Stanislaw Barszczak, ‘Proto-Evanglion for Jacob’

part 1
Who is who? Jesus of Nazareth (c. 4 BC – c. AD 30 / 33), also referred to as Jesus of Nazareth and Jesus Christ, was a first-century Jewish preacher and religious leader. He is the central figure of Christianity. Most Christians believe him to be the incarnation of God the Son and the awaited Messiah (Christ) prophesied in the Old Testament. Jesus was born of a virgin named Mary. I felt inwardly the truth that what man binds to another person, for example a mother and his son, it can never be broken. Jesus wanted to live, he showed a deep and still hidden hot desire for life. For two thousands years Mary, his mother, she served in the temple amongst other girls. Mary won the fate. And from silk she makes a veil for the Tabernacle of God. Joseph built houses. Then Mary was marrying Joseph. The angel Gabriel was saying to her: the power of the Highest will cover you and will give birth to a son. Some supernatural force attracted Elżbieta’s eyes to Mary’s face. The angel gave Mary food. Mary was pregnant. Then there was the test of water. The high priest checked Joseph and Mary. Joseph and Mary went in the desert, after their trial their sin did not come out. Then Mary and Joseph went to Jerusalem to be registered during the census in their home town of Bethlehem. See, Micah’s prophecy about Bethlehem of Judah here. Three milestones they came out of Nazareth. Jesus was born in the poor village, that is, in the cave behind the third milestone from Nazareth. A midwife came there and became convinced of Mary’s virginity. Salome, her friend, also came to the cave. The elder brother of Jesus Samuel was there. While Jesus parents fleeing Herod’s command, they had a stay still in Bethlehem in the Land of Judah, they were given special visits to the magi-astrologers from the East. For the news of the birth of Jesus spread among relatives and friends like a lightning. This is why the mages of the East who followed the supernova star could finally worship Jesus in the Bethlehem grotto. So, Bible reflects the historical Jesus. Jesus was a Galilean Jew, who was baptized by John the Baptist and subsequently began his own ministry, preaching his message orally and often being referred to as “rabbi”. Jesus debated with fellow Jews on how to best follow God, engaged in healings, taught in parables and gathered followers. He was arrested and tried by the Jewish authorities, and turned over to the Roman government, and was subsequently crucified on the order of Pontius Pilate, the Roman prefect. After his death, his followers believed he rose from the dead, and the community they formed eventually became the Christian Church. Christian doctrines include the beliefs that Jesus was conceived by the Holy Spirit, was born of a virgin named Mary, performed miracles, founded the Church, died by crucifixion as a sacrifice to achieve atonement, rose from the dead, and ascended into Heaven, from where he will return. Most Christians believe Jesus enables people to be reconciled to God. The Nicene Creed asserts that Jesus will judge the living and the dead either before or after their bodily resurrection, an event tied to the Second Coming of Jesus in Christian eschatology. The great majority of Christians worship Jesus as the incarnation of God the Son, the second of three persons of a Divine Trinity. A minority of Christian denominations reject Trinitarianism, wholly or partly, as non-scriptural. In Islam, Jesus (commonly transliterated as Isa) is considered one of God’s important prophets and the Messiah.Muslims believe Jesus was a bringer of scripture and was born of a virgin but was not the Son of God. The Quran states that Jesus himself never claimed divinity. To most Muslims, Jesus was not crucified but was physically raised into Heaven by God. Judaism, apart from Messianic Judaism movements, rejects the belief that Jesus was the awaited Messiah, arguing that he did not fulfill Messianic prophecies. Jewish views on Jesus are that he was neither divine nor resurrected. Jesus, to come into conflict with their ordinary families. In Mark, Jesus’ family comes to get him, fearing that he is mad (Mark 3:20–34), and this account is likely historical because early Christians would not have invented it. After Jesus’ death, many members of his family joined the Christian movement. Jesus’ brother James became a leader of the Jerusalem Church. The years pass, Saint James left with a cautious and stiffly grateful arrangement of the arms, forced, fast-moving steps of a man who wants to hide that he is fleeing internally… According to schollars, the birth narratives in Matthew and Luke are the clearest case of invention in the Gospel narratives of Jesus’ life. Both accounts have Jesus born in Bethlehem, in accordance with Jewish salvation history, and both have him growing up in Nazareth. The genealogies of Jesus are based not on historical information but on the authors’ desire to show that Jesus was the universal Jewish savior. Most scholars hold that Jesus lived in Galilee and Judea and did not preach or study elsewhere. They agree that Jesus debated with Jewish authorities on the subject of God, performed some healings, taught in parables and gathered followers.Jesus’ Jewish critics considered his ministry to be scandalous because he feasted with sinners, fraternized with women, and allowed his followers to pluck grain on the Sabbath. According to Ehrman, Jesus taught that a coming kingdom was everyone’s proper focus, not anything in this life. He taught about the Jewish Law, seeking its true meaning, sometimes in opposition to other traditions.Jesus put love at the center of the Law, and following that Law was an apocalyptic necessity. His ethical teachings called for forgiveness, not judging others, loving enemies, and caring for the poor. Funk and Hoover note that typical of Jesus were paradoxical or surprising turns of phrase, such as advising one, when struck on the cheek, to offer the other cheek to be struck as well. Jesus teaching had originally been recorded without context. While Jesus’ miracles fit within the social context of antiquity, he defined them differently. First, he attributed them to the faith of those healed. Second, he connected them to end times prophecy. Jesus chose twelve disciples (the “Twelve”), evidently as an apocalyptic message.The 12 disciples might have represented the twelve original tribes of Israel, which would be restored once God’s rule was instituted. Jesus taught that an apocalyptic figure, the “Son of Man”, would soon come on clouds of glory to gather the elect, or chosen ones (Mark 13:24–27, Matthew 24:29–31, Luke 21:25–28). He referred to himself as a “son of man” in the colloquial sense of “a person”, but scholars do not know whether he also meant himself when he referred to the heavenly “Son of Man”. Paul the Apostle and other early Christians interpreted the “Son of Man” as the risen Jesus. The title Christ, or Messiah, indicates that Jesus’ followers believed him to be the anointed heir of King David, whom some Jews expected to save Israel. Around AD 30, Jesus and his followers traveled from Galilee to Jerusalem to observe Passover. Jesus caused a disturbance in the Second Temple, which was the center of Jewish religious and civil authority. Sanders associates it with Jesus’ prophecy that the Temple would be totally demolished. Jesus had a last meal with his disciples, which is the origin of the Christian sacrament of bread and wine. Jesus’ words are recorded in the Synoptics and in Paul’s First Epistle to the Corinthians. The differences in the accounts cannot be completely reconciled, and it is impossible to know what Jesus intended, but in general the meal seems to point forward to the coming Kingdom. Jesus probably expected to be killed, and he may have hoped that God would intervene. The Gospels say that Jesus was betrayed to the authorities by a disciple, and many scholars consider this report to be highly reliable. He was executed on the orders of Pontius Pilate, the Roman prefect of Judaea. Pilate most likely saw Jesus’ reference to the Kingdom of God as a threat to Roman authority and worked with the Temple elites to have Jesus executed.The Sadducean high-priestly leaders of the Temple more plausibly had Jesus executed for political reasons than for his teaching. They may have regarded him as a threat to stability, especially after he caused a disturbance at the Second Temple. Other factors, such as Jesus’ triumphal entry into Jerusalem, may have contributed to this decision. Most scholars consider Jesus’ crucifixion to be factual, because early Christians would not have invented the painful death of their leader. After Jesus’ death, his followers said he rose from the dead, although exact details of their experiences are unclear. Some of those who claimed to have witnessed Jesus’ resurrection later died for their belief, which indicates that their beliefs were likely genuine. According to Sanders, the Gospel reports contradict each other, which, according to him, suggests competition among those claiming to have seen him first rather than deliberate fraud. On the other hand, L. Michael White suggests that inconsistencies in the Gospels reflect differences in the agendas of their unknown authors. The followers of Jesus formed a community to wait for his return and the founding of his kingdom. Given the scarcity of historical sources, it is generally difficult for any scholar to construct a portrait of Jesus. Jesus is seen as the founder of, in the words of Sanders, a ‘renewal movement within Judaism’. Most scholars conclude that he was an apocalyptic preacher, like John the Baptist and Paul the Apostle. So, for 1.700 years Mary’s virginity was proclaimed by the church as a dogma of faith. It was a great and prophetic vision for Christians and a courageous message of the universal Church. There was still no interest in spreading such a bold mystery at the beginning of the church’s history. But it happened. The beautiful churches built already then. And in our time the mystery of Mary’s virginal conception has acquired a special and universal understanding. Who comes back to the past, he loses the future. Men but did not understand Jesus last word, they have not even heard what honor is in this era. Between talent and intelligence is still a high degree of alienation. Jesus wanted to live, he showed a deep and still hidden hot desire for life. Though life is dirty and imperfect, a heroic act. Among the inhabitants of Nazareth did not sell for nobility, but there was no life force. Jesus lived without knowing or seeing any possibilities for a new knowledge. Though he worked with the grace of God’s father on earth, did he live without contentment. Jesus but knew everything because he was a God. The Gospel tells a story. Jesus was born in solemn Bethlehem, the wise men were there. We love Jesus. And we also went through his story for centuries. However, in our faith have we dispersed in different directions. I guess there is no alternative to it. Mary focused on Jesus a great brightness, indeed the meaning of life. Jesus did attribute a particular value to her thoughts. Jesus wanted to live, he
felt guilty of destruction love in humanity. I don’t want to prove anything; I merely want to live, to do no one harm but myself. I have the right to do that, haven’t I? So, we are to be in the best of life. Hence, it is worth living with the present, recognizing the time of our love and knowing anything from Jesus life a new.

part 2
The Arab city of Nazareth is Holy to Christians as this is the city in which Jesus grew up. In Hebrew it is called Natsrat, thus Jesus was known as a Nazarene and his followers became Nazarenes. In Hebrew: Notsrim. Archaeological findings indicate that Nazareth was populated already in the early Canaanite Period.
The city of Nazareth is located in the Galilee region and is first mentioned as a Jewish city in the New Testament and continued to be so after the destruction of the Second Temple. Jewish Nazareth was apparently destroyed following the Byzantines victory over the Persians in 614. This city of spirituality, holiness, religion and faith is the cradle of Christianity and has a rich and fascinating history. There are monasteries and churches associated with a Christian tradition, the most important of these being the Church of the Annunciation where according to Christian tradition the angel appeared before Mary to announce she would bear a son. Next to the Church of the Annunciation is the Church of Saint Joseph where according to tradition Joseph had his carpentry shop. The Catholic Church of Annunciation, also known as the Basilica of the Annunciation, is the most impressive and spectacular site in the city ion considered as one of the most holy churches for Christianity. The church, an outstanding building in the center of town, is built where it’s believed was the house of Joseph and Virgin Mary, parents of Jesus. On the lower level is the most holy place – Mary’s cave, the cave in which, according to the Catholic-Christian tradition, Mary was visited by Archangel Gabriel and told her she is destined to carry the Messiah in her womb. The Catholic Church of Annunciation is one of the biggest, most magnificent one in the Middle East today. It was designed by the Italian architect Giovanni Muzio, built by Solel Boneh and established in 1969. The church has two stories which provide enough space for a large amount of worshipers as well as preservation of the holy cave and remains of the previous churches. The church is a powerful, monumental building inducing a sense of eternity. On the church walls, as well as in its yard, is presented an exhibition of mosaic paintings. Each painting was given by a different country and is reflecting the national motives of the country it was made at. Then you may see Greek Orthodox Announciation Church. It is also known as St. Gabriel Church and Mary’s Well Church. This small church, with its fortress like appearance, is one of the most beautiful and unique ones in Israel. Following the Easter Christian tradition, this church has many wall paintings, statues and chandeliers. The sound of water sprouting out of the fountain inside, as well as its warm, bold colors, create a warmth, spiritual feeling. The church is built where, according to an ancient tradition followed by the Greeks and the Orthodox, Archangel Gabriel told Virgin Mary that she is about to conceive by the holy spirit and give birth to the son of god. This happened as Mary went down to draw water from the spring. The origin of this tradition is a late external literature called “Proto Evanglion for Jacob” (written, according to tradition, by St. James). Tradition also tells about Jesus the kid who followed his mother to this spring in order to draw water as well. During Jesus’ time, Nazareth had a population of 400 and one public bath, which was important for civic and religious purposes. See, Kfar HaHoresh as a major cult centre in that era. Nazareth was a strongly Jewish settlement in the Roman period. The Gospel of Luke says; “(And they led Jesus) to the brow of the hill on which their city was built, that they might throw him down headlong”. (Lk. 4:29) From the ninth century Christ era and probably earlier, tradition associated Christ’s evasion of the attempt on his life to the ‘Hill of the Leap’ (Jabal al-Qafza) overlooking the Jezreel Plain, some 3 km (2 mi) south of Nazareth. Around 570, the Anonymous of Piacenza reports travelling from Sepphoris to Nazareth. There he records seeing at the Jewish synagogue the books where Jesus learnt his letters, and a bench where he sat. The Catholic writer Jerome, writing in the 5th century, says Nazareth was a viculus or mere village. Pilgrims who visited the site in 1294 reported only a small church protecting the grotto. Then the Franciscans to purchase the Synagogue Church in 1741 and authorized the Greek Orthodox community to build St. Gabriel’s Church in 1767. In the late 19th century and the first years of the 20th century, Nazareth prospered as it served the role of a market center for the dozens of rural Arab villages located within its vicinity. On 5 January, 1964, Pope Paul VI included Nazareth in the first ever papal visit to the Holy Land. So, Nazareth is home to dozens of monasteries and churches, many of them in the Old City. Churches: The Church of the Annunciation above mentioned already, which is the largest Catholic church in the Middle East. In Roman Catholic tradition, it marks the site where the Archangel Gabriel announced the future birth of Jesus to Mary (Luke 1:26–31); The Church of St. Gabriel is an alternative Greek Orthodox site for the Annunciation; The Synagogue Church is a Melkite Greek Catholic Church at the traditional site of the synagogue where Jesus preached (Luke 4); The St. Joseph’s Church (Roman Catholic) marks the traditional location for the workshop of Saint Joseph;
The Mensa Christi Church, run by the Franciscan religious order, commemorates the traditional location where Jesus dined with the Apostles after his Resurrection; The Basilica of Jesus the Adolescent, run by the Salesian religious order, at the top of the hill overlooking the city from the north; The Church of Christ is an Anglican church in Nazareth; The Church of Our Lady of the Fright (Roman Catholic) marks the spot where Mary is said to have seen Jesus being taken to a cliff by the congregation of the synagogue “Jesus Trail”; The Jesus Trail pilgrimage route connects many of the religious sites in Nazareth on a 60 km (37 mi) walking trail which ends in Capernaum. But let’s go to Bethlehem. According to the New Testament account of the apostle Matthew, Joseph and Mary were living in Bethlehem in the southern region of Judea at the time of Jesus’ birth and later moved to Nazareth in the northern Galilee region. Biblical scholars believe Bethlehem, located in the “hill country” of Judah, may be the same as the Biblical Ephrath, which means “fertile”, as there is a reference to it in the Book of Micah as Bethlehem Ephratah. The Bible also calls it Beth-Lehem Judah, and the New Testament describes it as the “City of David”. The city is 3,5 thousand years old. In 326–328, the empress Helena, consort of the emperor Constantius Chlorus, and mother of the emperor Constantine the Great, made a pilgrimage to Syra-Palaestina, in the course of which she visited the ruins of Bethlehem. The empress promoted the rebuilding of the city, and Eusebius of Caesarea writes that she was responsible for the construction of the Church of the Nativity. Early Christian traditions describe Jesus as being born in Bethlehem: in one, a verse in the Book of Micah is interpreted as a prophecy that the Messiah would be born there. As I had spoken the New Testament has two different accounts of the birth. In the Gospel of Luke, Jesus’ parents live in Nazareth and travel for the Census of Quirinius to Bethlehem, where Jesus is born, after which they return home. The Gospel of Matthew mentions Bethlehem but not the census. Told that a ‘King of the Jews’ has been born in the town, Herod orders the killing of all the boys aged two and under in the town and surrounding area. Joseph, warned of by an angel of the Lord, flees to Egypt with his family; the Holy Family later settles in Nazareth. The Gospel of Mark and the Gospel of John do not include a nativity narrative, but refer to him only as being from Nazareth. In a 2005 article in Archaeology magazine, archaeologist Aviram Oshri points to an absence of evidence for the settlement of Bethlehem near Jerusalem at the time when Jesus was born, and postulates that Jesus was born in Bethlehem of Galilee. Origen of Alexandria, writing around the year 247, referred to a cave in the town of Bethlehem which local people believed was the birthplace of Jesus. Today Bethleem is a Palestinian city located in the central West Bank, Palestine, about 10 km (6.2 miles) south of Jerusalem. Its population is approximately 25,000 people. It is the capital of the Bethlehem Governorate. When only the eyes speak, the conversation goes on “you”, I would say. My Jesus was born on a poor cave. So, there is a deed and work must be done. For the Star of Bethlehem, or Christmas Star, appears only in the nativity story of the Gospel of Matthew, where “wise men from the East” (Magi) are inspired by the star to travel to Jerusalem. There they meet King Herod of Judea, and ask where the king of the Jews had been born. Herod, following a verse from the Book of Micah interpreted as a prophecy, directs them to Bethlehem, to the south of Jerusalem. The star leads them to Jesus’ home in the town, where they worship him and give him gifts. The wise men are then given a divine warning not to return to Herod, so they return home by a different route. Many Christians believe the star was a miraculous sign to mark the birth of the Christ (or Messiah). Some theologians claimed that the star fulfilled a prophecy, known as the Star Prophecy. Astronomers have made several attempts to link the star to unusual celestial events, such as a conjunction of Jupiter and Venus, a comet, or a supernova. Imagine we were able to observe a similar a supernova in our time on February 23, 1987. In 1614, German astronomer Johannes Kepler determined that a series of three conjunctions of the planets Jupiter and Saturn occurred in the year 7 BC. A recent (2005) hypothesis is that the star of Bethlehem was a supernova or hypernova occurring in the nearby Andromeda Galaxy. Although it is difficult to detect a supernova remnant in another galaxy, or obtain an accurate date of when it occurred, supernovae remnants have been detected in Andromeda. So,
Bethlehem has been the subject of countless carols and Nativity plays, but the real story of the little town is far more complex. You may see Bethlehem: the Church of the Nativity, Manger Square – undoubtedly the top attraction in Bethlehem, a veritable citadel built fortress-like on top of the cave where Jesus was born to Mary. It is one of the oldest churches in the world. The first incarnation of the building was erected on the orders of the Roman Emperor Constantine I (the Great) in 330 CE. An earthquake in 1834 and a fire in 1869 didn’t help. Today, the structure is mostly sound but somewhat dark and gloomy in appearance, only the adjoining Franciscan Church of St Catherine (dated 1881). The original Manger with the star marking Jesus’ birth site is called the Grotto of the Nativity, and is accessible from inside the church. The Shepherds’ Fields – “While shepherds watched their flocks by night…” – rival locations in the Bethlehem suburb of Beit Sahour claim to be the site of the angel’s visitation to the shepherds mentioned in the Gospels: the Orthodox Shepherds’ Fields Here you will also find open excavations of an old Byzantine church.
The Catholic (Latin) Shepherds’ Fields
Minor sights include the Milk Grotto Chapel, where Mary supposedly spilled a few drops of breast milk while feeding Jesus as she hid before the Holy Family’s escape to Egypt, turning the cavern milky white. And was I everywhere. It is open all day. The white powder scrapped from the cave is also sold as a fertility medicine inside the chapel. On Wednesday, 22 March 2000 John Paul II was celebrating the holy Mass in the manger square, Palestinian Territories – Bethlehem. I last saw a banner showing images of Pope Francis, Palestinian President Mahmud Abbas, and the Ecumenical Patriarch of Constantinople Bartholomew I is hanged on a gate near the Church of the Nativity (believed to be the birth place of Jesus Christ), in the West Bank town of Bethlehem, May 23, 2014, two days before Pope Francis is to hold Sunday Mass in this holy town, while visiting Jordan, the Palestinian Territories and Israel during his May 24-26 trip. You also may see The Monastery of St. George/ Al Khader, (Al Khader village). Visit the village of Al Khader beside Bethlehem to see the Monastery of St George (a very important Christian Saint for Orthodox Christians, also called “Mar Jeriess” in Arabic). The monastery is said to hold relics from the saint that posess healing powers-especially for mental illness. The monastery was used in the 19th century as a psychiatric facility to treat mental illness by using St George’s relics. The site is also venerated in Muslim tradition as the setting for the Muslim prophet Al Khider’s teachings. In mid-April or early May (it goes by the Julian calendar), the town (both Muslims and Christians) holds a festival for St.George that is worth seeing. See also St Elias Monastery. Visit the St Elias Monastery, an ancient Orthodox Christian monastery built over the ruins of a Byzantine church is located on the outer edge of Bethlehem. It is surrounded by beautiful surroundings that remind one of what Bethlehem’s scenery may have looked like in Biblical times. You can celebrate Christmas in Bethlehem: spend Christmas in the town where it all began! Bethlehem is decked out in Christmas decorations for the Holiday season. Make sure to attend Midnight Mass led by the various leaders of the Holy Land’s Christian denominations on Christmas Eve with the thousands of both foreign and local worshipers who gather in Manger Square outside the Church of the Nativity. Christmas is just magical in Bethlehem, there is nothing like it! The Christmas season is definitely the most exciting time to be in Bethlehem, much Christmas spirit is present in the town. to be continued

Stanislaw Barszczak, Lost African horizon.

