(Part third) My memory returns to other places, every person is looking for a place on Earth, he will be looking in space, in a close perspective on Mars. Homeland, the country – the source still beating, an inexhaustible source source of life. That is the Goodness that is given to us, the Silesian man tells to you that. He gives a harder and stranger word to the citizens of his country. Homeland will never leave you. She is like fields wet in the spring, in summer in full green, and gold rich in autumn. Where the grain is there for the second year of potato. The host man enjoys here in the only way. Majestic mountains, distant valleys. Homeland is sounding in its history. She collects and spreads the harvest after hundreds of years… What did we do from Polish ‘Solidarity’ movement from the workers’ upheaval in 1980? What are our moral standards now? A Christian should feel as a part of a universal church … For this reason I’m saying you that my writing takes a fantasy element sometimes. For magic is still happening, even in our days. If I write something, I would like to borrow from a rich maternal source of my country. Years ago, I lived in the Mother’s Home in the Red Basin. And Silesia country, the land of my birth, was already behind a river of Przemsza. Chronicles say that I was born in a town of Tarnowskie Góry. I would say that I was born far away, hey there in the north, in a town of the soldier’s Kołobrzeg, or maybe just a little further on the banks of the Warta river. I like Kołobrzeg Town Hall and love Poles ‘wedding with the sea’ so much. Let me say again: there should be contact between the writer and the reader always, because we create the truth together. Today, objectivity disappears. Then, sometimes I try to create something like a story with their characters, I describe my characters, which were most often bold, subjected to even terrible emotions, although I did not want that, forgive me. But it happened. Providence gave us a new era. ‘Do not think and feel.’ I am proud to be a part of the Catholic Church. I encourage you to watch the movie ‘A promise’ (“Keeping the promise”). As we are experiencing the “refugee crisis” in Europe, the “Armenian crisis” took place in Turkey one hundred years ago. Armenians experienced the national gehenna. The film takes place in Istanbul. The main character and his girlfriend (there is also a non-Christian actor there)
participates in the drama of his countrymen. You imagine, I traveled to Istanbul for years. Turkey has enormous strength, a strategic place in the history of the Europe and the world. We have left a larger picture of the world in which we live in, I believe. In the another film ‘The Battle of Vienna 1683’ the messenger from Istanbul with the banner he goes against Polish hussars, straight to the Polish victorious king, certainly to ask for peace conditions. But he was shot by Polish warriors. His body terrible “riddled.” When the King looks after the messenger of the enemy army, the Turks’ chief from Vienna, Kara Mustafa, is already in retreat and goes to Belgrade, and there he will give power to his five-year-old son. This interesting scene from the position of civilization of today would certainly be different. Turkey man would not come to ask for peace conditions immediately after the battle. For a long time “he would not show at all,” I ponder. So, how we see the winners of this battle after three hundred years, we Poles? A new era, new laws, a different world. We dream about successes, and we stop at symbols only. Personally, I would like to be devoted to my group, this is the priests of my Archdiocese and to you beloved Readers of my essays. Have time, make time. Do not be carefree. Collaborate with enthusiasts, the people of adventure. Be always prepared, keep the contact line always. “We are threatened by a black cloud from Poland. We need soldiers, believers soldiers. Believing soldiers are the most valuable. They do everything, “said Reich Chancellor Adolf Hitler on April 26, 1933 in an interview with Bishop Osnabruck, Dr. Wilhelm Berning, who in July 1933, by Herman Goring he was elected to the Prussian Council of State. Homeland – it’s mother, Good over everything, a unique face with a thousand words, also Justice. She will never leave you, with you from the first step to the grave. A miracle over miracles – here brother is fighting to each other with, here the mother is still “showing” you the human world. Beloved readers, representatives of a huge land, a wonderful land with a flower of ferns, to which we will never go astray. Polish country, beautiful country, strong by the Polish loyalty team. When wars are rolling and storms are raging over country, trust strongly in Polish fidelity. Stay united, be free. The Polish country, you are a noble country. Let people break around you threatening misfortunes. Know, our blood is sacrificed to you, beloved country. And it grows out of heroic courage. Polish country, a flourishing country. Hold on to the crucified hand of God the Son. Let us keep the Rosary wreath, die for the freedom of Poland. A great country, you are the kingdom of glory, be a thunderous country, highly consecrated. Faithful homeland, Commonwealth country, if your beauty is well known, as a paradise in a wide circle and often praised by a poet, then you have my praise, my evaluation. My love is so hot and overwhelming in me, it’s kind of filling my heart for me and my mind. Wherever I have seen you: from the high mountains, from Rysy top of Tatra mountains , on “lanes of a Mother of God” in Kalvaria Zebrzydowska,” strolling around the Poznań market, when the train carried me across the Vistula valley; when I saw you from the white stone on the Trail of Eagles’ Nests, staring at the top of the Tower with red bricks (times of Kazimierz the Great King of Poland), when you were welcomed in the “deer’s jump” during the crossing of the Dunajec river, also by the world-famous spa, the eye has never had enough! The same picture, the same glow, it makes you so desirable, the one who only saw you once, he doesn’t want to leave you anymore. For the homeland, Sudety, Tatry mountains, unparalleled beautiful country,
our life is consecrated to you, we love you forever! We love you and we stand by you, in fidelity, we vow, this fidelity, which never hesitates and never gives way back. Though it always remains unachievable… Once I went out into the world, I saw a lot, I travelled to and fro, I enjoyed the view of vineyards and peaks of the Pyrenees, a beautiful Belgian forest. But nothing “holds me” for so long, and time pushed it away and left. I was looking for a long time, I did not find it, so I came back … back to the beach of Międzyzdroje village and shallow Baltic sea here. I knew happy in my heart and mind: my homeland is worth of love, because it’s probably all over the world that there is something more beautiful. I sat on the branch, when the evening came nimbly, the girl joyfully walked under the tree, my heart was jumping for joy. Excited, I ran to the marina pier, got on the ferry, this look from her timid and sweet eyes will never be forgotten. The ferry was already drifting in the stream, but a quick bold jump, I was flying halfway around, something pulled me in half, with strong and young arms. Then we stood side by side, a sweet noise rolled over us, we were listening to the ferry, confused. -’You are forever mine.’ – ‘You’re guilty, with her charm I heard, but will I never leave you, give me a long life.’ And the Polish ferry brought us together… Homeland, our hearts are sincerely in love with you. You are the country so beautiful, do you know a country so beautiful in its oak green wreath like Poland? We want to be strong and united forever… Unfortunately, this country is divided now. We people, we are very differents- it may be good, then we will do something great together. As Christians, we wait for the day of the kingdom – the coming of Christ for the last time. There were quite a few ends in this land, but these were wars mostly. For now, let’s go back to the lakes, let’s look at the crystal lakes of Warmia country, its deep forests. And other times, let’s go to Silesia country. The girl at the gates of the far valley, she sighs there too pleasant. She found her husband in this small land. She left the whole world for him. – ‘Get tears and roses,’ sings the Silesian man, ‘I’m not coming back because a shame already will not connect us. The girl did not follow the world song, according to its word the beloved man she’ll find on the edge of Europe and even at the end of the world. She stayed here, where the brother screams his brother’s eyes about his death. Śląsk (Silesia) and Częstochowa crosswise. Now the image of the Black Madonna of Czestochowa hangs in a Silesian house. I sing this to you, beloved, on the Warta, Vistula, Bug and San rivers, growing in maternal love. But the German soldier “sighs” too. He stands as a soldier in the chat on the Volga river now. And he misses a man (der