Stanislaw Barszczak, “Your world is what your eyes see”

An author is a priest, screenwriter, writer, playwright ans soccer fan. The author of a blog entitled: for the next generation. He finished the Seminary in Cracow and joined the team of Częstrochowa. He lives by writing. The only thing he likes more than writing is meeting other people, he knows how to impress others. He also llikes being on the road, buying tomato soup and so on. He has thirteen books to his credit too. He does not end on one question. He commits everything he can to paper. He has always recorded only the things that he wanted to. A man of many passions. Writes on tourism on his blog. A priest, who is visited fifty five countries in the entire world, he is not scared of challenges. A fulfilled man sits in front of you. His story is a dream come true for many people- those who have been dreaming about being “a singer” since their early childhood. An author is riding bikes and demolishing myths, while having a blast.

—

Corsica, French Corse, is an island in the Mediterranean Sea and one of the 18 regions of France. It is located west of the Italian Peninsula, southeast of the French mainland, and north of the Italian island of Sardinia. Mountains make up two-thirds of the island, forming a single chain. While being part of France, Corsica is also designated as a territorial collectivity (collectivité territoriale) by law. As a territorial collectivity, Corsica enjoys a greater degree of autonomy than other French regions; for example, the Corsican Assembly is able to exercise limited executive powers. The island formed a single department until it was split in 1975 into two departments: Haute-Corse (Upper Corsica) and Corse-du-Sud (Southern Corsica), with its regional capital in Ajaccio, the prefecture city of Corse-du-Sud. Bastia, the prefecture city of Haute-Corse, is the second-largest settlement in Corsica. The medieval influence of Pisa in Corsica can be seen in the Romanesque-Pisan style of the Church of Aregno. The origin of the name Corsica is subject to much debate and remains a mystery. To the Ancient Greeks it was known as Kalliste, Corsis, Cyrnos, Cernealis, or Cirné. Of these Cyrnos, Cernealis, or Cirné derive from a corruption of the most ancient Greek name of the island, “Σειρηνούσσαι” (meaning of the Sirens), the very same Sirens mentioned in Homer’s Odyssey. The claim that latter Greek names are based on the Phoenician word for ‘peninsula’ (kir) are highly unlikely.

Corsica has been occupied continuously since the Mesolithic era. It acquired an indigenous population that was influential in the Mediterranean during its long prehistory. After a brief occupation by the Carthaginians, colonization by the ancient Greeks, and an only slightly longer occupation by the Etruscans, it was incorporated by the Roman Republic at the end of the First Punic War and, with Sardinia, in 260 BC became a province of the Roman Republic. The Romans, who built a colony in Aléria, considered Corsica as one of the most backward regions of the Roman world. The island produced sheep, honey, resin and wax, and exported many slaves, not well considered because of their fierce and rebellious character. Moreover, it was known for its cheap wines, exported to Rome, and was used as place of relegation, one of the most famous exiles being the Roman philosopher Seneca. Administratively, the island was divided in pagi, which in the Middle Ages became the pievi, the basic administrative units of the island until 1768. During the diffusion of Christianity, which arrived quite early from Rome and the Tuscan harbors, Corsica was home to many martyrs and saints: among them, the most important are Saint Devota and Saint Julia, both patrons of the island. Corsica was integrated by Emperor Diocletian (r. 284-305) in Roman Italy.

In the 5th century, the western half of the Roman Empire collapsed, and the island was invaded by the Vandals and the Ostrogoths. Briefly recovered by the Byzantines, it soon became part of the Kingdom of the Lombards- this made it a dependency of the March of Tuscany, which used it as an outpost against the Saracens. Pepin the Short, king of the Franks and Charlemagne’s father, expelled the Lombards and nominally granted Corsica to Pope Stephen II. In the first quarter of the 11th century, Pisa and Genoa together freed the island from the threat of Arab invasion. After that, the island came under the influence of the republic of Pisa. To this period belong the many polychrome churches which adorn the island, and Corsica also experienced a massive immigration from Tuscany, which gave to the island its present toponymy and rendered the language spoken in the northern two-thirds of the island very close to the Tuscan Language. Due to that, then began also the traditional division of Corsica in two parts, along the main chain of mountains roughly going from Calvi to Porto Vecchio: the eastern Banda di dentro, or Cismonte, more populated, evolved and open to the commerce with Italy, and the western Banda di fuori, or Pomonte, almost deserted, wild and remote. The North African pirates frequently attacked Corsica, resulting in many Genoese towers being erected.

The crushing defeat experienced by Pisa in 1284 in the Battle of Meloria against Genoa had among its consequences the end of the Pisan rule and the beginning of the Genoese influence in Corsica: this was contested initially by the King of Aragon, who in 1296 had received from the Pope the investiture over Sardinia and Corsica. A popular revolution against this and the feudal lords, led by Sambucuccio d’Alando, got the aid of Genoa. After that, the Cismonte was ruled as a league of comuni and churches, after the Italian experience. The following 150 years were a period of conflict, when the Genoese rule was contested by Aragon, the local lords, the comuni and the Pope: finally, in 1450 Genoa ceded the administration of the island to its main bank, the Bank of Saint George, which brought peace.

In the 16th century, the island entered into the fight between Spain and France for the supremacy in Italy. In 1553, a Franco-Ottoman fleet occupied Corsica, but the reaction of Spain and Genoa, led by Andrea Doria, reestablished the Genoese supremacy on the island, confirmed by the Peace of Cateau-Cambresis. The unlucky protagonist of this episode was Sampiero di Bastelica, who would later come to be considered a hero of the island. Their power reinstated, the Genoese did not allow the Corsican nobility to share in the government of the island, and oppressed the inhabitants with a heavy tax burden: on the other hand, they introduced on a large scale the chestnut tree, improving the diet of the population, and built a chain of towers along the coast to defend Corsica from the attacks of the Barbary pirates from North Africa. The period of peace lasted until 1729, when the refusal to pay taxes by a peasant sparked the general insurrection of the island against Genoa.

In 1729 the Corsican Revolution for independence began, first led by Luigi Giafferi and Giacinto Paoli, and later by Paoli’s son, Pasquale Paoli. After 26 years of struggle against the Republic of Genoa (plus an ephemeral attempt to proclaim in 1736 an independent Kingdom of Corsica under the German adventurer Theodor von Neuhoff), the independent Corsican Republic was proclaimed in 1755 under the leadership of Pasquale Paoli and remained sovereign until 1769, when the island was conquered by France. The first Corsican Constitution was written in Italian (the language of culture in Corsica until the middle of the 19th century) by Paoli. The Corsican Republic was unable to eject the Genoese from the major coastal fortresses (Calvi and Bonifacio). After the Corsican conquest of Capraia, a small island of the Tuscan Archipelago, in 1767, the Republic of Genoa, exhausted by forty years of fighting, decided to sell the island to France which, after its defeat in the Seven Years’ War, was trying to reinforce its position in the Mediterranean, and in 1768 with the Treaty of Versailles the republic ceded all its rights on the island. After an initial successful resistance culminating with the victory at Borgo, the Corsican republic was crushed by a large French army led by the Count of Vaux at the Battle of Ponte Novu. This marked the end of Corsican sovereignty. Despite triggering the Corsican Crisis in Britain, whose government gave secret aid, no foreign military support came for the Corsicans. However, nationalist feelings still ran high. Despite the conquest, Corsica was not incorporated into the French state until 1789.

Following the outbreak of the French Revolution in 1789, Pasquale Paoli was able to return to Corsica from exile in Britain. In 1794 he invited British forces under Lord Hood to intervene to free Corsica from French rule. Anglo-Corsican forces drove the French from the island and established an Anglo-Corsican Kingdom. Following Spain’s entry into the war the British decided to withdraw from Corsica in 1796. Corsica then returned to French rule.
19th century. Napoleon was born in 1769 in the Corsican capital of Ajaccio. His ancestral home, Maison Bonaparte, is today used as a museum. Despite being the birthplace of the Emperor, who had supported Paoli in his youth, the island was neglected by Napoleon’s government. In 1814, near the end of the Napoleonic Wars, Corsica was briefly occupied again by British troops. The Treaty of Bastia gave the British crown sovereignty over the island, but it was later repudiated by Lord Castlereagh who insisted that the island should be returned to a restored French monarchy.

After the restoration, the island was further neglected by the French state. Despite the presence of a middle class in Bastia and Ajaccio, Corsica remained an otherwise primitive place, whose economy consisted mainly of a subsistence agriculture, and whose population constituted a pastoral society, dominated by clans and the rules of vendetta. The code of vendetta required Corsicans to seek deadly revenge for offences against their family’s honor. Between 1821 and 1852, no fewer than 4,300 murders were perpetrated in Corsica. In this period was born the myth, created by writers like Mérimée and Gregorovius, of Corsica as an archadian society, inhabited by fierce and loyal people. During the first half of the century, the people of Corsica belonged still to the Italian cultural world: the bourgeoisie sent children to Pisa to study, official acts were enacted in Italian and most books were printed in Italian. Moreover, many islanders sympathised with the national struggle which was taking place in nearby Italy in those years: several political refugees from the peninsula, like Niccolò Tommaseo, spent years in the island, while some Corsicans, like Count Leonetto Cipriani, took active part in the fights for Italian independence.

Despite all that, during those years the Corsicans began to feel a stronger and stronger attraction to France. The reasons for that are manifold: the knowledge of the French language, which thanks to the mandatory primary school started to penetrate among the local youth, the high prestige of French culture, the awareness of being part of a big, powerful state, the possibility of well-paid jobs as civil servants, both in the island, in the mainland and in the colonies, the prospect of serving the French army during the wars for the conquest of the colonial empire, the introduction of steamboats, which reduced the travel time between mainland France from the island drastically, and – last but not least – Napoleon himself, whose existence alone constituted an indissoluble link between France and Corsica. Thanks to all these factors by around 1870 Corsica had landed in the French cultural world.

Corsica paid a high price for the French victory in the First World War: agriculture was disrupted by the years-long absence of almost all of the young workers, and the percentage of dead or wounded Corsicans in the conflict was double that of those from metropolitan France. Moreover, the protectionist policies of the French government, started in the 1880s and never stopped, had ruined the Corsican export of wine and olive oil, and forced many young Corsicans to emigrate to mainland France or to the Americas. As reaction to these conditions, a nationalist movement was born in the 1920s around the newspaper A Muvra, having as its objective the autonomy of the island from France. In the 1930s, many exponents of this movement became irredentist, seeing as the only solution to the problems of the island annexation to fascist Italy, which under Benito Mussolini had become one of the main goals of Italy’s imperialist policy.

After the collapse of France to the German Wehrmacht in 1940, Corsica came under the rule of the Vichy French regime, which was collaborating with the Nazis. In November 1942 the island, following the Anglo-American landings in North Africa was occupied by Italian and German forces. After the Italian armistice in September 1943, Italian and Free French Forces pushed the Germans out of the island, making Corsica the first French Department to be freed. Subsequently, the US military established 17 airfields, nicknamed “USS Corsica”, which served as bases for attacks on targets in German-occupied Italy.

During the May 1958 crisis, French paratroopers landed on Corsica on 24 May, garrisoning the island in a bloodless action called Operation Corse. Between the late fifties and the seventies, the project of building a nuclear polygon in the mines of Argentella, the immigration of 18,000 former settlers from Algeria (“Pieds-Noirs”) in the eastern plains, and continuing chemical pollution (Fanghi Rossi) from mainland Italy increased tensions between the autochthonous inhabitants and the French government. Tensions escalated until an armed police assault on a pieds-noirs-owned wine cellar in Aleria, occupied by Corsican nationalists on 23 August 1975. This marked the beginning of the armed nationalist struggle against the French government. Ever since, Corsican nationalism has been a feature of the island’s politics, with calls for greater autonomy and protection for Corsican culture and the Corsican language. Periodic flare-ups of raids and killings culminated in the assassination of Prefect Claude Érignac in 1998. In 2013, Corsica hosted the first three stages of the 100th Tour de France, which passed through the island for the first time in the event’s 110-year history.

Corsica is the most mountainous Mediterranean island. Corsica was formed about 250 million years ago with the uplift of a granite backbone on the western side. About 50 million years ago sedimentary rock was pressed against this granite, forming the schists of the eastern side. It is the most mountainous island in the Mediterranean, a “mountain in the sea”. It is also the fourth largest island in the Mediterranean, after Sicily, Sardinia and Cyprus. It is 183 kilometres (114 mi) long at longest, 83 kilometres (52 mi) wide at widest, has 1,000 kilometres (620 mi) of coastline, more than 200 beaches, and is very mountainous, with Monte Cinto as the highest peak at 2,706 metres (8,878 ft) and around 120 other summits of more than 2,000 metres (6,600 ft). Mountains comprise two-thirds of the island, forming a single chain. Forests make up 20% of the island. About 3,500 km2 (1,400 sq mi) of the total surface area of 8,680 km2 (3,350 sq mi) is dedicated to nature reserves (Parc naturel régional de Corse), mainly in the interior. Corsica contains the GR20, one of Europe’s most notable hiking trails. The island is 90 kilometres (56 mi) from Tuscany in Italy and 170 kilometres (110 mi) from the Côte d’Azur in France. It is separated from Sardinia to the south by the Strait of Bonifacio, which is a minimum of 11 kilometres (6.8 mi) wide. In 2005 the population of Corsica was settled in approximately 360 communities.

Mountain in the sea, Corsica is also called Island of beauty, not without reason. The diversity of its scenery, and its preservation from the aggressions of development and tourism, makes it one of the pearls of the Mediterranean sea. Most visitors come to Corsica in the summer months, and particularly in August, when the number of tourists double or triple from the already large populations in July. If you can only go to Corsica in August, planning ahead is essential, as hotels, campsites, car rental agencies, and ferries are all likely to be pre-booked. Corsica food has French and Italian influences, but has many unique dishes. The chestnut was one of the ancient (and even current) Corsican’s mainstay foods, and many meals and even desserts are prepared with this. Also, most of the domesticated pigs on the island are semi-wild, released to forage for food much of the year, and the charcuterie reflects this excellent flavor. Typical corsican charcuterie include lonzu, coppa, ham, figatellu and saucisson made from pig or boar meat. Canistrelli are typical corsican pastries which come in many different flavors. Corsica also produces a uniquely flavored olive oil made from ripe fruits collected under trees. Many villages have small shops where locally produced food is sold. That said, it may be difficult to find a restaurant that prepares truly Corsican dishes, and you may find yourself eating at a tourist oriented Pizzeria, which nonetheless serves excellent food.

(to be continued)

Wszyscy jesteśmy migrantami

Modlitwa Papieża Franciszka

Miłosierny Boże, modlimy się do Ciebie za wszystkich mężczyzn, kobiety i dzieci, którzy zmarli, opuściwszy swą ojczyznę, by szukać lepszego życia. Chociaż wiele ich grobów jest bezimiennych, Tobie każdy z nich jest znany, przez Ciebie kochany i wybrany.
Obyśmy nigdy o nich nie zapomnieli, ale uczcili ich ofiarę bardziej czynami niż słowami. Tobie powierzamy wszystkich, którzy odbyli tę podróż, znosząc lęk, niepewność i upokorzenie, aby dotrzeć do miejsca dającego bezpieczeństwo i nadzieję.
Tak jak nigdy nie opuściłeś swego Syna, kiedy był prowadzony w bezpieczne miejsce przez Maryję i Józefa, tak teraz bądź blisko tych Twoich synów i córek za pośrednictwem naszej czułości i troski.
Spraw, abyśmy opiekując się nimi, mogli tworzyć świat, w którym nikt nie będzie zmuszony do opuszczenia swego domu i gdzie wszyscy będą mogli żyć w wolności, z godnością i w pokoju.
Miłosierny Boże, który jesteś Ojcem wszystkich, przebudź nas ze snu obojętności, otwórz nasze oczy na ich cierpienia i uwolnij nas od niewrażliwości, będącej owocem światowego dobrobytu i zamknięcia w sobie samych.
Oświeć nas wszystkich jako narody, wspólnoty i poszczególne osoby, abyśmy uznali, że ci, którzy przybywają do naszych brzegów, są naszymi braćmi i siostrami. Pomóż nam dzielić się z nimi błogosławieństwami, które otrzymaliśmy z Twoich rąk, i uznać, że razem, jako jedna rodzina ludzka, wszyscy jesteśmy migrantami, podróżującymi w nadziei ku Tobie, który jesteś naszym prawdziwym domem, gdzie zostanie otarta każda łza, gdzie będziemy w pokoju, bezpieczni w Twoich objęciach.

Modlitwa Arcybiskupa Hieronima II

Boże wszelkiego ducha i ciała, który podeptałeś śmierć, niszcząc moc diabła, dając życie Twojemu światu, udziel duszom Twoich sług, o Panie, którzy opuścili to życie, odpoczynku w miejscu światła, w miejscu, gdzie są zielone pastwiska, w miejscu spoczynku, z którego wygnane zostały ból, smutek i płacz. Przebacz, dobry i kochający Boże, wszystkie grzechy, jakie popełnili myślą, słowem lub uczynkiem, bo nie ma człowieka, który by żył bez grzechu, albowiem tylko Ty jesteś bez grzechu: Twoja sprawiedliwość i Twoje prawo są prawdą. Bo Ty jesteś zmartwychwstaniem, życiem i odpoczynkiem swych sług, Chryste, nasz Boże; Tobie oddajemy chwałę, jak i Twemu przedwiecznemu Ojcu, Twemu Duchowi Świętemu, dobremu i stwórcy życia, teraz i zawsze, na wieki wieków. Amen.

Modlitwa Patriarchy Bartłomieja I

Panie miłosierdzia, współczucia i wszelkiej pociechy, modlimy się do Ciebie za naszych braci, którzy są w trudnych sytuacjach, i odwołujemy się do Twojej dobroci: nakarm dzieci; poucz młodych; umocnij osoby w podeszłym wieku, daj męstwo bojaźliwym; zjednocz tych, którzy są podzieleni; żegluj z żeglującymi; podróżuj z tymi, którzy są w drodze; broń wdów; chroń sieroty; uwolnij więźniów; uzdrawiaj chorych. Pamiętaj, Panie, o tych, którzy pracują w kopalniach, są na wygnaniu, wielce się trudzą, o wszystkich żyjących we wszelkiego rodzaju ucisku, w niedostatku bądź cierpieniu; i o tych wszystkich, którzy błagają o Twoją miłującą łaskawość; o tych, którzy nas kochają, i tych, którzy nas nienawidzą; obdarz wszystkich swoim nieskończonym miłosierdziem, przyjmując ich prośby o ocalenie.

Prosimy Cię jeszcze, Panie życia i śmierci, udziel wiecznego odpoczynku duszom Twoich zmarłych sług, którzy stracili życie, uciekając z regionów ogarniętych wojną lub podczas podróż do miejsc bezpiecznych, gdzie panuje pokój i dobrobyt.