The Poland of the 21 century. Someone said,‘We have a president who stole the presidency through family ties, arrogance and intimidation, employing Republican operatives to exercise the tactics of voter fraud by disenfranchising thousands of blacks, elderly Jews and other minorities.’ You know, the moral immune system of this country has been weakened and attacked, and the global warming virus is the perfect metaphor for it. The malignant neglect of the last twelve years has led to breakdown of our country’s immune system, environmentally, culturally, politically, spiritually and physically. But there is no dragon in Cracow. For Jesus got a second chance to come to the earth. Jesus was born there. Jesus was born not in Nazareth or Bethlehem, but far to the north, on the land of Polans, in the city of Krakow. And that was only a few years ago. My only problem from now on is finding a way to play my fortieth fallen masculin in a different way from my thirty-ninth. Barbara and I had arrived early, so I got to admire everyone’s entrance. Yet you can find the Corleone restaurant in a street in the old town. We were seated at tables around a dance floor that had been set up on the lawn behind the house. Barbara and I shared a table with Jadwiga Jankowska-Cieślak and her husband. Jadwiga, a lovely Polish redhead, had been brought to Cracow to play opposite Karol Strasburger in the film Polish roads. Janusz Morgenstern needed a cool, refined beauty. Jadwiga Jankowska-Cieślak had an ultra-ladylike air about her that was misleading. In fact, she was quick, sharp, and very funny. She and Barbara love poetry and got along like old school chums. As you know, poetry does not teach us how to talk to other people: it teaches us how to talk to ourselves. So, Kazimierz Kaczor was also there with his wife. It was the first time I’d seen him since we’d worked for Morgenstern. It was a treat talking to him, and I felt closer to him than I ever did on the set of Polish roads. He was so genuinely happy for my success in sport that I was quite moved. Karol Strasburger arrived late, and it was a star entrance to remember. He stopped for a moment at the top of the steps that led down to the garden. He was alone, tanned, and wearing a white suit. He radiated charisma. He really was the King. The party was elegant. Hot Polynesian hors d’oeuvres were passed around during drinks. Dinner was very French, with consommé madrilène as a first course followed by cold poached salmon and asparagus hollandaise. During dessert, a lemon soufflé, and coffee, the cocktail pianist by the pool, who had been playing through dinner, was discreetly augmented by a rhythm section, and they became a small combo for dancing. The dance floor was set up on the lawn near an open bar, and the whole garden glowed with colored paper lanterns. Later in the evening, I managed a subdued jitterbug with Jadwiga Jankowska-Cieślak, who was much livelier than her cool on-screen image. I was, of course, extremely impressed to be there with Polish royalty that evening. Barbara had lived an entirely different life than mine, that’s for sure, which is one reason I found her so fascinating. I think her early life was one reason she had such authenticity as an actress, and as a person. She had a wonderful, free, open quality in a film, and that’s what she was like as a woman. Reclusive by nature, she was happy to just stay home, but she read everything. She got me reading books as a way of life and, if I asked her, would help me out with my acting. We only had one scene together- I played her daughter’s boyfriend!- o there was a limit to what I could learn by working with her. She taught me what to do with my hands, how to get over my self-consciousness, and how to lower my voice, which I thought was still too high. And she taught me to be decisive with things like entrances. “When you walk in,” she told me, “be sure you’re standing up straight. Walk in with confidence.” She didn’t want me to sidle into a scene as if I were ashamed to be in the movie. Make the entrance! Take the scene! Looking is an important part of Barbara’s acting: many performers have beautiful eyes, or use their eyes expressively, but few use them so attentively to observe and survey others and the world. I was in love with her. She was very loving, very caring, very involved with me. I had been with girls, and I had been with women, but I had never been with a woman with her level of knowledge, her level of taste. I was so incredibly taken with her, taken by her. We were both at turning points in our lives…At any rate, she had just gotten her divorce when we met. She was at a very vulnerable moment in her life and career. The forties are a dangerous time for any woman, and especially so for an actress whose work is her identity- definitely Barbara’s way of life. The transition to playing middle-aged women has unnerved a lot of actresses, but she faced it straight on because that’s the kind of woman she was. The continuity of her career was more important to her than any individual part. Like so many people in show business, she was a prisoner of her career. In most respects, Barbara was a man’s woman, although her home was lovely. Like me, she was an animal lover- she kept poodles. Barbara had a lot of things going on in her head, but she didn’t put it out there for conversation, let alone public consumption. When I was with her, it was all about us. Because I was so involved with Barbara, I was off-limits for other women, which was something of a problem for the studio.
This latter would arrange for two young stars-in-waiting to go out to dinner and a dance and assign a photographer to accompany them. The result would be placed in a fan magazine. It was a totally artificial story documenting a nonexistent relationship, but it served to keep the names of young talents in front of the public. As far as I was concerned, it was part of the job, and usually pleasant enough. When reporters would ask me about my romantic life, which they did incessantly, I had to say things like, “If I go out with one woman a few times, it’s considered a romance. If I date a lot of girls, I’m a Casanova. It’s one of those ‘heads-you-win-tails-I-lose’ deals. I don’t think it’s anybody’s business what I do.” The last sentence contained my true feelings. My mother was upset that I was in love with an older woman. As for my father, as with most other events in my life, he was not in my corner. And I eventually told Kazimierz Kaczor about it. All he said was, “Wonderful! Are you happy? If you’re happy, that’s all that matters. Because of the age difference, neither of us wanted to have our relationship in the papers, and with the help of her publicist and one of her best friends, we kept it quiet. There were only a few people who knew about us. Would she invite me in, or would she just take her key, pat me on the cheek, and thank me for a lovely evening? And then I straightened up to look at her with what I’m sure was a hopeful expression, and I saw something I hadn’t seen in her eyes before. It was a magical look of interest, and appreciation, and desire. I immediately took her in my arms and kissed her. I had never had a reaction from a woman like I had from Barbara. A different kiss, with a different feeling. We went into the house; we opened a bottle of champagne; we danced. I left at dawn.
After that, things happened very quickly. She gave me a key to her house, and I gave her a key to my apartment. If we were in town, we spent every weekend together. She cooked for me- she was good in the kitchen, but then she was good everywhere. We watched the Friday night fights on TV, we wandered to Africa on the film. Then on Saturday or Sunday afternoons we’d go for long walks in the mountains. We became part of each other’s lives. In a very real way, I think we still are. Barbara proved to be one of the most marvelous relationships of my life. I was twenty-five, she was forty-five, but our ages were beside the point. She was everything to me- a beautiful woman with a great sense of humor and enormous accomplishments to her name. Spending time around her house I convinced her to spend some time watching them with me. So, another time I ran the projector. She did enjoy reminiscing about their production: how she got the part, what the location was like, that sort of thing. She liked people with humor. As I watched her films with her, it was clear that, for her, the movies were a job she loved, as well as a social occasion for a woman who was otherwise something of a loner. When she was in the hospital dying, I called, and she asked me not to come and see her; she wanted me to remember her as she was. I felt I had to honor her request. As we talked, she told me she was wearing the four-leaf clover necklace I had given her. Barbara was cremated wearing it, and her ashes were scattered over Baltic see. I never forget her passion for details. The fact that a piece of me remained with her at the end was and is some consolation for her loss. Someone said, in the works of the better poets you get the sensation that they’re not talking to people any more, or to some seraphical creature. What they’re doing is simply talking back to the language itself, as beauty, sensuality, wisdom, irony, those aspects of language of which the poet is a clear mirror. Poetry is not an art or a branch of art, it’s something more. If what distinguishes us from other species is speech, then poetry, which is the supreme linguistic operation, is our anthropological, indeed genetic, goal. Anyone who regards poetry as an entertainment, as a read, commits an anthropological crime, in the first place, against himself. A poet is a bird of unearthly excellence, who escapes from his celestial realm arrives in this world warbling. If we do not cherish him, he spreads his wings and flies back into his homeland…A person born with an instinct for poverty… But inside every man there is a poet who died young. The only thing that can save the world is the reclaiming of the awareness of the world. That’s what poetry does. Poetry is not an expression of the party line. It’s that time of night, lying in bed, thinking what you really think, making the private world public, that’s what the poet does. Poetry is finer and more philosophical than history; for poetry expresses the universal, and history only the particular. So, with me poetry has not been a purpose, but a passion. Spring has returned. The Earth is like a child that knows poems. Teach you children poetry; it opens the mind, lends grace to wisdom and makes the heroic virtues hereditary… I’m so glad you’re here. It wouldn’t be Christmas without Anne and Luddie. How many have we missed in the last 20 years? There. Watch your step. What do you think? I think it’s going to be the best Christmas ever… Is that the reason you didn’t go to Rome? … But I fought God so hard for so long that I wanted to show him finally that I could accept the fact that Dane and Ralph are his not mine. I sacrificed the chance to go in hopes of making peace with God at last. Don’t question why Dane is coming home. Take it as a sign of peace. What’s the matter? Mom? What is it? Dane is dead. No. He’s coming home. Jussie telephoned. He drowned. He was trying to save somebody. He’s dead. Father we entrust unto you Dane whom we loved so much in this life. Welcome him into Paradise where there will be no more sorrow or pain no more weeping but only peace and joy with your Son and with the Holy Spirit forever and ever. Amen. The Lord is merciful and kind and rich in mercy. Man’s days are like the grass. He flowers like the flowers of the field. The wind blows and he is gone and his place never sees him again. How will we live without him? We will. Your God gathers in the good ones and leaves the living to those of us who fail. Your greedy God. There is no peace with him. Meggie, no. No more. What can God do to me now? What more do I have to lose? Your soul. Your heart. Your love. The love you’ve always had within you, despite everything. Despite everything but this. I loved you, Ralph. I never stopped loving you despite everything. Despite the fact that you were never mine. What part of you I got, I had to steal. But that part was the best. Because that part was Dane. Dane was your son, too. Yours and mine. It isn’t true. He was your son, Ralph. And you couldn’t see it. Couldn’t see that he was just a more perfect version of you. Couldn’t love me enough to see that I would never have gone back to Luke or to any man after you. And now you say it isn’t true. Poor Ralph. Poor Cardinal de Bricassart (see, The Thorn birds, Maggi to the cardinal de Bricassart). Man’s days are like the grass. A human being is only interesting if he’s in contact with himself. I learned you have to trust yourself, be what you are, and do what you ought to do the way you should do it. You have got to discover you, what you do, and trust it.
So, I am also very proud to be a liberal. Why is that so terrible these days? The liberals were liberators – they fought slavery, fought for women to have the right to vote, fought against Hitler, Stalin, fought to end segregation, fought to end apartheid. Liberals put an end to child labor and they gave us the five day work week! What’s to be ashamed of? So, you know, I was a personality before I became a person. I am simple, complex, generous, selfish, unattractive, beautiful, lazy etc. I’ve been called many names like perfectionist, difficult and obsessive. I think it takes obsession, takes searching for the details for any artist to be good. I am skinny now. I believe in love and lust and romance. I don’t want everything to add up to some perfect equation. I want mess and chaos. I want someone to go crazy out of his mind for me. I want to feel passion and heat and sweat and madness. For it is true, even people with painful childhoods… grow up to be more interesting people. You see, I just don’t want to be hampered by my own limitations. Art does not exist only to entertain, but also to challenge one to think, to provoke, even to disturb, in a constant search for the truth. How I wish we lived in a time when laws were not necessary to safeguard us from discrimination. I arrived in the catholic church without having my nose fixed, my teeth capped, or my name changed. That is very gratifying to me. So, there’s a part of you that always remains a child, no matter how mature you get, how sophisticated or weary. You know, Barbara and I, we are like a child. Specially need I instant gratification. Doubt can motivate you, so don’t be afraid of it. Confidence and doubt are at two ends of the scale, and you need both. They balance each other out. What is exciting is not for one person to be stronger than the other… but for two people to have met their match and yet they are equally as stubborn, as obstinate, as passionate, as crazy as the other. I like celadon green colour, although at this point, no color reciprocates my interior. I love things that are indescribable, like the taste of an avocado or the smell of a gardenia. I was raised on the streets, in hot, steamy Silesia, south of Poland, black from coal and the iron-fired but sunny land of Slask, with stifled air. There is a tremendous honour to be with you today. I am part of audience. The boy of this land, you got a wish. I thank anyone for everything. You keep my passion alive…You got a reason for livin’. You battle on with the love you’re livin’ on, You gotta be mine we take it away. It’s gotta be night and day just a matter of time. And we got nothing to be guilty of our love will climb any mountain near or far we are, And we never let it end. We are devotion. And we got nothing to be sorry for, Our love is one in a million. Eyes can see that we…Got a highway to the sky
I don’t wanna hear your goodbye… I’ve spent so many mornings. Just trying to resist you, I’m trembling now. You can’t know how I’ve missed you. Missed the fairy-tail adventures, In this ever-spinning playground. We were young together. I’m coming out of make-up. The lights already burning, Not long until the camera’s will start turning. And the early morning madness. And the magic in the making…Yes, everything is as if we never said goodbye. I don’t want to be alone that’s all in the past. This world’s waited long enough, I’ve come home at last! Someone believes in only light of day, Someone strong enough to show the way, Someone everyone believes in… Someone who, will stand by you. And that will be your heart in mine. My love is on the line, I know its how i’m gona stay. For a stranger in a strange land far away. And just to see your spirit shine, I feel your hand in mine, I write a letter every single day, to a stranger in a strange land far away. May we share the most tomorrows, I will hear you when you cry, Should we let it come between us. Never knowing how we live or die. I will walk you through the pouring rain, I will help you learn to live and love again. If i’m heald before you go to heaven, I send you home again. Memory, All alone in the moonlight, I can dream of the old days, Life was beautiful then I remember the time I knew what happiness was. Let the memory live again. Every streetlamp seems to beat,
A fatalistic warning, Someone mutters and the street lamp gutters. And soon it will be morning. As you know I was for my peers, Bambo boy. You know, Africa of mine. I believed you Africa, I went to the abyss of Africa, to Hippona, over Libya, I was crossing the red earth, where funny clouds like white elephants cost their shadow; and now over the ribbon of the Mediterranean: the sky is above and below. Africa, I would like to touch you, my reality, my earth, this pain for dark glasses, that protect against the splendor of your magnificence, white as elephants-clouds. Africa, my heart is bursting with pride, Africa, the land of my ancestors, a country where the father is staring at the horizon, it calms the tree, the continent on which my mother, from the seashells and the sun, can conjure up a home, an area where my companions will rise up in all the limitlessness of humanity. Now I know that we must go on, for all eternity on, beyond the boundaries of habits that everyone has to crush the sordid structures of enslavement, ignorance and isolation to match your nature. Be tall and stand as confidently as your mountains are overgrown like forests, hard and uncontrollable like your desert, rich as your coast, fertile like the banks of your rivers, as free as your animals, a man like your people, forever a man like them, by the memory of their wounds. Africa, your dreams are black, Africa, I miss you because I am already strong, Africa, goodbye …Let me say, the existence of pain is unnecessary, Lord. We can also live without him. Flowers do not have teeth. A friend says: this world is so full that no one can complete it with understanding. But at the beginning it was empty, if you do not count these stones, they are like clotted thoughts where the dark is calling … So that we do not make pain and do not complain! You know this, one day I will return to where I left from, with a different look in my eyes and with the echoes of distant places in my imagination. Carrying the shadow of the world, light and transparent like the wings of flies, free from the intersections of time and space… Our love will climb any mountain near or far, oh we are that we never let it end. But you listen: you must travel further, because you have to discover and remember the earth again and again, periodically, creatively – its seasons and sounds, a warm breath of hospitality, a healing touch of otherness … so that it does not become cold and unapproachable. You need to remind that to the whole globe and learn all a new of the eternity of life. (licentia poetica by stanislaw Barszczak)

Stanisław Barszczak, Przez oceany świata (dla młodzieży)