Mensch). The latter he is already in heaven, where he has a multitude of angels. – ‘Give me an angel for this time,’ he repeats. Beloved readers, this is probably in ‘Shadow line’ by Joseph Conrad the young captain crossed through a baptism of the ocean battle. Wind or rain from the clouds. Sea storms and loneliness are gone forever. ‘Sailor, your dream is your ship,’ we would certainly shout to the captain. The memory stays forever. So, Brothers, you have to resist bad habits, even your own conscience and give testimony. This is my Sacrament of the Lord’s body and blood this Sunday for you, my countrymen. The blood of Jesus is very useful. The sacrifice of praise and thanksgiving for the Old Covenant let it be a victim of praise to the dead and resurrected Christ. Saint Thomas miraculously prayers for the Mass addressing to God’s Son, Jesus. The Holy Trinity takes away the new part of the Eucharist, which is the act of the community of believers and those seeking salvation. Although maybe we are just some. Christ shed his blood and gave his body for the life of the world. Victim fulfilled once and for all. Because Life has won human death forever. God-the father did not sell the servant, his son, to even the greatest human deaths. Death has only become useful for the great purpose of human salvation. What are the Moral Standards currently? Social contemporary pathologies: drugs in the United Nations. The Italian episcopal conference on the 71st plenary Meeting, he speaks about vocations of the people. Everyone has a calling. And a prayerful priest devoted to work for others is the most beautiful model of wise paths for the realization of human vocation. Let’s draw strength from the Eucharist, the Son of God won the world. The United Nations and President Donald Trump still will have problems with North Korea for a long time, with a leader Kim. And in South Korea, the head of the State leader Moon will set the conditions for America. Personally, I say, I do not know if I have the same credo as that of Vladislav Putin in Russia. He wants to rule, let him rule. C’est la vie. How happy, there are different interests of ours now (verschiedene). We can create something together … Hell is different. Hell is moving beyond the “seeing” of God in Christianity. Hell is a state among many human lifetimes in India. Hell is the inner closure of man to God in Islam. Hell is that you “see yes and yes,” reverend madame. But I return to my country once more, there are 1000 stars waiting for me, with 100 guitars, they sing the song of tomorrow, the eternal “Panama” country about the human happiness of life in the universal brotherhood.(fin)

(PART TWO) Does a man will become better? Considered one of the greatest French authors of all time, Victor Hugo cemented his place in the literary canon with ‘The Hunchback of Notre-Dame’ and his epic historical novel ‘Les Miserables’. Born in 1802, three-years after Napoleon seized power, he was already famous as a poet, artist and novelist by the time he was 30 and he had had time to study law. As well as being a literary genius however, he could just as easily be remembered as a politician or a saint. He was a human rights activist. Why? There’s one convenience about absolute power, that it sanctifies everything in the eyes of the people. Hugo’s influence extended beyond the world of literature. There is, so I believe, in the essence of everything, something that we cannot call learning. There is, my friend, only a knowledge – that is everywhere, that is in me and you and in every creature, and I am beginning to believe that this knowledge has no worse enemy than the man of knowledge, than learning, Hugo thought. Wisdom cannot be imparted. Wisdom that a wise man attempts to impart always sounds like foolishness to someone else … Knowledge can be communicated, but not wisdom. One can find it, live it, do wonders through it, but one cannot communicate and teach it. Most people…are like a falling leaf that drifts and turns in the air, flutters, and falls to the ground. But a few others are like stars which travel one defined path: no wind reaches them, they have within themselves their guide and path. On the other hand in America, in the Republic, one has to spend the whole weary day paying serious court to the shopkeepers in the street, and must become as stupid as they are; and there, one has no Opera. I shall have found my paradise on earth, Hugo thought so. Many of his writings, including peasant Jean Valjean’s quest for redemption after being jailed for stealing bread in Les Miserables, explored politics, poverty, justice and moral philosophy. You imagine, France’s most famous novel was written in Britain. The City of Paris preserves the two houses where Victor Hugo lived the longest: the Hôtel de Rohan-Guéménée in Place des Vosges in Paris, where for 16 years (from 1832 to 1848) he rented a 280 square-metre apartment on the second floor (One day, I was also fortunate to go through one of Paris’s finest squares, Comment of the author of the essay), and Hauteville House on the island of Guernsey, where he lived in exile for 15 years (from 1856 to 1870). On 16 May 1856, with the proceeds from his successful collection of poems Les Contemplations, Victor Hugo purchased Hauteville House in Guernsey; a large white building with a garden overlooking the sea. An enthusiastic collector of second-hand furniture and bric-à-brac, he brought back a profusion of chests, sideboards, carpets, mirrors, crockery, figurines and other objects from his excursions around the island. He put his boundless imagination to work on the house, spending months overseeing a major conversion on a medieval pattern, which gave this unique building an inner force and mystery. Hugo lived in Hauteville House until 1870, when he returned to France after the fall of the Second Empire, but he returned again for a year in 1872-73, for a week in 1875 and for four months in 1878.
In March 1927, the centenary year of the Romantic Movement, the house was donated to the City of Paris by the writer’s descendants Jeanne, Jean, Marguerite and François. Hauteville House has been preserved exactly as it was. Hugo’s abundant creativity is displayed in the astonishing richness of its decoration. As Charles Hugo put it, the house is “a veritable three-storey autograph, a poem in several rooms”.Hauteville House has some wonderful gardens which are included on a visit to the house. Hugo was immediately captivated by Guernsey: he was struck by the harshness of its cliffs and the gentleness of the inland scenery. He appreciated both ‘the breath of the ocean’ and ‘the breath of the flowers’. He was led to express his gratitude to the island in the dedication of his famous novel: Les Travailleurs de la mer, “I dedicate this book to the rock of hospitality, to this corner of old Norman land where resides the noble little people of the sea, to the Island of Guernsey, severe and yet gentle…”. Hugo described the Channel Islands as “fragments of France which fell into the sea and were gathered up by England”. It is that fusion of French and British culture that makes Guernsey so unique and its heritage, scenery and people left a lasting impression on the author. Any visitor who follows his well trodden path will leave feeling as inspired as he did over 150 years ago. Hugo also used his status for push for social change. After being elected to France’s National Assembly in 1848, he broke with conservatives to call for universal suffrage, free education for all children, and an end to poverty. His campaign to abolish the death penalty was also internationally renowned. A fierce critic of Napoleon, Hugo fled France after the 1851 coup d’etat that brought Bonaparte to power. After spells in Belgium and Jersey he settled in the smaller Channel Island of Guernsey, where the writer would live for the next 15 years. It proved to be one of the most productive periods of his life, as Hugo penned his two most celebrated volumes of poetry and most of Les Miserables – which he began in the 1845 but did not complete until 1862. You probably do not know that, as he laboured over Les Miserables, Hugo employed a unique strategy to force himself to write. The author removed his clothes and locked himself in an empty room with nothing but a pen and paper to distract him. He is said to have ordered his servants not to give him his clothes back until he had made progress on the novel, which eventually spanned more than 1,500 pages. Victor Hugo is venerated as a saint in the Vietnamese religion of Cao Dai, which blends Buddhism, Taoism, Confucianism and Christianity. As I said French author and poet Victor Hugo spent 15 years in exile in Guernsey from 1855 and the island provided the inspiration for many of his fine works, including Les Miserables and Toilers of the Sea. Hugo fell in love with Guernsey and his island home, Hauteville House, offers fans a chance to experience how he lived – and see where he wrote some of his most famous books and poems.