Albowiem Ty, Panie, jesteś pomocą dla nie mających pomocy, nadzieją tych, którzy nie mają nadziei, Zbawicielem wszystkich strapionych, portem dla żeglujących i lekarzem dla chorych. Bądź wszystkim dla wszystkich. Ty, który znasz każdą osobę, jej pragnienia, rodzinę i jej potrzeby. Uwolnij, Panie, tę wyspę i każde miasto, i wioskę od głodu, od wszelkich plag, trzęsienia ziemi, powodzi, pożarów, miecza, najazdu obcych wrogów i od wojny domowej. Amen.

Stanisław Barszczak—Ten to miał szkołę—
A mogło być tak. Florencka Sala przesłuchań tryskała świątecznym blaskiem. Śledczy florenckiej rady Dziesięciu miał na sobie obcisły, jedwabny trykot i bluzę w ciemnogranatowym, prawie czarnym kolorze. Ale oto Machiavelli podniósł się z miejsca, witając członków Signorii. Miał na sobie kubrak z perłowoszarego atłasu- błyszcząca biała koszula mimo upału wyglądała nienagannie. – Są jeszcze inni wrogowie i basta. Ale Niccolo Machiavelli wiedział o kogo chodzi. Nie był szczególnie lubiany ze względu na skłonność do grubiaństwa i obraźliwych uwag, co jakże mocno kontrastowało z naturalną elegancją i uprzejmością papieża. Tak czy inaczej był nietuzinkowym wrogiem. Wydaje mi się, że Niccolo uczęszczał do znamienitej szkoły… Co do mnie to w szkole bywało tak, że to co pani mówiła, z tego nic do mnie nie docierało. Owszem wolałem patrzeć na ptaki i wiewiórki, które skakały po lipie za oknem. W moim dzieciństwie byłem najnormalniejszym z wszystkich rówieśników. Stroniłem od wykolejeńców. Ale uważam, zresztą chyba po to tylko wymyślono ten zakład, żebyśmy się innym nie pętali między nogami. Kiedyś zaczepił mnie jakiś młokos i warknął, pokazując palec wskazujący, że jeszcze się ze mną “porachuje”. Ale nie miałem cykora. Wieczorem jego rodzice skarżyli się mojej mamie, mówili wręcz, że jak jeszcze raz podniosę rękę na ich syna to skontaktują się z kim trzeba, żeby mnie “zamknięto.” Ale ja nigdy nie byłem wariatem. A na urodziny otrzymałem dwie pary skarpet, czekoladę, ciastka-wafle, kawę, książkę i nową koszulę. Z drugiej strony wolałem patrzeć na ich córkę. Ma na sobie białą sukienkę, różowy kwiatek we włosach. Zaplotła swe włosy w warkocz i ukryła pod kosmetykami różowość cery, wyglądała młodo i niewinnie. I właśnie po tym się zorientowałem, że chyba ‘wdepnąłem w gówno’. Jeszcze jak byłem nastolatkiem i coś przeskrobałem mama mówiła: Stasiu, musisz być grzeczny, bo cię zamkną w zakładzie. Ja na to nie mrużę oczami, jakby chciał wypatrzeć hen daleko wschodzącą gwiazdę, czy też obejrzeć życie na księżycu albo co… ‘Poeci’, których spotkałem w mym życiu nie byli żadnymi “zasranymi zrzędami.” Przyszedł piękny czas, ja z utęsknieniem wczytywałem się w wojnę Cezara z Gallami. Cezar musiał zdobyć władzę tu na ziemi, gdyż inaczej jego głowa zostanie zatknięta na ostrzu włóczni na murach Rzymu. Chciał mieć żonę i dzieci, powinien więc być silny i bogaty, żeby się wydźwignąć ponad ludzkie stado. Żeby to osiągnąć, będzie musiał popełnić czyny, za które Bóg jego ojca każe mu odpokutować. Jaki jest sens wiary w takiego Boga… Śmierć była dla innych, nie dla niego… Pewnie już wiecie, że zakochałem się w Rzymie. Ten Rzym pamięta całe epoki. Przełom stuleci, renesans ludzkości, Aleksander VI Borgia był ubrany formalnie, lecz skromnie- jak papież, który rozdziela łaski, nie będąc ich beneficjentem. Miał na sobie prostą, białą szatę, obszytą czerwonym jedwabiem, na głowie zaś cienką, lnianą mitrę. Jego sekretarz był typowym skrybą. Miał sflaczałą twarz, cechującą człowieka, który nigdy nie polował ani nie nosił zbroi, i oczy zezowate od czytania. Był tak chudy, że wypełniał sobą jedynie małą część krzesła. I tu w pałacach watykańskich Giulia miała rzec papieżowi: “Czy kochana Świątobliwość zechce podnieść moje włosy?’ Co by się stało, gdyby Bóg obiecał nam niebo tu, na ziemi, i uczynił je łatwo osiągalnym? -rzekł Aleksander VI. To co łatwo osiągalne, jest bez znaczenia… Bez wszystkich tych przeszkód, nazywanych nieszczęściami, wcale byśmy się nie radowali z dotarcia do nieba. Syn Aleksandra VI Cezar wkraczał do Rzymu w aureolo zdobywcy. Jako rodzeństwo często rozmawiali ze sobą:-(Aleksander VI z Cezarem) Z tobą nawzajem jesteśmy związani, to wiedz jesteśmy rodziną… Bo jeśli uszanujemy ten związek, nikt nigdy nas nie zwycięży- nauczymy się siebie ochraniać i czuć. -(Cezar z Lukrecją) W tej chwili to jest twój wybór. Nie możesz wybrać tego, którego poślubisz, ale możesz wybrać swego pierwszego mężczyznę. Oboje musimy być tym, czym chce nas widzieć ojciec święty, choć ja wolałbym zostać żołnierzem nie kardynałem. Pewnego dnia Rzym uroczyście witał powrót innego syna papieża, Juana Borgii. Syn papieża jechał ulicami na gniadej klaczy, okrytej złotogłowiem, trzymając w ręku lejce ozdobione drogimi kamieniami. Miał na sobie brązowy kaftan z najlepszego aksamitu i wysadzaną szmaragdami pelerynę. Ciemne oczy Juana patrzyły władczo, na ustach gościł butny uśmiech bohatera pełnego nadchodzących zwycięstw… Ale niedługo potem Juan posłuchał ojca, wyjechał z miasta na ognistym czarnym rumaku. I słuch o nim zaginał. Aleksander VI po śmierci Juana tylko szepcze: -Tak wiem, Ojcze w niebiosach… twój syn też został zamęczony… To wieczne miasto zna wielkie historie. W Rzymie i ja jako trubadur zostałem wreszcie wysłuchany przez papieża Polaka. Ale tylko w ogrodzie Piero spotkał się z Lukrecją, przekazując list od papieża, przynosząc Lukrecji wiadomość, że czynności rozwodowe zostały zakończone, i że została zawarta nowa umowa społeczna. Krużgankami otaczającymi dziedziniec pałacowy weszli do ogrodu, zasiedli na kamiennej ławeczce w ogrodzie, pełnym zapachu drzew pomarańczowych. Tej wiosny Lago di Argento wyglądało szczególnie uroczo. A Cezar Borgia i Lukrecja spacerowali wzdłuż morza brzegu… Podczas wesela z Alfonsem (może z Ferdynandem z Neapolu) Lukrecja wydała mu się piękniejsza niż kiedykolwiek. W szacie ślubnej koloru czerwonego wina, ozdobionej klejnotami, obszytej czarnym aksamitem, ze sznurem pereł na szyi wyglądała jak królowa. Ale stawała się coraz bardziej obojętna dla Cezara, czego on nie mógł znieść. Rankiem Cezar był ożywiony, w nastroju radosnego oczekiwania. Na przyjęciu w zamku Cezar wystąpił jeszcze bardziej okazale. Wszyscy zbrojni byli ubrani na czarno. Kardynałowie, których czerwone i purpurowe szaty efektownie kontrastowały z jego czarną zbroją. W tej epoce dziejów Cezar zawitał również do Awinionu. W miejscu gdzie się znajdowali Cezar i jego kolejna wybranka Rosetta ściany pokryte były dębowymi kasetonami, wykładanymi żółtym jedwabiem. A dziedziniec pałacu papieży nieziemski. Już wcześniej Cezara witał Król Ludwik przystrojony w brokatowe szaty, wyszywane złotymi pszczołami, wjechał do Mediolanu z Cezarem. Wewnątrz pałacu pokoje ozdobione były jedwabnymi draperiami i gobelinami. Wreszcie Cezar przybył do Awinionu. Na czarnej atłasowej koszuli miał biały kubrak, wyszywany perłami i rubinami. Jechał na jabłkowitym ogarze; siodło, uzda i pasy strzemion nabite były złotymi ćwiekami. Poprzedzało go dwudziestu odzianych w szkarłatne stroje trębaczy, jadących na białych koniach. Za Cezarem postępował oddział kawalerii w papieskich barwach: złota i szkarłatu. Za kawalerią szło trzydziestu lokajów, a jeszcze dalej zastęp adiutantów, giermków, wszyscy w olśniewających ubiorach. Na końcu parady szli muzykanci, niedźwiedzie, siedemdziesiąt mułów, dźwigających dary dla króla i dworu. I ja tam byłem…

Stanisław Barszczak —Listonosz dzwoni dwa razy—

(na kanwie bestsellera Romain Sardou, Nikt mu się nie wymknie)
—
Wstęp
Viktoria znalazła miejsce dla wynajętego samochodu w samym końcu wyasfaltowanego parkingu. Przełknęła z trudem ślinę i wsunąwszy rękę do kieszeni żakietu, zaczęła się bawić kluczykami od samochodu. Był poniedziałek, o dziewiątej rano Viktoria uczestniczyła w spotkaniu zespołu w Waszyngtonie, które odbyło się dwa piętra pod ziemią w oświetlonej jarzeniówkami. W sali bez okien David Sharp, szef Wydziału do Sprawa Uprowadzeń Dzieci i Zabójstw Seryjnych, siedział u szczytu długiego prostokątnego stołu konferencyjnego, mając po swojej lewej ręce Viktorię, a po prawej twarze innych agentów. Zamordowana została lokalna działaczka społeczna. Na ciele ofiary znajdują się ślady, które wskazują na mord rytualny. Sprawą zajmuje się prokuratur z San Francisco Timothy Calagan. Pomaga mu Viktoria Soloviov. W rzeczy samej okazało się bowiem, że mieszkańcy miasteczka skrywają tajemnicę. Ale Viktoria polubiła swoja sprawę. Nadal wierzę, że znajdę miłość, mawiała do siebie. A ze swoich porażek postanowiła wyciągnąć wnioski. W swoim życiu trzymała w dłoniach wiele bukietów kwiatów. Sama dostała kwiaty od mężczyzny jedynie dwa razy. Bukiet numer jeden (pomarańczowe frezje), był prezentem na osiemnaście lat od jej pewnego poważnego chłopaka. A drugim (zachwyczające peonie) obdarował ją Piotr, z którym planowała spędzić życie. Niestety, rozstali się kilka lat temu. On powiedział tylko cztery straszne słowa: „Nie pasujemy do siebie.” Jest styczeń. Obliczyłam, że od września byłam na czterdziestu dwóch randkach. Przeczytałam sobie o nich na progu Nowego Roku i zamierzam wyciągać wnioski. Napisałam w internecie: „Niektórzy mężczyźni tylko bawią się kobietami. Oszuści, żonaci, popaprańcy.” Wychodzi na to, że jest coraz więcej atrakcyjnych, sympatycznych samotnych kobiet. Ubywa za to mężczyzn, gotowych na poważne zobowiązania. Albo ich po prostu nie spotykam! A ja? Olśniło mnie. Jestem zbyt ufna. Zawsze zakładam, że spotkam kogoś uczciwego, dobrego, miłego. To błąd. Powinnam być mniej naiwna. Pozwalałam wiele razy, aby to mężczyźni zadawali mi pytanie i decydowali o tym, gdzie i kiedy się spotkamy! Błąd. Ja też powinnam ich odpytywać, powinnam wymagać podstawowych informacji o sobie. A więc mam piękny bukiet. Ale w życiu tak się nie da: iść na randkę i od razu znaleźć tam miłość. Oczekuję zbyt wiele. Skończyłam z tym. Teraz zaczynam żyć, a nie analizować. Miłość to nie praca naukowa. Wczoraj moja szefowa wyjechała na pokazy florystyczne. Robię szaloną rzecz. Zamykam kwiaciarnię już godzinę wcześniej, bo idę na dyskotekę- a muszę się jeszcze wyszykować. Już nie oczekuję, że znajdę dziś miłość życia, tylko chcę się zwyczajnie dobrze bawić. Ale jedno się na pewno nie zmieni. Nie przestanę czekać na prawdziwe uczucie.
-(Viktoria zwracając się Mike’a) Ktoś musiał tego dokonać. Okropna rzecz. Śmierci w bezpiecznej kopalni. Jest faktem, że górnicy pracują w obrębie wulkanicznego krateru, który wypełnia się niebieskimi płomieniami, które powstają w kontekście oparów siarki z tlenem. I że w ttej historii pojawiają się też ludzkie dramaty. W pobliżu wewnętrznego, turkusowego jeziora, w bardzo trudnych warunkach pracują górnicy, którzy zbierają siarkę. Mężczyźni za głodową stawkę noszą codziennie na plecach ładunki nawet do 100 kilogramów. Kobieta nie może dać im więcej ponad serdeczność życia w domu. W pobliżu krateru ogromne agregaty warcały i parowały niczym wywietrzniki metra, wiatr szarpał fluorescencyjną żółtą taśmę, .. Nisko nad ziemią wisiał helikopter, obmacując reflektorami masyw lasu-kosodrzewiny. Nikt nie przewidział tąpnięcia. A opis mordercy, który to uczynił, a który zawarty w twoim artykule jest tak odrażający i niepochlebny, że pod pewnymi względami podbudowuje hipotezę, iż telefoniczny rozmówca to morderca. Tylko telefoniczny rozmówca mógł tak ostro zareagować: „skompromitowałeś się… zniesławiłeś się.”
Viktoria była na szczęście osobą systematyczną, nie miała więc żadnych trudności z odszukaniem jej samochodu na parkingu. Po tym roboczym spotkaniu skierowała się bezpośrednio do swojego hotelu. A Mike pomknął na południe w kierunku wybrzeża. Minął kampus Uniwersytetu, potem wziął skręt na pełnym gazie z Bulwaru i już był pół przecznicy od domu, w sercu dzielnicy, otoczonych murami posiadłości, na zamieszkanie których Karen nie byłoby stać nigdy. Przed domem baldachim fikusowców i dębów skutecznie rozjaśniało już światło księżyca. Stała tam również samotna latarnia na rogu posesji, która oblewała trawnik przytłumionym żółtawym blaskiem. Mike znalazł się szybko w środku pokoju z telewizorem. Mrużąc oczy odczytywał logo kanałów: euro-sport i inne. Mike po raz pierwszy od dwóch miesięcy odwiedzał dom. Niedzielne popołudnia miał zwykle spokojne. Ale nie dzisiaj. Od chwili kiedy gazeta ukazała się z jego artykułem, telefon nie przestawał dzwonić.
-Założyli mi podsłuch w telefonie, czy tak? Jeszcze przed spaniem nie przestawał pytać Mike. Ktoś na dodatek zadzwonił teraz do drzwi. W piątek wieczorem Karen wracała do domu powietrzną kolejką dojazdową kusującą wzdłuż sześćpasmowego parkingu, jakim stawała się w godzinach szczytu autostrada. Karen zamyśliła się: czemu nie można mieć na własność gwiazd, nie ma wesela, nie ma ludzi…a z smutku najdłużej żyje pamięć. Pomyślała o Johnie- gdy nuciła sobie: nie szukaj mnie w Argentynie.Tory biegły piętnaście metrów ponad poziomem gruntu estakadą wspartą na betonowych słupach. Siedząca przy oknie Karen patrzyła z góry na kable linii energetycznych, wierzchołki drzew i kryte dachówką dachy domów podmiejskiego osiedla, które jeszcze nie tak dawno uchodziło za ciche i spokojne. To czas nas goni, więc nie spóźnijmy się, westchnęła. Widziała najbliższą stację, każdy pociąg ruszał, to ją bardzo interesowało, ale gdy zauważyła na peronie strażnika z pistoletem u boku i wzdrygnęła się . Domy zamienione w fortece. Uzbrojeni strażnicy na stacjach. Przedziały pełne samotnych podróżnych nie odzywających się do siebie i skrzętnie unikających kontaktu wzrokowego z kimkolwiek. Przypomniało jej się tamto lato osiemdziesiątego któregoś roku, kiedy bawiąc w Europie pojechali z Mikem pociągiem Eurocity do Berlina. W środku nocy pociąg zatrzymał się. Kilka osób wysiadło, o wiele więcej wsiadło. Wysiadła na końcu i ruszyła przez odkryty peron ku schodom ruchomym, którymi strumień pasażerów zjeżdżał na przebiegającą kilkanaście metrów niżej ulicę… O czwartej po południu zaszła w aurze ogromna zmiana, z nad zatoki San Francisco napłynął tuman gęstej, przenikliwie zimnej mgły, redukując widoczność na Union Square do około dwóch przecznic. Wiktoria szybko znalazła się w domu.
II
Przestępca zostawił swojej „ostatnie proroctwo” w samochodzie Karen, stąd Karen pozostawała zaniepokojona, o czym Mike nie chciał wiedzieć.
-Karen, nie bierz mnie pod włos twierdząc, że dzisiejsza wybitna proza jutro będzie w kuble na śmieci. Mój tekst nie odejdzie w niepamięć, bo moje ‘wypociny’ są już w Internecie.
Karen namacała okulary leżące na nocnym stoliczku, i szybko, ale bez przesady- bo nie chciała nadal niepokoić męża- zsunęła się z łóżka. Wybiegła na ganek i kiedy schylała się po gazetę, wiatr podwiał jej bieliznę powyżej halki. Mimo swej nagości stała na ganku ogłuszona nagłówkiem „seryjny morderca uderza znowu.”
W salonie paliło się światło i Mike widział jak na dłoni wszystko, z Karen jego małżonką włącznie. Siedziała teraz w niebieskim sweterku i szortach na sofie, wyciągnięte nogi wspierała na ławie. Czytała wertowała czasopisma, bo sobie mówiła człowiek jest zadziwiający, ale arcydziełem nie jest. A Mike widział w Karen jego sekretarkę. Brenda przyszła do „Tribune” przed dziewięciu laty. Ona i Mike byli jeszcze wtedy stanu wolnego. Szybko wpadli sobie w oko. Po próbnym okresie wspólnych lunchów przyszedł czas na wspólne kolacje, a potem trzy noce w tygodniu w mieszkaniu Mike’a. To właśnie w łóżku z Brendą Mike zdradził jej, że „Tribune” musi zwolnić niekompetentnego zastępcę wydawcy. Z kolei ona w łóżku powtórzyła tę wiadomość zastępcy wydawcy. I teraz postaw szanowny Czytelniku na dynamiczność, indywidualność w trzecim tysiącleciu… Nie jest bezpiecznie wycofywać się z gry, nie dowiedziawszy się, przeciwko komu się gra, ale z drugiej strony kontynuowane przez sekretarkę spotkania z Mike’em byłyby delikatnie mówiąc niewłaściwe. Życie nasze ma dwa dzieciństwa, ale nie ma dwóch wiosen, to juz ktoś powiedział. To nie do wiary, z jak przymkniętymi oczyma, przytępionymi uszami i senną myślą idziemy przez życie. Ale trzeba podążać za swem marzeniem, podążać wiecznie – zawsze, usque ad finem.
Mike obudził się punktualnie o siódmej trzydzieści rano. Leżał na wznak wpatrzony w łopatki obracającego się nad łóżkiem wentylatora i zastanawiał się, dlaczego ilekroć nie musi wcześnie wstawać, wewnętrzny zegar biologiczny budzi go z precyzją godną odliczania przed startem statku kosmicznego. A teraz już pędził nadbrzeżną Bayshore Drive w stronę skupiska nagich masztów sterczących niczym zimowy las nad przystanią jachtową Coconut Grove. Przed kondominium Yacht Harbor był kilka minut po piętnastej. Wyskoczył z samochodu i pognał do wind, by wjechać na dwudzieste piętro, na którym mieszkał John, jego współpracownik. Ale go nie zastał w domu. W kwestii notorycznych zabójstw liczył na jego fachowe wsparcie. Granatowy mercedes skręcał w ślad za nim z Bayshore Drive. Serce zabiło mu mocniej. Kamienne mury po obu stronach odcinały drogę ucieczki. Stanał na wychodzącym na zatokę Biscane balkonie nadbudówki, Mike rozkoszował się lutowym chłodnym rześkim porankiem. W końcu zaintrygowany niską temperaturą wciągnął szorty i koszulę, wzuł sportowe obuwie i wybrał się na przebieżkę. Biegł asfaltową alejką na północ wzdłuż Biayshore Drive, ruchliwej, trzypasmowej ulicy przecinającej Coconut Grove, i naśladującej z grubsza nieregularny kształt linii brzegowej…. Armada zakotwiczonych jachtów…
-Wsiadaj- warknął John
-Dlaczego mnie cholera gonisz- wysapał Mike i wsunął się na fotel pasażera i zatrzasnął drzwiczki. i skierował na swoją spoconą twarz wszystkie dysze nawiewu z deski rozdzielczej. John zjechał gwałtownie na pobocze i ostro zahamował. Samochód zakołysał się na nierównościach i zatrzymał. Na skroni Johna pulsowały dwie purpurowe żyłki, patrzył z uśmiechem, jak Mike wysiada z wozu na wysypane żwirem pobocze.
Mike zwracał uwagę na stadka białych czapli, na kilka krytych falistą blachą szałasów. Na to poczucie zagubienia porządku świata. To stanowiło niewątpliwie jeden z uroków dla turystów podróżujących bez określonego celu. Ściany były tu gołe. Kraty. Zamiast okiennic w oknach więzienie. Mike dostrzegał kątem oka więźniów w mijanych celach. Jeden miał długie dresy. Inny nagi od pasa w górę, pokryty był tatułażami, jeszcze inny miał ręce jak konary drzewa. Odnosił wrażenie, że przystępuje do więziennego bractwa, a ci ludzie nie mogą się już doczekać ceremonii inicjacyjnej… Chciał ścigać ludzi nie za to, że łamią prawo, lecz za to, łamią i uchodzi im to płazem.