Ileż to razy przejechałem Polskę wzdłuż i wszerz, również kraje bałtyckie i Europejską Rosję. Wszędzie spotkałem wspaniałą młodzież. I nie przestaję podziwiać tej młodzieży, która szuka ideałów wychowawczych na morzu. Uwierzcie mi, pozostaję pod wrażeniem szkolenia młodzieży na Kruzensternie. To czteromasztowy bark, jeden z największych (obok Siedowa i Royal Clippera) żaglowców i ostatnich windjammerów. Żaglowiec został zbudowany w 1926 w stoczni J. C. Tecklenborg w Wesermünde dla Ferdynanda Laeisza. Pływał pod nazwą Padua (Padwa) jako żaglowiec towarowy, przywożąc do Europy saletrę z Chile.
12 stycznia 1946 został przekazany ZSRR jako odszkodowanie po II wojnie światowej. Obecnie pływa jako statek szkolny rybołówstwa. „Padua” była ostatnim zbudowanym w historii wielkim żaglowcem handlowym. Pod banderą radziecką otrzymał imię Iwana Kruzenszterna, dowódcy pierwszej rosyjskiej wyprawy dookoła świata podjętej w latach 1803-1806 na statkach “Nadieżda” i “Newa”. Porty macierzyste:
1926–1946: Hamburg; 1946–1981: Ryga;
1981–1991: Tallinn; 1991- teraz: Kaliningrad. Powierzchnia ożaglowania: 3400 m²; Liczba masztów: 4; Wysokość maks. masztów (H): 51,3 m;
Długość całkowita (L): 114,4 m; Szerokość (B): 14,02 m; Zanurzenie (D): 6,8 m; Pojemność: 3545; Wyporność: 4700 t; Prędkość maks.: 17,3 w; Napęd pomocniczy: 2 × 1,000 hp (diesel); Załoga: 257… Podczas mojej podróży Kruzensternem obserwuję kolegów, którzy czasami zachowują się jak rasowi marynarze. W tym miejscu powiem wam: te 60 dni na pełnym morzu dużo mnie nauczyło. Przede wszystkich życia w grupie. Musimy żyć w dyscyplinie- wspomina- inaczej nie zrealizowalibyśmy planów bosmana. A więc sprzątanie kajut. Zastępca bosmana sprawdza porządek wszędzie. Naraz słychać rozkaz: każdy do swej burty. Dla innych kolegów nadszedł czas pracy na czterech masztach. Wspinali się na wysokość czterdziestu metrów i więcej, by zwijać lub rozwijać maszty. Na Kruzensternie są chłopcy, którzy mają nawet po 17 lat, dzwonią telefonami, kręcą nocą do dziewczyny, do matki, tęsknią za domem. Po solidnej szkole nawigacji, codziennej gimnastykę i przebieganiu pokładu Kruzensterna zawinęliśmy w końcu, to będziecie wiedzieć, do Santa Cruz. Dla wszystkich święto. Okazało się, że niektórzy z chłopaków spóźnili się z “wyjścia na miasto”, zaledwie pięć minut. Ale była wielka “haja”. Podczas apelu na statku ‘do przodu’ wystąpili winowajcy, za karę musieli szorować wszystkie pokłady Kruzensterna. Moi koledzy są bardzo wysportowani. Na plaży wykonują fikołki nawet z przewrotem. Innym razem przeżywamy bardzo spotkanie na morzu konkurencyjnego żaglowca. Ale to tylko STS Pogoria – polski żaglowiec, stalowa, trójmasztowa barkentyna zbudowana w 1980 roku w Stoczni Gdańskiej im. W. Lenina, pierwszy duży żaglowiec, zaprojektowany przez polskiego konstruktora statków, inż. Zygmunta Chorenia. Debiut „Pogorii” w regatach Cutty Sark (późniejsze The Tall Ships’ Races) miał miejsce na trasie wyścigu Mon- Karlskrona. Poza nietypowymi dla „Pogorii” akwenami podbiegunowymi jednostka okazała się szybka, dzielna i bezpieczna, a ocenę tę potwierdziły długie rejsy statku, w tym rejs do Sri Lanki w pełnym okresie roku szkolnego z młodzieżą licealną na pokładzie, znany jako Szkoła pod Żaglami. Sukces Szkoły pod Żaglami odbił się szerokim echem, a specjalnością kpt. Baranowskiego stało się odtąd bądź prowadzenie kolejnych szkół, bądź współpraca przy ich organizowaniu. Międzynarodowa Szkoła pod Żaglami przeniosła się następnie z “Pogorii” na STS „Fryderyk Chopin”. Obecnym armatorem żaglowca jest STA Poland (Sail Training Association Poland) – stowarzyszenie zajmujące się wychowaniem morskim i szkoleniem młodzieży. A oto żaglowiec w liczbach: Długość max.: 46,8m; Długość kadłuba: 40,8m; Wysokość mx.33,5m;
Szerokość: 8,0m; Zanurzenie: 3,8m;
Wyporność: 342 tony; Powierzchnia żagli:1000 m2; Silnik: 310 KM, Diesel; Prędkość maks.: 8 węzłów; Załoga.: 53 osoby…Piękna jest nasza młodzież, słychać rozmowy bosmana i kapitana z kafejkowej ławki na plaży w Santa Cruz: – (na plaży opalają się ludzie “stamtąd”) jakie te panie piękne, a ci chłopcy tam wysoko na maszcie, adepci marynarstwa, jacy piękni. Osobiście powiem wam jednak: nie chcę zostać na morzu, chcę wrócić do matki… Mój starszy kolega opowiadał mi ostatnio o jego pracy zawodowej: Pracuję na statku wiertniczym na stanowisku oficera wachtowego. Oznacza to, że moim stanowiskiem pracy jest mostek nawigacyjny, a ja odpowiadam za prowadzenie wachty nawigacyjnej. Pojęcie to może być nieco mylące, ponieważ sugeruje jakoby statek, na którym pracuję poruszał się po morzach i oceanach, jednakże jego zadaniem jest wykonywanie otworów poszukiwawczych złóż ropy naftowej i gazu ziemnego. Tak więc więcej stoimy w miejscu, niż się poruszamy, a ja odpowiadam za obsługę systemu dynamicznej stabilizacji pozycji, czyli koputerowo wspomaganego systemu manewrowania statkiem wykorzystującego pędniki do utrzymywania zadanej pozycji, lub poruszania się zgodnie z wytycznymi operatora z decymetrową dokładnością. Wachta nawigacyjna prowadzona jest każdego dnia, przez 7 dni w tygodniu, 24 godziny na dobę i dzielona jest pomiędzy oficerów wachtowych. Na większości statków handlowych panuje system trzywachtowy, tj. oficerowie pełnią wachtę nawigacyjną przez 4 godziny, następnie mają 8 godzin przerwy i tak w koło Macieju. Na mniejszych jednostkach (z mniejszą liczbą oficerów) wachta nawigacyjna trwa 6 godzin, po której następuje 6 godzin przerwy. Na statkach wiertniczych wachta nawigacyjna trwa 12 godzin, po której przysługuje 12 godzin przerwy. Piszę o tym, ponieważ ten system pracy ma podstawowe znaczenie dla mojego treningu podczas rejsu. Zanim jednak przejdę do konkretów, to kilka słów o okresie pobytu na statku. Na zdecydowanej większości statków wiertniczych obowiązuje czterotygodniowy system pracy, co oznacza, że po 4 tygodniach spędzonych na statku przysługuje czterotygodniowy okres urlopu. Ma to swoje wady i zalety, ale moim zdaniem jest to system bliski ideału, o czym później… Refleksja kolegi posłużyła mi do skreślenia wam tutaj kilku innych zdań. W istocie morze to wcielenie emocji. Kocha, nienawidzi, płacze, opiera się wszelkim próbom uchwycenia go słowami, odrzuca wszelkie kajdany. Nieważne, co o nim powiesz, zawsze zostaje coś, czego nie zdołasz wyrazić. Jednak w głębi serca wiem, że stać mnie na coś więcej, na coś wielkiego, i nie spocznę, póki nie dowiem się, co to jest. Dzieciństwo już za mną, przeznaczenie na horyzoncie. Czuję się, jakbym żeglował na grzbiecie fali, która wyrzuci mnie na odległy nieznany brzeg. Aby współżyć w owocnej spółce z Kruzensternem, trzeba poznać nie to, czego on dokonać nie może; trzeba raczej posiąść dokładną wiedzę o tym, na co okręt się zdobędzie, jeśli przez życzliwą podnietę wezwiemy go do popisania się wszystkim, na co go stać…Samo morze bywa otwarte dla wszystkich i nie dochowujące wierności nikomu. Ja bynajmniej pamiętam, iż wiernie strzegłem morza w moim dzieciństwie. I zawsze bywałem jakby pośrodku, zanurzony w morzu gwiazd, morzu miliona słońc. W innym wcieleniu z pewnością byłbym piaskiem o poranku, gdy plaża jest sama z morzem. Zajrzałem zaledwie teraz w tę otchłań, w moje morze, gdzie wszystko znajduje swe odbicie – więc niektórzy mówią, że wszystkie nasze najburzliwsze namiętności, jak również sztuka i religia, to odbicia postrzegane w mrocznej jamie na dnie głowy, gdy świat widzialny jest chwilowo przesłonięty w istocie. Ale wiesz mi i nigdy ni bój się morza. Zawsze gdzieś jest jakieś inne morze. Nigdy nie waż się myśleć, że morze jest okrutne albo niesprawiedliwe. Tacy bywają wyłącznie ludzie. Morze nie jest niebezpieczne, jest zaledwie sobą. I piękne jest i niebo i morze, spójrz pewnego dnia w stronę widnokręgu, tam gdzie ich jeszcze nie rozróżniasz. Ta prawda jest jeszcze nie czytelna dla ciebie. To jak przywiązanie, które jest silniejsze od człowieka. Może ujrzałeś już morską fatamorganę, ukazującą nad powierzchnią morza dalekie krajobrazy. A więc przed tobą wielka przyszłość… Jesteś artystą. A artysta nie jest niczym więcej jak człowiekiem porwanym przez wodę: jedno jego wiosło to zdrowy rozsądek, drugie to szaleństwo, ale on nigdy nie zazna odpoczynku od żadnego z nich, będzie płynął pomiędzy nimi dwoma, wleczony przez wodę swej sztuki, daleki od życia toczącego się na lądzie, skąd obserwują go pozostali, nie mogąc mu pomóc, aż umrze w bezkresie morza… Trwa szkoła pod Żaglami. Marynarka to wspaniała organizacja, składająca się z młodych mężczyzn, którzy ćwiczą się w tym, aby się podobać. Pewnego dnia płyniemy blisko brzegu. Tam jest Monastyr, który funkcjonuje i jest zamieszkały przez mnichów. U podnóża skał znajduje się jaskinia, wykorzystywana jako jadalnia. Stąd, idąc czterdziestoma ośmioma schodami w górę, znaleźlibyśmy się we wnęce skalnej, wg legendy, zamieszkiwanej przez świętego. Tuż obok stała cerkiew z rzeźbionym w drewnie ołtarzem i ikoną z wizerunkiem świętego. Idąc dalej kamiennymi schodkami, dotrzemy do jaskini, w której spoczął święty mnich… Jako uczestnik szkoły pod Żaglami powiem wam jeszcze to: Jedliśmy w milczeniu, a morskie powietrze zachęcało do bezczynności, do poddania się spokojnemu rytmowi dnia, którego nie powinien zakłócać nikt, żadna komplikująca życie rozmowa. Odpoczywaliśmy po zajęciach z teorii w kajutach, ktoś przygrywał na gitarze. Przypomnialem sobie piosenkę o morzu, której nauczyłem się na koloniach letnich, że ono będzie nas zawsze wiernie strzec… W rzeczy samej morze zwykle nie robi nikomu nic złego. Trzeba się tylko umieć z nim obchodzić. Poznanie prawd i konieczności rządzących światem i długa litania nieuchwytnych w linii, a przeżytych wypadków zostawiają ślady na wewnętrznej powłoce wrażliwości i jej delikatnej zdolności oddźwięku. Może dlatego coś ciągnie mnie nad morze. Stare powiedzenie mówi: regulamin marynarki pisany jest krwią. Każdy punkt powstał w oparciu o jakiś pamiętny incydent, z którego wnioski zostały wyryte w burtach tonących okrętów lub zapisały się w pamięci tych, którzy grzebali martwych marynarzy. Wczoraj kolega oświadczył nam, że po szkole pod Żaglami, nie wypłynie więcej w morze, bo przyjął pracę dokera w porcie. Były telefony. Nasze dziewczyny ucieszyły się, że ten nieznajomy człowiek, niegdyś odległy i budzący strach, wreszcie stał się ich ojcem… To też wiecie, im dalej od brzegu, tym większe fale (…) Pod Santa Cruz woda była tak przeźroczysta jak górskie powietrze i kiedy opuszczałem się głową w dół, widziałem każdy szczegół dna piętnaście metrów poniżej. To był cudownie kolorowy pejzaż, oświetlony cętkami światła. Pamiętam dzień, rzeźbione formy koralowych skał niknęły i rozmazywały się wśród wodnej roślinności i migocących jak klejnoty ławic tropikalnych ryb. Pomiędzy głębokimi wąwozami i sterczącymi wieżami koralowymi rozpościerały się pola wężowych traw i połacie świecącego koralowego białego piasku. Każdy Środkowoeuropejczyk chce zobaczyć nasze morze, a gdy je zobaczy, jest tym wstrząśnięty. Wystarczy uważnie obejrzeć jedną kroplę, aby dowiedzieć się, jak zatrute jest nasze morze. Nigdy nie przyszło mi do głowy, że morze mogłoby chcieć mnie skrzywdzić. Traktowałem je przeważnie jak coś żywego, kogoś bliskiego, jak przyjaciela, któremu mogłem z ufnością powierzyć wszystkie troski i smutki, wszystkie radości i tajemnice. Uwielbiałem wsłuchiwać się w jego głos i krzyki mew gniazdujących w skalnych szczelinach. I czasami zdawało mi się, że rozumię o czym szumią fale i co krzyczą ptaki. Szczyty gór giną w obłokach, ale dolne partie zboczy były oświetlone – nie słońcem, lecz światłem ducha, powiedziałbym. Chcę tam być. Jest już prawie północ i oczy mi się same zamykają, ale muszę dokończyć moje wyznanie. Klimat morski posiada cztery podstawowe elementy życia. Jest tam żar słoneczny, powietrze morskich bryz, woda i ziemia. Ciało ludzkie jest w stanie przyswoić te elementy i przekształcić je w energie lecznicze, wzmacniające cały system energetyczny. Kontakt oraz asocjacja z czterema żywiołami odnawiają równowagę wewnętrzną człowieka… Aż teraz wam powiem o naszej załodze. Załogę okrętu dzieli się na dwie burty – prawą i lewą oraz w miarę możliwości na trzy wachty: pierwszą, drugą i trzecią, tak aby zapewnić najlepszą obsługę stanowisk dowodzenia i stanowisk bojowych w rozkładach okrętowych. Dowódca okrętu jest przełożonym załogi i osób czasowo zaokrętowanych, z wyjątkiem swych przełożonych. Postępuje zgodnie z regulaminami i rozkazami przełożonych oraz przepisami prawa międzynarodowego, a w wypadkach nie przewidzianych- według własnego uznania, mając na względzie dobro służby i obronę interesów państwa. Powinien wykazywać samodzielność w podejmowaniu szybkich i zdecydowanych działań niezbędnych dla zapewnienia bezpieczeństwa załodze i okrętowi, a w czasie wojny – dla wykonania zadań. Zastępca dowódcy okrętu podlega bezpośrednio dowódcy okrętu. Z.d.o. jest pierwszym zastępcą dowódcy okrętu i przełożonym całej załogi, z wyjątkiem zastępców dowódcy okrętu. Bezpośrednio podlegają mu dowódcy działów okrętowych, bosman okrętowy. W zależności od rangi okrętu, zastępca dowódcy okrętu może być również dowódcą określonych działów pokładowych. Dowódca działu, następnie Dowódca grupy podlega bezpośrednio dowódcy działu i jest przełożonym całej obsady grupy. Na okrętach drugiej rangi dowódcy niektórych grup podlegają temu dowódcy grupy, który jest zastępcą dowódcy działu. Dowódca grupy kieruje szkoleniem techniczno – specjalistycznym podległej grupy oraz użyciem uzbrojenia i sprzętu technicznego. Kierownik maszyn podlega bezpośrednio dowódcy kutra /p.j.p./, a pod względem specjalistycznym – zastępcy dowódcy zespołu do spraw technicznych. Jest przełożonym osób funkcyjnych o specjalnościach elektromechanicznych. Bosman okrętowy podlega bezpośrednio z.d.o. i jest przełożonym drużyny bosmańskiej. Pod względem porządku i toku życia okrętowego bosmanowi okrętowemu podlega cała załoga z wyjątkiem oficerów, chorążych i kierownika maszyn. Bosman okrętowy jest pomocnikiem z.d.o. w utrzymaniu porządku na okręcie, organizowaniu i prowadzeniu szkolenia morskiego oraz wszelkiego rodzaju prac, jak również w utrzymaniu i wykorzystaniu motorówek i łodzi okrętowych. Bosman okrętowy ma prawo wydawać załodze polecenia związane z przestrzeganiem przepisów okrętowych, utrzymaniem porządku na okręcie oraz wykorzystaniem sprzętu i urządzeń pokładowych.
Szef działu, następnie Dowódca drużyny podlega bezpośrednio dowódcy grupy lub szefowi działu i jest przełożonym obsady drużyny. Marynarz podlega bezpośrednio dowódcy drużyny i jest odpowiedzialny za dokładne i terminowe wykonywanie obowiązków określonych w rozkładach okrętowych, a także za utrzymanie zawiadywanego uzbrojenia i sprzętu technicznego. Z chwilą zaokrętowania każdy etatowy podoficer i marynarz, otrzymują książeczkę numeru okrętowego, zgodnie ze swym przydziałem. Zawiera ona wykaz podstawowych obowiązków i czynności w poszczególnych alarmach i rozkładach okrętowych. W wypadku obsadzenia jednego stanowiska przez dwóch członków załogi, jednemu z nich przydziela się numer dublujący. Osoby czasowo zaokrętowane, nie wchodzące w skład załogi – z wyjątkiem przełożonych dowódcy okrętu oraz oficerów dowództw i sztabów wykonujących czynności związane ze szkoleniem okrętu – określa się jako osoby postronne. Do osób postronnych na okręcie zalicza się kadrę dydaktyczną oraz praktykantów /stażystów/ uczelni wojskowych i ośrodków szkolenia, skład osobowy przewożonych pododdziałów wojskowych, a także pasażerów. Dowódca okrętu może przyjąć na okręt osoby postronne tylko za zgodą dowódcy zespołu. Fakt zaokrętowania osoby postronnej odnotowuje się w dzienniku zdarzeń. A więc już jesteśmy w komplecie na Kruzensternie. Pierwsze szlify otrzymujemy zaraz po rozpoczęciu podróży za Wladywostokiem, następnie na Morzu Ochockim. Następnie płyniemy na Morze Beringa – obszar wodny położony w północnej części Oceanu Spokojnego o powierzchni ok. 2 mln km². Od północy i wschodu graniczy z Alaską, na zachodzie z Syberią, a na południu jego granice wyznacza łuk wyspowy tworzony przez Aleuty. Mijamy Alaskę. Aż żal, iż Alaska już nie nasza…
Wreszcie pokazały się rafy koralowe, zawitaliśmy w Ameryce. Cóż za radość wyjścia na ląd…A odjeżdżaliśmy z Santa Cruz w Kalifornii w dniu osobliwego przypływu. Przez cały ranek wody w zatoce nabrzmiewały pod mlecznym niebem, wznosząc się na niesłychaną wysokość, a małe fale, raczkując, pełzły po spierzchniętym piasku, który od lat, prócz deszczu, nie zaznał wilgoci, i omywały obrzeża wydm… Czy chcę powiedzieć, że wybieram się teraz w nocy na spacer po górnym pokładzie? Nie, młody przyjacielu. Nie jestem świętym Piotrem. Wolę przeprawić się przez morze statkiem. Jakkolwiek chciałbym, żebym mógł spacerować w słońcu, i żeby było cieplej na świecie. Zresztą uważam, że powinno być ciepło czy wręcz gorąco w Polsce. To wina nas samych, że mamy zimno teraz… Trudne warunki pogodowe w Polsce sprawiają, że nawet jesienna wyprawa ku morzu sprawia wiele przyjemności. Płynąć po Bałtyku nie można też nie spojrzeć na skalną płaskorzeźbę sprzed 200 lat, na to co pozostało po kościele w północnej Polsce. Tutaj oczami wyobraźni moglibyśmy zrobić sobie spacer po grzbiecie kolorowego klifu. Przyszliśmy nad morze, bo tu się czas zatrzymuje. Daleko w dole fale hałaśliwie zasysały kamienie. Po to się przecież przychodzi nad morze; pod naporem wielkiej przestrzeni zegarki przestają działać, znikają kwadranse i godziny. Mamy wrażenie, że wyszliśmy ze swojego życia, zachowując jedynie podgląd długofalowych produkcji naszych losów. Miejsce pereł jest na dnie morza. Mam upodobanie do próżności świata, do sobie podobnych, do twarzy, ale poza problemami świata mam swoją własną regułę, którą jest morze i wszystko to w świecie, co je przypomina. O, słodyczy nocy, gdzie wszystkie gwiazdy migoczą i ślizgają się ponad masztami… Jak wiecie, to co dobre szybko się kończy. Nasza szkoła na Kruzensternie zbliżała się ku końcowi… Aż “wbiegliśmy” w zwarte miasto, obce mi, nieznajome. I morze patrząc na mnie z mocą, zawróciło z ukłonem. Kochałem morze, bo to magnes dla wszystkich wrażliwych dusz. (…) Słucha się morza, aby zrozumieć, że śmiech i płacz brzmią tak samo, a dusza musi czasem popłakać, żeby być szczęśliwą. Obok świata, w którym żyjemy, jest inny świat. Do pewnego miejsca możesz do niego wejść. I możesz z niego bezpiecznie wrócić. Jeżeli będziesz uważny. Ale jak miniesz pewien punkt, już stamtąd nie wyjdziesz. To, co jest na zewnątrz ciebie, jest odbiciem tego, co masz w sobie, a to co masz w sobie, odzwierciedleniem tego, co na zewnątrz. Dlatego bardzo często wejście w labirynt na zewnątrz oznacza wkroczenie w labirynt, który masz w sobie. To w wielu wypadkach niebezpieczne… Wśród niezmienności otoczenia obce wybrzeża, obce twarze, zmienny ogrom życia, przesuwają się koło mnie przesłonięte bynajmniej nie poczuciem tajemnicy, lecz nieco pogardliwą niewiedzą; gdyż nie ma dla marynarza nic tajemniczego – chyba samo morze, które jest władcą jego istnienia, władcą równie niezbędnym jak los… Tak więc koniec pięknej, braterskiej przygody. Może kiedyś zostanę bosmanem a nawet kapitanem. Przede mną życie całe. Ale powiem ci młody bracie: nie przyglądaj się morzu na mapie, nie zastanawiaj się nad jego głębią ani kształtem fal. Nie rozmyślaj o rodzicach i dziewczynach. Niech cię nie kusi wyjaśnianie ich historii, bo w końcu zrozumiesz, że odpowiedź nie oznacza rozwiązania, a sama historia bywa czasem jedynie wymówką. Mów sobie, że znajdziesz kiedyś świat, w którym poczujesz się mniej opuszczony i zależny od iluzji. Tutaj przywołam jeszcze słowa naszego kapitana: Nie spotkałem oficera marynarki, który by nie uważał Syrenki w Kopenhadze za swoją narzeczoną. Dlaczego? Przecież jest to tylko w metal zamknięta forma pięknego kobiecego ciała, a jednak podoba się nam zupełnie bezinteresownie. Jest piękna, jak piękne jest to, co każdy nas w swej głębi chowa: miłość i podziw dla morza. Syrenka nie potrafi chodzić po lądzie, marynarz właściwie też nie. Jest dla nas więcej niż bratnią duszą. Dlatego każdy z nas mógłby wyrazić jej uczucie w zdaniu: Ty jesteś duszą mojej duszy. Nie spotkałem w życiu marynarza, który by nie zabrał z Kopenhagi jej fotografii… Morze zabiera tyle samo, ile daje. Wszędzie wody bezmiar wielki, choć do picia ani kropelki… Na Kruzensternie zdałem egzamin z marynarskich obowiązków. Przekazałem dobre wieści mojej dziewczynie. Polubiłem moje obowiązki, zżyłem się z Kruzensternem. Jak wspaniały statek przybiera prędkości z żeglowaniem przy sprzyjających wiatrach, tak nasza stopniowo wzrastająca miłość, zabrała nas cieleśnie na nieprzyjazne morza. Nigdy tego obopólnie wzbierajacego uczucia nie zapomnę. Ale uczucie szybko minęło. Skądinąd wiecie, lokata szkolna tylko w bardzo rzadkich przypadkach pokrywa się z lokatą życiową w przyszłości. Bo morze, tak jak i życie, ma inną kategorię stopni do oceny od tych, które wydaje szkoła. Ocean składa się z kropli, z których mam ułożyć historię mojej “marynarskiej” przyjaźni. Miłość nie umiera, tylko ludzie umierają. Jest jak morze. Jeśli nie jesteś dobry, jeśli je zanieczyszczasz, wyrzuca cię gdzieś, żebyś umarł. Tak czy inaczej, czy chcesz tego czy nie chcesz, musisz umrzeć. Z kursu na kurs przekazywana jest legenda o okrętowym chłopcu, który przepłacił miłość do morza życiem. Jak to
Ramsdell strzelił Owenowi w tył głowy.
Pozostała piątka, łącznie z komandorem Pollardem, wujem chłopca, wypili jego świeżą, ciepłą krew. Choć była słona, w odróżnieniu od otaczającego ich morza nadawała się do picia. Następnie odarli kości nieszczęśnika z mięsa i zjedli je na surowo. W końcu połamali kości Owena Coffina i wyssali z nich szpik. Ciało chłopca wystarczyło im na posiłek. Ale ja wolę utonąć w morzu, niż żeby fala wyrzuciła mnie na jakieś zamarłe wybrzeże, a słońce wysuszyło, zrobiło ze mnie małą, cuchnącą plamę bez imienia z napisem “to kiedyś istniało” jako epitafium.
Nie zamierzam mówić, że nie ufam nikomu poza morzem, mapy nie stanowią dla mnie odpowiednika pamiętników. Jednak szkoła pod Żaglami będzie na zawsze dla mnie jedyną szkoła życia. Żal mi rozstawać się z Kruzensternem. Z pewnością do końca życia zachowam obraz niezwykłego żaglowca na morzu, który oglądam przez okno jak przez różową szybkę. Inne statki przepływały, nie pozostawiając po sobie żadnego śladu, ale ten piękny żaglowiec będzie stale płynąć oczami mojej wyobraźni dla dobra przyszłych społeczeństw. Jesteśmy jeszcze tysiące oślizgłych rzeczy nierzadko. A morze jest zawsze sobą. Naraz zastępca bosmana krzyknął ku chłopcom: morze przesławne, Bałtyku ty nasz… Łajbo dziurawa, płyń burzy na przekór… Żagle podarte wciągajcie na maszt!… Już niedaleko do brzegu… Instynktownie z kolegami wybiegaliśmy z kajut na rozkaz. Każdy do swojej burty. Ale i wówczas miałem czas na poddanie się fali wspomnień. Całe morze wydawało się pogrzebane w moim wnętrzu – gaje pomarańczowe, cyprysy, skrzydlate rzeźby, drewniane świątynie, błękitne morze, zamarłe w grymasie maski, magiczne liczby, mityczne ptaki, szafirowe niebo, orlęta, słoneczne zatoczki, niewidomi bardowie, herosi. Pogrzebałem, uśmierciłem na zawsze. Pozostało wspomnienie, oszalała nadzieja… Naraz spoglądam na morze i po raz kolejny próbuję uchwycić obraz, którego poszukuję od lat, obraz tych deseni i rysunków, jakie czyni na morzu woda odrzucana przez dziób. Gdy go znajdę, będzie koniec… Wody są ledwie oświetlone na powierzchni, lecz czuje się ich ciemną głębię. Morze takie jest, i właśnie dlatego je kocham. Wezwanie do życia i zaproszenie na śmierć. Natura powtarza wiecznie w szerszych rozmiarach tę samą myśl: dlatego kropla jest obrazem morza. A morze… to jakby sunąć po powierzchni ogromnego klejnotu. Miłość czasami podobna jest do bryzy. We dnie wieje od morza na brzeg, a w nocy – od brzegu na morze. To, czego najbardziej nie cierpię, równocześnie sprawia, że zawsze czuję się jak w domu. I powiem ci, kocham morze nawet bardziej niż ludzi, ale czasami zastanawiam się, czy to faktycznie jest miłość, czy może tylko korzenie. Jakieś fizyczne wspomnienie, które tkwi w ciele, i z każdym kilometrem, o jaki oddalam się od morza, rośnie poczucie, że poruszam się w złym kierunku. Zaczynam się modlić: Panie, udziel mi cichej wytrwałości fali. Jestem po egzaminach. Przynależę do Załogi Kruzensterna. To etatowy zespół osób obsługujących jednostkę pływającą. Wiedzcie, iż skład załogi statku handlowego oraz jego kwalifikacje i funkcje każdego z jej członków określa „lista zaciągu załogi” – inaczej musterrola. Wpisanie (wciągnięcie) marynarza do musterroli jest formalnym aktem zaliczenia go do załogi i określa się terminem zamustrowanie. Dokument ten powinien znajdować się stale na pokładzie statku. Jednocześnie każdy z marynarzy otrzymuje wpis do swojej Książeczki Żeglarskiej potwierdzającej fakt jego zamustrowania. O wszystkich zmianach w liście zaciągu informuje się właściwy Urząd Morski w kraju, w jakim jest zarejestrowany statek handlowy – sporządza się stosowny wyciąg i wysyła się go lub też zatwierdza na miejscu musterrolę we właściwym Urzędzie Morskim. Z chwilą wymustrowania wykreśla się członka załogi z listy zaciągu i dokonuje stosownego wpisu w Książeczce Żeglarskiej. Po 2000 roku posiadanie Książeczki Żeglarskiej nie jest już warunkiem koniecznym do zamustrowania na statku – wystarczy Paszport. Wtedy też dla osób nie posiadających Książeczki Żeglarskiej dowodem odbycia praktyki pływania jest zaświadczenie wydane przez kapitana statku… Nad stalowym i wzburzonym morzem, pełnym oślepiających blasków, wstaje dzień. Niebo jest białe od mgły i gorąca, blaskiem martwym, lecz niemożliwym do wytrzymania, jakby słońce roztopiło się i rozlało pośród gęstych chmur. Przepływając oceany świata powiem wam na koniec, przeżyłem zwrot w moim życiu – a było to przynajmniej raz, to jak odpływ morza. Ale ta cudowna noc na Atlantyku. Ta pora pomiędzy zniknięciem słońca a dopiero co wyłaniającym się księżycem, pomiędzy jeszcze jaśniejącym zachodem a już ciemnym wschodem. Tak, bardzo kocham morze – ten spokojny ogrom – te skrywające się ślady na wodzie – te płynne drogi. I wydaje mi się, iż nigdy nie przestanę wyśpiewywać tej jedynej pieśni o marzeniach marynarza z sprzed lat. Bo moim imieniem jest czerwień, kolor rajskiej wiśni.(licentia poetica by Stanisław Barszczak)

