mais lorsque j’ai reçu au large. Je n’ai pas l’influence sur les incidents d’aujourd’hui. Pour cela vous pouvez revenir à fin station, si vous pouviez, mais maintenant nous allons tutoyer sur le « Monsieur », disent, « Je tiens un prêtre Chanoine »!… Je suis vite à soldat. J’aime les soldats et j’avais le droit de voir cela, les millions de solidarité, le temps où le grand pape, Slovianin, ‘jouait’ à Rome et l’États énormes ont contesté sur la carte des millions, milliards d’argent, tous les figurants des techniques modernes pour l’Europe sauver ; le mur de Berlin est tombé et restait ouvert à l’ouest;j’étais celui, à qui le destin donnait bonheur, pas souffrance, pas mourir au nom de la Pologne dans la foule, j’ai construit un faible, petite maison-chapelle, d’un soldat polonaise et sur la maison, la chapelle au-dessus j’ai soulevé la bannière de la Pologne. Au fil des ans, je n’étais pas seulement la folie de la raison, “frénésie, raison de folie”, mais j’ai connais les impulsions du coeur, les palpitations cardiaques polonaise, le coeur que je eu d’instrument et je prennais la force sur l’intention. Je voudrais des actes : seule infraction a sens. La meilleure volonté demeure sans effet dans la mesure où elle n’entraîne pas d’implications pratiques. Józef Piłsudski, a déclaré : nous voulons faire tourner la roue de l’histoire jusqu’ici, la République Unie de Pologne, était la plus grande puissance (…)activités culturelles tout au long de l’est. Merci bien pour si grande miséricorde divine, pour celle les gens dans ce pays vont sur deux pattes. L’indépendance de la patrie est une très cher. Étranger à nous toute la haine des groupes ethniques et tribales. Maréchal polonais dit de la Pologne, la Pologne c’est Plait polonais, il faut le peigner. Nous avons rendu hommage à jeter toute grandes pensées, dans n’importe quelle langue il est, nous pouvons célébrer tout soulève le début- et penseur, des toutes les Nations qui l’ont délivré. Celui Barszczak, puisqu’il représent des contemporains, je ne le sais pas. Parfois avec surprise, que j’ écoute, ce que différentes personnes ont dit à mon sujet. Il s’agit de la plus non-sens. Et j’aimerais à obtenir quelque chose de plus, quelque chose a adopté pour la vérité laisser à la postérité. Etre vaincu et ne se soumetre pas et ne subir pas c’est une victoire, vaincre tous les autres et rester sur vos lauriers est un désastre. Le Révérend Archevêque ! La bonne taille est différente de la loi de la petitessei ! J’ ai aimé mon évêque, ai souhaité pour la santé et de la nouvelle valeur. Beaucoup de mes textes que j’ai écrit semble prêter à confusion, aux texts non structurés et non ordonnés. Mais ils sont déjà bons et les délicieux. Toujours j’ai voulu render tous les grottes silence et les arbres de leur rêve. J’ai maintenant aussi une autre tâche. J’ai traduire la Bible, mais plutôt faire révisé de langues différentes contemporaines, rester dans la traduction avec toute mon experience la plus, quant à la transmission de ce livre unique ! C’est serait comme le début d’une nouvelle Bible d’Oncle! Et laissez aller dans le troisième millénaire de la foi de nos pères. Ca ira bien, comme le Seigneur Dieu aidera. Et maintenant? Je voudrais mentionner ici une fois de plus de Józef Piłsudski. Toute personne qui ne respecte le passé, et n’a pas valeur comme valeur de quelque chose dans la grande majorité du passé, ce n’est pas digne de la presence, celui aussu n’a pas un droit à l’avenir (dit maréchal polonais pour un an et demi avant et d’un miracle sur Vistule). Nous ne se vantons des valeurs de notres ancêtres et rappelons que la noblesse qui est notre  n’étais pas mal « nie złotrzyło się», parce que celle c’est un défi, mais celle n’est pas de dignité humaine…Confronté au défi de la défense de nos affaires tout à l’heure je dis: Je suis maintenant un membre aucune partie, je fais partie d’un lot, je fais partie d’une nation. ‘ La grand folie m’a prie parfois, qu’en aucune manière je préjudice aux ennemis. Je dois subir en silence la dépravation de ma dignité et écouter les paroles des gens mauvais sur la Pologne, Polonnais et notre histoire / … / il faut que était la folie, est devenu aussi la raison polonaise. Parler d’un nom de Kościuszko/ … /lui invoquer, comme compétent en son honneur, solidaré avec ses idéaux, c’est possible pour chacun, en toute impunitésans consequences, parce qu’il y a Kościuszko pas vivant. Qui est solidaire avec me il doit payer effort, torture, une victime de la liberté, de la vie. En Pologne tous le monde parle, qui a une majorité. Je dirai à vous, veuillez sur raison de la puissance de l’Etat, qui reste avec notre Dame de Czestochowa. Et pourtant, les paroles du maréchal polonais: J’ai pensé que je serai à la mort, je dirai un mot mauvais sur la Pologne. Aujourd’hui, je sais que je ne le fera jamais. Mais après la mort j’irai devant Dieu, et je serai le demander ne pas donner les grands hommes à la Pologne.- Joseph Piłsudski

(nom le jour de  Révérend Prêtre Archevêque de Dr Stanislas Nowak)

 Częstochowa, 15-09-2011