III
Telefoniczna rozmowa z Mike’em zasiała w Viktorii ziarenko niepokoju. Wspomniał na dodatek o jego młodości. Był wtedy dwudziestoletnim studentem na wiosennych feriach…
Po drugiej stronie słuchawki w tym samym czasie Karen chciała wyrazić coś najbardziej rozsądnego. -Kocham cię. Zamrugała powiekami, trochę zaskoczona. Uśmiechnęli się do siebie, po czym Mike odpukał w niemalowane i ruszył do drzwi.
Viktoria wyszła spod prysznica i narzuciła na siebie biały hotelowy szlafrok frotte. Mokre włosy owinęła w ręcznik kąpielowy. Była zbyt zajęta, żeby zadzwonić do któregoś ze swoich stałych znajomych i umówić się na kolację, zamówiła była posiłek do pokoju. W tym sam czasie przeglądała protokół autopsji ze sprawy… Skonsumowała już połowę bogatej w proteiny sałatki groszkowej, kiedy dotarło do niej, że przenosi jedzenie do ust czytając kolejny tekst z gazety. Zaterkotał telefon na nocnym stoliku Poderwała się do pozycji siedzącej… W ustach miała sucho, serce waliło jak młotem. Budzik wskazywał 4.27. Telefon stał w zasięgu ręki na nocnej szafce, ale miała już na koncie tyle fałszywych alarów, że policja kampusu zaczęła ją nazywać małą dziewczynką, która boi się wilka. Odetchnęła głęboko, odrzuciła koc i zsunęła się z łóżka, Miała na sobie bawełnianą koszulę nocną sięgającą do pół uda, a na nogach małe skarpety. Stawiając ostrożnie kroki wyszła na korytarz w długi, mroczny tunel wyłożony zielonym, wytłaczanym chodnikiem. W ciemnościach zaćwierkał trzy razy ścienny zegar z kukułką. Przełknęła z trudem ślinę, uspokajając nerwy. Dorośnij wreszcie, pomyślała. Przestań bać się wilka. Pomimo włączonego ogrzewania chłód przenikał do szpiku kości. Przez otwarte drzwi wpadła do środka fala zacinającego deszczu. Wciągnęła powietrze do środka w płuca, żeby krzyknąć, i w tym momencie czyjaś dłoń, zakryła jej usta, a mocny ciężar pchnął od tyłu na kolana, a potem na brzuch. Nie mogła oddychać ani z go z siebie zrzucić.
Przyszedł następny dzień. Viktoria znalazła Mike’a w domu. Mike biedził się jeszcze nad swoim artykułem do niedzielnego wydania gazety. – Mam nadzieję, ze do poniedziałku pan skończy – mruknęła sprzątaczka, wsypując jego śmieci do wielkiego pojemnika na kółkach. Zaraz potem z Viktorią znaleźli się nad zatoką San Francisco. Mike’owi ciarki przeszły po plecach na myśl, że ten facet śledzi Viktorię i zna miejsce jego pobytu. Dlatego jeszcze w domu od razu poinformował o tym nowym incydencie telefonicznie prokuratura z San Francisco Timothy Calagana. To sprawa życia i śmierci! Proszę mnie nie lekceważyć! W słuchawce trzasnęło.. Jednak bezprzewodowy telefon działał tylko w obrębie mieszkania… Ale istotnie ktoś w San Francisco sieje zamęt społęczny, niepokoi nawet policję, zaatakował Viktorię Soloviov. Po lunchu Viktoria wracała autostradą wijącą się najbliżej morza. Potrzebowała czasu dla siebie. Otwórzmy się na bezpieczeństwo otoczenia, mawiała kiedyindziej. Ocean, jakby był zbyt wielki, zbyt potężny na pospolite cnoty, nie zna ani współczucia, ani wiary, ani prawa, ani pamięci. Wiktoria przeżywała te uczucia teraz jedno za drugim. To co poprzedniej nocy przeżywała, chciała o tym jak najszybciej zapomnieć. Ale w morskiej scenerii czas zdawał się jej darem bogów, danym po to, aby go użyła maksymalnie dla dobra swej psyche… Port morski tonął w słońcu.Viktoria z Mike’em z pokładu staku są zapatrzeni w sylwetkę miasta rysującą się na tle wielkiego portu po drugiej stronie zatoki. Śródmieście miasta rozrosło się znacznie w porównaniu z tym, co pamiętała z wczesnego dzieciństwa. Wieża… Viktoria zatrzymała wzrok na imponującym gmachu redakcji nad samym brzegiem. Następnie wzrokiem odprowadzała ludzi spacerujących po wielkiej promenadzie…Aż statek poszedł z szybkością dziesięciu węzłów.

IV
Viktoria wyszła wcześnie z domu córki. W pokoiku były zdjęcia, figurki, fragmenty ozdób w jaskrawych kolorach, wszystko bez wyjątku inspirowane kulturą amerykańskich Indian z czasów ich świetności. Niemożliwie kiczowate. Pod ścianami regały z masą książek. Były tez różowe poduszki, lalki, plakaty z aktorami. Normalny pokój zwykłej nastolatki…Chciała w ten sposób jakby zapomnieć o sprawie kopalnii. Miała jednak polecenie pewnych odwiedzin. Viktoria znała drogę więc prowadziła samochód automatycznie, zerkając od czasu do czasu na sfalowane połyskujące w słońcu wody zatoki. Na bezlistne lasy i brązowe sfalowane pola. Wybrała się sama do Tymothy’ego Calagan, Zatopiona w myślach, kochała się w rozpamiętywaniu owych emocjonujących chwil przedświtu pod jego domem. Pięć minut później wjeżdżała już do spokojnego miasteczka, zabudowanego starymi, pochodzącymi z lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych domami w farmerskim stylu. Większość zmodernizowana niedawno przez młodszych lokatorów, miała nowe dachówki i pomalowana była na jasne pastelowe kolory. Nieliczne domy, zapewne zamieszkiwane wciąż przez pierwszych właścicieli, wyróżniały się firankami w oknach i fikuśnymi pajacami na trawnikach. Viktoria znalazła ulicę i numer domu. Przejrzała się w lusterku. Straszny przypadek zapyziałej samochodowej gęby, ale trudno. Wróciła kawałek chodnikiem i jeszcze raz sprawdziła adres. Nacisnęła dzwonek i czekała, obmyślając plan, jak ukarać przestępcę. cdn.

Stanisław Barszczak— Wóz Jaremki—

(Miała to być ciepła, subtelna opowieść o perypetiach Jaremki i jego dorosłych przyjaciół. Chłopiec przeprowadza się do miasteczka, do nowej szkoły… Nasz główny bohater będzie spoglądał na świat z wyżyn swego niepospolitego umysłu i utyskiwał nad gadatliwością wszystkich wokół. Opowieść dla młodzieży przedstawia świat widziany oczami dziecka, lecz porusza również problemy, z którymi musi zmierzyć się człowiek w dorosłym życiu. Losy nastolatków wzruszają, chwilami budzą grozę, lecz przede wszystkim uczą jak ważnymi wartościami w życiu każdego człowieka powinno być zachowanie własnego człowieczeństwa, godności osobistej i honoru. Wydarzenia tutaj opisane jak i aluzje do nazwisk są przypadkowe, licentia poetica. W pisaniu opowieści pomogły mi teksty Pani M. Musierowicz i K. Makuszyńskiego. Z pewnością nie uchroniłem się tutaj od anachronizmów. Ale wóz Jaremki- to świat nie do wyczerpania fantazji naszych milusińskich, podkr. autora)

Wstęp

Jaremka uśmiechał się prześlicznie. Kochał świat. Był to bowiem chłopak mądry i bardzo przenikliwy. Właśnie kończył trzynaście lat. Mosty, miasteczko na północy Polski, w którym mieszkał wraz z matką, powoli stawało się dla niego za ciasne. Jakkolwiek połączenie kolejowe osady przydawało jej znaczenia, własna prasa lokalna i obecność trzech fabryk i dwóch szkół. Wybudowanie na placu, na którym powieszono ludzi, zakładu filantropijnego. To wszystko powodowało, że miasteczko prosperowało korzystnie na całą okolicę. Tutaj nastąpiło odnalezienie po dziesięciu latach od powstania miasteczka olbrzymiej huty stali. Nie tak dawno miał tutaj miejsce występ ostatniego żyjącego potomka legionistów marszałka Józefa Piłsudskiego. Słuchano wykładu o konieczności poszanowania praw narodów. Ostatnio duma ogarnęła hutników z przybycia cyrku do miasteczka, w którym brylował pewien chłopiec jako pierwszy akrobata trupy. Pojawienie się Juliusza, założyciela Cyrku, w miejscowej piwiarni Pod Złotym Słońcem stało się błogosławionym skandalem dla mieszkańców. Jedzenie przez niego knedli i picie piwa, duża popularność pana Juliana, szczególnie wśród kobiet, pojawianie się plotek na jego temat, to jeszcze więcej ożywiało wiosennie prezentującą się teraz osadę. Pomimo tego, że w kościele św. Mikołaja Ksiądz Piotr w kazaniach na nowo pokazuje zepsucie miasteczka: nędzę, głód, pijaństwo, choroby, chciwość pieniądza. Cudna to była kraina, i właśnie tam rzeczy nowe się dzieją; i ten, kto się tam znajdzie, ma przygody od rana do wieczora, a nawet w nocy. Jaremka w tym czasie zapada na dziwną chorobę, którą dorośli nazywają miłością. Kłopot w tym, że dziewczyna jego marzeń jest o sześć lat starsza. Na szczęście Jaremka znajduje rozwiązanie-postanawia zostać gwiazdą rocka. Liczy na to, że w ten sposób wyrwie się w szeroki świat i zapomni o przykrościach. –„Bo ja nigdy niczym innym nie byłem, jak tylko dosyć brzydkim i dosyć głupim, zastrachanym chłopcem na krzywych nogach, i w ogóle.”
Młodzian nietypowy z dwóch względów: po pierwsze przez silną nieustannie dokonywaną autoanalizę własnej sytuacji, uczuć, marzeń; po drugie z racji na sytuację rodzinną –jak sam mówi- jest sam dla siebie mamą, która odeszła a niekiedy i tatą, którego nie miał , więc nie potrafił się o niego odpowiednio zatroszczyć. Momentami stąpanie po jego śladach stawało się nużące. A Jaremkę owładnęły chłopięce marzenia, ich spełnianie się i rozczarowania. I tym razem po spadnięciu pierwszego śniegu Jaremka podejmuje tak zwane „noworoczne postanowienia.” Czternastolatek ma trzy główne punkty do wypełnienia w nadchodzącym roku. Po pierwsze, chce wreszcie zobaczyć upragnioną stolicę; po drugie, ma zamiar zostać gwiazdą; po trzecie, wstydliwie przyznaje przed sobą, iż nadszedł już czas dla niego, by zobaczył nagą kobietę. Przy okazji postanawia nadto zahartować się, od czasu do czasu sypiając pod gołym niebem na starym łóżku wyjętym z drewutni.

—

Lata płyną, Jaremka wcale nie dorośleje, jego pomysły są równie szalone, a postępowanie trudne do przewidzenia. Co więcej pojawiają się wciąż nowe problemy, z których najmniejszym jest to, że matce Jaremki wciąż brakuje pieniędzy, a wymarzona przeprowadzka nad morze zaczyna zamieniać się tylko w niespełnione pragnienie. Jaremka już dwa razy wykazał się bohaterstwem- ratuje życie innemu człowiekowi oraz walczy o godność swojego matki. Niestety, kilka razy jego zachowanie jest też nacechowane niedojrzałością- na przykład, świadomie rani swoją przyjaciółkę Melanię, oraz naraża swoje zdrowie i życie.

W Warszawie spadł tatki cudny śnieg, więc wyszliśmy sobie ulepić bałwanka przed śniadaniem. -„A skąd wiesz, cholera, że ja bym nie chciał zabrać Cię do naszego Cinema City w swoje imieniny?
–Bo niczego takiego nie mówiłeś!- burknął Walenty czerwony jak rak i złapał Adriana wpół.
Nie właź na mnie, nie właź na mnie, dobra?
-Łapy przy sobie, Jasiek, bo ci je odgryzę!
Darek naparł bokiem na brata i docisnął go do regału. Wiktor podciął mu nogę i obaj runęli na parkiet .
-Uspokójcie się! -zawołał dla porządku Lucek, po czym z najwyższą przyjemnością zanurkował między braci, by mocować się z nimi, popychać i wymieniać kuksańce.”

Kazia miała piękne Migdałowe oczy… Mały Janusz Grzegorz „siłą woli powstrzymał wczesnoszkolny skok pokwitaniowy.” A dzisiaj ten mały Janusz Grzegorz posiada dwa puby w Warszawie. Rano idzie pływać, wieczorem do pubu. Janusz Grzegorz zakochał się po raz pierwszy gdy miał 12 lat. Dojrzewanie przy codziennej monotonii, rozwój delikatnego związku z Melanią, uczyniło bynajmniej niemożliwym…
-Kochasz ją, pewnego dnia na przechadzce zawyrokował Jaremka.

-Weź mnie nie wkurzaj, chłopcze; jak tobie akurat potrzebne jest kłamstwo, by chronić swój tyłek, to nie masz oporów.

Nasz geograf musi odejść, codziennie budzić się w tak beznadziejnym świecie, co za nuda.

Jaremka siusiał sobie spokojnie we mgle, za mizernym łysym krzaczkiem. Nie do końca podzielał ten pesymizm i rezygnację .
Zapukał w szybę od strony kierowcy. Taksówkarz od razu odkręcił okno.
-Co jest- spytał swojsko. Zgubiłeś się? Jaremka pokręcił głową i zapytał czy to w radio mówili, co tutaj się dzieje.
-Masakra.

Jaremka ruszył energicznie w stronę wsi. Oczywiście nie zamierzał zawędrować aż tam. Z tyłu za jego plecami Janusz Grzegorz powiadamiał właśnie świat, że wpadł w zaspę i ma wodę w butach, i że jednak pójdzie dalej.
-Wciąż brak wizji, orzekł Janusz Grzegorz gdy wchodził do do domu.

Ale inni chłopcy błądzili jeszcze do wieczora.

-„Mój brat cierpi na polską chorobę, taką samą jak wielu innych: na przerost urojeń. Za wiele talentów, za mało męskiego, twardego charakteru! Ot, w czym rzecz… Robimy często to, co do nas nie należy, i robimy źle mogąc robić dobrze. Nudzi nad i niecierpliwi chodzenie po ziemi, więc chcemy latać po obłokach,” zauważył to po latach brat Jaremki Marcin… Jest początek kwietnia. Jaremka z bratem wybrali się poza miasteczko. Piękna jest ta Śnieżna kraina, w której zima przychodzi szybko, a wiosna często się spóźnia.

-„Zobaczyłem Dolinę Wiśni. Ach, jak w niej było wszędzie biało od kwiatów! Była biała i zielona – od wiśniowych kwiatów i zielonej, bardzo zielonej, trawy. Przez tę zieleń i biel płynęła rzeka jak srebrna wstążka. […] Dolinę Wiśni otaczały wysokie góry, i to też było piękne. Z ich stromych stoków spływały ku dolinie potoki i wodospady, radośnie rozśpiewane, bo przecież mieliśmy wiosnę. I powietrze było jakieś niezwykłe. Takie czyste i dobre, że miało się ochotę je pić.” Marcin śmiał się. Staliśmy na stoku nad rzeką, obejmowaliśmy się i była nam tak wesoło, że nie da się tego opisać. Dlatego, że znów byliśmy razem… Nazajutrz słoneczko przygrzewało od rana, ale wróciła piękna zima. Jaremka zgubił rękawiczki, kurtkę, śnieg sypie się mu za kołnierz. Tego szybko zasnął. Smok, różowa szybka, wróżka, samotny Despero, dolina szkieletów, wróżka, dziadek, detektywi, duchy, dyrektor, to wszystko ma przed oczami.
„To był głos Marcina. Wołał mnie przez mój sen, potrzebował pomocy. Wiedziałem o tym. Jeszcze go wciąż słyszałem i chciałem pognać prosto przed siebie, w ciemną noc, byle tylko dotrzeć do niego, gdziekolwiek się znajduje. Ale prędko zrozumiałem, że to jest zupełnie niemożliwe. Co miałem zrobić? Nie było nikogo tak bezradnego, jak ja! Mogłem tylko wsunąć się z powrotem do łóżka i leżeć, i trząść się, i czuć się zagubionym, małym, wystraszonym i samotnym, chyba najbardziej samotnym na świecie.”