Stanislaw Barszczak, A look from the papal window

The bells are ringing on the Angelus Domini. Let Christ and his mother be glorified. Autumn day on a sunny Rome, it is 11:45 at noon. The Holy Father Francis and the Archbishop Fulton Sheen smoke a cigar and drink a martini. This fall Sunday they are already in the apostolic palace in the room with the famous papal window.

-(The Holy Father Francis) For the years I’ve been on musical. Sister Act is a American musical comedy film directed by Emile Ardolino and written by Joseph Howard. Featuring musical arrangements by Marc Shaiman, the film stars Whoopi Goldberg as a Reno lounge singer who has been put under protective custody in a San Francisco convent of Poor Clares and has to pretend to be a nun when a mob boss puts her on his hit list. And I would like to thank for this gift, for this glorious occasion.

-(Reverend Archbishop Fulton Sheen) A good performance… Deloris is a lounge singer who sing at a club in Reno, Nevada. The club is run by her boyfriend, mobster Vince LaRocca. After Deloris walks in on Vince having his chauffeur Ernie executed for betrayal, Vince orders his two henchmen to kill her as well. Deloris flees to the local police station where Lieutenant Eddie Souther suggests she testify against Vince. While waiting to testify, Vince enters Deloris into witness protection, and she is sent to St. Katherine’s Parish, located in a seedy, run-down neighborhood of San Francisco. Both Deloris and the stoic Reverend Mother object, but are convinced by Souther and Monsignor O’Hara to go along with the plan. Deloris “becomes” a nun under the hand of Reverend Mother, who gives her the religious name “Sister Mary Clarence”. Mary Clarence objects to following the religious vows and simple life of the convent, but comes to befriend several of the nuns, including the forever jolly Sister Mary Patrick, quiet and meek Sister Mary Robert, and the elderly deadpan Sister Mary Lazarus, who is also the choir director. After sneaking into a nearby bar, Mary Clarence is chastised by Reverend Mother and put into the choir, which she has seen to be dreadful. The choir nuns, learning that Mary Clarence has a background in music, elect her to take over as choir director, which she accepts. She rearranges the choir to make them better singers. Later at mass, the choir sings the “Hail Holy Queen” in the traditional manner beautifully before shifting into a gospel and rock-and-roll-infused performance of the hymn. Reverend Mother is infuriated with Mary Clarence about the performance, and orders that Mary Lazarus once again become the director of the choir. However, Monsignor O’Hara is thrilled with the performance as the unorthodox music brought people, including teenagers, in off the streets. Deloris convinces Monsignor O’Hara to allow the nuns should to go out to clean up the neighborhood. The choir continues to wow church visitors with their music… Monsignor O’Hara announces to the choir that Pope is to visit the church to see the choir himself. Reverend Mother decides to hand in her resignation since her authority has been unintentionally undermined, but Mary Clarence offers to leave in her stead, to which Reverend Mother disagrees. Detective Tate, a police officer on Vince’s payroll, finds out where Deloris is and contacts Vince, who sends Joey and Willy out to grab her. Souther confronts Tate, gets him arrested, and flies to San Francisco to try and warn Mary Clarence, but Vince’s men abduct her. The nuns, led by Reverend Mother, risk their lives by going to Reno to save Mary Clarence. Meanwhile, she flees Vince and his men, leading to a chase around the casino until the nuns find her and try to sneak out. Vince, Joey and Willy confront the nuns, but they cannot bring themselves to shoot Deloris while she is in a nun’s habit, and Reverend Mother proclaims Deloris is indeed a nun in order to convince the trio. As Vince works up the courage to shoot Mary Clarence anyway, Souther bursts in and shoots him in the arm and has the men arrested. Reverend Mother then thanks Deloris for everything she has done for them and agrees to remain at the convent. The tale ends with the choir, led by Deloris, singing “I Will Follow Him” before the Pope and a packed and refurbished St. Katherine’s, earning a loud standing ovation from the audience, the Pope, Reverend Mother, Monsignor O’Hara and the others. (see, https://en.m.wikipedia.org/wiki/Sister_Act)

-(Francis) Imagine me riding a bike on another day. I did not want to be older than you or be not at all. I remember a celebration of this communion, in my village a first photo on the stairs in front of the church on May. Then I decided that I would take pictures every 7 years. But it was a long time ago… For two years I was in Częstochowa, I looked at the collected nuns there. Then Francis’ fall in the Jasna Góra chapel, the mass media pay attention to this detail. I’m getting old, I’m already a grandfather. I have no idea what would happen if I went to retire. Though, don’t cry for me Argentina… You see. There are young, good and bad people outside that window. From this window I watched them always.

-(Archbishop) Baloney is flattery laid on so thick it cannot be true, and blarney is flattery so thin we love it. Hearing nuns’ confessions is like being stoned to death with popcorn. Jealousy is the tribute mediocrity pays to genius. Pride is an admission of weakness; it secretly fears all competition and dreads all rivals. God loves you, Your Holiness.

-(Francis) There’s a lady who’s sure all that glitters is gold and she’s buying a stairway to heaven. When she gets there she knows, if the stores are all closed. With a word she can get what she came for, and she’s buying a stairway to heaven. There’s a sign on the wall, but she wants to be sure.

-(Archbishop) ‘Cause you know sometimes words have two meanings.

-(Francis) In a tree by the brook, there’s a songbird who sings. Sometimes all of our thoughts are misgiven. Ooh, it makes me wonder. Ooh, it really makes me wonder.

-(Archbishop) There’s a feeling I get when I look at the Holy Mary, mother of God. And my spirit is crying for leaving. In my thoughts I have seen rings of smoke through the trees and the voices of those who stand looking. And it’s whispered that soon, if we all call the tune. Then the piper will lead us to reason… And a new day will dawn for those who stand long and the forests will echo with laughter.

-(Francis) If there’s a bustle in your hedgerow, don’t be alarmed now. It’s just a spring clean for the May queen. I give myself to God’s providence.

-(Archbishop) Yes, there are two paths you can go by, but in the long run. There’s still time to change the road you’re on. Your head is humming and it won’t go, in case you don’t know. The piper’s calling you to join him. Dear lady, can you hear the wind blow, and did you know your stairway lies on the whispering wind? And as we wind on down the road our shadows taller than our soul. There walks a lady we all know
Who shines white light and wants to show
How everything still turns to gold. And if you listen very hard the tune will come to you at last when all are one and one is all
To be a rock and not to roll…(see, Stairway to Heaven, a song by Led Zeppelin)

-(the Holy Father Francis) And she’s buying a stairway to heaven, she still does the same.

The scene takes place at the famous window in the room of the Apostolic Palace in the Vatican on the third floor, a warmth conversation between Father Saint Francis and a friendly bishop from Italy is continued.

-(Francis) My old friend, beloved priests, this generation, you are the most beautiful star in the firmament. (Keep smiling) I want to express my associations regarding this wonderful gift from yesterday. We had nothing to compare my life with. The world was so ordinary before. In your presence I thank for an affection, an emotion, and an encouragement in the priestly mission… Beloved young friends, pure imagination (our dreams) and body, you have to able to enjoy their unity. In the past regarding my first priestly zeal, we had no plans how to shape it. Though all this was written in the books. However, I have always wanted to show my inner moment of opening to the priestly service for those who are faithful. Discover my moment in the priesthood. This has just happened in my youth. ‘Cause this moment one day he haunts us. We hear, we see better. I have to act. Acting is a fulfillment … I walk on a rope spread on the sidewalk. I’m going strong after that. I make sweeping turns with my body in one direction and the other. But I’m still on the prescribed line. The ability to concentrate here or anywhere will be indeed the final success of our unity: the pure imagination and the body. This unity can finally be won, and it will be visible. But I have to act. You do not play music, but music plays you, great musicians said.