When I’m writing about Guernsey, my memory returns to other places and properties of great people: Garibaldi’s house on the island of Caprera, Jasna Polana of Lew N.Tolstoj, Key West of Ernest Hemingway, Bayreuth of Richard Wagner and others. Hugo’s writing room, the Crystal Room, is at the top of the eclectic house and has panoramic views across the ever-changing capital St Peter Port, out to sea and across to his homeland, France. It is not hard to see why Hugo was captivated by the islands. While the writer is remembered for his life’s works, his private life was equally fascinating. Hugo married wife Adele Foucher in October 1822 and the couple lived together for nearly 46 years until her death. Although married to childhood friend Adèle Foucher – they had five children together – he had a number of lovers throughout his life, most notably French actress Juliette Drouet. The most devoted mistress joined him in exile in Guernsey and lived near his family home. She wrote some 20,000 letters detailing her passion and venting her jealousy. She became his secretary and travelling companion, a relationship that lasted 50 years, and sacrificed her career to follow the love of her life to Guernsey when he and his family were exiled. The lover thinks oftener of reaching his mistress than the husband thinks of guarding his wife; the prisoner thinks more often of escape than the jailer thinks of locking the doors. Therefore, in spite of every obstacle, the lover and the prisoner are certain to succeed, Henri Stendhal said. The presence of danger inspires a sensible man with genius, raising him, so to speak, above himself. In the case of the man of imagination, it inspires him with romances, which may indeed be bold, but which are frequently absurd, Hugo thought so. In the evenings on the island, lovers were indulging in fortune-telling cards. When a woman is talking to you, listen to what she says with her eyes, Hugo repeated. Juliette is mentioned often in the biography of Victor Hugo and thousands of letters between the pair have been recorded. It is said that they secretly met at the top of Victoria Tower. Built to commemorate a visit to the island by Queen Victoria and Prince Albert, it offers unparalleled views across St Peter Port. If you look closely you might find their initials – VH and JD – which were etched somewhere into its interior granite walls (see also Hugo’s initials, de Deo- ad Deum). Hugo began, completed or published the majority of the works for which he is best known whilst living here, in particular ‘Les Contemplations’ (1856), ‘Les Misérables’ (1862), ‘La Legende des siecles’ (1877), ‘William Shakespeare’ (1864), ‘Les Chansons des rues et des bois’ (1865), ‘Les Travailleurs de la mer’ (1866), ‘L’Homme qui rit’ (1869), and ‘Quatre-Vingt-Treize’ (1874).
Let us say, Hugo never went out without a book under his arm, and he often came back with two. Even the darkest night will end and the sun will rise. You have to love the world. What Is Love? I have met in the streets a very poor young man who was in love. His hat was old, his coat worn, the water passed through his shoes and the stars through his soul. To put everything in balance is good, to put everything in harmony is better, Hugo said. Love is like a tree: it grows by itself, roots itself deeply in our being and continues to flourish over a heart in ruin. The inexplicable fact is that the blinder it is, the more tenacious it is. It is never stronger than when it is completely unreasonable.
To love another person is to see the face of God, Hugo repeated. It is nothing to die. It is frightful not to live. Have courage for the great sorrows of life and patience for the small ones; and when you have laboriously accomplished your daily task, go to sleep in peace. God is awake. The greatest happiness of life is the conviction that we are loved — loved for ourselves, or rather, loved in spite of ourselves. To love or have loved, that is enough. Ask nothing further. There is no other pearl to be found in the dark folds of life. Certain thoughts are prayers. There are moments when, whatever be the attitude of the body, the soul is on its knees. Beloved reader! You ask me what forces me to speak? a strange thing, my conscience, I will answer you. So, you who suffer because you love, love still more. To die of love, is to live by it. Teach the ignorant as much as you can; in the third millenium female society (yet or this is the salutary situation of human civilization now) is culpable in not providing in the most appropriate time, ready examples of life, it means drawing a moral source from the courage of the sages of the era for all, and it must one’s answer for the night which it produces. If the soul is left in darkness sins will be committed. The guilty one is not he who commits the sin, but he who causes the darkness, I would like to comment on the thought of a great Frenchman. People do not lack strength, they lack will. This is too much a price for the conscience of a man, and a waste of time for the life of individuals, namely the transfer of power and rule in time, even if only one generation – thus not moving the world forward. Victor Hugo was forced to emigrate – although it seems that the primary purpose of his exile was not to wait for his generation to die. And the world has already traveled another way. But let it be. This is the life. Though, no army can withstand the strength of an idea whose time has come. A garden to walk in reality and immensity to dream in, what more could we ask? A few flowers at his feet and above him the stars. When love has fused and mingled two beings in a sacred and angelic unity, the secret of life has been discovered so far as they are concerned; they are no longer anything more than the two boundaries of the same destiny; they are no longer anything but the two wings of the same spirit. Love, soar, Victor Hugo said. So, an intelligent hell would be better than a stupid paradise… From time to time Marius’ knee touched Cosette’s. A touch that thrilled. At times, Cosette faltered out a word. Her soul trembled on her lips like a drop of dew on a flower. Gradually, they began to talk. The night was serene and glorious above their heads. These two beings, pure as spirits, told each other everything, their dreams, their frenzies, their ecstasies, their chimeras, their despondencies, how they had adored each other from afar, how they had longed for each other, their despair when they had ceased to see each other. They had confided to each other in an intimacy of the ideal, which already, nothing could have increased, all that was most hidden and most mysterious in themselves. They told each other, with a candid faith in their illusions, all that love, youth and the remnant of childhood that was theirs, brought to mind. These two hearts poured themselves out to each other, so that at the end of an hour, it was the young man who had the young girl’s soul and the young girl who had the soul of the young man. They interpenetrated, they enchanted each other. When they had finished, when they had told each other everything, she laid her head on his shoulder, and asked him: “What is your name?” Before him he saw two roads, both equally straight; but he did see two, and that terrified him – he who had never in his life known anything but one straight line. And, bitter anguish, these two roads were contradictory. Love is the foolishness of men, and the wisdom of God, Victor Hugo said…Nobody knows like a woman how to say things that are both sweet and profound. Sweetness and depth, this is all of woman; this is Heaven. “I have been loving you a little more every minute since this morning.” Love has no middle term; either it destroys, or it saves. All human destiny is this dilemma. This dilemma, destruction or salvation, no fate proposes more inexorably than love. Love is life, if it is not death. Cradle; coffin, too. The same sentiment says yes and no in the human heart. Of all the things God has made, the human heart is the one that sheds most light, and alas! most night, Victor Hugo repeated. Let us study things that are no more. It is necessary to understand them, if only to avoid them… Let us say in passing, to be blind and to be loved, is in fact – on this earth where nothing is complete – one of the most strangely exquisite forms of happiness. To have continually at your side a woman, a girl, a sister, a charming being, who is there because you need her, and because she cannot do without you, to know you are indispensable to someone necessary to you, to be able at all times to measure her affection by the degree of the presence that she gives you, and to say to yourself: She dedicates all her time to me, because I possess her whole love; to see the thought if not the face; to be sure of the fidelity of one being in a total eclipse of the world… A love wholly founded in purity. There is no blindness where there is certainty.
The soul helps the body, and at certain moments raises it. It is the only bird that sustains its cage… Marius and Cosette were in the dark in regard to each other. They did not speak, they did not bow, they were not acquainted; they saw each other; and, like the stars in the sky separated by millions of leagues, they lived by gazing upon each other. If people did not love one another, I really don’t see what use there would be in having any spring, Hugo said…

Stanislaw Barszczak, We need a bit of love…

The liturgy of the Sunday:”And the scribes who came down from Jerusalem were saying,’He is possessed by Beelzebul,’ and ‘by the prince of demons he casts out the demons.’ /…/”Truly, I say to you, all sins will be forgiven the children of man, and whatever blasphemies they utter, but whoever blasphemes against the Holy Spirit never has forgiveness, but is guilty of an eternal sin,” for they were saying, “He has an unclean spirit.” And his mother and his brothers came, and standing outside they sent to him and called him. And a crowd was sitting around him, and they said to him, “Your mother and your brothers are outside, seeking you.” And he answered them, “Who are my mother and my brothers?” And looking about at those who sat around him, he said, “Here are my mother and my brothers! For whoever does the will of God, he is my brother and sister and mother.”