—

W domu Pani Gospodyni Laura rzuciła Jaremce spojrzenie przepełnione pogardą i poszła natychmiast do łóżka, tłumacząc się przed dzieckiem, że fatalnie spała z powodu tych wszystkich noworocznych petard. A to moja mama, Jaremka mówił o Pani Laurze przy gościach. Jaremka postanowił zmyć z siebie noworoczne znużenie i udał się w tym celu pod prysznic. Zamknął się w łazience plebańskiej, odczuwając ulgę: jeszcze przez jakiś czas nie będzie musiał patrzeć w ufne i nacechowane prawością oblicze księdza proboszcza, który, starannie przyrządziwszy kakao, zasiadł przy stole, czytając niedużą książeczkę, gęsto przekładaną pustymi torebkami po miętowej herbatce.

-„W pierwszej chwili się przeraziłem, że on zużyte, wysuszone „szczury” używa jako zakładki do książek , ale chyba chodzi o papierowe torebeczki, w które szczury się pakuje,” Jaremka zwierzał się kolegom.

Po prysznicu Jaremka zasiada na tronie na długą sesję z komiksem, nasłuchując przy tym odgłosów z kuchni. Po kuchni krzątała się obecnie Pani Teresa- prawa ręka Jaremki mamy, którą nazywaliśmy babcią- co dało się poznać po szczęku garnków i łoskocie talerzy. Zasyczał ekspres, babcia robiła sobie poranną kawę. Wkrótce też dał się słyszeć klekot jej laptopa. Biedactwo, dziś były jej imieniny, a ona pracowała od świtu.

Jaremka postanowił złożyć jej życzenia, a może nawet machnąć przedtem jedną z tych schematycznych laurek, które, nie wiadomo dlaczego, dorośli solenizanci tak bezgranicznie uwielbiają.

-„Och, łaskawco! Rany, jak jeszcze raz przeczytam, że dla niego wszystko jest schematyczne, banalne, głupie, a on jest bardzo ponad to- wyjdę z siebie i stanę obok,” powiedziała do mamy.

Tymczasem spokojnie Jaremka zajął się lekturą Tiutczewa. Stracił poczucie czasu. Z zadumy wyrwał go odgłos łkania za drzwiami. Aż dziwne, że nie odgłos dobijania się do drzwi. Ktoś już miał tak napięty pęcherz, że łkał z bólu.

-Co tam, Zdzisiu?- usłyszał Jaremka zaraz zniecierpliwiony głos babci, a klekot klawiszy ustał.

-Nic, nic- odparła zduszonym głosem kuzynka Weronika wchodząc do kuchni, szlochając przy tym w rękaw.

-Nic? To nie płacz- z roztargnieniem doradziła babcia. Upłynęła dłuższa chwila wypełniona żałosnym pochlipywaniem Weroniki. Laptop klekotał bez przerwy.

-No?- spytała wreszcie babcia dalekim głosem.

-Głupstwo. Cała zapuchłaś. Jeśli głupstwo, to szkoda urody.

-To nie głupstwo- obruszyła się Weronika.

-Poważna sprawa? –Bardzo.

Jaremka nadstawił z łazienki ucha. Wreszcie znów zabrzmiał miły, lekko oschły, ciepły, lekko zimny, trochę ironiczny głos babci.
-Wszystko będzie dobrze.

—

Tamtego pamiętnego, ciepłego wtorku, we wrześniu Jaremka szedł do szkoły z najwyższą niechęcią. Wyższą o wiele więcej niż zazwyczaj… Miał się stawić na inauguracji roku szkolnego. Tu należy się czytelnikom wyjaśnienie: Jaremka Pałysz nie uczęszczał do zwykłej szkoły. Bo powiedzmy tak, jakby korzysta z magicznego przejścia prowadzącego do rzeczywistości alternatywnej, jego kolejówka znajduje się po przeciwnej stronie miasteczka, więc przechodzi furtką sąsiada, żeby było szybciej, przeciska do kolejnej przecznicy, następnie zbiega pod tunel, którym przemieszczają się samochody, wreszcie już będąc po drugiej stronie kolei żelaznej widzi swoją szkołę.

Jest drugi września, mamy nigdy nie było tego dnia w szkole, owszem bywała
na wywiadówkach z końcem tego miesiąca. W tym dniu rano w szkole pojawił się dyrektor, było transmitowane przez radio przemówienie Pani Minister Edukacji Narodowej. A wszystkich ogarniała radość, szczególnie Dyrektora szkoły, ponieważ przewidywał, że dla mieszkańców pojawienie się Cyrku w miasteczku będzie to wielka atrakcja.

Jaremka ze starszym bratem Jurkiem wyszedł ze szkoły, postanowili iść do domu kultury, tego dnia był tam występ artystek z sosnowieckiej szkoły. Mama już w domu po wywiadówce opowiadała: jak to Pani wychowawczyni wyskoczyła ze swego gabinetu jak kukułka z tyrolskiego zegara i już w Sali stawiała za antywzór naszą czwórkę, która z aniołka w kościele wzięła dwadzieścia złotych. Była w związku z tym policja w szkole. Wszystkie te wydarzenia przemknęły teraz przez głowę Jaremki z szybkością wprost zawrotną, pomiędzy numerem czterech golasek z piórami na tyłkach, a występem „gołej” pieśniarki z piórami na głowie. Występ tancerki Liny na dzikim koniu.

Tego dnia już nie obowiązywał strój apelowy, złożony z granatowych spodni z kancikami oraz z białej koszuli z krawacikiem. Ubrany po ludzku: sprany podkoszulek i znoszone szorty, będzie cały dzień siedział na lekcjach ubrany, jak na WF? Poza tym, dzieci w tym wieku intensywnie rosną, podkoszulek i szorty z zeszłego roku powinny być nie tylko sprane i znoszone, ale i mocno przyciasne.

Jaremka stanął w drzwiach swojej szkoły i za nic nie mógł zmusić się do wejścia. Hall tego olbrzymiego gmachu, mieszczącego podstawówkę i gimnazjum, pomalowany był na kolor zwietrzałej musztardy. Od dołu świeża lamperia, górę mętnie olśniewające ściany, obwieszone gablotkami i plakatami, a także papieroplastyką, to wszystko tworzyło ponurą perspektywę, zamkniętą szybem klatki schodowej. Jaremka grzecznie skinął głową panu woźnemu, który akurat wracał z kotłowni, na wypadek gdyby do szkoły chciał wkroczyć przemytnik narkotyków-obecność silnego mężczyzny była wielce skuteczna.

Ach, w tej Warszawie to dopiero jest światowe życie, mnie nigdy nie było dane spotkać przemytnika. Tyle lekcji, pogadanek i broszurek o tym, jak odmówić mężczyźnie czającemu się pod szkołą, a nigdy nie było gdzie tej umiejętności spożytkować.

Jaremka wszedł na piętro, gdzie od kolegów zgromadzonych pod zamkniętymi drzwiami klasy czwartej „a” usłyszał, że pani jeszcze się nie pojawiła… Było to raczej normalne. W tej szkole sporo czasu traciło się na wyczekiwanie pod drzwiami; nauczyciele nie przykładali się do swojej roboty, w przekonaniu że za takie marne grosze nie warto kiwnąć nawet palcem. Jaremka szczerze popierał ich stanowisko. Niech się nie przykładają. W tej kwestii zwłaszcza Panie Henryka i Wacława otwierały się przy uczniach. Jaremkę z nudów bolały wtedy szczęki.

Już po dwunastu minutach od dzwonka na pustym korytarzu pojawiła się Pani Rajczykowska Wicedyrektor szkoły, ze swoją fryzurą w kolorze smoły.
-Jaremka to stuprocentowy facet, nie lubi piskliwych głosów, bezsensownego paplania, nie przegląda się zbyt długo w lustrze, bo na co to, po co. Jednocześnie poświęca zdumiewająco dużo uwagi odcieniom włosów otaczających go dziewczyn i kobiet, ich makijażów, lakierowi do paznokci, wysokim stanem ich spodni. Wszystko oczywiście po to, żeby komentować je z pogardą.
Rozdzieliwszy tłukących się bliźniaków Wicedyrektor wydała rozkaz, by klasa natychmiast ustawiła się parami. Następnie przeprowadziła czwartą „a” na drugie piętro, do Sali biologicznej należącej do gimnazjum.
-Wasza Pani nie przyszła- wyjaśniała im po drodze, sądząc widocznie, że sami tego, w swej głupocie, nie dostrzegli. Lekcje spędzicie u mnie…
Przecież sam widzę, sam bym się domyślił, w ogóle jestem mądrzejszy od nich wszystkich, mówił do siebie Jaremka. Pocieszał się tym, że nie będzie musiał, w czasie nieobecności jego Wychowawczyni Pani Januszek, z kolegami grać w piłkę na szkolnym boisku.

Sala biologiczna była obszerna i mieściła dwa podwójne rządy stolików- toteż ścieśniwszy się, gimnazjaliści mogli przyjąć czwartoklasistów bez większego trudu, a też i bez zaskoczenia.
-Parno, ale okna sali musiały być zamknięte, gdyż znajdowały się tuż nad skrzyżowaniem dwóch bardzo ruchliwych arterii.

-Cisza. Spokój.
Czwartoklasiści ucichli posłusznie, wydobyli zeszyty od polskiego i zaczęli w nich gryzmolić tylko to, co Pani napisała na tablicy: Lekcja organizacyjna. Spis lektur.

-Przepiszcie wszystko, i żeby mi było cicho-usłyszeli- nauczycielka otworzyła dziennik i naraz zaczęła odczytywać listę obecności gimnazjalistów. Przed gimnazjalistami otwierały się obrazy nowo przeczytanych lektur.
-Jestem… Obecny… nie ma, Jaremka usłyszał czasem. Ale z przepisywaniem lektur Jaremka nie trudził się przesadnie w ten upał, wiedząc że zawsze będzie mógł odpisać, co tylko zechce, od którejś ze swoich licznych wielbicielek.

—

Sylwestra mieli spędzić u Księdza Proboszcza. Super frajda. Ksiądz Piotr będzie bez końca gadał po łacinie, a babcia zasiądzie przed swoim laptopem i nie będzie można z nią słowa zamienić. Od gwiazdki nie upieczono tam pewnie nowych ciast; a nic do jedzenia będzie tylko ten podeschnięty makowiec oraz kawałek piernika…

Babcia powiesiła gdzieś ich okrycia, a potem wśród gwaru, śmiechów, szczęku talerzy i pobrzękiwania gitary, zaprowadziła ich do stołu obleganego przez gości. Stół uginał się od przysmaków, co Jaremka niezmiernie uradowało, bowiem znowu zaczął być głodny. Przysmaki te były wyłącznie bezmięsne. Postrzegł misę swojskiego bigosu z grzybami, sałatki i surówki warzywne, jakieś smakowite placuszki, chlebki i naleśniki, oraz przeróżne do nich smarowidła. W wielkim garze był wonny barszczyk.
-O Boże, jaki sympatyczny rudzielec- zakrzyknęła babcia Teresa.

Jaremka siedząc pod telewizorem odpowiadał monosylabami albo wcale. W ogóle posunął zwięzłość wypowiedzi do maksimum, stosując się przy tym do starej, wschodniej tradycji, która właśnie bekaniem i mlaskaniem nakazywała chwalić potrawy przy stole. Goście wesoło siedzieli przy stole, to był stary naprawdę wielki stół z jednego drewna zawsze wyszorowany do czysta i bardzo przez wszystkich adorowany, przy ścianie biblioteczka z książkami i kryształami. Teraz cały stół był zastawiony. Pachniało dobrym żarciem. Były tu smażone kiełbaski, i sałatka z majonezem, choć nie było bułeczek, koktajlu, francuskich gwiazdek z wiśniami i bitą śmietaną.

Pakując do ust połowę bułki Jaremka spojrzał poprzez stół, ponad dzwonkami, półmiskami i paterami. Uśmiechniętej Pani Helenie nalewał właśnie szampana sam Ksiądz Piotr.

-Silentium, silentium- zawołał, sięgając znów po kielich.
-Pijmy zdrowie naszej ukochanej Pani Laury… Piękna tyrada wigilijna.
Odśpiewano „Bóg się rodzi…”; „Pójdźmy wszyscy do stajenki…”

Dzieci kończyły kolację…
-Masz! Prezencik dla ciebie- babcia potargała włosy Jaremce nad czołem i odeszła.
-Jej skłębione uczucia rozumiał tylko Jaremka.
Dom wariatów, pomyślał Jaremka. Spojrzał na wzburzone, pociągłe oblicze Księdza Proboszcza, na jego brązowe oczy lśniące grozą, z trudem pohamował wybuch śmiechu.
-Ale po co ci nóż?!- pienił się ksiądz Piotr, stukając kościstym palcem w blat stołu.
-Pokażę co potrafię- rzekł krótko Jaremka krojąc sernik. Nie ma co się wdawać w przewlekłe dyskusje, w dzielenie włosa na czworo czy ustalanie strategii. To dobre dla teoretyzujących mózgowców. Ktoś natomiast musi tu być praktykiem i zacząć po męsku podejmować decyzję.
-Co tu się dzieje?- z kuchni wypadła teraz kuzynka Weronika, która przedtem ukrywała się przed dziećmi w zielonym pokoju. Jaremka cenił indywidualność.

—

Kazia Jaremce tylko jeden raz pozwoliła się odprowadzić… Po Sylwestrze.
Jaremka wychodził z domu po 10-tej, ale w Sylwestra nigdy… Pulsująca, radosna muzyka wypełniała pomieszczenie, a wokół tańczyli szczęśliwi ludzie. Byli inni goście, Julia i Kinga spojrzały na siebie, podały swoje imiona, a Melania dorzuciła- Pięknie śpiewasz…
Pomysł geografa profesora Gąsowskiego był najsprytniejszym wybiegiem, godnym wybitnego dyplomaty. To on powiedział: -„Tak, tak, miły chłopcze! Trudniej na tym świecie o niewzruszony dąb niż o trzciny, szumnie rozgadane na wietrze.”
Jaremka ostatnio nauczył się sekretu prawdziwie udanej konwersacji: jak najmniej mówić. Zamiast pisać, zajął się obserwacją. Tak było przed świętami na lekcji, obserwacja była nad wyraz satysfakcjonująca, bo właśnie starsi koledzy reagowali na wyczytywanie z listy obecności.
-Na przykład Adamczyk okazał się pryszczatym brunetem z głową oblepioną oleistymi włosami.
-Obecny- rzekł łamiącym się głosem i opadł na krzesło obok blondynki o nieprzytomnych oczach, z czarną kreską. Nazywała się Barbara. „Cała szkoła mówiła na nią Barbi.” Jaremka zdziwił się, gdy zobaczył, że siada ona nie na krześle, lecz na kolanach Adamczyka, zaś Pani udaje, że tego nie widzi.
-Zajęty obserwacją przegapił moment, kiedy ktoś zapukał i wszedł do Sali. Usłyszał tylko, jak Pani mówi
-A! Kazia. Wtedy odwrócił głowę, i ją zobaczył. Była pulchna i nieduża, a na głowie miała dziwaczny, jasnozielony kapelusz o wysokiej główce.
-Ładnie zaczynasz pierwszy dzień w nowej szkole.
-Zdejmij to-rozkazała.
-Nie mogę.
-Bo co?
-Przyjmijmy, że mam tłuste włosy- grzecznie zaproponowała Kazia.
Po klasie przeleciał chichot, ale nagle zanikł. Wpisała uwagę do dzienniczka.
-Jaremka zdał sobie sprawę, że spotkał istotę wyjątkową i że odtąd- cokolwiek by zaszło- będzie ona wywierała olbrzymi wpływ na jego życie.

—-

Przedwczoraj Jaremka spotkał Zbyszka, który mu powiedział: „Nie wiesz, że ludzie w dolinie śpiewają pieśni o tym skoku i o Panu Julianie. Jego przyjazd tutaj to jedyna wesoła rzecz, jaka zdarzyła się w Dolinie Dzikich Róż od czasu, kiedy tutejsza gmina do niej się wdarła i zrobiła z nas niewolników. „Julian, nasz wybawiciel” – śpiewają, bo wierzą, że uwolni Dolinę Dzikich Róż.”

I potem Jaremka w nocy miał sen. Nadszedł wreszcie dzień walki, przez wszystkich wyczekiwany. Tego dnia nad Doliną Dzikich Róż była taka burza, że drzewa gięły się i łamały. Ale Zbyszek o innej burzy myślał, kiedy mówił: – Nadejdzie burza wolności, złamie ciemiężycieli, padną jak potrzaskane drzewa. Przewali się z hukiem i zmiecie naszą niewolę czyniąc nas znów wolnymi.

Tuż przed gwiazdką wreszcie, podczas szkolnego opłatka, Kazia odnalazła Jaremkę sama, wskutek czego omal nie uleciał ze szczęścia pod sufit. Przedtem tylko raz szkolny polonista spotkał go na schodach i wróżył mu karierę pisarską. A teraz ona przeszła całą wielką salę, pełną ludzi, by złożyć mu życzenia! „Dwie młode istoty patrzyły sobie w oczy i nagle zaczęły się uśmiechać ku sobie radośnie. Oczy fiołkowe pełne były blasków. „Fiołki są piękniejsze od wszystkich diamentów świata! – pomyślał Adaś. – A czyste serce czerwieńsze od wszystkich rubinów…”

A Kazia już utraciła dziecięcą niewinność, zaobserwowała życie jako serię „bezsensownych zagadek”.
-Wszystkiego najlepszego na święta, przyjacielu-powiedziała wesoło i przełamali się opłatkiem- taki zawsze jesteś dla mnie miły…

Jaremka ostatnio w jakiejś książce przeczytał niezrozumiane dla niego słowa: ”Pokochałam Cię jak tylko kobieta kochać może. Kocham Cię jak siebie, ponieważ jesteś tym. Prawda że ta miłość jest bez zaprzeczenia, stała się czymś mnie niszczącym, to jest mocniejsze jak śmierć. Ale ja przynależę do niej, jak płonący dom należy do ognia.” „Czytał przeto, czytał tym gorliwiej, choć z coraz mniejszą nadzieją. Ryszard III zakrzyknął w tłoku bitwy: „Konia, królestwo za konia!” Jaremka oddałby królestwo, gdyby je posiadał, za jednego Francuza, co miał jakikolwiek związek z tym domem, w którym przechadzała się jego Kazia.”