-(Archbishop) I am not a director but a collaborator. Your Holiness knows that I am a collaborator of no secular authority nor earthly power, but only that of Christ. A good actor will not allow the auditorium to go…In the implementation of our humanity is always about the development of skills… As Your Holiness knows is about a search for the development of internal life. A wisdom is to present the final project, which is ‘no end’. Shakespeare was genius. That’s why so few of his peers are with him always.

– (The Holy Father touches his face, after a while he says) How to retire and who would support my parents. Yesterday I wish, I was 18 years again. They tell me to leave, to give way to the new Pope. And I accept the auditorium, which is rather beginning to build new values, that begins something more than is sentimental. Let’s look at the rose in this vase, or better at the wave in the Atlantic, which flows away, she was not anymore, she is no longer, she is different. Show me your hands. Do they have scars from giving? Show me your feet. Are they wounded in service? Show me your heart. Have you left a place for divine love? I feel it is time that I also pay tribute to my four writers, Matthew, Mark, Luke and John.

-(Archbishop) Each of us makes his own weather, determines the color of the skies in the emotional universe which he inhabits. Life is like a cash register, in that every account, every thought, every deed, like every sale, is registered and recorded. Not I buy with you collection of notes and listen to sonata by Beethoven, not I slowly in the door I turn the key, still so shy, not I drift away where tighter music night game, not I, sorry, that not I. Not I bring you in a basket your day and sweet your coffee, I did not courageously go into the big world like you on a Roman streetcar, not I at the window sometimes waiting for the perfect day, not I sorry that not I. (see, a song by Irena Jarocka)

-(Francis) Jesus, he was someone who sadness wiped with mine face the one warm word. He was someone who from the sand built for me the theater, where I playing. He was someone who took a harder by the hand, he led to the fire. He was someone who simply himself.
He was someone who took a harder by the hand, he led to the fire. He was someone who simply himself… Buon pranzo.

You hear people in the square. The scene ends with the entry of two newly ordained yesterday priests by the Holy Father, who from the window together with the Pope will bless the believers gathered on St. Peter square.

(all this is a poetica story license, all rights reserved, the right to reprint, copyright
by Stanislaw Barszczak)

Stanisław Barszczak, Wieczór autorski…

(Sala biesiadna jest wypełniona do ostatniego miejsca. Stoły nakryte srebrnymi zastawami. Widać białe obrusy. A dookoła przyświecają złote kandelabry. Goście zasiedli w sukniach wieczorowych i uroczystych frakach. Jest król i królowa)

Wasza Królewska Mość, Wasza Królewska Wysokość,
Panie i Panowie.

Państwo nie mają pojęcia jak bardzo jestem uczczony i szczęśliwy w tym dniu tak uroczystym. Przecież dostałem w końcu pracę. To jest najpiękniejszy moment życia -pokazuję palec wskazujący. I mam chęć na wiśniowe ciastko, na kruche precelki i obrane orzeszki… W operze mamy arie, które są wizytówką poszczególnych operowych historii. To słynne arie ściągają ludzi do opery- nie całe przedstawienia. Wychowałem się na sportowych emocjach, zresztą swoją młodość spędziłem w pobliżu polskiego Śląska – to wszystko z pewnością ukształtowało mnie jako człowieka. Jako młody chłopak zobaczyłem wszystkie ważne mecze piłkarskie i hokejowe. Już Państwo wiecie teraz, kim jesteście. Nauczyłem się czytać późno, bo zaledwie w szkole, w pierwszej klasie. Niektórzy patrzą na rzeczy, które są i pytają dlaczego. Osobiscie marzyłem o rzeczach, które nigdy nie były i nie przestawałem pytać się, dlaczego nie? Największą przygodą, jaką możesz wziąć, jest branie życia w jego marzeniach. To możliwość spełnienia marzeń sprawia, że ​​życie staje się interesujące. Ktoś mi powiedział: Skup się bardziej na swoim pragnieniu, niż na swoich wątpliwościach, a sen sam się spełni. Przekonałem się o tym później. Ale nie za późno, skoro udało mi się być z wami tego wieczora, nadto mam przywilej to wam powiedzieć jasno i wyraźnie. Zobacz, jaki jesteś wyjątkowy? Podają ci kawę w salonie…Nigdy nie dostaję dziewczyny (uśmiech). Zamiast tego ląduję w kolejnych krajach świata samotnie, aby widzieć biednych i poszkodowanych przez los. Nie zamierzałem zostać aktorem. Pamiętam, straciłem ojca, miałem siedemnaście lat i zawsze szukałem ojca. Kedy straciłem matkę natomiast, miałem już czterdzieści cztery lata, i cały świat załamał się w tym czasie dla mnie. Bardzo tęskniłem za matką. To ona pokazała mi słońce wstające nad Tybrem. Powie ktoś: teraz masz córkę w Rzymie, w której jesteś szalenie zakochany (uśmiech). Tak więc zostałem katolickim księdzem, a dopiero potem pisarzem. Przyznam też, że lubiłem rzeźbić lepiej niż malarstwo. Bo masz więcej swobody w rzeźbieniu. Ale były to tylko zamki z piasku. Zostawiłem zaledwie jakiś widoczek. Stało się inaczej. Za drzwiami tej sali przebywają Polacy, moi krajani w narodowych strojach, którzy przybyli na tę podniosłą uroczystość, wpław przez Bałtyk. Pogoda jest śliczna w samo południe 22 listopada roku Pańskiego 2036. Podobno są wielkim okrętem, ale też przeróżnymi statkami pasażerskimi. Jestem dumny z was. I powiem teraz: żaden rodzic nie istnieje na zawsze. Więc nie będę tu na zawsze z moimi dziećmi. Nie jestem na wieki, żaden rodzic nie jest na wieki tutaj. Dziś wiem, że jestem dziadkiem. Bo kolejne lata mijają bezpowrotnie. Wyobraźcie sobie nadszedł dzień, że się dowiedziałem informacji o Gauguinie. Był bankierem. Był bankierem, który malował w niedziele. I pewnego dnia znienawidził się za malarstwo w niedziele. Ja natomiast, to powiem wam, kochałem niedziele, bo mogłem wystąpić publicznie w czerwonym Zagłębiu, w Ząbkowskim kościele dla wiernych. A byłem ministrantem wówczas, który w tygodniu szedł także do pobliskiej Szkoły imienia Feliksa Dzierżynskiego. W życiu przeżyłem falę obrazów, z których wychodzę nieporuszony. Mówię wam: czy nikt nigdy nie zrobi czegoś bez przyczyny, tak po prostu, do diabła? Jeszcze nigdy nie miałem gwiazdy przy sobie (uśmiech). Stąd moje sceniczne przypadłości widać jeszcze teraz… Ale z pewnością jakiegoś dnia stanę tutaj jako ministrant jeszcze raz, tym razem po raz ostatni… Moje wędrowanie do szkoły i powtarzanie klasy kontynuuję po dzień dzisiejszy. Bo życie pozostaje ostatnią szkołą człowieka na zawsze. W tej pierwszej szkole nauczycielka kazała mi opowiedzieć czytankę na lekcji języka polskiego. Musiałem odpowiadać przy wszystkich. Wtedy “robiłem się czerwony” na twarzy.Nienawidziłem siebie, że musiałem być wywoływany przed całą klasę. Ale to wnet mi przeszło… W tej szkole wszystko się zaczęło. Tam na świetlicy obejrzałem “Moby-Dicka” w kolorze. Pierwsza telewizja, wczesne spotkania, poważne rozmowy z matką, pierwsze przyjaźnie. A zaraz potem poznałem uroczego Wujka z Ciotką. On pływał, nie tylko po Bałtyku, ale na koniec ówczesnego świata. Z Ciotką później zdawałem maturę w Szczecinie. A to były lata, kiedy z kolegą ujrzeliśmy stolicę Polski Warszawę, wreszcie zawitałem na polskiej Warmii i Przymorzu. Brama Polskiej Stoczni w Gdańsku stała otwarta. Polska Solidarność była na ustach całego świata. Osobiście kontynuowałem studia w królewskim Krakowie. Poszedłem na parafię ku Częstochowie. Ale to był czas pierwszych wojaży poza Polskę. Wiedeń, Lowanium, Rzym, Paryż, Chicago, Los Angeles. Pewnego dnia z kolegą i naszą autobusową grupą byliśmy na wycieczce w Oaxaca w dalekim Meksyku, nie zapomnę strajku nauczycieli tamtego dnia, czasu wyczekiwania na przejazd pullmanem przez miasto. Musieliśmy odczekać do czasu, aż strajk się kończy. Chciałem podziękować jeszcze raz za spotkanych w życiu przyjaciół, za ciepło ich serc; za rozumność ich obchodzenia się ze mną, nadto za ten ostatni akt odwagi, wyrażenia ludzkich wartości o człowieczym a wspólnym nam losie. Chciałem podziękować tym, którzy przybyli tutaj tak licznie. Chciałem to wam powiedzieć wcześniej, gdy byłem godny wyróżnień, że jesteśmy skazani na śmierć, że miewałem wigilię w domu wariatów; że jesteście piękni… Na ten wieczór przybyli zza morza moi ziomkowie, okrętem przez Bałtyk, aby być ze mną w tej najpiękniejszej chwili życia, którego trzeci akt kończę właśnie tutaj. Gwiazda morza będzie świecić w mojej ojczyźnie odtąd zawsze. Nie sposób wymienić całą listę wybranych przeze mnie na ten wieczór. Nie byłoby mnie tutaj, gdyby nie wasza wiara w dobro. Mam przed oczami obraz Boga w kościele Franciszkanów z Krakowa, witraż Wyspiańskiego. Bóg ręką stwarza nowe światy. Na początku był Logos, o czym przypomina nam w Prologu do swej Ewangelii Święty Jan. Kosmos czyli harmonia, różna od chaosu. Pan Bóg nie jest złośliwy… Augustyn mówił nawet o tym, że w Umyśle Boga “Obiekty wieczne”. W rzeczy samej wszechświat daje opisać się zadziwiająco matematycznie, i to jest piękne. Einstein chciałby jedynie znać Zamysł Boga, ogarnąć go w momencie, gdy Bóg stwarzał wszechświat (mind of God). Wszechświat ma 13,7 miliardów lat. A wszechświat daje opisać się zadziwiająco matematycznie, i to jest piękne. Ciąg równań matematycznych odnośnie miliardów galaktyk, promieniowania tła, liczby z detektorów neutrin na słońcu, to umiemy sprowadzić do kilku równań na jednej kartce papieru. To zasługa Einsteina i nie tylko. Prostota świata. Einstein chciałby jedynie znać Zamysł Boga, ogarnąć go w momencie gdy Bóg stwarzał wszechświat (mind of God). Na początku był Logos, o czym przypomina nam w Prologu do swej Ewangelii Święty Jan. Kosmos czyli harmonia, różna od chaosu. Pan Bóg nie jest złośliwy… Augustyn mówi nawet o tym, że w Umyśle Boga “Obiekty wieczne”. Powtarzam, to wyróżnienie, które stało się moim udziałem tutaj, i wasza obecność, nie jest dla mnie współzawodnictwem z nikim, owszem jedynie współzawodnictwem z samym sobą. Zabieram aurę tego wieczora na zawsze, z oczuciem ostatniego spełnienia. Wszak to wyróżnienie pokazuje również moją bardzo powolną wyobraźnię, i to że warto dla tej ostatniej żyć i umierać, otwierając się w życiu dla bliźnich na miarę świadectwa Jezusa Chrystusa…
najposłuszniejszy sługa
ojciec Stanisław Barszczak
(Wieczór autorski stanowi licentia poetica autora, który zechciał zamknąć nastrój życia choćby w połowie słowa)

Stanislaw Barszczak, Conscientious and appalling protocol about calling to divine faith…

‘I have a dream, a song to sing, To help me cope with anything. If you see the wonder of a fairy tale, You can take the future even if you fail. I believe in angels, Something good in everything I see, I believe in angels, When I know the time is right for me. I’ll cross the stream – I have a dream. I have a dream, a fantasy, To help me through reality. And my destination makes it worth the while pushing through the darkness still another mile. I believe in angels, Something good in everything I see, I believe in angels. When I know the time is right for me I’ll cross the stream – I have a dream, I’ll cross the stream – I have a dream.’(Abba) For a great many people, the evening is the most enjoyable part of the day. For me too. Perhaps, then, there is something to his advice that I should cease looking back so much, that I should adopt a more positive outlook and try to make the best of what remains of my day. Today I was in the gallery, modern supermarket. What is this gallery? Why should we have a gallery of things done by us? Because we have not learned anything. She said we weren’t being taught enough to cheat life… There was another life that I might have had, but I am having this one. She said to me, all children have to be deceived if they are to grow up without trauma. As growing out of infant years in Poland, the People’s Republic of Poland, I was cheated for life, although I was not always aware of it. But it’s mainly my mother’s thanks that I grew up without being traumatized. However, my trauma remains clinging to spiritual values, Christian values ​​in Poland. The dreams of freedom on Polish soil have always existed. The ship is already breastfeeding the depths, and he sailed the wind; I do not care what shore I will sail to. If only I would not swim back. When the bright ones with crystals bored me, a huge, deep blue plane, I will welcome forests, deserts, rocks. Be healthy, my love homeland forever! As a writer, I’m more interested in what people tell themselves happened rather than what actually happened. Still memory is quite central for me… As a writer, I’m more interested in what people tell themselves happened rather than what actually happened. Memory is quite central for me…I want to write a biography of one life, you see. If we don’t take our chance now, another may never come for either of us. I keep thinking about this river somewhere, with the water moving really fast. And these two people in the water, trying to hold onto each other, holding on as hard as they can, but in the end it’s just too much. The current’s too strong. They’ve got to let go, drift apart. That’s how it is with us. It’s a shame, Kath, because we’ve loved each other all our lives. But in the end, we can’t stay together forever. It was like when you make a move in chess and just as you take your finger off the piece, you see the mistake you’ve made, and there’s this panic because you don’t know yet the scale of disaster you’ve left yourself open to. What I’m not sure about, is if our lives have been so different from the lives of the people we save. We all complete. Maybe none of us really understand what we’ve lived through, or feel we’ve had enough time. Poor creatures. What did we do to you? With all our schemes and plans, I said. Many of our deepest motives come, not from an adult logic of how things work in the world, but out of something that is frozen from childhood. I’m not at all interested in the brave who fight against the odds and win. I am interested in those who accept their lot, as that is what many people in the world are doing. They do their best in ghastly conditions, I ponder. I wouldn’t want to try to adapt something of my own. It would be like going back to school and doing all my exams again. But it has happened. I did not want to go back to school to best convey my inner message to you. But it happened: I was fortunate that I was given some time to choose a wonderful school of life so that I could save the humanistic relics of the past for posterity. The other thing is if I’m saving things just cloned. When you become a parent, or a teacher, you turn into a manager of this whole system. You become the person controlling the bubble of innocence around a child, regulating it.We are here and now you and me. Polish nation- like lava, on the top of cold and hard, dry and filthy. But an interior fire for a hundred years will not get cold; let’s spit on this shell and let’s go down deep.
I come back to it with a souvenir of the forms and events. I’m back to the loneliness, the books and the dreams. From a foreign mother; his blood, old heroes, his name will be forty and four. As a traveler, abandoned among the wild islands, whose the eye and foot is carrying in different directions, he is watching, do not see where the twin is. And every night to his cave he returns in despair. Crazy, let will love its lonely wall. And it does not tear the chain so as not to renew the wounds… Woman! Poor being! You shaky creature! The angels envy you, you have a worse soul, worse than it is! …A Pole, though famous among the nations, that more than life loves a family country, ready to hurry him, let him go into the land of the world, to endure misery and miserable for many years, fighting people and fate while he was in the midst of a storm. His hope is that he serves the homeland. So, I have them, I have – those two wings. It’s enough: from west to east I will expand it. Left to the past, right for the future I will hit. And I will reach in the rays of feeling – to You! You do not know the living truths, you will not see the miracle! So, Have a heart and look at the heart… I perceive every day how young people suffer from the fact that there are no schools teaching people to live with people and the world … For this reason I everywhere left a part of my soul behind. A man, he felt the unspeakable stimulus to drown in the mud.And I am a man, and am afraid of my own whims. I am healthy on my face, but I have deep wounds in my heart. Because I can not be a lover, I will be a hero. God! People’s mouths for the lonely people screaming, the people themselves will eventually get bored. And the faces of the people playing at the end of the people will get bored. The Hands for the people and for the land fighting the people themselves will cut them. Names of people who are pleasing to them the folk will forget. Everything will pass. After the roar, after the noise, after the tiring. The Dark, small people, they will take inheritance. Should I help God alone? I am suffering, I am crazy. Though you are wise and happy. You’re always in control, You always rule and you think. And they say that you are not going astray! Liar, who called you love, You are only wisdom. I have to help God. God! I will shoot on the whole range of the creation: This voice, which generations will go into generations: I shout that you are not the father of the world, but … you only are God the deceiver. You cheat. And I am a sinner. Help me. You are sinner, You have never read those words yourself, May God not ask about their meaning. Pray; think of you in dirty clothed words. How sinful of his thrust is queen, when in begging garments, covered in ash, she will stop the time of repentance before the church. But Return to the throne, the royal garb gets in and will be greater light than the first, she will shine with a new glow again… Who, like an animal of the desert, looks for, like an eagle owl after a summer’s night is flying alone. And like the ghost to the coffin knocks, such a lost for the world! Who in his youth a song of mourning has sung. He once drank, humming eternally; who as a young man visits the graves, he will not come back to the living, from the people’s world… I have to be free – yes! I do not know where the news came from. But I know what to be free of East grace. Villains, they will only take away shackles from my hands and legs, But they will put them on the soul and I will be exiled! So, the people, you leave the beautiful happy valleys. Turn to God back. God alone can destroy the world and put out the world. But without our help, he can not save us. People! Each of you, lonely or imprisoned you could lift the thrones with thought and faith always, I ponder. And I looked through the world of fissures. I saw there- what I saw, I will tell – after death. Because there is no voice in living languages. Will the bad thought win or good beat, tomorrow in speech and in works, you will show that. But even one moment of this battle for a lifetime about the fate of man prophecies too. You look up to heaven, and you will not look at yourself; He will not find God who searches only in heaven. They are throwing us out of the museums, they are going away from the pedestals of history. The flame will figure out the painted story, the treasures will be destroyed by sword thieves. But there will be eternity through the song only. So you have to live at least half a word, one must live a living half of the eternal Word. I pray for eternal spring for you. First beautiful spring! Who saw you then in our country, the memorable spring of war, spring of harvest! For beautiful spring! Who saw you, how thriving you were cereals and grasses, and people shiny, abundant in events, hope pregnant! I see you so far, beautiful a ghost apparition on a sleep! Born in captivity, shod in a cradle, I only had one such spring in my life. And
I would like to write and tell you about this innerspring always… One speaks of Pope emeritus Benedict XVI as a conscientious theologian, and of a new pope Francis of Argentina that he is a heretic, speaks weakly, walks in any shoes, he brothers with different confessions that are beyond the mystical body of Christ, who do not recognize Peter. I am catholic. I will not leave the Roman Catholic Church. But you have to somehow see that there is a general mess here. Love and do what you like, I’m not satisfied. You need fidelity based on a deep reading of the Bible. A few days ago I visited Fatima in far-away Portugal. The Fatima revelations show the power of the Creator first at all… Evil and darkness happen when a man does not have God’s love … evil does not exist, evil is a lack of good. Darkness does not exist, it is the lack of light. Religion is knowledge, the science of bringing religion back to school, the scientists would express themselves about it. But all work is very important. Physical work, but also the work of the human brain, all work must be put into action, the politics said. What is really in you, I want to know all shines and shadows and all the innermost ones secret thoughts, who really you will dream today. I will remove the skin by costing the bone marrow. You do the same when you come to guests; this mask ball is charming for a short moment, under the hood, each of us is different – I do not think I’m wrong. I do not want to draw you into the animal, I’m busy with classes from dawn to dawn, but that’s what Friends are for, to share the hardships of everyday life, holidays and Sundays. So sometimes I’m still staring at the Acropolis in Athen- as if you could still count on us, also poor writers. I admire the ancient tower of Babel again. The people have long been a unity that we can not overtake … and for nothing, because time is not standing still. I invite you for a walk. Beloved Readers. I invite you for a walk, where the greenery will bend to us and the flowers will hang out hug the dew into the palm of your hand, the colors will light the rainbow into the spider’s diamond thread and the time has secret caches, happiness in them buried us, in shady alleys, peace leads the silence to the arm and only this rustling of leaves whispers to you with such grace that dripping down the drops of the sun, drenched in a dream and singing, which comes from the thickets, tunes the thoughts pleasantly …in streams of clear water bridges hang railings in a silver-shimmering, gleaming smiles gathering joyfully… For us vineyard deep blue hillside and vineyard grace, and vineyard juice. I will say this in this place: I have spoken for centuries. And the world still makes the same mistakes. How to treat the modern world? Well, I’m going to travel to the Holy Land for the fifth time… When wolves appear on the horizon – you have to fire them, look at the beginning of a good movie about Polish playwright Sławomir Mrożek. With Mrożek, personally, if I’m still running away on a tree, then again I am a shipwrecked man at sea … But too broken, to enjoy freedom. Another time I will dance tango in a duo with Eugeniusz from the art of Mrożek. And I am the last one who will save the world, I tell myself. So, I will play sometimes not so much with myself, but with a chess buddy – though not seriously. Because it’s not about tormenting each other. It is a fact, the world has gone a bit ahead …Thus, the characters surprise in Mrożek’s plays with an unexpected move. And they kneel, and that’s more. As a paranoia, I could announce universal depression. But I proclaim the final joy of the creator …
In addition, I look at Mary, the Mother of Jesus, who is greater than the world, I think. Beloved Mother of Jesus, she beautifully shows russian icons in art. What inner chasm Mary experienced before she gave birth to Jesus. The art of the world wants to embrace the many faces of Mary’s truth, giving up even true love in favor of a stained glass, i.e. painted it. I had the opportunity to admire that in these days in Lisbon. And sometimes I came back to a strange youth, although I prefer present time and thoughts about tomorrow … I am called by my dear, tangled paths. Solitary loneliness secret powers say that I will not build what is not built. In a thousand years, all domes will be evened out and no one will know our names anymore. Probably so. But I still read some good authors. As you know I love the book because it introduces me into my own world, that it reveals in me riches that I did not foreknow. I always wanted that: no day would go unnoticed, and I would love you telling last truth. We will leave as we truly lived: separately. Always between a terribly big world and a terribly great sky, lonely. Let us be forgiven, Pope Francis teaches us. Happiness is then full when the morning light wakes up two people to a day full of common deeds and conversations… How to read the Bible together? Do not dwell on the achievements of the historical German method of the nineteenth century, reaching the human authorship of biblical texts, but make a new synthesis of the reading of the Bible, including in the humanistic image of the ‘divine dimension’ of the Bible message. So, the Book of Isaiah written for the old age, however, it can be read fully by combining its human character with divine inspiration. This method of research is provided by Pope emeritus Benedict XVI in his books on Jesus. The holy Bible. I wish you all a great reading a new. ‘Can you hear the drums Fernando? I remember long ago another starry night like this. In the firelight Fernando, You were humming to yourself and softly strumming your guitar I could hear the distant drums. And sounds of bugle calls were coming from afar. They were closer now Fernando Every hour every minute seemed to last eternally I was so afraid Fernando. We were young and full of life and none of us prepared to die. And I’m not ashamed to say. The roar of guns and cannons almost made me cry /…./ No more champagne, And the fireworks are through. Here we are, me and you. Feeling lost and feeling blue, It’s the end of the party. And the morning seems so grey. So unlike yesterday, Now’s the time for us to say…Happy new year. Happy new year. May we all have a vision now and then Of a world where every neighbour is a friend, Happy new year, Happy new year. May we all have our hopes, our will to try. If we don’t we might as well lay down and die You and I…May we all have a vision now and then Of a world where every neighbour is a friend. Happy new year, Happy new year, May we all have our hopes, our will to try. If we don’t we might as well lay down and die You and I.’(Abba) The evening repeats itself, another evening falls. As if Christmas time was coming again. There are in manger Shepherds and wise men. Shepherds who know that know nothing and wise men who know that do not know everything. Our hope from manger, there are the beasts here. The world needs a God. And God became man, that man would become God. So, God must come down to the man. A virgin gave birth to a man. The word became flesh. The men, animals, plants, chemicals on the ground. People can not live without animals, animals without people, plants give us oxygen, chemicals make life easier, etc. Here life is constantly exchanged. So, we also can shine like angels. Love is reciprocated in this way.