(see, Mk 3,20-35) I am very gloomy about a prospect. ‘He is possessed by Beelzebul,’ somebody said. I am a monster in the modern world. I meet people and I show them a jaguar smile sometimes. Let me finish my fault. I experience, as it seems to me, the agony of Poland. And I always wanted to hear about human being. It is the parish priests who conduct the liturgy of the holy masses. In the face of the violence of the world I say certain things late. I had no choice. I appear in public at the church usually suddenly and unexpectedly and in the ugly moment. I have precaution about this era. We need to defend human being. In conversation with the world, I base a new knowledge on philosophy. I am going here in the direction of the contemporary idea of ​​transcendence in immanence, God’s transcendence, a new approach to his transcendence now (see, la sienne, fr. jego). The people long for the fulfillment of their dreams. Achieving a human mission to Mars has been a fascination of humanity for some time. In the 1990s, Dr. Robert Zubrin proposed the “Mars Direct” mission architecture, using conventional rockets and Mars in-situ resources to establish a sustained human presence on Mars. NASA Ames Research Center is developing science and technology to make such missions and sustained presence possible. In July 1989, on the 20th anniversary of the Apollo Moon landing, the first President Bush called for America to renew its pioneering push into space with the establishment of a permanent Lunar base and a series of human missions to Mars. While many have said that such an endeavor would be excessively costly and take many decades, a small team at Martin Marietta drew up a daring plan that could sharply cut costs and send a group of American astronauts to the Red Planet within ten years. The plan, known as “Mars Direct,” has attracted international attention and broad controversy. Now, with the nation debating how to proceed with human space exploration, the “Mars Direct” plan is more relevant than ever: Can Americans reach the Red Planet in our time. Robert Zubrin (born April 9, 1952) is an American aerospace engineer and author, best known for his advocacy of the manned exploration of Mars. He and his colleague at Martin Marietta, David Baker, were the driving force behind Mars Direct, a proposal intended to produce significant reductions in the cost and complexity of such a mission. The key idea was to use the Martian atmosphere to produce oxygen, water, and rocket propellant for the surface stay and return journey. A modified version of the plan was subsequently adopted by NASA as their “design reference mission”. He questions the delay and cost-to-benefit ratio of first establishing a base or outpost on an asteroid or another Project Apollo-like return to the Moon, as neither would be able to provide all of its own oxygen, water, or energy; these resources are producible on Mars, and he expects people would be there thereafter disappointed with the lack of interest from government in Mars exploration and after the success of his book The Case for Mars, as well as leadership experience at the National Space Society, Zubrin established the Mars Society in 1998. This is an international organization advocating a manned Mars mission as a goal, by private funding if possible. Pioneer Energy,The ethics of terraforming, Cultural references, these issues are dealt with by an American engineer. InSight (Interior Exploration using Seismic Investigations, Geodesy and Heat Transport) is a NASA Discovery Program mission that will place a single geophysical lander on Mars to study its deep interior. But InSight is more than a Mars mission – it is a terrestrial planet explorer that will address one of the most fundamental issues of planetary and solar system science – understanding the processes that shaped the rocky planets of the inner solar system (including Earth) more than four billion years ago. By using sophisticated geophysical instruments, InSight will delve deep beneath the surface of Mars, detecting the fingerprints of the processes of terrestrial planet formation, as well as measuring the planet’s “vital signs”: Its “pulse” (seismology), “temperature” (heat flow probe), and “reflexes” (precision tracking). Why Mars? Previous missions to Mars have investigated the surface history of the Red Planet by examining features like canyons, volcanoes, rocks and soil, but no one has attempted to investigate the planet’s earliest evolution – its building blocks – which can only be found by looking far below the surface. Because Mars has been less geologically active than the Earth (for example, it does not have plate tectonics), it actually retains a more complete record of its history in its own basic planetary building blocks: its core, mantle and crust. By studying the size, thickness, density and overall structure of the Red Planet’s core, mantle and crust, as well as the rate at which heat escapes from the planet’s interior, the InSight mission will provide glimpses into the evolutionary processes of all of the rocky planets in the inner solar system. In terms of fundamental processes that shape planetary formation, Mars is a veritable “Goldilocks” planet, because it is big enough to have undergone the earliest internal heating and differentiation (separation of the crust, mantle and core) processes that shaped the terrestrial planets (Earth, Venus, Mercury, Moon), but small enough to have retained the signature of those processes over the next four billion years. The InSight mission will seek to understand the evolutionary formation of rocky planets, including Earth, by investigating the interior structure and processes of Mars. InSight will also investigate the dynamics of Martian tectonic activity and meteorite impacts. The InSight mission is similar in design to the Mars lander that the Phoenix mission used successfully in 2007 to study ground ice near the north pole of Mars. As I said Dr. Zubrin is known as an advocate of a moderately anthropocentric position in the ethics of terraforming (see, a written account of him is available in ‘On to Mars: Colonizing a New World’). Visionary rocket scientist, Robert Zubrin, has a plan for getting humans to Mars in the next ten years and ultimately turning the Red Planet blue. But can he win over the skeptics at NASA and the wider world? Soon, the dreams of the engineer and other enthusiasts are coming to fruition. Mars has an atmosphere, once there were oceans, you can adapt Mars for human habitation on the red planet…

Stanisław Barszczak, TRYPTYK EUCHARYSTYCZNY

Ojczyzna, kraj – źródło bijące wciąż, nie wyczerpane źródło życia. To dobro, które jest nam zadane, Ślązak ci to powie. A on mocniej i siarczyściej śle słowo krajanom. Ta kraina, ten kraj, nie zostawi Cię nigdy. Jest jak pola na wiosnę zwilżone, latem zaś w pełnej zieleni, a złotem bogate na jesień. Gdzie ziarno tam na drugi rok kartofel. Gospodarz się cieszy tutaj w jedyny sposób. Majestatyczne góry, doliny dalekie. Ojczyzna brzmienna historią. Zbiera i rozsiewa żniwa po setkach lat. A co my zrobiliśmy z Solidarności, z robotniczego zrywu w 1980 roku? Jakie są nasze moralne standardy teraz? Chrześcijanin powinien poczuć się jako część kościoła powszechnego… Od siebie powiem, że moje pisanie podejmuje element fantastyki. Albowiem magia dzieje się wciąż, również za naszych dni. Jeśli coś piszę, to chciałbym zaczerpnąć z bogatego matczynego źródła zawsze. Przed laty zamieszkiwałem w Domu Matki w Czerwonym Zagłębiu, za Przemszą był już Śląsk, kraina mojego zgodzenia. Kroniki podają, iż urodziłem się w Tarnowskich Górach. A teraz powiedziałbym, że urodziłem się daleko dalej, hej tam na północy, w Żołnierskim Kołobrzegu, a może tylko odrobinę dalej nad brzegami Warty. Tak mi się spodobał kołobrzeski ratusz i Polaków “zaślubiny z morzem”. Zaraz jeszcze raz powiem: powinien istnieć kontakt między pisarzem i czytelnikiem zawsze, bo stwarzamy prawdę ostatnią wspólnie. Dzisiaj obiektywność znika. Tedy czasami próbuję stworzyć coś na kształt opowiadania z jego bohaterami, opisuję moje charaktery, które bywały najczęściej odważne, za to poddawane nawet strasznym emocjom, choć nie chciałem tego, wybaczcie mi. Ale tak się stało.
Opatrzność podarowala nam nową epokę. Nie myśl a czuj! Jestem dumny, że jestem częścią kościoła katolickiego. Zachęcam do obejrzenia filmu pt. Przyrzeczenie (“Keeping the promise”). Jak my przeżywamy “kryzys uchodźców” w Europie, podobnie przed stu laty w Turcji miał miejsce “kryzys Ormian”. Ormianie przeżywali gehennę narodową. Akcja filmu ma miejsce w Istanbule. Główny bohater i jego dziewczyna (jest tam i nie chrześcijański aktor też), bierze udział w dramacie rodaków. Zawędrowałem przed laty do Istanbułu. Turcja ma ogromną siłę, strategiczne miejsce w dziejach świata. Odeszlismy od większego obrazu odnośnie świata w jakim żyjemy, uważam. W filmie pt. Bitwa o Wiedeń 1683 posłaniec Turek z sztandarem jedzie naprzeciw polskiej husarii, wprost na polskiego zwycięskiego króla, z pewnością aby prosić o warunki pokoju. Ale “dopadły” go strzały polskich wojowników. Turczyna ciało straszne “podziurawione.” Gdy Król ‘dogląda’ posłańca wrogiej armii, wódz Turków z spod Wiednia, Kara Mustafa, już jest w odwrocie i zdąża do Belgradu, a tam przekaże władzę swojemu pięcioletniemu synowi. Ta ciekawa scena ze stanowiska również cywilizacyjnego dzisiaj z pewnością przebiegałaby inaczej. Turczyn nie przybyłby prosić o warunki pokoju zaraz po bitwie. Za pewne jeszcze długo “wcale by się nie pokazał.” A jak zachowaliby się zwycięzcy w tej bitwie stoczonej po trzystu latach, kochani przeze mnie moi rodacy Polacy? Nowa epoka, nowe prawa, inny świat. Marzymy o sukcesach, a poprzestajemy na symbolach jeno. Osobiście chciałbym być oddany swojej grupie, to jest księżom mojej Archidiecezji i Wam kochanym Czytelnikom moich esejów. Miej czas, rób czas. Nie bądź beztroski. Współpracuj z pasjonatami, ludźmi przygody. Bądź zawsze przygotowany, trzymaj linę kontaktową, zawsze na fali. “Zagraża nam czarna chmura z Polski. Potrzebujemy żołnierzy, wierzących żołnierzy. Wierzący żołnierze są najbardziej wartościowi. Oni wykonują wszystko,” powiedział Kanclerz Rzeszy Adolf Hitler w dniu 26 kwietnia 1933 w rozmowie z Biskupem Osnabruck Dr Wilhelmem Berningiem, który w lipcu 1933 przez Hermana Goringa został wybrany do Pruskiej Rady Stanu. Ojczyzna- to matka, Dobro ponad wszystko, wyjątkowe ‘oblicze’(twarz) o tysiącu wyrazów, sprawiedliwość. Ona nie zostawi Cię nigdy, przy tobie od pierwszego kroku aż po grób.