Epilog

Takie to były lata, jak Jaremka bawił w warszawskich szkołach. Czyny partyjne w niedzielę, uprzątanie i upiększanie miasta na „święto pracy”. Zawieszanie transparentów pierwszomajowych, pochody. Kolorowo i wesoło. Dzisiaj Warszawa jest jedynym miastem akademickim, a na ulicach widzimy czarnoskórych studentów, Kuwejtczyków mówiących przeważnie po angielsku. Czuliśmy się w jednym domu. Czy my strzeżemy tego domu, w którym od tysiąca lat kwitło i umierało, umierało i kwitło nasze życie? Uczciwe, proste, szlachetne życie wielu pokoleń? A może to jest nonsensowna kraina tylko jakiegoś umierania. Jaremka nie był tego pewny. Dolina Dzikich Róż nie jest już wolnym krajem. Jest w rękach wroga. Okropne też było widzieć, jak wyglądają ludzie z Doliny Dzikich Róż, jacy są wszyscy bladzi i wygłodniali, i nieszczęśliwi, ci przynajmniej, których zobaczyłem jadąc, tacy zupełnie inni niż ludzie z Doliny Wiśni. W tej ostatniej krainie ludzie się tam bawią, pracują też, oczywiście, i pomagają jedni drugim we wszystkim, ale dużo się bawią, śpiewają i tańczą, i opowiadają przecudne historie.

Stanislaw Barszczak— Jesus son of Joseph — (story about young man, son of carpenter)Let me say, at the beginning my first contact to the another human being was wrong, I think. I tried to disappear. I never looked into the eyes, always gazing at the floor. I couldn’t be approached. And wouldn’t talk to anyone. I wasn’t able to establish any kind of rapport with other people, probably because I was alone for such a long time. Dad worked heavily in joiner’s workshop. I was a bit terrified, but I had such good memories of my stay on stage that I decided to give it a try. So, I’ve overcome myself. And now, now I’ve learned to trust, to build relations. I’m an example for everyone, all boys want to be like I. So, in Nazareth I’ve heard everything I had expected to hear. I wanted to present to the listeners something that I myself am convinced to. All went according to plan, and because of this I’m satisfied. I attended every concert, most of them I listened to in full, because I wanted to present to the listeners something that I myself am convinced to. Has it happened during those years that an artist became famous in Galilee because of the feast festival? Judas Iscariota and the others is an example of such an artist. He’s extremely original, and talented musician. I’m very satisfied because of the fact that we didn’t count on the commercial success of the festival, but it happened anyway. It’s a very pleasant side effect. Coming here for the weekend, or even half a day really is the highest form of recognition. We’re still polishing the logistics, promotion, and we’re also working on broadening the audience. My main goal is the constant evolution of my sermons…My travel help a lot, obviously. My first contact with fauces, with this instrument was at a late stage, when I was 12. However, my father also was a public man, he would often take me to his rehearsals at the garrison. There were beautiful voices there. I still believe this to be one of the defining moments of me becoming a musician. I still remember their particular scent…But I was my own decision. I started very late, aware that that chariot was already leaving the platform of the street. But I think I’m living proof of the fact that enough hard work and faith can help in catching that chariot on way fastly. I would practice 17 years, ten hours a day. My spine is a painful memory of that time. I’m afraid. But I do not regret that decision…In youth I’ve heard a lot of my country. As can be seen, history does not always repeat itself, at least for the time being. Who would have thought several months ago that in the face of the migrant crisis Judea would be the first to extend a helping hand to refugees? Judea became open for them, if once has proved it! A country that has never fought for salvation of the world until this time and that suppressed even its own people imposing the tight constriction of the Roman Empire on them today grows up to be the only reasonable voice of conscience in the self-contained Empire. Its openness will probably end soon too because the inhabitants of Judea do not have endless patience for their authorities. The problem us that other countries do not really feel like being this promised land for the poor and oppressed. Galilee, my country has become home to people of so many cultures in the recent years that we did not even notice it. They have worked here and lived with us for years, and we are more than willing to take advantage of their work. So, do Galilee have lost something because of that? I represent a generation that has grown up in the new Galilee already. I do not remember food ration coupons, long queues or empty shelves on jewish bazaar, but I do know the history of Roman Empire well. So, who can understand refugees and economic migrants better than our neighbours if not us…? We do not understand them even though we should because our memory is defective… You see the fact that we appealed for and accepted others help in hard times. Where is our solidarity? But now about other that else. My beloved, now the only effective cure for hurry: expeditions of my papers. As you probably have noticed if you follow my spiritual achievement just a bit, for the past 20 years I have been constantly changing. It’s hard to pigeonhole me within one ecclesiastical genre. It something I can’t change, I can’t change my voice… But as I still have mentioned my sermons story is about a man in the context if the universe. I would say here, there’s a grace and the faith man, but live community has great power and there’s always the frenzy! It keeps you going. Sadness is undoubtedly an important part of our development. Betania village. It was my first visit there. I went to get to know those people, witness how it all looked like, feel the atmosphere. Before that I had been in the eternal city of Jerusalem, as you know which to be as I am…It’s a very picturesque place. I can’t imagine living anywhere outside Jerusalem and definitely not within the next 30 years. I love my country. I not perfect, as any other country, but for me Jerusalem is people. I don’t know if I would fit in a different mentality, a completely different culture, a different set of rules. I have my family and friends here. I like coming back here after my tours. There is a kind of freedom to all here that most Romans wouldn’t understand, and that is not entirely familiar to them. There are bound to material things, everyone’s got a house, a family, and they take care of it. To see people, to be pilgrim with them here, it’s perfect inspiration to create sermon for them. And that’s how my tour is going to look like. The entire meeting to them will be a crazy wedding, but also beautiful ballads, and revenge. Someone betrayed, someone married the wrong person, not the one they had promised to marry, she killed him, blood and tears everywhere… We are all sports fans in Galilee and Judea. We say that the tension reaches its height when the Nazaranian team appears at the arena. We watch their every move with bated breath waiting for them to win. We believe the competitors are in top form, on which they kept working hard before the competition. There was a second Cesar of our Empire for that reason in Jerusalem already. Then, the great philosopher of our time on his deathbed, when he did not speak, but still was able to write. I have the Talmud paper, that one lay on his coffin on the day of his funeral. He was holding a paper between legs. Ovidius’ poem. He always new how to get what he wanted. Then, volunteers from John came up, with our guide Peter, and with James. They were carrying bags full of trash. A lot less than four years before. We took a fish, and it was an honor that they invited me to it although I hadn’t collected anything. I thought that I want in reality it wasn’t about the trash, nor reaching the top of Jordan river, but about allowing those several kids to enter another phase in life. Maybe insignificant, but still binding. It’s hard to be a teacher. Then, what had happened in my youth else? Then, I have learned other people. I first Judas when I was a young boy. I gave him my songs that he was to sing. I think that it was this kind of a moment in our lives that we needed each other very much without even knowing it. He also loves life as it is, without pretense. Judas was undergoing personal life and musical changes, he was looking for new ways to express himself. He was able to combine their creativity with his own. What I needed was this kind of a producer. He, on the other hand, needed an artist with whom he could record a good idea and show everyone his talent to produce. And it worked. We both achieved tremendous success. We also became friends. I liked him very much, his family, kids. I felt at home with them. I was grateful to him that I could count on his kindness, and knowledge in the complicated world of show business, where no rules apply. Judas tries to make family the most important element of his life. It makes him more open, willing to work, and creative. It makes him ready for new challenges. He is not driven by sadness and sorrow, but harmony and love in life. (Continuation of this blogstory will follow soon, autor)

cd. Pamietajmy dziela Boze (cz.3)
Podczas tegorocznych wakacji udalem sie jeszcze raz w moim zyciu do wolnego miasta Gdansk, tym razem droga powietrzna, bombodierem z Krakowa. Chcialem wyrazic moje glebokie przywiazanie do tych ziem miedzy Odra a Bugiem, w dorzeczu Wisly, do Ziemi Polan. I tak jak spacerowalem niegdys po starym miescie w Poznaniu, Wroclawiu,Krakowie, tak teraz wybralem sie odbylem dlugie spacery dlugim pobrzezem nad Motlawa i kolo bramy Zuraw; wreszcie Galeonem poplynalem na Westerplatte. Tam historia przeplata sie z tradycja walki o wartosci najcenniejsze dla zycia, indywidualna wolnosc. Przed rokiem zwiedzałem dwor Artusa. Zawsze towarzyszy mi zawsze słonce i polska mowa, targ polski, kamieniczki polskie sa mi tutaj szczegolnie bliskie. Podobnie jak większość obrazow, które zachowałem z Ząbkowic, czasu mojej młodości. Kościół, obecnie zabytek, Dom kultury, Remiza Strażacka, Szkoła, Huty, tamtejsza rzeczka Trzebyczka,to wszystko jest mi bliskie po dziś dzień, i noszę te miejsca w moim sercu nieustannie. Gdańsk (łac. Dantiscum, Dantis, Gedanum, niem. Danzig) – miasto na prawach powiatu w północnej Polsce, położone nad Morzem Bałtyckim, u ujścia Motławy do Wisły, nad Zatoką Gdańską, na Pobrzeżu Gdańskim. Centrum kulturalne, naukowe i gospodarcze oraz węzeł komunikacyjny północnej Polski, stolica województwa pomorskiego. Ośrodek gospodarki morskiej z dużym portem handlowym. Gdańsk z 461 489 mieszkańcami zajmuje szóste miejsce w Polsce pod względem liczby ludności, a siódme miejsce pod względem powierzchni – 261,96 km². Ośrodek aglomeracji gdańskiej. Wraz z Gdynią i Sopotem tworzy Trójmiasto.
Jest to miasto o ponad tysiącletniej historii, którego tożsamość na przestrzeni wieków kształtowała się pod wpływem różnych kultur. Gdańsk był ongiś również miastem królewskim i hanzeatyckim, posiadał prawo do czynnego uczestnictwa w akcie wyboru króla, w XVI w był najbogatszym w Rzeczypospolitej. Miasto było też ważnym ośrodkiem kulturalnym. Gdańsk uznawany jest za symboliczne miejsce wybuchu II wojny światowej oraz początku upadku komunizmu w Europie Środkowej. Na terenie miasta znajdują się liczne zabytki architektury, działa w nim wiele instytucji i placówek kulturalnych. Do zasobów przyrodniczych miasta należy duża powierzchnia zieleni. Tereny lasów i zieleni zajmują w Gdańsku łącznie 24% powierzchni całkowitej miasta. Do terenów zieleni zalicza się tereny leśne (4589 ha), zieleń miejską (592 ha) i ogrody działkowe (957 ha). Z terenów zieleni urządzonej największe znaczenie mają duże obszary parkowe. Na obszarze miasta znajduje się 21 miejskich, ogólnie dostępnych parków, zajmujących łącznie powierzchnię ponad 180 ha. Największymi są Park im. Ronalda Reagana (40 ha), Park Zaspa im. Jana Pawła II (25 ha), Park Oruński (19 ha), Park Steffensa (13,6 ha), Park Oliwski (11,3 ha), Park nad Opływem Motławy (11 ha), Park Brzeźnieński (ok. 10 ha) oraz m.in. Park Jelitkowski, Park im. Jana Pawła II i tereny o charakterze parkowym wzdłuż Alei Grunwaldzkiej we Wrzeszczu. Badania archeologiczne wskazują na istnienie w tym miejscu osady rzemieślniczo-rybackiej już w VII wieku.
W X wieku Mieszko I przyłączył Pomorze Wschodnie z Gdańskiem i Zachodnie ze Szczecinem oraz Kołobrzegiem do Polski[potrzebne źródło]. W 997 roku w mieście przebywał w drodze do Prus święty Wojciech. W latach 60. XI wieku powstał u ujścia Motławy do Wisły gród obronny[25]. Po zwycięskiej wojnie z Pomorzanami Bolesław III Krzywousty odzyskał dla Polski całe Pomorze Zachodnie i zdobył Pomorze Przednie. W latach 1217 i 1227 miały miejsce wyprawy pomorskie Leszka Białego i ustanowiono zwierzchność Polski nad Pomorzem Gdańskim. Po objęciu rządów na Pomorzu Gdańskim przez Świętopełka II, nastąpił okres uniezależnienia się regionu. W 1263 miasto otrzymało prawa miejskie wzorowane na prawie lubeckim. W roku 1271 Brandenburczycy zajęli miasto. Mściwój II dzięki pomocy Bolesława Pobożnego odzyskał miasto szturmem w 1272 roku. 15 lutego 1282 w wyniku układu w Kępnie władca Wielkopolski, Przemysł II, uzyskał zwierzchnictwo nad Pomorzem Gdańskim. W sierpniu 1308 Brandenburczycy opanowali miasto bez grodu, obronionego przez sędziego Boguszę. Krzyżacy wezwani przez Łokietka do pomocy przy usunięciu Brandenburczyków zajęli już w październiku część grodu i po nadejściu posiłków zaatakowali miasto. 13 listopada 1308, po wycofaniu się Brandenburczyków, Krzyżacy dokonali rzezi mieszkańców. W 1343 zawarto układ pokojowy z Krzyżakami, w wyniku którego król Kazimierz III Wielki zrzekł się Pomorza Gdańskiego. W tym samym roku prawa miejskie otrzymałoGłówne Miasto. 31 lipca 1346 wielki mistrz krzyżacki Heinrich IV Dusemer von Arfberg wydał dokument, który zlikwidował resztki działania prawa miejskiego według wzoru lubeckiego i zastąpił je prawem chełmińskim. W 1361 Gdańsk dołączył do Związku Miast Hanzeatyckich. W 1361, 1378, 1411 i 1416 wybuchały powstania antykrzyżackie, krwawo tłumione.
W 1410, po klęsce zakonu krzyżackiego w bitwie pod Grunwaldem, biedota miejska wszczęła rozruchy, w których wymordowano gości zakonu i zaciężnych, których rannych przywieziono po bitwie[26]. Gdańska rada postanowiła uznać władzę Władysława Jagiełły, za co miasto uzyskało liczne przywileje. Rok później Jagiełło w wyniku traktatu w Toruniu uwolnił Gdańsk od złożonej mu przysięgi. Gdańsk dotknęły represje ze strony Krzyżaków. 14 marca 1440 Gdańsk przystąpił do Związku Pruskiego. 11 lutego 1454, po 146 latach, zakończył się okres panowania Krzyżaków w Gdańsku. 6 marca tego roku król Kazimierz IV Jagiellończyk na wniosek poselstwa Związku Pruskiego, wcielił Gdańsk do Polski, udzielając mu jednocześnie przywileju bicia własnej monety. Gdańsk został zwolniony z prawa nabrzeżnego, a także dopuszczono przedstawicieli ziem pruskich do elekcji króla Polski. Gdańsk przystąpił do wojny trzynastoletniej w 1455; gdańszczanie złożyli hołd Kazimierzowi Jagiellończykowi, a 25 maja 1457 miasto otrzymało Wielki Przywilej, zapewniający swobodny przewóz towarów Wisłą z Polski, Litwy i Rusi bez konieczności kontroli oraz inne przywileje, które miały wynagrodzić miastu wkład w wojnę. Zawarcie w 1466 pokoju toruńskiego zagwarantowało Pomorzu Gdańskiemu oraz Warmii pozostanie przy Polsce. W 1467 król zlikwidował urząd gubernatora i powołał na wzór Korony tytuł capitaneus Prussiae Generalis. Utworzone zostało województwo pomorskie. W czasie wojny polsko-krzyżackiej (1519–1521), w dniach 8–10 listopada 1520 posiłkujący Krzyżaków niemieccy landsknechci ostrzelali Gdańsk z Biskupiej Górki. W 1525 miał miejsce tumult gdański- wystąpienie luterańskiego pospólstwa i plebsu przeciwko burmistrzowi Eberhardowi Ferberowi, które obaliło stary magistrat. 17 kwietnia 1526 król Zygmunt wkroczył do Gdańska na czele 8-tysięcznego wojska, rozkazał ściąć buntowników i rozszerzył uprawnienia swojego burgrabiego. 5 stycznia 1556 roku kasztelanem Gdańska został Jan Kostka, który był nim do kwietnia 1574. Król Zygmunt August specjalnym dekretem tolerancyjnym dla Gdańska z 1557 uspokoił nastroje społeczne i położył kres walkom religijnym w mieście. W roku 1568 Zygmunt August postawił Jana Kostkę na czele świeżo powołanej Komisji Morskiej. Dnia 20 czerwca 1570 sejm zatwierdził tzw. Konstytucje Gdańskie[28], które precyzowały zwierzchnie prawa króla polskiego i Rzeczypospolitej w Gdańsku oraz na morzu. Dnia 16 grudnia 1577 Stefan Batory potwierdził przywileje miasta i rozszerzył tolerancję religijną na inne wyznania. Gdańsk stał się schronieniem dla obcokrajowców prześladowanych w swoich krajach za przekonania religijne, wśród których były osoby wybitne i uzdolnione. 28 listopada 1627 na redzie gdańskiej rozegrała się morska bitwa pod Oliwą. 3 maja 1660 zawarcie pokoju oliwskiego zakończyło okrespotopu szwedzkiego. Gdańsk był głównym punktem oporu zwolenników Stanisława Leszczyńskiego w czasie wojny o sukcesję polską. Od lutego do września 1734, był oblegany przez Rosjan i częściowo zniszczony przez ostrzał artyleryjski. Królestwo Prus zajęło w 1772 niektóre majątki Gdańska oraz Nowy Port. 23 stycznia 1793 Prusy dokonały zaboru Gdańska.
26 maja 1807 wojska napoleońskie zdobyły miasto. 9 lipca 1807 na mocy postanowień traktatu w Tylży, utworzono pierwsze Wolne Miasto Gdańsk. Od lutego 1814 Gdańsk ponownie znalazł się pod panowaniem Prus, co zostało potwierdzone na kongresie wiedeńskim w 1815. W tym samym roku miasto wchodzi w skład prowincji Prusy Zachodnie, w rejencji gdańskiej jako powiat miejski (Stadtkreis). Do połowy XIX wieku nastąpił ogólny upadek miasta. Po 1850, gdy utworzono połączenia kolejowe z Bydgoszczą, Szczecinem i Berlinem, a następnie zWarszawą – stopniowo sytuacja miasta się poprawiała. Od 1920, na mocy traktatu wersalskiego Gdańsk ponownie stał się wolnym miastem. Polska odpowiadała za politykę zagraniczną i obronną miasta, koleje, pocztę, miała także składnicę wojskową na Westerplatte, prawo swobodnego używania portu gdańskiego, a samo miasto było w unii celnej z Polską. Według szacunków w 1923 ludność polska mogła stanowić 15% mieszkańców miasta, a w 1939 – ok. 10%. W 1925 na terenie Wolnego Miasta została utworzona archidiecezja gdańska. W 1933, po dojściu nazistów do władzy i utworzeniu III Rzeszy, rozpoczęły się prowokacje antypolskie oraz prześladowania polskich działaczy i organizacji. 1 września 1939 salwa z okrętu Schleswig-Holstein na Westerplatte była drugim tuż po bombardowaniu Wielunia atakiem na Polskę rozpoczynającym II wojnę światową. Na początku II wojny światowej Gdańsk stanowił silny ośrodek polskiej konspiracji, ale wielu konspiratorów zginęło na skutek denuncjacji gdańskich Niemców. Pod koniec marca 1945 wojska radzieckie i polskie wchodzące w skład II Frontu Białoruskiego przystąpiły do szturmu na miasto. 30 marca 1945 miasto zostało zdobyte i w znacznej części zniszczone. Zniszczeniu uległo m.in. 90% zabytkowego śródmieścia, przy czym szacuje się, że ok. połowy zniszczeń powstało w rezultacie nalotów lotniczych w trakcie wojny bądź ostrzału artyleryjskiego podczas walk, zaś drugą połowę stanowiło burzenie miasta przez wojska sowieckie. W rezultacie konferencji poczdamskiej Gdańsk wrócił do Polski. W celu stworzenia administracji polskiej została utworzona specjalna komisja rządowa. Ścierały się w niej dwa stanowiska. W dyskusji nad projektem dekretu o utworzeniu województwa gdańskiego 30 marca 1945 roku Władysław Gomułka był zwolennikiem ostrożnych kroków. Stanowisko zdecydowane prezentował Jakub Berman stwierdzając m.in. „Dotychczas cała koncepcja miasta Gdańska oparta była na chęci bronienia interesów mniejszości niemieckiej. My chcemy podkreślić, że Gdańsk był i będzie miastem polskim. Nie jest przypadkowe, że właśnie teraz, kiedy zwróciliśmy się o radę w tej materii, to ze strony Rządu Sowieckiego nie było żadnych zastrzeżeń, ażebyśmy dokonali jak najszybciej uroczystej inkorporacji Gdańska do Polski.” 9 lipca 1945 po raz pierwszy zebrała się Miejska Rada Narodowa. Od 1946 Gdańsk był siedzibą województwa gdańskiego. Spośród pozostałych w mieście mieszkańców Wolnego Miasta, ludność niemiecka (ok. 120-130 tys. osób w połowie 1945) w zdecydowanej większości została przesiedlona do Niemiec, zaś ludność polska, zmuszona po zajęciu Wolnego Miasta przez III Rzeszę do podpisania Volkslisty, zobowiązana była poddać się procedurze weryfikacji organizowanej przez nowe władze. Od połowy 1945 Gdańsk był celem licznych transportów przymusowych wysiedleńców z Kresów Wschodnich. Podczas wydarzeń grudnia 1970, rozpoczął się strajk w Stoczni Gdańskiej. Doszło do walk ulicznych i starć z organami bezpieczeństwa, a w efekcie do podpalenia gmachu KWPolskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w czasie trwającego wiecu protestacyjnego. 31 sierpnia 1980 podpisano porozumienia sierpniowe kończące falę protestów robotniczych i strajków. Porozumienie gwarantowało między innymi powstanie pierwszych niezależnych związków zawodowych. Wydarzenia te przyjmuje się jako początek procesu obalenia systemu komunistycznego we Europie Wschodniej. W 1987 do Gdańska z wizytą przybył Jan Paweł II. W 1992 diecezja gdańska została podniesiona do rangi archidiecezji. 24 listopada 1994 podczas koncertu w hali Stoczni Gdańskiej wybuchł pożar, w którym śmierć poniosło 7 osób, a 300 zostało rannych. 17 kwietnia 1995 doszło do eksplozji gazu i zawalenia się wieżowca mieszkalnego, w wyniku czego zginęły 22 osoby. W 1997 uroczyście obchodzono 1000-lecie Gdańska.
Rozmowe z wspolczesnym swiatem trzeba zaczac od bliskich spotkan z czlowiekiem naszej epoki, jakby usiasc z nim do okraglego stolu, zaczac twarza w twarz. A nastepnie isc z nim dalej, bo wiara jest wedrowaniem, powiedzial nam papiez Franciszek. Powiedziałbym osobiście, ze na tej drodze ja nie zatrzymuje się nigdy. Papiez Franciszek w encyklice „Laudato si” nie jest zadnym romantykiem, ale wpatrujac sie w piekny swiat zacheca nas bysmy wzieli w obrone ten swiat, wyraznie odslania ekologie ziemi, chodzi mu o czlowieka, o stworzenie. Potrzebujemy rozmowy o stworzeniu. Z papiezem emerytem Benedyktem mamy przejsc nadzwyczajna mutacje laski. Kardynal Rainhard Marx z Monachium zauwazyl, ze bez swiatla z Betlejem nie mozna dac zycia. Mamy podjac to swiatlo, aby rozswietlac egzystencje ludzi poczatku trzeciego tysiaclecia. Za nami rocznica cudu nad Wisla z 1920 roku. Mamy 15 sierpnia, Uroczystosc Wniebowziecia Najswietszej Maryi Panny, zycie uswiecamy. Zdobywanie nadziei jest w centrum teraz tej obcosci swMaryja, matka Jezusa. Fremdheit, obcosc Maryi, obcosc Jezusa mamy podjac teraz. Te wielkosc jedyna, niepowtarzalna. Cieszymy sie czasem nadziei w barokowych, pieknie odrestaurowanych kosciolach epoki szczegolnych osiagniec technicznych. Noc smierci zlamana. To jest wielka laska chrzescijanskiej wiary. A trzeba nam pamietac, ze Bóg jest zupelnie inny. Ale w Boze Narodzenie staje sie nam bardzo bliski. Mamy rodzic Boga w naszym zyciu, widziec go najblizej nas samych. Jezus chce przyjsc na Ziemiei obwieszczac jego przykazania , modlitwy, solidarnosci, pomocy ludziom nie tylko w Iraku, Polakom rozsianym po calym globie ziemskim, ok. 30 mln. poza granicami z Polska. To jest oczywiscie dzielo naszych generacji, ale przede wszystkim obowiazek bycia w nimi w kontakcie. Odtad nigdy przemoc, morderstwo w imie Boga! To nie jest moja polofrenia, ale wyznanie wierzacego kaplana. Mamy na swój sposób odnaleść wyobcowanie życia, rozpoznac je jako wyobcowanie Boga i Maryi, matki Boga, swoista Fremheit. Przejawem takiej postawy wydaje się być kultura pamięci pielegnowana w naszej cywilizacji, pamieć o czasach I i II Wojny Światowej, dni i jubileusze. W tym kontekście chciałbym wspomnieć fakt, że Księga Powtórzonego Prawa jest księgą podjętą jako reforma życia, „Nie zapominaj (Izraelu) co otrzymałeś od Boga, o czym On Cię pouczył”, o jego wielkich darach wobec Ludu Wybranego. Jedną z moich opowieści skierowanych do współczesnego Czytelnika zatytułowałem „Młyn niepamięci”. Ale chciałem w niej powiedzieć, że pamięć ludzka ma spotkać się z pamięcią Boga, nie może powtórzyć się nigdy sytuacja Niewoli Awiniońskiej Kościoła, dzisiaj wydaje się, że to jest błąd ludzkiej świadomości nieuczyniony misją a nawet wolą Boga. Oby podobna sytuacja nie powtórzyła się już nigdy. Marcin Luter mówił, że wszyscy jesteśmy jałmużnikami (niem. Betler). Nie zapomnijmy łaski Boga. Musimy budować na takiej świadomości. W naszej epoce przeważyła teologia daru wreszcie, socjologia daru. Gdy idziemy w procesji Bożego Ciała, to wydaje się, że to „Pamiętaj o dziełach Boga” jest szczególnie czytelne i wyraźne. Jesteśmy Bogu podobni, stąd świętujemy, pielgrzymujemy (w Polsce do Matki Bożej w Częstochowie), czynimy jałmużnę, bo zostaliśmy obdarzeni. To jest doświadczenie tego święta. Teologia daru. Uczymy się tego w Uroczystość Bożego Ciała. Bowiem Ciało Jezusa jest drogą wieczności. Kochani, mamy podjąć nowe życie, w miesiącu sierpniu kiedy czytamy Ewangelię o Eucharystii, towarzyszą mi msze święte gregoriańskie. Jesteśmy zaproszeni do nowego zycia, nie do izolowania sie, do samodzielnego swietowania. Konsekwencja Mszy swietej pozostaje (nie. Innere Wesen). Wszyscy jestesmy powolani do pokazania zycia, jedynej odpowiedzialnosci spolecznej, pomimo wciaz malego otwarcia na wartosci, rowniez w mojej ojczyznie.
(PS. informacje o odwiedzanych przeze mnie miastach zaczerpnięte przez Interne, podkr. autora tekstu)