Stanisław Barszczak, O pocieszeniu Pani Pokoju (cześć czwarta i ostatnia)

Fatima bywa nazywana orędziem po mistrzowsku zignorowanym i nadal lekceważonym. To korona Chrystusa i dni Chrystusa, ‘Tykający zegar’ Bożej wyrozumiałości względem świata… Siostra Łucja wspominała: ‘Oto, Ekscelencjo, historia objawień Matki Boskiej w Cova da Iria w 1917 roku. Zawsze, gdy z jakiegoś powodu musiałam mówić o nich, starałam się uczynić to jak najzwięźlej z pominięciem intymnych spraw osobistych, bo by mnie to bardzo wiele kosztowało. Ale ponieważ są one Boże, a nie moje, i ponieważ Bóg teraz Waszą Ekscelencję o nie pyta, oddaję je niniejszym. Świadomie nie zatrzymuję niczego, co do mnie nie należy. Wydaje mi się, że brak tylko kilku małych szczegółów odnoszących się do próśb, które przedstawiłam. Ponieważ były to sprawy bardziej materialne, nie miały dla mnie specjalnego znaczenia i być może nie utkwiły mi tak żywo w pamięci. A poza tym było ich tak wiele! Miałam i z tym tyle roboty, aby sobie przypomnieć niezliczone łaski, o które miałam Matkę Bożą prosić, że może tu i tam wślizgnęła się jakaś pomyłka, kiedy np. powiedziałam, że wojna skończy się w tym samym dniu, tj. 13 (Prawdę mówiąc, Łucja nie powiedziała wprost że wojna skończy się w tym samym dniu. Nakłoniona została do tego przez wiele naglących pytań, które jej stawiano). Wiele ludzi było zdumionych pamięcią, którą Bóg mi raczył dać. Dzięki nieskończonej dobroci Bożej jest to pod każdym względem naprawdę wielki dar. Jednak w nadprzyrodzonych sprawach nie trzeba się dziwić, że tak głęboko odciskają się w pamięci, że po prostu nie można ich zapomnieć. W każdym razie sensu spraw, które one oznaczają, nigdy się nie zapomina, jeżeli Bóg sam nie sprawi, że się je zapomni.’ Siostra Łucja – wizjonerka z Fatimy – zmarła 13 lutego 2005r. W Sanktuarium Fatimskim odbywają się codziennie nabożeństwa: Nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego– godz. 15.00; Różaniec – godz. 18.30; Apel Maryjny – godz. 21.00. Czuwania Fatimskie mają miejsce 13-tego każdego miesiąca od maja do października. Początek – godz.18.30. Niedziele Fatimskie – pierwsza niedziela po 13-tym każdego miesiąca; od maja do października. Początek – godz. 10.00 –procesja różańcowa. Pierwsze Soboty Miesiąca – przez cały rok– od godz. 18.30. Cztery współczesne filary Fatimy to Paweł VI, Jan Paweł II, Pius XII i Biskup Leira José Alves Correia da Silva. Najnowsze wydanie wspomnień siostry Łucji opisuje poza objawieniami Anioła i Matki Bożej również życie trójki pastuszków, którzy wiernie, a wręcz w sposób heroiczny wypełniali wołanie orędzia fatimskiego. Zebrane i opracowane teksty wraz z fotografiami pokazują wszystkim wierzącym, przede wszystkim dzieciom, drogę do świętości.Oby orędzie ich życia pozostało zawsze żywe, aby oświetlać drogę ludzkości! powiedział o błogosławionych pastuszkach Jan Paweł II… Przed laty laureat literackiej nagrody Nobla z Niemczech Heinrich Böll pytał się:
gdzie był Adam w jego czasach? W książce ‘Spojrzenia Clowna’ odpowiadał, że był na wojnie (niem. wo war Adam: in Krieg). Na początku niniejszego tekstu napisałem o bólu chrześcijańskim, który ma wszystko zwyciężyć. Jestem nierzadko zszokowany marnotrawstwem naszego szlachectwa w Polsce. Realność mowy między Odrą a Bugiem bywa zamieniana na realność ekonomiczną. A przecież ta pierwsza jest niewymienialna. Innymi słowy im więcej krzyża (ang. our cross), tym większa rezurekcja, nasze powstanie do życia. Święty Jan Vianney jak kiedyś Święty Paweł o Bogu miał powiedzieć: ‘Ja patrzę na niego a On patrzył na mnie.’
Imię Boga- ja jestem tutaj (niem. ich bin da). Dziwny Bóg Biblii czasami. Bo przekazuje 10 przykazań, a w nich słowa-nakaz: nie będziesz miał cudzych Bogów przede mną. Nie będziesz cudzołożył … I nawet prorok Ezechiel ‘nie zjadł Księgi’, to jest- nie przezwyciężył, nie zgłębił mądrości Biblii do końca. W Ameryce codziennie produkuje się 50 filmów fabularnych; a filmów porno 13 tysięcy. Przywołałem Biblię: tam plejady gwiazd wymienione już 2500 lat temu, które się przyciągają. W Biblii mowa także o plejadzie Oriona…jego gwiazdy się odpychają…Jesteśmy tu i teraz, ty i ja. Po grzechu pierworodnym nastąpiła samokreacja w raju (ang. selfcreation). Ale przecież moje ciało i życie pozostaje darem Boga a nie moim. Ateizm jest najwyższym zagrożeniem dla ludzkości. My jesteśmy Słowianie, a to lud słowa Bożego…Jesteśmy jeszcze może pod urokiem Świat Bożego Narodzenia. Świat potrzebował Boga, którego powiła panna w Betlejem. I oto Bóg zstąpił na ziemię. W Betlejem, przy żłobku byli Matka Jezusa, Józef, Anioł światłości, ale także mędrcy i pasterze. Ci ostatni wiedzą, że nic nie wiedzą. A mędrcy wiedzą, że wiedzą niewiele. Ale były tam i bydlęta. I grzały się będąc z Jezusem. Jaka nadzieja dla nas płynie z betlejemskiego żłóbka. Na świecie zawsze odtąd byli ludzie, zwierzęta, rośliny i świat chemii.
Niemożliwością w pełni objąć relacje tych czterech natur. Jak chemia powinna partycypować w życiu roślin, zwierząt, ludzi. Jak rośliny powinny partycypować w życiu chemicznym, tudzież zwierząt i ludzi. Jak zwierzęta powinny partycypować w życiu chemicznym, w świecie roślin i ludzi. Zaistniało wyższe życie (ang. higher life). Mój Boże. Ty musiałeś zstąpić na ziemię. A czy my teraz z Bogiem jesteśmy zdolni objąć w pełni te cztery relacje, świata chemii, roślin, zwierząt i ludzi. W buddyzmie mamy jakby namiastki przejścia z poziomu roślin do poziomu zwierząt i poziomu ludzi. Ale to tylko namiastki. Bóg jest nazbyt wielki, by go ogarnąć… Anioł światła przyszedł do kobiety: czy porodzisz syna- mężczyznę? Następuje zgoda kobiety. Mężczyzna- Człowiek musi mieć miłość, pasję i ogień- inaczej nie spełni misji. Bóg stał się człowiekiem, by pomóc ludziom objąć wyższe życie, stać się stworzeniami duchowymi. Odtąd Chrystus imię człowieka. Mamy jako ludzie kontynuować i wychwalać jego imię, to imię na wieki. Przez słowo, wręcz przez piorun łaski.
Misja kobiety to uległość (ang. submission), uległość woli Boga. Zgodziła się na danie syna Bożego, mężczyzny. Człowiek nigdy nie pokona Biblijnej Dobrej Nowiny. Kobieta jest mu pomocą w staniu się Aniołem. A wpierw trzeba nam przejść tę zmianę: z bestii (sic!)w stworzenie Boże. Chrystus rodzi się nie w pałacu, ale w ubogim żłobku. Nadzieja zawsze jest, pozostaje dla nas otwarta- być stworzeniem Bożym. Służyć Bogu na wieki, znaleźć w sobie podmioty moralne, moralność. I teraz powróćmy do naszych dni. Tam również dzieją się rzeczy wielkie równocześnie. Papież jest szczególną instancją w objawieniach fatimskich. Spójrzmy na misję papieża Franciszka, który chce kościoła biednego (wł. dei poveri). Zdaniem papieża Franciszka żaden dzień nie powinien być bez uczynku dla pokoju w świecie. I mówi dalej do zebranych w kaplicy Santa Marta: chcę was nawet jako grzeszników, ale żebyście nie byli przekupni nigdy ( wł. peccatori). Papież chce kościoła nie tyle cudownego, ile biednego, który idzie na ulice…Pomaga ludziom zdobyć niebo. Tak więc czyńmy zawsze to samo w życiu, mianowicie miłosierdzie bez granic. To wiedzcie: Bóg was kocha. (fin)