Cud nad cuda – tutaj walczy brat z sobą, tutaj matka wciąż “pokazuje się” światu. Kochani przedstawiciele olbrzymiej krainy, cudownej krainy z kwiatem paproci, do którego idąc, nie zbłądzimy nigdy. Polski kraju, piękny kraju,
silny przez polski zespół lojalnościowy. Kiedy wojny się toczą i burze szaleją nad tobą, mocno ufaj w polską wierność. Pozostań zjednoczony, bądź wolny. Polski kraju, którym jesteś, szlachetny kraju. Niech ludzie burzą się wokół ciebie grożąc nieszczęściami. Wiedz, nasza krew jest tobie poświęcona. I wyrasta z odwagi bohaterskiej. Polski kraju, kwitnący kraju. Trzymaj się ukrzyżowanej ręki Boga Syna. Pozwól nam utrzymać różańcowy wieniec, umrzeć dla wolności Polski. Ty, królestwo chwały; bądź krajem gromkim, wysoko konsekrowanym. Wierny kraju polski, jeśli twoja uroda jest dobrze znana, jako raj w szerokim kręgu i często chwalony przez poetę, to masz moją pochwałę, moją ocenę. Moja miłość jest taka gorąca i przytłaczający we mnie blask, to niejako napełnianie serca dla mnie i umysłu. Skądkolwiek cię widziałem: z gór wysokich, z grzbietu Rysów, na “dróżkach w Kalwarii,” spacerując po poznańskim rynku, gdy pociąg przeprowadzał mnie mostem przez dolinę Wisły; gdy widziałem cię z białego kamienia na Szlaku Orlich Gniazd, wpatrując się w Kazimierzowską a zakończoną czerwoną cegłą Basztę, gdy byłeś mile widziany w “skoku jelenia”, podczas przeprawy Dunajcem, przez światowej sławy uzdrowisko, oko nigdy nie miało tego dość! Ten sam obraz, ten sam blask,
to sprawia, że ​​jesteś taki pożądany, ten, który tylko raz cię zobaczył, już nie chcę od ciebie odejść. O ojczyzna, Sudety, Tatry,
niezrównanie piękny kraj, nasze życie jest konsekrowane, kochamy Cię na zawsze!
Kochamy cię i stoimy przy tobie, w wierności ślubujemy, tej wierności, która nigdy nie zwleka i nigdy nie ustępuje, nadto zawsze pozostaje nie do osiągnięcia. Kiedyś wyszedłem w świat,
wiele widziałem tu i tam, stoki winorośli i szczyty Pirenejów, piękny belgijski las. Ale nic “trzyma mnie” tak długo, i czas odepchnął to i odszedł. Szukałem długo, nie znalazłem, więc wróciłem… z powrotem na plażę Międzyzdrojów i płytki Bałtyk tutaj. Szczęśliwy w sercu i umyśle wiedziałem: moja ojczyzna jest warta miłości,
ponieważ to prawdopodobnie na całym świecie nie ma czegoś jeszcze piękniejszego. Siedziałem na gałęzi, kiedy przyszedł zwinnie wieczor, dziewczyna radośnie szła pod drzewem, moje serce skakało z radości. Podniecony, pobiegłem do przystani, wsiadłem na prom, to spojrzenie z oczu nieśmiałe i słodkie nigdy nie zapomnę. Statek już dryfował w strumieniu, ale szybki śmiały skok, w połowie leciałem, w połowie mnie coś pociągnęło, z silnymi i młodymi ramionami. Stanęliśmy ramię w ramię, przetoczył się w nas słodki hałas, słuchaliśmy promu zdezorientowani. -Ty jesteś na zawsze moja. -Ty jesteś winny
ze swoim urokiem, ona odrzecze, nigdy cię nie opuszczę, daj mi długie życie. A połączył nas polski prom. Nasze serca są szczerze zakochane w tobie, nadwislański Kraju. Czy znasz kraj tak piękny, czy znasz kraj tak piękny, w swoim dębowym zielonym wieńcu? Chcemy być silni i zjednoczeni na zawsze. Niestety, Kraj nasz jest podzielony. Bardzo się różnimy – to może dobrze, wtedy zrobimy wspólnie coś wielkiego. Jako chrześcijanie czekamy na dzień królestwa – przyjście Chrystusa po raz ostatni. Już była spora liczba końców na tej ziemi, ale to były wojny przeważnie. Za to teraz wróćmy na jeziora, spójrzmy na kryształowe jeziora Warmii, nie przebyte, głębokie tam lasy. A innym razem powędrujmy na Śląsk. Dziewczyna przy wrotach dalekiej doliny wzdycha tam za lubym.
Znalazła męża w małej krainie. Cały świat zostawiła dla niego. -Bądź łzą i różą -śpiewa Ślązak -Nie wracam bo szkoda terazniejsza nie połączy nas. Dziewczyna nie poszła za pieśnią światową, za wybrankiem z całego ziemskiego globu. Została tutaj, gdzie brat krzyczy bratu w oczy o jego zgonie. Śląsk i Częstochowa za międzą. Teraz obraz Czarnej Madonny wisi w śląskim domu. Śpiewam to wam kochani, nad Wartą, Wisłą, Bugiem i Sanem rosnącym w miłość matczyną. Ale i Niemiec “wzdycha,” to wiedzcie, kiedy stoi jako żołnierz na czatach nad Wołgą. A tęskni za człowiekiem (der Mensch). On (już) w niebie ma mnogość aniołów. -Daj mi anioła na ten czas, powtarza… Kochani, to już jest chyba w “Smudze cienia” Józefa Korzeniowskiego. Młody kapitan przeszedł chrzest bojowy, trema odeszła od niego, z podaniem ręki… Z chmur wiatr albo deszcz. Zawsze trzeba czuwać. Marynarzu twoim marzeniem statek, z pewnością krzyknęlibyśmy jeszcze w kierunku kapitana… Trzeba stawić opór złym nawykom, nawet własnemu sumieniu, i dać świadectwo. To jest mój Sakrament ciała i krwi Pana tej niedzieli dla moich rodaków.
Krew Jezusa użyteczna jest bardzo… Ofiara uwielbienia i dziękczynienia za Stare Przymierze
niech stanie się ofiarą uwielbienia umarłego i zmartwychwstałego Chrystusa. Święty Tomasz cudownie modlitwy Mszalne kieruje pod adresem Bożego Syna, Jezusa. Trójca święta odbiera nową cześć na Eucharystii, która jest czynem wspólnoty wierzących i dążących do zbawienia. Choć może jesteśmy niektórzy tylko już.