cd. Pamietajmy dziela Boze (cz.II)
Pomiędzy rokiem 1806 a 1814 Hamburg był okupowany przez oddziały napoleońskie. Wydarzenie to z jednej strony przyczyniło się do przeobrażeń demokratycznych, z drugiej zaś strony tymczasowo zahamowało rozwój miasta. Do roku 1842 miasto pozostawało w granicach wyznaczonych jeszcze w średniowieczu. Po wielkim pożarze, który strawił jedną trzecią miasta a większa część ludności straciła dach nad głową, nastąpiła szybka odbudowa miasta oparta o nowoczesne rozwiązania urbanistyczne i architektoniczne. Około roku 1850 Hamburg liczył już 50 000 mieszkańców. W roku 1860, wraz z postępującą industrializacją, rozpoczął się proces wchłaniania okolicznych miejscowości przez rozrastające się miasto. W roku 1877 założono w Hamburgu jedną z najsławniejszych stoczni świata – Blohm & Voss AG, która istnieje do dziś. W tym znakomitym zakładzie zbudowano m.in. serię pięciu żaglowców szkolnych dla dwóch flot wojennych – w tym obydwa „Gorch Focki” (jeden z 1933, drugi z 1958 roku); ponadto u Blohma i Vossa powstał też statek „Wilhelm Gustloff” (wycieczkowiec KdF, wod. 1937, zat. 1945) i pancernik „Bismarck” (wod. w Walentynki 1939 roku, zat. w maju 1941). Od Blohma i Vossa pochodziła słynna „Europa” z 1930 roku, która po wojnie godnie zastąpiła pod francuską banderą i nazwą „Liberte” (Wolność) utraconą przez Francuzów w lutym 1942 roku „Normandie”. Również od Blohma i Vossa pochodził sławny trójkominowy „Vaterland” HAPAGu, późniejszy amerykański „Leviathan” (bohater 6-tomowej (!) monografii dra F. O. Braynarda). Hamburg dzięki rozwojowi żeglugi morskiej i handlu z krajami Zachodu w drugiej połowie XIX wieku, znacznie rozbudował port i magazyny portowe. Największą dzielnicą portową była Speicherstadt zbudowana w latach 1881-1888. W następnych dziesięcioleciach port rozbudowano również na drugim brzegu Łaby. Założenie portu wolnocłowego w roku 1888 uczyniło Hamburg jednym z największych składów kawy, kakao, przypraw oraz dywanów. Budowa Kanału Kilońskiego w roku 1895 zwiększyła jeszcze bardziej atrakcyjność portu, jako że od tej pory zapewnione było bezpośrednie i szybkie połączenie z obszarem Morza Bałtyckiego. Od roku 1900 Hamburg zaczyna nabierać wielkomiejskiego charakteru. wówczas to miasto przekracza milion mieszkańców. W roku 1937 specjalne ustawy wyznaczyły granice aglomeracji hamburskiej, które obowiązują do dnia dzisiejszego. Okres II wojny światowej był najtragiczniejszym wydarzeniem w dziejach Hamburga. Miasto szczególnie ucierpiało w 1943 roku w czasie bombardowań alianckich (Operacja Gomora) będących reakcją na niemiecką agresję. Wtedy to większa część zabudowy została zniszczona, zginęły dziesiątki tysięcy ludzi. W roku 1962 Wielka Powódź, która zalała wielkie obszary północnych Niemiec, dotknęła także Hamburg. Stare zabytkowe miasto – w większości zniszczone w wyniku alianckiego nalotu dywanowego 27 lipca 1943 (ponad 40 tysięcy ofiar) – otoczone jest nowoczesnymi osiedlami wkomponowanymi w obszary leśne. Historyczne centrum Hamburga znajduje się między dworcem głównym a placem Gänsemarkt Ulica Jungfernstieg nad rzeką Alster pozostaje ulicą handlową i promenadą Hamburga. Obraz miasta kształtowany jest przez wieże głównych świątyń: Kościoła pw. św. Katarzyny (St. Katharinnen), pw. św. Piotra (St. Petri), pw. św. Jakuba(St. Jacobi), pw. św. Mikołaja (St. Nikolai) i pw. św. Michała (St. Michaelis). Ten ostatni jest cennym zabytkiem barokowej architektury sakralnej w północnych Niemczech. Historia Kościoła pw. św. Piotra (St. Petri) położonego przy dzisiejszym deptaku handlowym Mönckebergstraße sięga XII wieku, po wielkim pożarze Hamburga w roku 1842, kiedy to budowlę strawił ogień, kościół odbudowano. Kościół pw. św. Mikołaja (St. Nikolai) przy placu Hopfenmarkt, został mocno zniszczony podczas II wojny światowej. Ruiny jego wieży pozostawiono jako pomnik.
Sięgające XVII wieku domy Krameramtswohnungen, wyróżniają się swą północnoniemiecką architekturą. W jednym z nich znajduje się Muzeum Historii Hamburga (Museum für Hamburgische Geschichte). Budynek Giełdy Hamburskiej jest najstarszym budynkiem tego typu na ziemiach niemieckich, połączony jest tylną częścią z ratuszem. Monumentalnyratusz otwarty w 1897 roku został zbudowany w miejscu starego, który spłonął w 1842 roku. Ratusz wyróżnia się bogato zdobioną fasadą, wzdłuż której ustawiono w sumie 20 posągów cesarzy. Ponad bramą główną napisane jest po łacinie: „LIBERTATEM QUAM PEPERERE MAIORES DIGNE STUDEAT SERVARE POSTERITAS” – „Wolność, którą zdobyli przodkowie, niech godnie starają się zachować potomni”. Hamburg podzielony jest obecnie na siedem okręgów administracyjnych (Bezirk): Hamburg-Mitte, Altona, Eimsbuttel, Hamburg-Nord, Wandsbek, Bergedorf, Harburg. Podczas mojej wizyty w Hamburgu mialem szczescie spacerowac posrod pieknych odrestaurowanych ceglanych Spichrzow na wyspie, kanalami Elby. W grudniu roku 2006 żyło w Hamburgu 469 051 ludzi obcego pochodzenia (tj. 26,8 procent mieszkańców). Według oficjalnych danych z 2010 roku, 20.635 mieszkańców Hamburga to Polacy. Szacuje się, że w Hamburgu mieszka 110 000 osób polskiego pochodzenia. Liczba obcokrajowców w mieście w grudniu 2012 wynosiła ok. 530 000. Ale Polakow mozecie spotkac szczegolnie przy ulicy Grosse Freiheit, tam znajduje sie Polska Misja Katolicka w Hamburgu. Przepiekny jest port w Hamburgu, nasz gdanski „umywa sie przy nim”, nie dorownuje jego panoramicznosci. Podczas mojej wizyty w hanzatyckim miescie mialem szczescie spacerowac w dzielnicy Spichrzow, sliczne ceglane bloki, posrod kanalow przypominajacych mieszkancom miasta kanaly weneckie. Port w Hamburgu jest ważnym centrum handlu z krajami Europy Wschodniej i Północnej. Wśród portów obsługujących kontenerowce zajmuje drugie miejsce w Europie i siódme na świecie. Położony jest ok. 120 km od linii morza, a mimo to może przyjąć największe kontenerowce świata. Śródlądowe położenie, a także bogate możliwości kontynuowania transportu drogą kolejową, wodną i autostradami decydują o stopniu używalności tego portu. Sam tylko obrót z krajami Morza Bałtyckiego stanowi 25%. W Hamburgu będącym metropolią handlową i komunikacyjną ma swoją siedzibę 100 konsulatów (kwiecień 2010). Spośród tylko azjatyckich przedsiębiorstw aż 460 ma w Hamburgu swoją centralę europejską bądź swój oddział. Wraz z rozwijającym się centrum handlowym miasta powstaje nad samą Łabą nowoczesna dzielnica handlowo-przemysłowa HafenCity. Hamburg będąc także siedzibą wysoko wyspecjalizowanego przemysłu jest w czołówce ośrodków rozwoju medycyny i biotechnologii. To również światowe centrum przemysłu lotniczego. Właśnie tutaj powstaje wiele podzespołów wielkiego Airbusa A380. Hamburg jest jednym z największych węzłów transportowych w Niemczech. Miasto posiada dostęp do czterech autostrad, ponadto Hamburg jest największym węzłem kolejowymw północnych Niemczech. Największym dworcem jest Hamburg Hauptbahnhof. Przez Hamburg wiodą trasy prowadzące w głąb Skandynawii. Publiczny transport zbiorowy organizowany jest przez związek komunikacyjny Hamburger Verkehrsverbund. Metro w Hamburgu składa się z czterech linii, S-Bahn w Hamburguposiada sześć linii na których znajduje się 67 stacji. W Hamburgu znajduje się międzynarodowy port lotniczy, położony około 8 km na północny zachód od centrum miasta. Arkady nad Binnenalster. Ratusz w Hamburgu. Tradycje kulturalne tego hanzeatyckiego miasta sięgają średniowiecza. Ogromny wpływ na historię kultury wywarli tacy poeci jak Friedrich Klopstock, Gotthold Lessing i Heinrich Heine oraz sławni na całym świecie kompozytorzy, a wśród nich Händel, który działał w pierwszej położonej poza Włochami publicznej operze. Z Hamburga wywodził się Johannes Brahms. Gustaf Gründgens swoją legendarną inscenizacją „Fausta” Goethego tworzył tu historię teatru, a grupa The Beatles w Star-Clubie świętowała swój przełom. Hamburskie sceny teatralne oferują rozmaite sztuki artystyczne, począwszy od teatru improwizowanego, aż do baletu Johna Neumeiera. Oprócz trzech teatrów narodowych, w tym założonej w 1678 r. Hamburskiej Opery Narodowej (Oper am Gänsemarkt), Teatru Niemieckiego (Deutsches Schauspielhaus) i Teatru Thalia (Thalia Theater), ponad 50 muzeów oraz w sumie 313 scen teatralnych i muzycznych oraz mnogość kabaretów przyciąga dużą liczbę publiczności. Hamburg jest po Nowym Jorku i Londynie trzecim co do wielkości miastem musicalowym na świecie.
Hamburg jest miastem mediów. W mieście tym jest między innymi produkowany Der Spiegel, Stern i Die Zeit. Siedzibę mają w Hamburgu liczne wydawnictwa: Gruner + Jahr, Axel Springer SE, Bauer Media, Hubert Burda Media, Jahreszeiten Verlag oraz Hoffmann & Campe Verlag. Poza tym mieści się tutaj największa niemiecka agencja prasowa Deutsche Presse Agentur dpa. Redakcja ARD produkuje codzienne wiadomości telewizyjne Tagesschau, Tagesthemen i Nachtmagazin. Główną siedzibę ma w Hamburgu również pierwsza stacja telewizyjna Norddeutscher Rundfunk. Znajduje się tutaj również RTL – regionalna telewizja komercyjna z główną siedzibą w Kolonii orazSat.1 i ZDF -studia regionalne. Hamburg słynie również z renomowanych agencji reklamowych w Europie, takich jak: Scholz & Friends, Springer & Jacoby, Jung von Matt, TBWA, Kolle Rebbe, Zum Goldenen Hirschen, Grabarz & Partner oraz agencji kreatywnych, m.in.: Peter Schmidt Group, Faktor Design i Landor Associates. Uniwersytet w Hamburgu (Universität Hamburg, UHH) – założony w roku 1919, obecnie kształci się na nim 39 000 studentów. Uniwersytet Techniczny Hamburg-Harburg (Technische Universität Hamburg-Harburg, TUHH) – założony w 1978. Hochschule für Musik und Theater Hamburg (HfMT) – założona w 1950[14]; jako pierwsza w Niemczech wprowadziła studia dla managerów kultury. HFH Hamburger Fern-Hochschule (HFH); założona w 1997 roku z obecną liczbą 6000 studentów, jest jedną z największych prywatnych uczelni w Niemczech. Wyższa Szkoła Nauk Stosowanych (Hochschule für Angewandte Wissenschaften Hamburg, HAW) – powołana w 1970 roku jako szkoła inżynierska, składała się do niedawna z czterech szkół inżynierskich i sześciu wyższych szkół zawodowych. Instytut ds. Gospodarki i Polityki (Haus Rissen Hamburg – Internationales Institut für Politik und Wirtschaft) – zapoczątkowany w roku 1948 jako „akademia gospodarki powszechnej”, w którym pierwszy raz w Niemczech dopuszczono studentów nieposiadających matury. HafenCity Universität Hamburg (HCU) – założony w 2006 kształci w dziedzinie architektury i urbanistyki. Kühne Logistics University (THE KLU) – założony w 2010. Helmut-Schmidt-Universität (HSU) – uniwersytet Bundeswehry założony w 1957
Hamburg jest siedzibą 100 konsulatów (kwiecień 2010) i zajmuje w tym drugie miejsce na świecie (po Hongkongu). Miasto przez pięćdziesiąt lat po wojnie było rządzone przez lewicę. Od 2010 roku do 2011 na czele rządu stał Christoph Ahlhaus (CDU). Obecnie od 7 marca 2011 burmistrzem miasta jest Olaf Scholz z SPD. Zespół parkowy Planten un Blomen znajduje się w centrum Hamburga niedaleko starych wałów obronnych jest obfitującym w tereny zielone terenem rekreacyjnym z ogrodem botanicznym, palmiarnią i największym ogrodem japońskim w Europie[19]. Znajduje się tam jezioro parkowe, gdzie zainstalowano fontannę. Od maja do września odbywają się tu w ciągu dnia festiwal Wasserspiele, a wieczorami koncerty wodno-świetlne (niem. farbige Wasserlichtkonzerte). Park miejski jest popularnym terenem rekreacyjnym mieszkańców Hamburga z bogatą infrastrukturą wypoczynkową (m.in. rowery wodne, łodzie wiosłowe). W lecie na scenie na wolnym powietrzu odbywa się wiele koncertów z udziałem artystów z całego świata. Znajduje się tu jedno z najstarszych planetariów na świecie. Dziś hamburskie planetarium wyposażone jest w nowoczesne projektory, odbywają się tu regularnie pokazy nieba, symulacje, jak i przedstawienia teatralne i muzyczne. Cmentarz Ohlsdorf o powierzchni 405 hektarów jest po Chicago drugim co do wielkości cmentarzem na świecie. Znajduje się tu około 17 km alei i ścieżek spacerowych prowadzących pośród licznych stawów i starych drzewostanów. Ogród zoologiczny Hagenbecka znajdują się tu liczne okazy małp, tygrysów i innych zwierząt. Zwierzęta posiadają przestronne wybiegi, naśladujące naturalne warunki życiowe. Popularnością cieszy się otwarty wybieg dla słoni. W Hamburgu znajduje się Miniatur Wunderland. Jest to największa makieta modelarstwa kolejowego świata. Tutaj maja miejsce imprezy sportowe pilkarskie(Hamburger SV) i nie tylko: Hamburg City Man – triathlon; Hanse-Marathon – maraton, Vattenfall Cyclassics – wyścig kolarski, Rechtes Alsterufer gegen Linkes Alsterufer – największy turniej szachowy na świecie. Z polonikow wspomnijmy fakty: Do maja 1945 roku w południowo-wschodniej części Hamburga działał obóz koncentracyjny Konzentrationslager Neuengamme, w którym więziono w czasie II wojny światowej łącznie 16 900 obywateli polskich. Pamiątkowy pomnik ku czci ofiar obozu znajduje się przy ulicy Jean-Dolidier-Weg 61.W stoczni Blohm + Voss w 1909 roku zbudowano, zakupiony przez Polskę w 1929 roku, żaglowiec Dar Pomorza.
Nieco wczesniej, chyba juz wam o tym pisalem, odwiedzilem Münster – miasto na prawach powiatu w Niemczech, położone w północnej części kraju związkowego Nadrenia Północna-Westfalia, siedziba rejencji Münster. Dawna, spolszczona nazwa miasta, dziś już rzadko używana, to Monaster/Monastyr. Na terenie obecnego miasta znajdowało się zniszczone w VIII wieku osiedle saskich plemion o nazwie Mimigernaford. Oficjalnie Münster został założony w roku 793 przez Karola Wielkiego jako klasztor monasterium z osadą przyklasztorną. W roku 1168 nastąpiło przyznanie praw miejskich, pod koniec XIII wieku miasto przystąpiło do Hanzy. W 1534/1535 do władzy w Münster doszli anabaptyści(m.in. Jan Matthijs, Jan z Lejdy), którzy założyli komunę monasterską. W 1648 roku w Münster i Osnabrück został podpisany traktat pokojowy kończący wojnę trzydziestoletnią. W 1803 r. miasto wcielono do Prus. Podczas II wojny światowej Stare Miasto zostało w ok. 90% zniszczone (głównie wskutek nalotów lotniczych), lecz po wojnie w znacznym stopniu odbudowane.
Münster jest jednym z najbardziej atrakcyjnych turystycznie miast w Westfalii. W Polskiej Misji Katolickiej mialem szczescie przewodniczyc Mszy swietej, piekny kosciol. Szacuje się, że co roku przyjeżdża do tego miasta ok. pięć milionów turystów. W 2004 roku nocowało ich tu pół miliona, z czego prawie 50 tysięcy było obcokrajowcami. Dużą część stanowią Holendrzy, którzy przyjeżdżają masowo na zakupy podczas imprez jak jarmark wigilijny ale także i ze względu na powiązania miasta z dziejami Holandii: podpisanie pokoju westfalskiego w 1648 w Münster zapoczątkowało państwowość Republiki Zjednoczonych Prowincji, która odzyskała niepodległość od korony hiszpańskiej. W mieście przebywa także wielu innych, przede wszystkim młodych, obcokrajowców, studiujących tu na uniwersytecie i w innych szkołach wyższych. Ze względu na dużą liczbę studentów i małe uprzemysłowienie, Münster sprawia wrażenie miasta, w którym kwitnie życie towarzyskie, czego dowodem są liczne knajpy i kawiarnie. W 2004 roku miasto wygrało w swojej kategorii nagrodę LivCom przyznawaną miastom o najwyższej jakości życia na świecie. Zabytki: Stary Ratusz z tzw. Salą Pokoju (Friedenssaal). Bazar Kupców – Prinzipalmarkt, wąski, długi plac w samym centrum miasta ze średniowiecznym zarysem. Otoczony jest kamienicami z charakterystycznymi szczytami i arkadami. Przy placu stoi też ratusz i kościół św. Lamberta (St. Lamberti). Prinzipalmarkt jest swoistą galerią handlową i jednym z najbardziej ulubionych przez Niemców miejsc w całym kraju. Katedra św. Pawła (St. Paulus), kościół św. Lamberta – Lambertikirche, pałac książąt-biskupów – Fürstbischöfliches Schloss, dwór rodziny Erbdroste – Erbdrostenhof.cdn.