Stanisław Barszczak, O pocieszeniu Pani Pokoju (cześć trzecia)
Był maj 1917 r. Trwała jeszcze I wojna światowa. W Cova da Iria -“Dolinie Pokoju” – zaczęła ukazywać się Matka Najświętsza. W ciągu sześciu objawień zapowiedziała koniec wojny, ostrzegła przed widmem komunizmu, kolejną wojną oraz prześladowaniami Kościoła. Mówiła, że bardzo wielu ludzi idzie na wieczne potępienie, że trzeba się dużo modlić i wynagradzać Bogu za grzechy. Świadkiem objawień była jak powiedziałem trójka fatimskich dzieci: Łucja (10 lat), Franciszek (9 lat) i Hiacynta (7 lat). Na spotkanie z Maryją przygotowywał je wcześniej Anioł Pokoju. Matka Boża przekazała dzieciom orędzie, które jak powiedział Jan Paweł II “zdają się przybliżać do swego wypełnienia”.
W dniu 13 maja 1917 r. dzieci zobaczyły Piękną Panią stojącą na małym dąbku. Postać była cała w bieli i błyszczała światłem jaśniejszym niż promienie gorącego słońca. Dzieci usłyszały słowa:- Nie bójcie się. Nic złego wam nie zrobię. – Skąd Pani jest? – zapytała Łucja. – Jestem z nieba. – Czego Pani od nas żąda? – Przyszłam prosić, abyście tu przychodzili przez sześć kolejnych miesięcy, dnia trzynastego, o tej samej godzinie. Potem powiem, kim jestem i czego chcę. Następnie wrócę jeszcze siódmy raz. – Czy ja także pójdę do nieba?- Tak. – A Hiacynta? – Też. – A Franciszek?- Także, ale musi odmówić jeszcze wiele różańców. Łucja przypomniała sobie dwie dziewczynki, które niedawno umarły, a które za życia często bywały u niej w domu. Spytała: – Czy Maria das Neves jest już w niebie? – Tak, jest. – A Amelia?
– Zostanie w czyśćcu aż do końca świata.
Następnie Fatimska Pani zapytała:- Czy chcecie ofiarować się Bogu, aby znosić wszystkie cierpienia, które On wam ześle, jako zadośćuczynienie za grzechy, którymi jest obrażany, i jako prośbę o nawrócenie grzeszników? – Tak, chcemy – odpowiedziały dzieci. – Będziecie więc musiały wiele cierpieć, ale łaska Boża będzie waszą siłą. Wymawiając te słowa Matka Najświętsza rozłożyła ręce i przekazała wizjonerom światło, które spłynęło z Jej dłoni. Dotarło ono do wnętrza dzieci i – jak mówiła Łucja – w tym świetle zobaczyły się one wyraźniej niż w najdoskonalszym zwierciadle. Siła tego światła sprawiła, że dzieci padły na kolana i zaczęły wielbić Boga słowami: “Trójco Przenajświętsza, uwielbiam Cię. Mój Boże, kocham Cię w Najświętszym Sakramencie”. Maryja powiedziała jeszcze: “Odmawiajcie codziennie różaniec, aby uprosić pokój dla świata i zakończenie wojny”. Po tych słowach zaczęła unosić się w kierunku wschodu, by za moment zniknąć w dali. Drugie objawienie ma miejsce za miesiąc. Wieść o objawieniach rozniosła się po okolicy i 13 czerwca w dolinie zgromadziło około pięćdziesiąt osób. Matka Najświętsza pojawiła się zgodnie z daną obietnicą. Łucja zapytała:
– Czego Pani życzy sobie ode mnie?
– Chcę, żebyście przyszli tutaj dnia 13 przyszłego miesiąca, żebyście codziennie odmawiali różaniec i nauczyli się czytać. Następnie wam powiem, czego chcę.
Łucja poprosiła o uzdrowienie kilku osób. Usłyszała odpowiedź: – Jeżeli się nawrócą, wyzdrowieją w ciągu roku. – Chciałabym prosić, żeby nas Pani zabrała do nieba.- Tak. Hiacyntę i Franciszka zabiorę niedługo. Ty jednak tu zostaniesz przez jakiś czas. Pan Jezus chce posłużyć się tobą, aby ludzie mnie poznali i pokochali. Pragnie ustanowić na świecie nabożeństwo do mego Niepokalanego Serca. – Sama tu zostanę? – zaniepokoiła się Łucja. – Nie, moja córko. Cierpisz bardzo? Nie trać odwagi. Nigdy cię nie opuszczę. Moje Niepokalane Serce będzie twoją ucieczką i drogą, która cię zaprowadzi do Boga. Potem Maryja otworzyła dłonie, z których spłynęło światło. W nim dzieci ujrzały siebie tak, jak gdyby były pogrążone w Bogu. Hiacynta i Franciszek wydawali się stać w części światła, które wznosiło się do nieba, natomiast Łucję otaczały promienie spływające w dół. Przed prawą dłonią Maryi dzieci zobaczyły serce, w które były wbite ciernie. Było to Niepokalane Serce Maryi, znieważane przez grzechy ludzkości i żądające zadośćuczynienia.
W miesiącu lipcu dochodzi do trzeciego objawienia. 13 lipca, tuż przed rozpoczęciem objawienia, słońce pociemniało i dało się odczuć miły, łagodny powiew. Niektórzy z licznych obecnych zauważyli niewielki szary obłoczek zawieszony nad dębem, na którym pojawiała się Piękna Pani. Inni słyszeli dźwięk, jakby delikatne brzęczenie. Owe zjawiska pomogły uwierzyć zgromadzonym, że dzieci naprawdę przeżywały nadprzyrodzone doświadczenie. Niebo przecięła błyskawica i pojawiła się Matka Najświętsza. Łucja zapytała: – Czego Pani żąda ode mnie? – Chcę, żebyście przyszli tutaj trzynastego dnia przyszłego miesiąca, żebyście nadal codziennie odmawiali różaniec na cześć Matki Boskiej Różańcowej dla uproszenia pokoju na świecie i w intencji zakończenia wojny, bo tylko Ona może te łaski dla ludzi uzyskać.
– Chciałabym, prosić, aby Pani nam powiedziała, kim jest i uczyniła cud, żeby wszyscy uwierzyli, że naprawdę Pani się nam ukazuje. – Przychodźcie tutaj w dalszym ciągu co miesiąc. W październiku powiem, kim jestem i czego chcę. Uczynię też cud, aby wszyscy uwierzyli.
Następnie Łucja przekazała Matce Bożej kilka próśb. Maryja powiedziała, że aby te łaski otrzymać, trzeba odmawiać różaniec. Dodała: – Ofiarujcie się za grzeszników i mówcie często, zwłaszcza gdy będziecie ponosić ofiary: “O Jezu, czynię to z miłości dla Ciebie, za nawrócenie grzeszników i za zadośćuczynienie za grzechy popełnione przeciwko Niepokalanemu Sercu Maryi”. Przy tych słowach Piękna Pani rozłożyła ręce jak w dwóch poprzednich objawieniach. Promień światła zdawał się przenikać ziemię i dzieci zobaczyły piekło. Później Łucja dokładnie opisała to, co dzieci wówczas widziały. W tym samym objawieniu, najbogatszym w treści i konsekwencje, Matka Boża mówiła o swoim Niepokalanym Sercu oraz dawała pewne obietnice i ostrzeżenia. Wizja piekła i Niepokalanego Serca Maryi stanowią dwie pierwsze części tajemnicy fatimskiej. Obie te części przez wiele lat nie były ujawnione, zaś trzecia część nie została ogłoszona do dziś. Po zapoznaniu dzieci z tajemnicą Matka Boża powiedziała:
– Kiedy odmawiacie różaniec, po każdym dziesiątku mówcie: “O mój Jezu, przebacz nam nasze grzechy, zachowaj nas od ognia piekielnego, zaprowadź wszystkie dusze do nieba i pomóż szczególnie tym, którzy najbardziej potrzebują Twojego miłosierdzia”. Łucja zapytała: – Czy życzy sobie Pani ode mnie czegoś więcej?- Nie, dzisiaj nie. Piękna Pani zaczęła unosić się w górę w stronę wschodu i zniknęła w nieskończonej odległości firmamentu… Dokładnie za miesiąc miało być czwarte objawienie. 13 sierpnia do Fatimy przyjechał burmistrz pobliskiego miasteczka, przedstawiciel władz niechętnych Kościołowi. Oznajmił on, że chciałby się udać na miejsce objawień i że zawiezie tam dzieci samochodem. Jednak zamiast pojechać do Cova da Iria, zawiózł dzieci do miasta. Zgromadzeni w Cova da Iria pielgrzymi (było ich około 6 tys.) próżno oczekiwali wizjonerów. Wiadomość o ich uwięzieniu wywołała wzburzenie i uczucia gniewu. Tłum umilkł, bo rozległ się grzmot i niebo rozświetliła błyskawica. Wielu ludzi zobaczyło mały obłoczek nad dąbkiem, który jednak szybko zniknął.
Tymczasem burmistrz chwytał się przeróżnych sposobów, aby zmusić dzieci do wyjawienia objawionej im tajemnicy, jednak ani groźby, ani kuszące obietnice nie przyniosły skutku. Straszono dzieci smażeniem w oleju i zamknięto je w więzieniu z pospolitymi przestępcami. Po dwóch dniach wypuszczono je na wolność.
Sierpniowe objawienie nastąpiło kilka dni później. Miało ono miejsce w Valinhos, gdzie Łucja poszła paść owce. Dziewczynka zapytała: – Czego Pani życzy sobie ode mnie? – Chcę, abyście nadal przychodzili do Cova da Iria trzynastego dnia miesiąca i odmawiali codziennie różaniec. W ostatnim miesiącu uczynię cud, aby wszyscy uwierzyli.- Co mamy robić z pieniędzmi, które ludzie zostawiają w Cova da Iria? – Zróbcie dwa przenośne ołtarzyki. Jeden będziesz nosiła ty z Hiacyntą i dwie inne dziewczynki ubrane na biało, drugi niech nosi Franciszek i trzech chłopczyków. Pieniądze, które ludzie ofiarują na te ołtarzyki, są przeznaczone na święto Matki Bożej Różańcowej, zaś reszta na budowę kaplicy, jaka ma tutaj powstać.- Chciałam prosić o uleczenie kilku chorych. – Tak, niektórych uleczę w ciągu roku. Módlcie, módlcie się wiele i czyńcie ofiary za grzeszników, bo wiele dusz idzie na wieczne potępienie, gdyż nie mają nikogo kto by się za nie ofiarowywał i modlił… Tak więc z trójką dzieci już oczekujemy piątego objawienia. We wrześniu na miejsce objawień przybyły dziesiątki tysięcy pielgrzymów. Wśród nich był późniejszy kanonik Galamba de Oliveira, który tak opisuje ów dzień:”Ziemia pokryta była krzewami, rosło na niej kilka niewielkich drzewek i – miejscowym zwyczajem – dzieliły ja kamienne murki, które wytyczały własnościowe granice lub powstawały w sposób naturalny przy oczyszczaniu gruntu. Aby lepiej wszystko widzieć, weszliśmy na jeden z nich Małych pastuszków nie było prawie widać. Na początku niczego właściwie nie zauważyłem i dopiero po zakończeniu objawienia spojrzałem w niebo Zobaczyłem jakby świetlisty globus unoszący się nad ziemią. Przesunął się on jeszcze trochę ku zachodowi, po czym znów oderwał się od horyzontu i skierował ku słońcu. Byliśmy ogromnie poruszeni. Albo przedtem, albo potem, ale na pewno tego samego dnia, widzieliśmy – co prawda też nie wszyscy – jakby spadające płatki róży lub śnieg. Nie mogliśmy ich dotknąć, bo zanim spadły na ziemię, znikały.” We wrześniowym objawieniu Maryja powiedziała do dzieci: “Odmawiajcie w dalszym ciągu różaniec, żeby uprosić koniec wojny. W październiku przybędzie również Pan Jezus, Matka Boża Bolesna i z góry Karmel oraz św. Józef z Dzieciątkiem. Przybędą, żeby pobłogosławić świat. Bóg jest zadowolony z waszych ofiar, ale nie chce, żebyście w łóżku miały na sobie sznur pokutny. Noście go tylko w ciągu dnia.” 13 października 1917 miało miejsce szóste i ostatnie objawienie Matki Bożej trójce pasterzy z Fatimy oraz zapowiedziany przez Matkę Boską Cud Słońca, widziany przez ok. 70 tysięcy osób. Wśród bezpośrednich świadków Cudu Słońca – kiedy to Słońce ‘tańczyło’ przez dziesięć minut, wszyscy którzy się w nie wpatrywali nie odnieśli żadnego uszczerbku na zdrowiu, a ubrania zgromadzonych, nasiąknięte wodą padającego przez kilkanaście godzin przed Cudem ulewnego deszczu, w niewytłumaczalny sposób uległy całkowitemu wysuszeniu – było wielu niedowiarków oraz dziennikarzy prasy laickiej, antyklerykalnej i masońskiej. Wielu doznało olśnienia duchowego, nawrócenia. Jedne z dziennikarzy, Avelino de Almeida, z masońskiego pisma O seculo, zdumiony powtarzał wiele razy w swojej relacji: “Widziałem to… Widziałem to…” Antyklerykalne i masońskie pismo pisał: “Słońce zadrżało i wykonało kilka nieprawdopodobnych ruchów nie mieszczących się w ramach praw kosmosu”. Ale przedtem jak przy poprzednich objawieniach dzieci dostrzegły błysk światła, po którym Matka Boża pojawiła się nad krzewem. Powtórzmy tę scenę jeszcze raz.ŁUCJA: „Czego Pani sobie życzy ode mnie?” MATKA BOŻA: „Chcę ci powiedzieć, aby wybudowano tu kaplicę na moją część. Jestem Matką Boską Różańcową. Odmawiajcie w dalszym ciągu codziennie różaniec. Wojna się skończy, a żołnierze wkrótce wrócą do swoich domów”. ŁUCJA: „Miałam prosić Panią o wiele rzeczy, abyś uzdrowienie kilku chorych, nawrócenie niektórych grzeszników, etc.” MATKA BOŻA: „Jednych uzdrowię, innych nie. Trzeba, aby się poprawili i prosili o przebaczenie swoich grzechów”. I ze smutnym wyrazem twarzy dodała: „Niech nie obrażają więcej Boga Naszego Pana, który już i tak jest bardzo obrażany”. Potem rozchyliwszy dłonie Matka Boża sprawiła, że płynący z nich blask odbił się od słońca. A podczas gdy się wznosiła, Jej własny blask odbijał się od słońca. W tym momencie Łucja krzyknęła: „Spójrzcie na słońce!”Gdy Matka Boża zniknęła w bezkresnej dali firmamentu, na oczach dzieci rozegrały się kolejne trzy sceny: pierwsza – symbolizująca tajemnice radosne różańca, druga – bolesne i trzecia – chwalebne. (Tylko Łucja widziała wszystkie trzy sceny; Franciszek i Hiacynta widzieli tylko pierwszą).
Obok słońca pojawili się św. Józef z Dzieciątkiem Jezus na ręku i Matką Boską Różańcową. To była Święta Rodzina. Najświętsza Panna była ubrana na biało, w niebieskim płaszczu, a Dzieciątko Jezus było w jasnoczerwonej sukience. Św. Józef pobłogosławił tłum, czyniąc trzy razy znak krzyża. Dzieciątko Jezus uczyniło to samo. Następną sceną była wizja Matki Boskiej Bolesnej i Pana Jezusa zgnębionego bólem, w drodze na Kalwarię. Wydawało się, że Pan Jezus pobłogosławił świat. Matka Boża nie miała miecza w piersi. Łucja widziała tylko górną część ciała Pana Jezusa. Na zakończenie pojawiła się, w chwalebnej wizji, Matka Boska Karmelitańska, ukoronowana na Królową nieba i ziemi, z Dzieciątkiem Jezus na rękach. Gdy te wizje rozwijały się przed oczami dzieci, wielki tłum, 50-70 tysięcy widzów, stał się świadkiem, jak już wspomniałem, cudu słońca. Deszcz padał przez cały czas objawienia. W momencie, gdy Matka Boża zakończyła rozmowę z Łucją i zaczęła unosić się ku niebu, a Łucja krzyknęła: „Spójrzcie na słońce!”, chmury nagle rozstąpiły się i słońce ukazało się oczom zgromadzonych jak olbrzymi, srebrny dysk. Świeciło ono z nigdy dotychczas nie widzianą intensywnością, ale nie oślepiało. Trwało to tylko krótką chwilę. Wtem ta ogromna kula zaczęła „tańczyć”. Słońce szybko wirowało jak gigantyczne koło ognia. Zatrzymało się na chwilę i ponownie zaczęło się obracać wokół własnej osi z zawrotną szybkością. Potem brzegi jego stały się purpurowe i zaczęło wirować po niebie, rzucając czerwone języki ognia. Światło to odbijało się na ziemi, na drzewach i krzakach, a nawet na ludzkich twarzach i ubraniach, przybierając różne natężenia blasku i barwy. Powtórzyło się to trzykrotnie i wtedy pędzona szaloną siłą kula zdawała się drżeć, trząść i spadać zygzakiem na przerażony tłum.
Wszystko to trwało może 10 minut. W końcu słońce tym samym zygzakowatym szlakiem powróciło na swoje miejsce i znów, spokojne jak codziennie, zaczęło świecić swym normalnym blaskiem. Cykl objawień dobiegł końca. Wiele osób spostrzegło, że ich ubrania ociekające deszczem nagle stały się zupełnie suche. Cud słońca był widziany również przez licznych świadków znajdujących się w promieniu do 40 km od miejsca objawienia.
(see, http://www.bibula.com/?p=27317, także http://fatima.pl/objawienia/objawienia_aniola_portugalii/; http://www.smbfplindexphp?option=com_content&view=article&id=145&Itemid=675)cdn.

Stanisław Barszczak, O pocieszeniu Pani Pokoju (cześć wtóra)