Chrystus przelał krew i dał ciało swoje za życie świata. Ofiara spełniona raz na zawsze. Bo Życie zwyciężyło zgon ludzki już na zawsze. BÓG Ojciec nie sprzedał Sługi, swojego syna, choćby najbardziej wielkiemu z ludzkich zgonów. Śmierć stała się jedynie użyteczna dla wielkiego celu zbawienia ludzi. Jakie są Moralne standardy obecnie. Społeczne patologie teraźniejsze: narkotyki w Stanach. Włoska konferencja episkopatu na 71 zebraniu plenarnym mówi o powołaniach. Każdy ma powołanie. A Kapłan rozmodlony oddany pracy dla innych jest najpiękniejszym wzorem mądrych dróg dla realizacji ludzkiego powołania. Zaczerpnijmy siły z Eucharystii, Syn Boga zwyciężył świat. Stany Zjednoczone i Prezydent Donald Trump jeszcze długo będzie miał problemy z Koreą Północną, z szefem Kim. A w Korei Płd szef państwa Moon jeszcze inne postawi warunki. Osobiście powiem, nie wiem czy ma takie samo credo jak Pan Władysław Putin w Rosji. Chce rządzić, niech rządzi. C’est la vie. Jak się cieszę mamy różne zainteresowania (verschiedene). Możemy stworzyć coś razem… Piekło to inni. Piekło to odsunięcie poza ‘widzenie’ Boga w chrześcijaństwie. Piekło to stan pośród wielu żywotow człowieka w Indiach. Piekło to wewnętrzne zamknięcie się człowieka na Boga w Islamie. Piekło to jest to, że pani “widzi tak a tak”. Ale już powracam do ojczyzny, mojego kraju, tam 1000 gwiazd na mnie czeka,
z 100 gitarami wyśpiewują pieśń jutra, odwieczną “Panamę” o ludzkim szczęściu życia w powszechnym braterstwie.

Stanisław Barszczak, Spacer do środka Marsa.(część ostatnia)

Nie wiemy, jaki wpływ na ludzi będzie miało długotrwałe przebywanie pod wpływem marsjańskiej grawitacji (wszystkie eksperymenty są prowadzone przy ~1 g lub przy braku grawitacji w stacjach orbitalnych). Badacze medycyny kosmicznej budują modele teoretyczne dotyczące skutków dla zdrowia w przypadku szybkiego lub wolnego przejścia ze stanu nieważkości do stanu przyciągania ziemskiego. Jedna z teorii mówi, że sen w komorach zbudowanych wewnątrz wirówki może zminimalizować problemy adaptacyjne. Anulowana misja Mars Gravity Biosatellite miała się stać pierwszym eksperymentem badającym efekty częściowej grawitacji. W eksperymencie tym sztucznie generowane przyspieszenie 0,38 g miało umożliwić sprawdzenie wpływu zmniejszonej grawitacji na ssaki, szczególnie na myszy, przez cały cykl od poczęcia do śmierci.
Prędkość ucieczki na Marsie -5 km/s (czyli około połowy ziemskiej) jest porównywalna do księżycowej 2,38 km/s. Może to sprawić, że Mars nie będzie najpopularniejszym węzłem handlu międzyplanetarnego. Jest prawdopodobne, że kolonizacja Marsa stanie się mniej opłacalna ekonomicznie, gdy powstaną „kopalnie” na obiektach NEO (see, plenetoidy, komety). Kochany Czytelniku! W dzień, w którym przywołujemy pamięć, miłość i wolę naszych matek kieruję ku Wam te kilka słów. Stwórca “postawił” nas w pięknym ogrodzie początku trzeciego tysiąclecia. Jeszcze spotykam braci, którzy nie będąc nigdzie są w drodze. Tych niektórych zachwyca planeta Mars. Czymże mógłbym być dla nich, skoro nie mam żadnego zawodu, żadnych praw w oczach tych ludzi?
Chciałbym imponować im, zarazem dać możliwość doskonalenia się każdemu wrażeniu i każdemu ziarnu uczucia całkowicie w środku, w ciemności, w tym co niewypowiedziane, w nieświadomym, w sferze, której nie sięga nasze rozumienie, i oczekiwać z głęboką pokorą i cierpliwością godziny nadejścia nowej jasności, jak pisał Reinhard Maria Rilke. Bóg mi dał nadzieję… Jednakże mimo wszystko czuję w sobie coś, co każe mi czekać. Tak wiele nowych rzeczy tłoczy się przede mną, nie umiem tego nawet nazwać i rozróżnić. Ach, o jakiejś chwili ogarnąć spojrzeniem las i morze, chłonąć tę wspaniałość natury i czekać: a jasność się stanie. I nie ma nikogo i nic, i jeździ się po świecie z walizką i z pudłem książek i właściwie bez ciekawości. Co to właściwie za życie: bez domu, bez odziedziczonych rzeczy, bez psów. Gdyby się miało przynajmniej wspomnienia. Ale kto je ma? Gdyby dzieciństwo było, ale jest jak pogrzebane, zauważył Reinhard Maria Rilke. Każda miłość wymaga zbyt wielkich trudów, to ciężar ponad siły, tylko w miłości do Boga odnajdujemy lekkość i wytchnienie. Kochać to najtrudniejsze z zadań człowieka, najważniejszy jego egzamin. Kto mówi o zwycięstwie? Przetrwanie jest wszystkim. Skok w kierunku Marsa! Reinhard Maria Rilke zaczyna pesymistycznie nasza przygodę, gdy pisze: “Współistność dwojga ludzi to rzecz niemożliwa, i tam gdzie się mimo to wydaje pojawiać, stanowi ograniczenie, które obrabowuje jedną lub obie strony z pełni ich swobody /…/ Troszczę się, a we mnie trwa dom i byt… Lecz słyszę głosy, nawet życzliwe mi i oddane, i kroki tych, co się do mnie zbliżyć pragną, i moje drzwi się otwierają… A kiedy szukam ludzi, nie mogą nic poradzić i nie rozumieją moich myśli. I wobec książek staję się podobnie bezradny i nie znajduję w nich żadnej pomocy, jakby i one brały przykład z ludzi…(Ale świat jeszcze był, podkreśl. autora eseju) Austriacki poeta później jednak pisze: Świat był w twarzy ukochanej – ale nagle wylał się, wypłynął: świat jest z zewnątrz, świat nie do objęcia. Czemu nie piłem, gdym podniósł do ust, czemu nie piłem z pełnej lubej twarzy świata, co bliski był, pachnący moim ustom?/…/ Lecz i mnie przepełnił nadmiar świata…, sam przebrałem miarę… Umykasz, godzino, zanim cię złowię. Rani skrzydłem ulotny cień. Samotnemu: cóż mi po słowie? Na cóż mi noc? Na cóż mi dzień? Miłej ani domu, o którym śnię, Niczego w życiu nie posiadam. Wszystko do czego się przykładam, Bogaci się na mnie i trwoni mnie.” (R. M. Rilke) “Cóżem winien, żem tak się nabłąkał, żeby w końcu do ciebie przyjść, żeby w końcu zrozumieć, że ty jesteś łąka i drzewo, i księżyc, i liść. Żeby w końcu zrozumieć, że śmiejący się potok to ty także i muszla na dnie…”(K.I.Gałczyński) Mój esej jest próbą zdobycia Marsa ludzkim umysłem zaledwie. Opisanie inżynierii i możliwej technologii zdobycia Marsa, to wszystko jeszcze wyzwania dla generacji technologicznych początku trzeciego tysiąclecia nowej ery. Program podboju Marsa – zarys ‘mars direct’ był gotowy już w 1989 roku. Ale nie wyciągnęliśmy wystarczająco lekcji z historii. Co prawda odbył się pierwszy długi start “statku” w kosmos. Ale nie byliśmy przygotowani na to co nowe wystarczająco. Jednakże przy tym “lenistwo” natury człowieczej jest nam przypisane, stwarzamy czyny brzegowe, brak nam odwagi wypłynięcia na pełne morze, podjęcia wyzwania oceanicznego w kwestii ludzkiego skoku w kosmos na miarę przynajmniej kilku generacji ludzkiej cywilizacji technicznej. Jak lecieć na Marsa? Powstają różne problemy, to wiemy. Trzeba stwarzać infrastrukturę kosmiczną nieustannie na nowo. Czy będziemy w tym względzie dobrzy, od tej obiektywizujacej postawy zależałaby pomyślność ludzkości. A opieramy się nadto na inwencjach i technologii ludzkości początku 3 tysiąclecia zaledwie.