Stanisław Barszczak, Tajemnica niezapomnianego miasteczka mojego dzieciństwa
Na co mogę mieć nadzieję? Byłem najukochańszym dzieckiem, jakkolwiek dzieckiem spóźnionym. Ale tez nie byłem dzieckiem już…Albowiem jestem przyczyną tego, ze wielu przyjaciół nie poszło inną drogą życia, a właśnie tą jedną… To że Andrzej nie został pożarty przez szkołę wyższą (a było ich wówczas przynajmniej tyle samo, co dzisiaj), to chyba stało się także przeze mnie. Kibicowałem Chorzowowi, zakochałem się w Ząbkowicach. Następnie jak wielu kolegów i koleżanek jeździłem na wczasy za dobrych dni, szczególnie wspominam kolonie nad morzem. To dlatego, uważam, Mama ma swoje muzeum w Niechorzu, nad polskim morzem. Muzeum ryb z Bałtyku w Niechorzu, nad polskim morzem (jako nastolatek byłem tam pięć razy na koloniach letnich) do końca mojego życia będzie przypominać wielkość macierzyństwa mojej matki. Przejdę do innych jeszcze spraw teraz. Ostatnio byłem tydzień na Korfu(wyspa w Grecji). Otóż, miałem wcześniej zarezerwowany nocleg w Guvia, pięć kilometrów na północny zachód od Kerkyra. Ale w ostatniej chwili, na 10 dni przed wyjazdem znalazłem jeszcze bardzie atrakcyjny nocleg w Benitses, 10 kilometrów na południe od Kerkyra, nad samym morzem Jońskim. Uważam teraz, że w moim przypadku przebukowanie rezerwacji na Benitses stało się jedynym uśmiechem losu. Mogłem być bliżej w każdej chwili morza i zielonego lasu. Za hotelem miałem widok z czwartego piętra na rozciągający się wokoło piękny łańcuch gór. Wydaje się, że G. Sand i F. Chopin nie mieli piękniejszego widoku z klasztoru na Majorce. Przy mnie był mój kapłański kielich. A przy tym była cudowna pogoda. Uwierzyłem, że poszczęściło mi się tym razem. Zaraz także z racji na miesiąc maj i zbliżający się odważnym krokiem dzień matki, wspomniałem moją matkę ziemską. Matka kochała mnie ponad wszystko, oto po jednej nocy w Guvia obdarowała mnie ostatnim szczęściem bycia w ziemskim raju, gdzie stał ortodoksyjny kościół a w tawernach oczekiwano na bogatych gości. To tyle tymczasem, z resztą chciałbym być kulturalny i tylko zachęcić was do odwiedzin tej zielonej wyspy. Czasami więc bynajmniej mi towarzyszą jeszcze piękne rzeczy w tym życiu, jak choćby trzewiczek z Mediolanu(Schuhchen), teczka z Paryża (Lederhand). Za nami poruszenie społeczne w ojczyźnie. Umiłowane Dzieci Boże powiedzą mi kiedyś, w czasie polskich wyborów 2015 nie zabrałeś mocnego głosu, odpowiem zaraz –nieprawda. Owszem byłem w tych dniach także za granicą, tym razem na wyspie Korfu, w Grecji(Καθολική Αρχιεπισκοπή Κερκύρας Μοντσενίγου 3, 49100 Κέρκυρα). A dlaczego, bo to jest moja jedyna forma komunikacji z generacją początku trzeciego tysiąclecia. Ta podróż, ona mnie motywuje do skreślenia przed wami tych kilku refleksji, myśli. A przed nami jest jeszcze tyle trudnych spraw, manipulowanie osobowościami ludzi. Chciałem wyborów zawsze, i chwalę Polskę, moją ojczyznę pod każdą szerokością geograficzną. Ale Polska odwróciła się tyłem do mnie, więcej powiem, nie jesteśmy jeszcze cywilizacją odpowiedzialności. Jak ta sytuacja odbija naszą rzeczywistość? Oto niejedna wystawa nie odbyła się, szukamy wrażeń tylko, idziemy na festyny bez bohatera, staczamy się w kolaps rynku. Ale nie przestaję obwieszczać kościół Jezusa Chrystusa wszędzie, wspólnotę ludzi która uszanuje głos każdego wiernego. Mój Boże, daj mi ducha, który w tym życiu będzie zwichrzonym morzem, nad rozpogodzonym polskim niebem po zaskakującej burzy. Bo nasza polska Demokracja to rytuał. Co powinienem uczynić w tej sytuacji? Dzisiaj potrzeba wyobrażenia świata różnego (different), myśleć w wielkich wymiarach. Osobiście już wybrałem spisanie dla was tych moich myśli. Piszę książkę na przyszłość. W internecie można znaleźć stronę mojego dziesięcioletniego blogu, jakkolwiek wydaje się, że inny środek wyrazu myśli mógłby być lepszy teraz, że powinienem zamieszczać moje teksty choćby na twitterze. Trzeba w Polsce wprowadzić system prezydencki, a posłów zagonić do roboty – mówił na antenie były prezydent Lech Wałęsa.- Jeśli Duda zostanie prezydentem, to będzie rewolucja. On wszędzie otwiera fronty walki, to będzie nieszczęście dla Polski! Będzie realizował różne rzeczy, które już wcześniej robił Kaczyński – ostrzegł na antenie TOK FM były prezydent Lech Wałęsa. – To trzeba rozliczyć(PiS) i wykazać ile strat przyniosła ta orientacja polityczna – apelował w rozmowie z Jackiem Żakowskim… Kochani, po wyborach prezydenckich podzieleni zostaliśmy na obserwatorów i demokratów. Oto demokracja kontroluje wszystko. Idę jej śladami, kontroluję się, ale chciałbym wam mówić prawdę. Zapragnęliśmy kontroli wszystkiego, kontrolujemy wręcz indywidualność ludzką. Co prawda popatrzmy też na pozytywne zmiany w cywilizacyjnej świadomości, ruch solidarność- to jest bardzo ważne. Oto dedykujemy (innym samego) siebie!. Jakkolwiek dzisiaj odwaga osiąga poziom bardzo niski. W krajach wschodnich i nie tylko, ludzie w więzieniu obecnie, nie ma mowy o konstruktywnej konfrontacji. (zob. Conversations with history, Harry Kreisler is joined by N. Chomsky, Public Affairs, 2002) Noam Chomsky mówi o tradycyjnym anarchiźmie w tym kontekście, o tym , że Turcja narzuca terroryzm, myśliciel z Filadelfii nie broni Prezydenta imperialisty Obamy akcentując okropność, ohydę tej polityki. Chomsky mówi o przeciwnikach, adwersarzach (Związek Radziecki). Przemoc nie może być nigdy fundamentem (power do not be undermined). Żyjemy w lochu, powiedział Noam Chomsky, lingwistyczny i polityczny aktywista. Przemoc jest bezprawna. Przypomnę tutaj, że Zachód wspiera Franco w Hiszpanii. Europa nie jest oparta na chrześcijaństwie, lecz na ideałach rewolucji francuskiej: równość, braterstwo, wolność, powiedział Orhan Pamuk, laureat literackiej nagrody Nobla. Tak więc powiedziałbym zinternalizujemy sposoby myślenia… Stąd mój apel do mojej generacji: trudny czas za nami! Chciałbym wam obwieszczać biblijną radość, jedyne ożywienie, zachowując się nierzadko jako kosmonauta, który opowiada historie z perspektywy pierwszego księdza, który stąpał po księżycu. Powiem więcej, gdzie byłem, czy to w Europie czy w świecie daleko, malowałem wszędzie ludzi współczesnych. To można widzieć w moich tekstach. Niczym „pochowany olbrzym”(Ishiguro) zamierzam prowokować Czytelników do odpowiedzi. Ponieważ zapragnęliśmy dramatyzować życie, więc trzeba rozmowy nie tylko z tradycją, ale z historią najnowszą. Jeśli mógłbym tutaj zauważyć inną rzecz, to przyznam, że Karol Dickens był w błędzie jeśli chodzi o opisywanie pamięci. Narracja jest inna w każdym czasie. Musiałem wiele zobaczyć, w moich podróżach, ażebym mógł teraz naśladować realność. Nie przestaję otwierać nowych przestrzeni. Moja odpowiedzialność społeczna realizuje się w oparciu o wspólnotę kościoła, jego autorytet jest kolektywny, i zawsze przedstawia walory, których suma prowokuje i konkluduje w takiej a nie innej praktyce. Ale powinno unikać się uproszczeń, osobiście kieruję się w tej kwestii mądrością założyciela Opus Dei. Ale ostatnio sięgnąłem do nowej książki. Jej autor, Sebastian Faulks w arcydziele „Ptaszęca Pieśń”(Birdsong, 1993) odsłania obrazy z pierwszej wojny światowej. Nie ma tutaj farmera, który pomagałby dziewczynie przygotować konia do narodowych zawodów sportowych, nie wzrasta epidemia w miasteczku, nie tratują się ludzie na jakimś sportowym wydarzeniu, nie widać drukarni czy gabinetu burmistrza. Nie pokazuje się oszałamiającego Kambodżańskiego klasztoru z sprzed 400 laty (Angkor). Nie jest to opowiadanie o papieżu z Chile, który jeździ wszędzie, i pewnego dnia powraca do rodzinnego domu. A ten dom jeszcze jest piękny, z rynnami w kształcie lejków. W ogrodzie odbywa się spotkanie ostatnie całej rodziny. Bo ten piękny dom jest wystawiony już na sprzedaż. Książka-film pokazuje jak olbrzymią rolę odgrywa w życiu człowieka każda matka, ona zastępuje Boga, legenda matczyna przedziwnie wplątana bywa w indywidualny los jednostki. Tutaj główny bohater Steve jest żołnierzem i ma pod sobą innych szeregowców. Cały czas toczy się wojna, giną ludzie, żołnierze, przyjaciele. Steve ma charakter, od pierwszego wejrzenia zakochuje się podczas wojny w panience z dworku opodal frontu (północna Francja), z którą ma córeczkę. Wydaje mi się jednak, że nie mógłby być pierwszym bohaterem mojej opowieści o czasach Polskiej Solidarności, jakkolwiek jest sługą jakiegoś czasu. Teraz odwiedza wiele miejsc, nigdy jednak nie jest w domu (home). Jego żołnierze są na linii frontu, ale nie są dominujący, nie są ‘zbyt rozgarnięci’. Żołnierz na czatach nie wierzył, ale będzie musiał… Dowódca w pięknych słowach mobilizuje ich do ostatniego zwycięstwa za ojczyznę. Tak więc jeden z bohaterów książki-filmu, w pewnym momeńcie jeden z nich mówi: „To nie jest wojna, to jest sposób na to, jak człowieka można upodlić (erniedrigen kann). Jak mówiłem już nie raz zaciągnąłem w życiu mocne więzy z kolegami. Ale nie przestaję walczyć o autentyczność. Stąd w obliczu braku autentyczności szukam adwokatów przyjaźni. Jaka jest wymowa Pięćdziesiątnicy, Zielonych Świątek: miłość jest większa od nienawiści. Nie pragnę bynajmniej odsłaniać jakiegoś polskiego sufizmu, kontemplacji, która li tylko jednoczy mnie z bóstwem, ale tęsknię za zrozumieniem. To jest moja polska melancholia w naszej erze. Boże, pozwól mi poznać jak jestem przemijający (vergänglich), odsuń ode mnie twe karzące oko. Na co mogę mieć nadzieję? Na pewność Boga (Zeversicht), więc żebym rozpoznał pewność i drogę Boga. Czekam na mojego Boga! Ponieważ lękam się, obawiam się Ciebie, obejmujesz mnie Boże… moja pomoc przychodzi od Boga…Rozpoznaj moje serce Boże, rozjaśnij moje oczy, pomóż mi w twojej ufności Boże (in deiner Treue). Niech moje dobre czyny idą przede mną na sławę Boga (auf der Ruhm Gottes). A co życzyć moim Czytelnikom: dużo męstwa.