Orędzie Fatimskie uczy jak być kochanym i kochać – w wymiarze Boga i człowieka. Istotą jest czyste serce człowieka – było ono zasadą stworzenia świata i sprawiło, że Bóg mógł przyjść w ludzkim ciele, że odkupić nas z grzechów i przywrócić nam godność. Czyste serce jest mieszkaniem Boga. Jak o nie zadbać? Co mamy zrobić? Nam, mimo najcięższej pracy i wielu prób, może to się nie udać. Maryja miała czyściutkie, Niepokalane Serce i zachowała je na zawsze. Koniec świata będzie powierzony temu Sercu. W Fatimie Matka Boża pokazała dzieciom serce ściśnięte cierniami i powiedziała, że te ciernie symbolizują nasze grzechy. Maryja prosi nas, swoje dzieci, żebyśmy te ciernie wyciągnęli, żebyśmy przestali grzeszyć i dodatkowo pomogli tym, którzy grzeszą. Hiacynta, która miała wtedy 6 lat, tak się tymi słowami przejęła, że wciąż zastanawiała się, jak to przekazać wszystkim ludziom. Mówiła, że gdyby tylko ludzie wiedzieli o tej prośbie, na pewno by jej posłuchali, przestaliby grzeszyć i robili wszystko – pokutowali i modlili się – by te ciernie usunąć. Bo ściśnięte grzechami serce Maryi jest jak pomarańcza nabita goździkami – dopiero jak się te kolce wyjmie, to miłość może się rozlać po świecie. A miłość Maryi ma moc uporządkowania tego świata. Dzieci z Fatimy miały konkretne wizje: piekło, wojna, prześladowanie Kościoła. Jak dokładnie powinniśmy je interpretować? Symbolika podana nam w Tajemnicach Fatimskich na pewno ma odniesienie do rzeczywistości. Jak głęboko idące, to już kwestia interpretacji. Ale Maryja mówi zawsze, że to czego doświadczamy zależy od naszego postępowania. Jeśli posłuchamy prośby o nawrócenie i modlitwę oraz zechcemy pomóc jej Niepokalanemu Sercu, to nie musimy się martwić – nie będzie cierpienia i wszystko ułoży się według Ewangelii. Jeżeli nie zechcemy pomóc, jak czasem mówiła Maryja – cierpienie będzie długotrwałe i dotknie wielu narodów. Papież Polak zaraz po zamachu na jego życie powiedział: „Przekonałem się, że żeby ocalić ludzi od wojny i świat od zagłady, trzeba poświęcić świat Niepokalanemu Sercu Maryi”. Zrobił to rok później – 13 maja 1982 roku, ale Łucja skomentowała to słowami, że Niebo nie przyjęło tego poświęcenia: papież jest biskupem Rzymu i każda diecezja ma swojego biskupa, więc jeżeli chce się poświęcić świat, to wszyscy biskupi także muszą wyrazić taką wolę. Jan Paweł II uzupełnił ten akt, i w 1984 roku w Watykanie, w obecności figury Matki Bożej z Fatimy, poświęcił świat i Rosję Niepokalanemu Sercu Maryi. Wtedy dziennikarze pytali Łucję, kiedy Matka Boża wywiąże się ze swoich obietnic – kiedy będzie pokój, kiedy narody odzyskają wolność. Łucja z uśmiechem odpowiedziała: „Matka Boża słowa dotrzyma”. Upadł komunizm na wschodzie. 5 lat później rozsypał się mur berliński. Nikt nie strzelał, nikt nie aresztował Sowietów – po prostu bez słowa odjechali. W tym samym roku skończył się komunizm w Polsce. I najbardziej spektakularne wydarzenie, którego nikt by nie przewidział – rozwiązał się Związek Radziecki. Uciskane kraje uzyskały wolność. Przecież to się nie zrobiło samo! To jest dzieło Niepokalanego Serca Maryi. To jest spełnianie się obietnicy zapowiedzianej przez Maryję. Ale powiedzmy jeszcze to, Matka Boża poprosiła Pana Jezusa, żeby dał jakieś narzędzie, sposób powyciągania cierni z serca Maryi. Dostaliśmy więc nabożeństwo pięciu pierwszych sobót miesiąca. Już w wielu parafiach odprawiane jest to nabożeństwo, a dodatkowo odbywają się procesje Matki Bożej Fatimskiej. Wróćmy do pierwszych sobót, które związane są z czterema ważnymi wymiarami: po pierwsze – żeby być wyspowiadanym (człowiek musi mieć czyste serce), po drugie: żeby przyjąć w tym dniu komunię świętą, po trzecie: żeby odmówić jedną cząstkę różańca i wreszcie: żeby przez 15 minut pomedytować z Maryją. Te warunki są naprawdę do spełnienia. Objawienia miały miejsce 100 lat temu. Czasem trudno uwierzyć, że mogą dotyczyć nas dzisiaj, w XXI wieku. Przecież Ewangelia, Biblia jest aktualna od 2000 lat. I nie zmieni się do końca świata. Jeśli Słowo pochodzi z nieba, to jest inny wymiar- taki, który nie przemija. Maryja w Fatimie prosiła nas o odmawianie różańca. Nazwała się Matką Bożą Różańcową. Więcej – podkreśliła, że jest Matką Bożą, a nie królową. Jaka jest różnica? Królową jest się wobec kogoś lub wobec czegoś. Matka jest najbardziej osobistym z możliwych tytułów. Matka nas karmi, z matki „wysysa się” soki życia, matka służy potomstwu. Maryja mówiąc, że jest Matką Bożą Różańcową, w pewnym sensie chciała nas upewnić, że każdy paciorek różańca jest pełen jej natury, istoty, Niepokalanego Serca… Rok przed objawieniami Najświętszej Maryi Panny trójka pastuszków: Łucja, Franciszek i Hiacynta – Łucja de Jesus dos Santos i jej kuzyni Franciszek i Hiacynta Marto – mieszkająca w wiosce Aljustrel, należącej do parafii fatimskiej – miała trzy objawienia Anioła Portugalii, zwanego też Aniołem Pokoju. I tym razem modliłem się w urokliwym i wciąż nasłonecznionym ogrodzie w Aljustrel.
Pierwsze objawienie Anioła miało miejsce wiosną lub latem 1916 roku, przed grotą przy wzgórzu Cabeço, w pobliżu Aljustrel, i miało, zgodnie z opowiadaniem siostry Łucji, następujący przebieg: ‘Bawiliśmy się przez pewien czas, gdy nagle silny wiatr zatrząsł drzewami, co skłoniło nas do popatrzenia, co się dzieje, ponieważ dzień był pogodny. Wtedy ujrzeliśmy w oddali, nad drzewami rozciągającymi się ku wschodowi, światło bielsze od śniegu, w kształcie przezroczystego młodego mężczyzny, jaśniejszego niż kryształ w promieniach słońca. W miarę jak się przybliżał, mogliśmy rozpoznać jego postać: młodzieniec w wieku około 14-15 lat, wielkiej urody. Byliśmy zaskoczeni i przejęci. Nie mogliśmy wypowiedzieć ani słowa. Gdy tylko zbliżył się do nas, powiedział:- Nie bójcie się. Jestem Aniołem Pokoju. Módlcie się ze mną.
I klęcząc nachylił się, aż dotknął czołem ziemi. Pobudzeni nadprzyrodzonym natchnieniem, naśladując Anioła, zaczęliśmy powtarzać jego słowa:- O Mój Boże, wierzę w Ciebie, wielbię Cię, ufam Tobie i kocham Cię. Błagam Cię o przebaczenie dla tych, którzy nie wierzą w Ciebie, nie wielbią Cię, nie ufają Tobie i nie kochają Cię. Po trzykrotnym powtórzeniu tych słów podniósł się i powiedział: – Módlcie się tak. Serca Jezusa i Maryi uważnie słuchają waszych próśb. I zniknął. Atmosfera nadprzyrodzoności, jaka nas ogarnęła, była tak silna, że przez dłuższy czas prawie nie zdawaliśmy sobie sprawy z naszego własnego istnienia, pozostając w tej samej pozycji, w której nas Anioł zostawił, i powtarzając ciągle tę samą modlitwę. Obecność Boga była tak silna i tak dogłębna, że nie ośmieliliśmy się nawet odezwać do siebie. Następnego dnia jeszcze czuliśmy się ogarnięci tą atmosferą, która znikała bardzo powoli. Żadne z nas nie zamierzało mówić o tym zjawieniu, ale zachować je w tajemnicy. Taka postawa sama się narzucała. Było to tak dogłębne, że nie było łatwo powiedzieć o tym choćby słowa. Zjawienie to zrobiło na nas większe wrażenie, chyba dlatego, że było pierwsze.’ Po raz drugi Anioł pojawił się latem 1916 roku, przy studni domu Łucji, blisko której bawiły się dzieci. Oto jak siostra Łucja opowiada to, co Anioł powiedział jej samej i jej kuzynom: ‘Co robicie? Módlcie się! Módlcie się dużo! Przenajświętsze Serca Jezusa i Maryi chcą okazać przez was miłosierdzie. Ofiarowujcie nieustannie modlitwy i umartwienia Najwyższemu. – Jak mamy się umartwiać? – zapytałam. – Z wszystkiego, co możecie, zróbcie ofiarę Bogu jako akt zadośćuczynienia za grzechy, którymi jest obrażany, i jako uproszenie nawrócenia grzeszników. W ten sposób sprowadźcie pokój na waszą Ojczyznę. Jestem Aniołem Stróżem Portugalii. Przede wszystkim przyjmijcie i znoście z pokorą i poddaniem cierpienia, które Bóg wam ześle. I zniknął. Te słowa Anioła wyryły się w naszych umysłach jak światło, które pozwoliło nam zrozumieć, kim jest Bóg, jak nas kocha, jak chciałby być kochany. Pozwoliły nam również pojąć wartość umartwienia, jak ono Bogu jest miłe i jak dzięki niemu nawracają się grzesznicy.’ A tak na marginesie tego świadectwa chciałbym widzieć Anioła Polski, który prosi, abyśmy modlili się wciąż za ojczyznę i za nas grzeszników. Trzecie anielskie objawienie miało miejsce końcem lata i początkiem jesieni 1916 roku. Także i tym razem w grocie Cabeço. Potoczyło się ono, zgodnie z opisem siostry Łucji, w następujący sposób: ‘Gdy tylko tam przyszliśmy, padliśmy na kolana i dotknąwszy czołami ziemi, poczęliśmy powtarzać słowa modlitwy Anioła: „O Mój Boże wierzę w Ciebie, wielbię Cię, ufam Tobie i kocham Cię etc.!”
Nie pamiętam, ile razy powtórzyliśmy tę modlitwę, kiedy ujrzeliśmy błyszczące nad nami nieznane światło. Powstaliśmy, aby zobaczyć, co się dzieje, i ujrzeliśmy Anioła trzymającego kielich w lewej ręce, nad którym unosiła się hostia, z której spływały krople krwi do kielicha. Zostawiwszy kielich i hostię zawieszone w powietrzu, Anioł uklęknął z nami i trzykrotnie powtórzyliśmy z nim modlitwę:
– Przenajświętsza Trójco, Ojcze, Synu, Duchu Święty, wielbię Cię z najgłębszą czcią i ofiaruję Ci najdroższe Ciało, Krew, Duszę i Bóstwo Jezusa Chrystusa, obecnego we wszystkich tabernakulach świata, jako przebłaganie za zniewagi, świętokradztwa i zaniedbania, którymi jest On obrażany! Przez nieskończone zasługi Jego Najświętszego Serca i Niepokalanego Serca Maryi błagam Cię o nawrócenie biednych grzeszników. Następnie powstając, wziął znowu w rękę kielich i hostię. Hostię podał mnie, a zawartość kielicha dał do wypicia Hiacyncie i Franciszkowi, jednocześnie mówiąc:- Przyjmijcie Ciało i pijcie Krew Jezusa Chrystusa straszliwie znieważanego przez niewdzięcznych ludzi. Wynagradzajcie zbrodnie ludzi i pocieszajcie waszego Boga. Potem znowu schylił się aż do ziemi, powtórzył wspólnie z nami trzy razy tę samą modlitwę: „Przenajświętsza Trójco… etc.” i zniknął. Natchnieni nadprzyrodzoną siłą, która nas ogarniała, naśladowaliśmy Anioła we wszystkim, to znaczy uklękliśmy czołobitnie jak on i powtarzaliśmy modlitwy, które on odmawiał. Siła obecności Boga była tak intensywna, że niemal zupełnie nas pochłaniała i unicestwiała. Wydawała się pozbawiać nas używania cielesnych zmysłów przez długi czas. W ciągu tych dni wykonywaliśmy nasze zewnętrzne czynności, jakbyśmy byli niesieni przez tę samą nadprzyrodzoną istotę, która nas do tego skłaniała. Spokój i szczęście, które odczuwaliśmy, były bardzo wielkie, ale tylko wewnętrzne, całkowicie skupiające duszę w Bogu. A również osłabienie fizyczne, które nas ogarnęło, było wielkie. Nie wiem, dlaczego objawienia Matki Bożej wywołały w nas zupełnie inne skutki. Ta sama wewnętrzna radość, ten sam spokój i to samo poczucie szczęścia, ale zamiast tego fizycznego osłabienia, pewna wzmożona ruchliwość. Zamiast tego unicestwienia w Bożej obecności, wielka radość. Zamiast trudności w mówieniu, pewien udzielający się entuzjazm. Lecz pomimo tych uczuć odczuwałam natchnienie, aby milczeć, zwłaszcza o niektórych rzeczach. Podczas przesłuchań czułam wewnętrzne natchnienie, które mi wskazywało odpowiedzi, aby nie odbiegając od prawdy, nie ujawniać tego, co wtenczas powinnam była ukryć.’ Objawienia Anioła w roku 1916 poprzedzone były trzema innymi wizjami. W okresie między kwietniem a październikiem 1915 roku, Łucja wraz z trzema innymi dziewczynkami, Marią Rosą Matias, Teresą Matias i Marią Justiną, ujrzały, z tego samego wzgórza Cabeço, ponad lasem znajdującym się w dolinie, zawieszony w powietrzu jakiś obłok bielszy od śniegu, przezroczysty, w kształcie ludzkiej postaci. Była to postać, jakby ze śniegu, którą promienie słoneczne czyniły nieco przezroczystą…cdn.

Stanisław Barszczak, O pocieszeniu Pani Pokoju
(W ostatnim miesiącu uczynię cud, aby wszyscy uwierzyli)

Są takie dni w tygodniu, dni których jeszcze nie znamy, kiedy jednak mówimy: dość, żyję chyba sobie sam na złość. Wciąż gram, śpiewam, jem i śpię, tak naprawdę jednak nie ma mnie. Wciąż jestem obcy. Zupełnie obcy tu, niby wróg. Wciąż jestem obcy. Wciąż bardziej obcy wam i sobie sam. Ktoś znów wczoraj mówił mi: trzeba przecież kochać… by żyć. Mieć gdzieś jakiś własny ląd, choćby o te dziesięć godzin stąd. Wciąż jestem obcy, zupełnie obcy tu, niby wróg. Wciąż jestem obcy, wciąż bardziej obcy wam i sobie sam. Obcy. Są to mocne słowa Andrzeja Mogielnickiego i Jan Józef Borysewicza. Ale bynajmniej osobiście przekonałem się do świadectwa zupełnie innego, mianowicie że materializm nie pochłonie świata i wewnętrznej idei życia, materializm nie zwycięży ostatecznie, to zapowiedział w encyklice “Laudato si” papież Franciszek. Stąd kieruję ku Wam, kochani Czytelnicy, mój apel o więcej sprawiedliwości dla ludzkości, prośbę w kwestii podniesienia skrywanego duchowego wymiaru naszego człowieczeństwa. To jest ziemski ból ostatni (ang. pain). Jak powiedziałem już to na innych drogach mojego apostolstwa, nigdy noszone przez nas cierpienie nie wynagrodzi za łaski, które otrzymaliśmy od Boga. Tym samym odsłaniajmy naszym braciom chrześcijanom okruchy wielkiego naszego doświadczenia. A jak to czynić? To jest tak, jak z chorym zębem; trzeba go uleczyć, rozszerza się infekcja, zakażenie. Życie Boże jest jak gąbka, nasiąka w nas łaska Pana. I to jest Boża infekcja. Trzeba ją pokazać. Jeśli tej infekcji użyjemy z pożytkiem dla bliźnich, wówczas zaowocuje łaska. A teraz bracie, siostro, podaj mi swoją rękę…zobacz, ile tam ran dla ludzkiego życia. Widać na niej nawet najmniejsze zarysy zranienia, także nowe zmarszczki. Będziemy bardzo szczęśliwi kiedyś, jeśli te ręce współpracowały z łaską Boga… W tych dniach styczniowych 2018 roku po raz wtóry odwiedziłem Fatimę, miasto na zachodnim krańcu Europy, w siostrzanej Portugalii. Co roku sanktuarium maryjne w Fatimie odwiedza ok. 5 mln turystów z całego świata, głównie z Hiszpanii, Włoch i Polski. W roku jubileuszowym objawień fatimskich, chodzi o rok 2017, padł kolejny rekord odwiedzin tego Świętego miejsca. Kiedy ja odwiedzam Fatimę, papież Franciszek nawiedza Chile i Peru, kraje w Ameryce sąsiadujące z jego ojczyzną Argentyną. Przed 37 laty cały świat zadrżał, gdy 13 maja 1981 r. na Placu św. Piotra w Rzymie turecki zamachowiec Ali Agca oddał strzały do Ojca Świętego Jana Pawła II. Po tym wydarzeniu kard. Joseph Ratzinger powiedział: „Fakt, iż macierzyńska dłoń zmieniła bieg śmiercionośnego pocisku, jest tylko jeszcze jednym dowodem na to, że nie istnieje nieodwołalne przeznaczenie, że wiara i modlitwa to potężne siły, które mogą oddziaływać na historię, i że ostatecznie modlitwa okazuje się potężniejsza od pocisków, a wiara od dywizji”. W rok po zamachu, 13 maja 1982 r., Jan Paweł II w Fatimie, gdzie zawiózł śmiercionośną kulę wyjętą ze swojego ciała, powiedział: „W świetle miłości Matki rozumiemy całe przesłanie Pani Fatimskiej. Największą przeszkodą w drodze człowieka do Boga jest grzech, trwanie w grzechu, a w końcu wyparcie się Boga, świadome wyrzucenie Boga ze świata ludzkiej myśli, oderwanie od Niego całej ziemskiej aktywności człowieka, odrzucenie Boga przez człowieka”. Trzy lata po zamachu, 25 marca 1984 r., Papież Polak spełnił fatimską prośbę, poświęcając Rosję Matce Bożej. W Fatimie, na co dzień mieszka 7 tys. osób, ale duże uroczystości religijne przyciągają setki tysięcy pielgrzymów.
Co jednak przyciąga do Fatimy? 1. Kaplica objawień – Zbudowano ją na prośbę Matki Bożej Różańcowej w miejscu, w którym objawiła się przed stu laty bł. Franciszkowi i Hiacyncie Marto oraz Łucji Dos Santos. Niewielkiego dębu, nad którym dzieci widziały w tym miejscu Jasną Panią, już nie ma. Pierwsi pielgrzymi rozebrali go, gałązka po gałązce. Obecnie, dokładnie w tym miejscu znajduje się kolumna z figurą Matki Bożej Fatimskiej. W jej koronie ozdobionej 313 perłami oraz 2679 szlachetnymi kamieniami w 1989 r. umieszczono kulę, która 13 maja 1981 r. podczas zamachu w Rzymie przeszyła ciało Jana Pawła II. Papież podarował ją sanktuarium fatimskiemu. 2. Bazylika Matki Bożej Różańcowej właściwie znajduje się w dawnej wiosce Cova da Iria. To zbudowana z miejscowego kamienia wapiennego, w stylu neobarokowym świątynia z wysoką na 65 m wieżą. W niszy, nad głównym wejściem do bazyliki umieszczono figurę Matki Bożej Fatimskiej wyrzeźbioną według wskazówek s. Łucji Dos Santos przez amerykańskiego dominikanina Thomasa McGlynn’a. We wnętrzu – 14 ołtarzy bocznych wraz z płaskorzeźbą nad prezbiterium poświęcono 15 tajemnicom różańca. Uwagę przykuwają również kolorowe mozaiki ze stacjami Drogi Krzyżowej. Natomiast witraże przedstawiają historię objawień Matki Bożej oraz wezwania Litanii Loretańskiej. Główny ołtarz przedstawia Ostatnią Wieczerzę, natomiast obraz w prezbiterium – objawienie Matki Bożej, która – niosąc światło i pokój – zstępuje na ziemię, na spotkanie z widzącymi. 3. Miejsca pochówku Dzieci Fatimskich – należą do najchętniej odwiedzanych miejsc w bazylice Matki Bożej Różańcowej. To tam pielgrzymi zwykle kierują swoje pierwsze kroki. W kaplicy po lewej stronie głównego ołtarza spoczywają: bł. Hiacynta (zm. 20 lutego 1920 r.) oraz s. Łucja (zm. 13 lutego 2005 r.; jej ciało przeniesiono do bazyliki fatimskiej 19 lutego 2006 r.). Natomiast w kaplicy po prawej – od 13 marca 1952 r. spoczywają doczesne szczątki bł. Franciszka (zm. 4 kwietnia 1919 r.). Rzeźby przedstawiające Hiacyntę i Franciszka poświęcił w dniu ich beatyfikacji papież Jan Paweł II. 4. Bazylika Trójcy Przenajświętszej znajdująca się naprzeciw bazyliki Matki Bożej Różańcowej to czwarty pod względem wielkości kościół na świecie. Świątynię zbudowano w latach 2004-2007 w odpowiedzi na zapotrzebowanie ogromnego ruchu pielgrzymkowego. Budowę sfinansowano wyłącznie z datków pielgrzymów. Bazylika ma kształt koła o średnicy 125 m, sklepionego bez żadnego punktu podparcia. W jej wnętrzu jest ponad 8 tys. miejsc siedzących. Nad głównym wejściem do bazyliki, na żelaznej siatce, podwieszono figury aniołów, które przypominają objawienia Anioła i zapraszają do wejścia do świątyni oraz uwielbiania Trójcy Przenajświętszej. W prezbiterium zawieszono ponad 7-metrowy krzyż a w ołtarzu z wapiennego kamienia umieszczono fragment marmuru z grobu św. Piotra – na znak ścisłego związku Fatimy i jej orędzia z osobą Ojca Świętego. Warto też zajrzeć do podziemi kościoła, gdzie znajduje się tzw. Galilea Apostołów św. Piotra i św. Pawła oraz Strefa Pojednania. 5. Muzeum Sanktuarium Fatimskiego mieści się w pobliskim domu rekolekcyjnym. Można tam obejrzeć m.in. wystawę pt. „Fatima Światło i Pokój”, która przybliża pielgrzymom istotę orędzia fatimskiego. Najcenniejszym eksponatem jest korona figury Matki Bożej Fatimskiej (jeśli nie jest aktualnie założona na figurze), w której umieszczono kulę, wystrzeloną do papieża Jana Pawła II podczas zamachu. Można też oglądać szaty liturgiczne papieży używane podczas pielgrzymek do Fatimy, liczne wota przekazywane przez pielgrzymów a wśród nich biżuterię, zdjęcia, świece i różne miniatury. 6. Dom-Muzeum w Aljustrel położony w odległości ok. 2 km od sanktuarium to dawny dom Marii Rosy – matki chrzestnej Łucji Dos Santos. Obecnie można tam oglądać podzieloną na cztery działy ekspozycję, ukazującą życie codzienne portugalskiej wsi w czasach objawień. 7. Domy Franciszka i Hiacynty oraz Łucji – znajdują się w Aljustrel w odległości 200 m od siebie (ok. 2 km od sanktuarium fatimskiego). Właśnie tu, we własnych domach, urodzili się Franciszek, Hiacynta i Łucja. W głębi ogrodu przy domu należącym do rodziny Łucji znajduje się studnia zwana Arneiro – miejsce drugiego objawienia Anioła w lecie 1916 r. Tu także Hiacynta miała wizję Ojca Świętego, który płakał i modlił się na kolanach w wielkim domu. W domu Łucji odbyły się pierwsze przesłuchania dzieci po objawieniach. W przydomowym ogrodzie rosną jeszcze drzewa figowe, w których cieniu mali pasterze bawili się i chronili przed nachodzącymi ich ciekawskimi lub pielgrzymami. Obecnie, o tym co się zdarzyło przypominają rzeźby Anioła i pastuszków autorstwa Marii Irene Vilar. 13 maja 1917 roku w niewielkiej Fatimie, w centralnej Portugalii, Maryja po raz pierwszy objawiła się trojgu dzieciom: Hiacyncie, Łucji i Franciszkowi. Dzisiaj – 100 lat później wracamy do tych wydarzeń i słów, które tam padły. Matka Boża w Fatimie powiedziała parę słów małym dzieciaczkom. Ale te słowa zostały wypowiedziane do nas wszystkich i właśnie się wypełniają. To jest żywe słowo, które dokonuje się na naszych oczach. Ja sam zostałem misjonarzem Fatimy, bo dla naszego pokolenia – jeśli dobrze się wsłuchać w nasze czasy i wpatrzeć w znaki, które Niebo nam daje – Bóg daje „dwie nogi”, którymi powinniśmy przejść przez tę ziemię: Miłosierdzie Boże i orędzie Matki Bożej Fatimskiej. To jest wielka potrzeba człowieka na dzisiejsze czasy.cdn.