Z podbojem planety Marsa przekraczamy system ziemski po raz pierwszy. Statek opiera się na linach grawitacyjnych, przechwytuje promieniowanie kosmiczne. Ładunkiem ma być tlen produkowany na Marsie. Przed dwoma bilionami lat na Marsie były oceany. Ale i teraz może za setki lat odrodzić się tam życie, jak wierzę. Delta Marsjanska znowu napełniona wodą, jezioro loat, lasy. Tylko że mnie już nie będzie. Będę spacerował w dolinę Józefata. Z pewnością tam będzie prześlicznie, ale to co dawne nie wróci. “Ale nie zostawię Was sierotami,” powiedział Jezus.Tak więc przed wami życie znowu pełne przygód i baśni na planecie Mars. (Już) Czujesz, jak trudno odnaleźć drogę od jednego istnienia do drugiego? Oto słońca były jako pieśni… I nagle góry stoją zasłuchane, a tyś samotny został ze swym lękiem. Uczę się patrzeć. Nie wiem, dlaczego wszystko głębiej wchodzi we mnie, a nie zatrzymuje się w tym miejscu, gdzie się dawniej zawsze kończyło. Posiadam wnętrze, o którym nie wiedziałem. Wszystko tam teraz wchodzi. Nie wiem, co się tam dzieje, zauważył austriacki poeta. I Ruszylismy w ciemność, na spacer w kierunku Marsa. Choć to był nie mój już, ale wiary człowieczej początku trzeciego tysiąclecia olbrzymi skok na Marsa. W jednej chwili wszystko pociemniało. Sam nie wiem, gdzie jestem. Czuję jedynie, że znajduję się pośród obcych mi ludzi, że muszę jechać cały dzień i jeszcze jeden i trzeci, by w końcu znaleźć się przy Tobie – a może po to, by rozstać się z Tobą. Kontynuuje Reinhard Maria Rilke: “Wszystkie istnienia jedną przeniknięte przestrzenią: świata wewnętrzną przestrzenią. Ptaków cichy sznur, przelatuje na wskroś. A ja, który pragnę róść, spoglądam na świat, i we mnie rośnie drzewo.”
Kochanie! A przed wami będzie życie znowu pełne przygód i baśni. Odchodzą kochane matki na zasłużony odpoczynek. Myślę, że prawdziwym „dziedzictwem” po śmierci ukochanej osoby jest większa odpowiedzialność. Czy odchodzący, nie zostawia swoich rzeczy, by mogli je kontynuować ci, którzy byli mu bliscy? Macie po mnie rzecz jasną, pospolitą -marzenie o miłości ostatniej.
Napisałem do Ciebie, kochany Czytelniku, bo choć pozostajesz obcy mi tymczasem, to jednak zawsze bliski. Bo chciałem przykuć uwagę twoją do marzeń radosnych, czasami słodkich tylko, by słyszeć, by czuć, by widzieć więcej i bardziej nasz modernistyczny ogród człowieczy, by wreszcie ukazać blask prawdy, o którą nawet zapomniałeś zapytać.
Mój patriotyzm to czuwanie nad Polską samotnością. O Panie, własną śmierć każdemu daj, daj umieranie, które z życia płynie, gdzie miał swą miłość, swój ból i swój raj. Bo my jesteśmy tylko liść, łupina. A wielka Śmierć, co w każdym tkwi w głębinie, oto jest owoc, cel i praprzyczyna, jak pisał wielki Austriak. Właśnie zabiło Matce Bożej serce. Wierzę, że będzie trzech papieży jeszcze raz wspólnie oglądać Marsjański krajobraz, w przyszłości- która będzie epoką rozumu i wiedzy. Również w to, że zgodna Rodzinka zamieszka na Marsie kiedyś. I bynajmniej w tę prawdę mocno wierzę, że ostatecznie tylko w miłości do Boga odnajdziemy lekkość i wytchnienie.

“A ty czekasz, ty czekasz na jedno, co twe życie wzniesie nieskończenie, na wielkie, niezwykłe zdarzenie, na kamieni nagłe przebudzenie, na głębie, co u nóg twych legną” (R. M.Rilke)

Stanisław Barszczak, Spacer do środka Marsa.

W dzień, w którym przywołujemy pamięć, miłość i wolę naszych matek kieruję ku Wam te kilka słów. Stwórca “postawił” nas w pięknym ogrodzie początku trzeciego tysiąclecia. Jeszcze spotykam braci, którzy nie będąc nigdzie są bynajmniej w drodze. Kochany Czytelniku, chciałbym, abyś poznawał i spotkał w życiu Bożą a zwycięską energię w zupełności. Dr Robert Zubrin (ur. 1952) – amerykański inżynier lotniczy i astronautyczny oraz pisarz, znany przede wszystkim z poparcia dla projektów kolonizacji i eksploracji Marsa. Jest też pomysłodawcaą projektu Mars Direct i założycielem Organizacji Mars Society, która powstała w Stanach Zjednoczonych w sierpniu 1998 roku. Napisał m.in. książkę
“Czas Marsa.” Dlaczego i w jaki sposób musimy skolonizować Czerwoną Planetę Czas Marsa…
Następnym krokiem ludzkości w kosmos będzie Mars: jest stosunkowo blisko Ziemi, przypomina ją najbardziej ze wszystkich planet i znajduje się w zasięgu naszych możliwości technicznych. Pisarz odsłania
narodziny cywilizacji kosmicznej.
Jesteśmy “zwierzętami kosmicznymi,” powiedział. A jeśli tego nie rozumiemy, skazujemy się na zagładę. Autor przypomina o tym, szkicując jednocześnie program załogowych lotów na Czerwoną Planetę, opisując metody poruszania się po jej powierzchni, zakładania baz mieszkalnych i wykorzystywania marsjańskich bogactw naturalnych.