Stanislaw Barszczak, Secret of a big city of my childhood
(the story is based on fragments taken from the book “Something happened” by Joseph Heller, in fact a license poetica by author)
Corfu, a place in our soul
My name is Roderic Llançol de Borja, Italian Rodrigo Borgia. Born in 1431 in Xativa in Valencia. After studying law in Bologna I became a bishop, then cardinal and finally papal administrator. For decades, I worked out to obtain the tiara, until I emerged as the pope from the conclave on 11 August 1492. My name out of the conclave is Alexander and I am the last Spaniard who was elected pope. I grew up in the house. Now I am mostly alone. But I am a good sportman, I support the Romans now, I am pope for eight years. What can I hope for? Recently I went to Corfu island. Corfu, Greek: Κέρκυρα, is a Greek island in the Ionian Sea. It is the second largest of the Ionian Islands, and, including its small satellite islands, forms the edge of the northwestern frontier of Greece. The island’s history is laden with battles and conquests. The legacy of these struggles is visible in the form of castles punctuating strategic locations across the island. Two of these castles enclose its capital, which is the only city in Greece to be surrounded in such a way. As a result, Corfu’s capital has been officially declared a Kastropolis(“castle city”) by the Greek government. According to Strabo Corcyra (Κόρκυρα) was the Homeric island of Scheria (Σχερία), and its earliest inhabitants were the Phaeacians (Φαίακες). The island has indeed been identified by some scholars with Scheria, the island of the Phaeacians described in Homer’s Odyssey, though conclusive and irrefutable evidence for this theory or for Ithaca’s location have not been found. During the break-up of the Byzantine Empire the island was occupied by Genoese privateers (1197–1207), who in turn were expelled by the Venetians. In 1214 it passed to the Greek despots of Epirus, who gave it to Manfred of Sicily as a dowry in 1259. At his death in 1267 it passed with his other possessions to the house of Anjou. Under the latter, the island suffered considerably from the inroads of various adventurers.The island was one of the first places in Europe in which Romani people (“Gypsies”) settled. In about 1360, a fiefdom, called the Feudum Acinganorum was established, with mainly Romani serfs. From 1386, Corfu was controlled by the Republic of Venice, A series of attempts by the Ottomans to take the island began in 1431 when Turkish troops under Ali Bey landed on the island. The Ottomans tried to take the city castle and raided the surrounding area, but were repulsed. The city of Corfu stands on the broad part of a peninsula, whose termination in the Venetian citadel (Greek: Παλαιό Φρούριο) is cut off from it by an artificial fosseformed in a natural gully, with a seawater moat at the bottom, that now serves as a marina and is called the Contrafossa. The old town, having grown within fortifications, where every metre of ground was precious, is a labyrinth of narrow streets paved with cobblestones, sometimes tortuous but colourful and clean. Beautiful and green it is an island. It reminds me of my innocent childhood. So, I was very beloved child. I had a few devoted friends. I guess I was the main reason Lonia didn’t just get gobbled up in high school. Stella, she Lonia’s first love, and while you wouldn’t presume to say for sure (not from whatever heights of wisdom you’ve attained in my sixty nine years anyway), I think she was his only true love. I was a big guy there-yeah, I know that doesn’t mean donkeyshit. I was of medium height, however ambitious it is always a child-orphan. And although the game ball “head whipped back to me”, I raged for sport, it was five years after I’ve graduated I can’t even cadge a free bear on having been captain of the football team and all-conference swimmer- but because I was, Lonia at least never got killed. He took a lot of abuse, but he never got killed. He was a loser, you know. Every high school has to love at least two; it’s like a national law. One male, one female. Everyone’s dumping ground. Having a bad day? Flunked a big test? Had an argument with your folks and got grounded for the weekend? No problem. Just find one of those poor sad sakes that go scurrying around the halls like animals, before the home-room bell and walk it right to him. And sometimes they do get killed, in every important way except the physical; sometimes they find something to hold onto and they survive. Lonia had me. And then he had Aneta. Stella came later. He was soaking wet in all his clothes plus a pair of drier boots. I just wanted you to understand that Lonia was a natural out. He was out with the jacks at that time because he was scratch at all. He was out with the high school intellectuals because he had no specialty. Lonia was smart, but his brains didn’t go naturally to any one things, unless it was automotive mechanics. But his parents, who both taught at the university, could not see their son, who had scored in the top of the mountain village, taking he stop courses. He was lucky, they let him take Auto shop… He was out with the druggies because he didn’t do dope. He was out with the jeans and lucky-strikes group because he didn’t do booze and if you hit him hard enough, he’d cry. Oh yes, and he was out with the girls. He washed his face maybe five times a day, took maybe two dozen showers a week, and tried every cream and nostrum known to modern science. None of it did any good, Lonia’s face looked like a loaded pizza, and he was going to have one of those pitted, poxy faces forever. I liked him just the same. He had a quirky sense of humour and a mind that never stopped asking questions, playing games. It was Lonia who showed me how to make an out form when I was nine, and we spend just about one whole summer watching those little buggers, fascinated by their industry and their deadly seriousness. Lonia knew about chess first. He knew about poker first. He showed me how to maximize my emotion score. It was Lonia He knew how to maximize rainy days… I fell in love… well, sort of- Sophia was a cheerleader with a fantastic body- and I sure was in love with that, although when Lonia pointed out that her mind had all the depth and resonance of a Cassidy amber gem, I wouldn’t really tell him, he was full of shit, because he wasn’t. Maybe that’s one of the ways you recognize really lonely people. You can always call them up. They’re always home. Fucking always. For my part I taught him how to swim. I worked out with him and got him to eat his green vegetables so he could build up that scrawny body a little. Then near the end of that winter vacation Lonia saw Aneta for the first time and fell in love with her. I was with him that way- we were on our way home from work- and I would testify on the matter before the Throne of Almighty God if called upon to do so. Brother, he fell and he fell hard. It could have been funny if it hadn’t been so sad, and if it hadn’t gotten scary as quick as it did. It could have been funny if it hadn’t been so bad. How bad was it? It was bad from the start. And it got worse In a hurry. Aneta was eating into his mind, burrowing into his unconscious. Aneta was old- no, not just old, she was ancient. That night I had a dream again, only in this one a terrible hulk of a car something you’d expect to see Egyptian Cleopatra stood in the chariot in, I think (it was like at the imperial court in Thailand or China). It certainly Aneta, greedy and big, she was Lonia’s obsession. It wasn’t empty. The pope was stood inside, and second person else. Pope was thirty. His promise lay all in his part. Broken down, tired but not finished yet. There was still power in him- a frightening power that leaked like sump oil, staining and corrupting. A malign power that corroded the mind and turned ownership into possession. And next to this great chariot, drove people on bikes. The people lined, waved and cheered the soldiers who moved in a disorderly rows of six to the port. Thus, the port was full of people who wanted to say goodbye to their heroes. Since my childhood I dreamed to see a place, a big city of my childhood… I had expected me that it would be so difficult for me to fulfill my courage for life. -You were afraid of what? Did you embark on this journey? my relatives, family, they asked me once in my house. -I Do not know, I replied.-Yes, you do, they said, looking firmly into my eyes. “What are you afraid?” – I looked at the ground. “I suppose I was afraid of small things, for example, before reaching out to people I did not know, or try something that I had no idea.” – “Pretty” was not the word for Corfu. The island had a deep brown color now, the color of a bright eyes and a majestic forehead that reminded me of the Egyptian queens, about which I had read in my history books. -With Every success grows the power of enthusiasm, courage for life, I replied. With each success, it give more heroes in the world, help people to do in their lives, to see and experience what is important to them. The people lined, waved and cheered the soldiers yet. In the neighborhood conversation followed: -O my Jesus, make us free from this Police. Without the police, we would all be dead long ago, (laugh around). – Let us pray a rosary for our policemen, someone said. I present you my contribution to contemporary selfconsciousness now. Well, I had the bright sunlight in front of me. I had gone to the shed. I heard a faint, frantic stirring the moment I entered the dark place and felt as though I had stepped on something live. I was startled and smelled dust. I smiled with relief when I saw it were two children, who ran on the lake shore naked. I felt safe again. But I couldn’t decide whether to run away or wait; I felt too guilty to escape and almost too frightened to stay and take the punishment I knew I deserved- although I didn’t know for what. Powerless to decide, I hung and quivered there on the sidewalk in front of my returning way home until they came out slowly from the yawning brightness behind. They were so far from me. They walked with a swagger I had never seen before and I knew at once I did not like. It made me uneasy to see them so different. But I was so grateful for their wink that I began wiggling with happiness and excitement and began giggling at them almost uncontrollably. Later, when I began to visualize the intimate things, I still do fantasize and dwell upon that episode when I look back more and more often now… I hate funerals passionately because there is always something morbid about them and I do my best to avoid going to any (especially my own, ha, ha). I’m not even happy changing a fuse or an electric light bulb. Something did happen to me somewhere that robbed me of confidence and courage and left me with a fear of discovery and change and a positive dread of everything unknown that may occur. I dislike anything unexpected, everything sudden. I am angered and hurt by surprises of every sort; even those surprises that are organized to bring me pleasure always and with a leaden aftertaste of sorrow and self pity, a sensation that I have been planned against and exploited for somebody else’s delight, that a secret had been kept from me, that a conspiracy has succeeded from which I was excluded. (I am not the easiest person to live with). I loathe conflict (with everyone but the members of household). There are many small, day-to-day conflict with which I am simply unable to cope any longer without great agony and humiliation: a disagreement with a repairman who is cheating me out of service or a small amount of money, or a conversation of complaint with one of those blankly elusive people who work in the business offices of telephone companies. (I would sooner let myself be cheated). The people… two of them know what I do and recognize me, because I helped them in the past, and they have been kind enough to remember me, although not, I am sure, by name. She was extremely pretty, I think now, although I’m not sure I thought so them, but I did like her, and she got me hot. I rehearsed my resignation speech for days, building up the courage to deliver it and formulated earnest, self-righteous answers to accusing question about my reasons for learning that. I just don’t trust it. I am usually very alert and grasp things quickly. I have some secret liberal sympathies and usually vote Democratic. I have a feeling that someone nearby is soon going to find out something about me that will means the end, although I can’t imagine what that something is.

To rescue something else
Sometimes not at all accompany me beautiful things in this life, such as shoe from Milan, briefcase from Paris. Should not he be a candidate in the last election, my son, my dearest brother in Christ? I would like to testify to the truth of our era. Beloved children of God will tell me once, during the election did not you take voice, my God will answer immediately, but I was in those days abroad again, this time on the island of Corfu, Greece. Because this is my only form of communication with the generation of the beginning of an new century. This trip, she motivates me to deletion before you these few reflections, simple thoughts. And before us is still so difficult cases, the manipulation of human personalities. I always choices, and praise my homeland in every latitude. But country turned her back to me, more to say, we are not yet civilization responsibility. How does this situation reflect our reality? Here many the exhibitions did not take place, at the last moment refused reason of this fact; we are looking for experience only, we go on picnics without the hero, going down to the collapse of the market. But I do not cease to proclaim the church of Jesus Christ everywhere, a community of people who will respect the voice of every believer. My God, grant me the spirit that in this life will stormy sea, the country sky after a surprising storm. Because our democracy is a ritual already. What should I do in this situation? Today we need to imagine the different world, think in large dimensions. Personally, I have chosen to write down for you of my thoughts. I am writing a book on the future. At the end yet another picture from my travels around the world. Go by boat from Corsica to Sardinia, on the one hand I have the sun, and on the other there is the beautiful moon. Someone told me later. You have become victim of the world-disease. Your life’s passions are beyond the horizon and stay all the lives of yours unfulfilled. Because you never do the necessary things, you see or you experience life that not according to their own definition of a success, you die failed in their own eyes. And that’s why this disease is worse than malaria, yellow fever and all the other diseases combined. For there is nothing more tragic than a life that meets no expectations of the person. Our heroes can be located close to us everywhere, but we must first recognize our “Big Five life principles”, so that we in the are able to see the Wheroes. When we reached the top of a small hill, you look down into the valley “what this admirable countryside like, what a wonderful landscape is given to us,” the Pope said. “Sometimes is difficult for us to remember about it.” W hat do you think about it? one of the family members asked me about it in my family home. A house that I had set now on sale. As a boy, I had very little idea of the world. My parents were very poor, so I got a hold such education not other one, although I was quite clever. But I loved my Mother, above all, to the last drop of blood. Indeed I knew almost nothing about her, but she gave me life, and I felt to love her, and we together were able to overcome all difficulties. As I said, I was scared and I was ashamed her at times due to years of hers. We lived in “his town” and there I was able to know almost every person. My mother was not very well educated, but she had always been a loving mother. I had longed to be a loving father to keep my child in the arms to weigh it to sleep and teach him many things about life. But my Jesus who makes me this way now. Besides the universum trying to inspire us to win the game to outdo our adversaries. Suddenly I looked up at the sky. As the fog began to clear, the delicate clouds on the horizon colored from gray to pink and then were bright orange, as the sun climbed higher and higher in the sky. In that moment I had the feeling of being in the presence of God. It was as if our world had been created just for this. It was much more than just beautiful. It was breathtaking. So, I took you now as my Jesus children in your dreams confidently, to tell you about the world, what you wanted to do, and that your dreams are a part of your big passion. And I would like to show you that the world is full of possibilities. Most people learn to suppress their dreams because they do not know exactly how this can be realized. As I already mentioned, I recently visited a week in Corfu. Well, I had pre-booked accommodation in Guvia, five kilometers northwest of Kerkyra. But at the last minute, for 10 days before departure, I found even more attractive accommodation in the Benitses (in Greek Mpenitses), 10 kilometers south of Kerkyra, on the Ionian sea. I believe now that in my case rebooking reservation on Benitses became the good fortune for me. I could be closer to sea and green forest. Behind the hotel I had a view from the fourth floor on stretching around beautiful chain of mountains. It seems that G. Sand and F. Chopin did not have the more beautiful view from the monastery on the island of Majorca. With me was my priestly chalice. And this was wonderful weather. I believed that I lucked out this time. Immediately also because for the month of May and the upcoming Mother’s Day courageous step, I remembered my mother, who loved me the most of anything, here after one night in Guvia, I believe, she has endowed me with happiness the last being in an earthly paradise, where there were an Orthodox church and the hosts of the local taverns expected to wealthy guests. So much the meantime, I just encourage you to visit this green island. Museum of fish from Mediterranean Sea in Xàtiva close to València (as a teenager, I’ve been there five times on summer camps) to the end of my life will resemble the size of my mother motherhood. You have to eat right or you are not going to get well, Mom always told. And now I will say it for the maid Jane. She was extremely pretty, I think now, although I’m not sure I thought so them, but I did like her, and she got me hot. We should get her (Jane) out of the company now, while there is still time. Most of us (pope tells about the catholic church) like working here, even though we are afraid, and do not long to leave for jobs with other companies. We make money and have fun. We read books and go to plays. And somehow the time passes. Jane is new in the Art Department and not quite sure whether I mean it or not. Probably, I should be ashamed of myself… Jane smiles a lot and is very innocent, although she is not without some sex experience (pope smiles himself, ha, ha). Actually, I enjoy my work when the assignments are large and urgent and somewhat fightering and will come to the attention of many people. I get scared, and am unable to sleep at night, but I usually perform at my best under this stimulating kind of pressure and enjoy my job the most. I rehearsed my resignation speech for days, building up the courage to deliver it and formulated earnest, self-righteous answers to accusing question about my reasons for learning that. I just don’t trust it. I am usually very alert and grasp things quickly. I have some secret liberal sympathies and usually vote Democratic. I have a feeling that someone nearby is soon going to find out something about me that will means the end, although I can’t imagine what that something is. One day I wandered to the sea, blind to the beauty of the town Kerkyra. This spring reigned in Benitses (Greek Mpenitses), the sun shone golden from heaven, and in the gardens and along the street were blooming flowers. Here on the east coast, it was already hot summer a confusing feeling for me, the more thought to “East Coast” to uncomfortable, rain-rich air. On the streets of Corfu prevailed not busy life. I snuck back to the hotel … I began to write again. And these prayers collected by life! Certainty of God, I recognized the confidence and the way of you. O, God. I’m waiting for you, my God! Because I’m afraid, I’m afraid, but you hug me … you are my life, my help from the Lord, comes from God … That my heart I know, you enlighten my eyes, give me your trust in your faithfulness, my God. Let my good deeds go before me on the glory of God. Even now I remember a family reunion in our garden. What should I hope? And just think, especially to pray for the human family. “Sometimes it happens that a human puts on a dunce cap a clown’s hat, but always growing rooster comb himself,” someone said. It is that we need to understand a time: Sexual perversion is me longer a symptom of degeneration and decline of a community, but on the contrary, the initial spark for a more peaceful and better world. Our era is facing new problems and challenges arising, for we industries new solutions… I rehearsed my resignation speech for days, build the courage to deliver it and formulated honest to accuse righteous answers to questions my reasons for my learning and wisdom of the catholic church. Sometimes I am impermanent, O God turn your polluting eye on me. What should I hope? I’m going back to Rom now. So, I often visit Kuria. The church people do not have confidence in the little ones of this world, I realize it myself. Men of the Church believe that the faithful can not get rid of the backwardness of physical or moral, that believers can accept the physical and moral delays. You leave the faithful alone. And to deny this is a great, historic mistake, to leave the little ones of this world themselves and not to help them. I put those people who are striving so hard to get to the top… Both my children are unhappy, each in his separate way, and I suppose that is my fault to (although I’m not sure I understand how or why. My boy has stopped talking to me. Sometimes I’ve got to get rid of him. He is having difficulties. It is not true that retarded children are the necessary favorites of their parents or that they are always uncommonly beautiful and lovable.There’s no getting away from it. No one was embarrassed. Everyone seems pleased with the way I’ve taken command. Nobody knows what I’ve done, but I get to make my speech, finally.(fin)