W przystępny sposób amerykański inżynier przedstawia następujące zagadnienia: różne koncepcje załogowych wypraw na Marsa,
plan Mars Direct, proponujący niskobudżetowe loty załogowe na Marsa za 10 lat, technologie rakietowe, umożliwiające dotarcie na Marsa, trajektorie podróży międzyplanetarnej i możliwości transportu pomiędzy Ziemią a Marsem, sposoby pokonywania przeciwności: promieniowania kosmicznego, braku grawitacji, burz pyłowych i surowego marsjańskiego klimatu,
plan zbadania planety przez kolejne misje załogowe, z wykorzystaniem pojazdów terenowych i telerobotów, budowa stałej marsjańskiej bazy dla kilkuset osób, z terenami zielonymi i uprawami, technologie potrzebne ludziom na Marsie: produkcja paliwa rakietowego i paliwa do pojazdów marsjańskich, wytwarzanie tlenu, wody itd. wyjątkowy charakter Czerwonej Planety, umożliwiający ludzkie osadnictwo i rozwój cywilizacji przemysłowej,
perspektywy kolonizacji Marsa,
co będzie się opłacać produkować na Marsie i przywozić na Ziemię, czyli podstawy marsjańskiej gospodarki, terraformowanie – proces przeobrażania Marsa na podobieństwo Ziemi: przekształcanie powierzchni i atmosfery planety do postaci umożliwiającej rozwój ziemskiej biosfery, czyli zmiana planety zimnej, suchej i wymarłej w żywą, ciepłą i wilgotną. Takie przyjemne futurologiczne bajanie podszyte naukowym wnioskowaniem i argumentacją. Czyta się bardzo miło i można przez chwilę bezkarnie poczuć się fantastą. Idea nowego początku ludzkości, gdzieś tam, w wielkim uniwersum, jest bardzo pociągająca także dla mnie. Nie będę wchodził w szczegóły, bo w tym miejscu współcześni inżynierowie miażdżą mnie dawką informacji z dziedziny astronomii, technologii kosmicznych i przeróżnych, mniej lub bardziej broniących się, teorii naukowych. (see, bogactwo informacji przez internet) Są bądź co bądź profesjonalistami i zawodowo zajmują się takimi rozważaniami. Jednak sama myśl przewodnia czyli kolonizacja przez ludzkość obcej planety jaką jest Mars jest z założenia błędna. Nie neguje samych technicznych możliwości wysłania człowieka na Czerwoną Planetę, bo to przy tytanicznych nakładach finansowych i wprost niespotykanym szczęściu jest teoretycznie możliwe. Pozostaje tylko pytanie po co komu taka straceńcza misja bez szans powrotu. Analogicznie istnieje możliwość wysłania załogowej ekspedycji w największą głębię ziemskich oceanów, ale co dalej miałaby tam począć taka załoga? Jak opuścić stosunkowo bezpieczny batyskaf i jak zorganizować nawet najskromniejszą egzystencję w tym zabójczym dla życia ludzkiego środowisku? Twierdzenie, że Mars jest najbardziej przyjazną dla człowieka planetą, jest tak stosowne jak powiedzenie, że wnętrze krateru czynnego wulkanu jest o wiele bardziej przyjazne dla człowieka od palącego wnętrza Ziemi. A konsekwencje znalezienia się w tych miejscach są przecież niemal takie same. Na Marsie mamy drastyczne zmiany temperatury w ciągu doby, od -140c do 100c. Nie ma tam ani grama tlenu, gleba jest zupełnie jałowa. Jakkolwiek przed miliardami lat były tam oceany. Mars planeta umiera. Sami autorzy przyznają, że koszt wysyłania jednego kg ładunku na Czerwoną Planetę to koszt rzędu 250 tys. dolarów i są to dane z początków lat 90-tych i wzięte najprawdopodobniej z sufitu. Ciało ludzkie jest tak zawodnym mechanizmem, tak bardzo wyspecjalizowane do życia w wąsko określonych ziemskich warunkach, że nie podobna nawet zakładać, ze można ten wodno-proteinowy worek wysyłać gdzieś 50 000 000 km, hen w bezkres nicości. Jeżeli kiedykolwiek dojdzie do międzyplanetarnych, czy międzygalaktycznych lotów ludzkości to nie w takiej tradycyjnie uroczej formie, że śmiałkowie ubrani w kosmiczne kombinezony, za pulpitem gwiezdnego pojazdu, będą urządzać sobie kosmiczne wojaże. W tym miejscu i ja pozwolę sobie zostać fantastą i stoję na stanowisku, że bardziej jest to możliwe w formie jakieś teleportacji, czy też zdematerializowanej przesyłki „ludzkiego” umysłu czy też fluidu. Można rozważać „wysyłkę” zapisu ludzkiego kodu genetycznego, z którego będzie można odtworzyć człowieka w miejscu docelowym. Wizja marsjańskich podróży jakie zaserwowali nam inżynierowie
astronautyki jako żywo przypomina mi niemy film z 1902 r. „Podróż na Księżyc”, gdzie gwiezdni podróżnicy zostali wystrzeleni pociskiem z „nieprawdopodobnie wielkiego działa” i na miejscu w cylindrach i parasolkach eksplorowali owego ziemskiego satelitę. Problem powrotu ekspedycji na Ziemię został rozwiązany za pomocą prostego fortelu, jakim było zepchnięcie pojazdu z księżycowej skarpy wprost na Ziemię. Nie bądźmy jednak totalnymi sceptykami, w końcu kiedy Juliusz Verne pisał opowieść o swoim Nautilusie, też niejeden zadawał sobie pytanie „co autor wcześniej pił?”. Ciekawe co by powiedzieli, gdyby zobaczyli współczesne okręty atomowe o wielu pokładach i z 400 osobową załogą, które mogą pozostawać w zanurzeniu przez wiele lat. Mars jest ciałem niebieskim, na temat którego powstało wiele spekulacji i poważnych badań dotyczących możliwej kolonizacji przez człowieka. Warunki na jego powierzchni i dostępność wody sprawiają, że jest to najbardziej gościnna planeta w Układzie Słonecznym (nie licząc Ziemi). A teraz w kwestii formalnej: nie bezpośredni lot załogowy na Marsa, ale Księżyc został zaproponowany jako pierwsze miejsce na kolonizację dla cywilizacji ludzkiej. Choć w przeciwieństwie do niego Mars ma potencjał do istnienia na nim form życia. Wraz z odpowiednią lokalizacją dla kolonizacji i potencjałem dla istnienia tam rozwiniętego ekosystemu w dalekiej przyszłości, Mars jest rozważany przez większość naukowców, jako idealna planeta dla przyszłej kolonizacji oraz stworzenia warunków dla istnienia i rozwoju życia. Kolonizacja Marsa jest ciekawym tematem, który opanowuje wyobraźnię nie tylko fantastów, ale również wielu ludzi nauki. Projekt kolonizacji Marsa może być użytecznym eksperymentem myślowym dotyczącym przyszłości ludzkości.
Dotarcie z Ziemi na Marsa wymaga mniej energii na jednostkę masy (delta-v) w porównaniu z innymi planetami Układu Słonecznego (nie licząc bliższej Wenus). Używając manewru transferowego Hohmanna, czas podróży na Marsa wyniósłby w przybliżeniu 9 miesięcy. Zmodyfikowany transfer trajektorii skracający czas podróży do siedmiu lub sześciu miesięcy jest możliwy z zastosowaniem przyrostowego wzrostu ilości energii i paliwa. Jest to technika porównywalna z orbitą transferową Hohmanna, używana przy bezzałogowych misjach na Marsa. Skracanie czasu podróży poniżej 6 miesięcy wymaga wyższego delta-v i wykładniczego wzrostu ilości paliwa i nie jest wykonalne przy użyciu rakiet z napędem chemicznym. Możliwość taką dają zaawansowane technologie napędowe, które nie są jeszcze powszechnie stosowane, takie jak VASIMR czy napędy nuklearne. Napęd nuklearny pozwoliłby skrócić podróż nawet do 2 tygodni. Pomimo że Ziemia jest najbardziej podobna do Wenus, jeśli chodzi o masę i rozmiary, podobieństwa Marsa do Błękitnej Planety są bardziej znaczące w kontekście kolonizacji. Do tych podobieństw zaliczamy: Marsjański dzień jest bardzo podobny do ziemskiego. Marsjańska doba słoneczna trwa 24 godziny 39 minut i 35,244 sekund. Powierzchnia Marsa wynosi około 28,4% ziemskiej – tylko nieznacznie mniej niż całkowita powierzchnia suchego lądu na Ziemi (jest to 29,2% jej powierzchni). Nachylenie osi Marsa wynosi 25,19° (Ziemi 23,44°). Rezultatem tego są pory roku takie same jak na Ziemi, ale trwają one prawie dwukrotnie dłużej, gdyż rok marsjański to około 1,88 roku ziemskiego. Marsjański biegun północny obecnie znajduje się w gwiazdozbiorze Łabędzia, a nie w Wielkiej Niedźwiedzicy. Mars ma atmosferę, choć bardzo rozrzedzoną (około 0,7% atmosfery Ziemi). Nowe obserwacje wykonywane przez należący do NASA Mars Exploration Rover oraz ESA Mars Express potwierdziły obecność wody na Marsie. Wydaje się, że na Marsie są wszystkie pierwiastki potrzebne do istnienia ziemskiego życia. Przyspieszenie grawitacyjne na Marsie wynosi niewiele ponad jedną trzecią ziemskiego. Nie jest w pełni znany wpływ tak niskiego poziomu grawitacji działającej w dłuższym czasie na organizm człowieka. Mars jest dużo chłodniejszy od Ziemi, ze średnią temperaturą –63 °C do nawet –140 °C. Rekordem na Ziemi było −89,2 °C zaobserwowane na Antarktydzie. Ponieważ Mars znajduje się dalej od Słońca, ilość energii słonecznej docierającej do górnych warstw atmosfery (stała słoneczna) jest o połowę mniejsza niż na Ziemi. Ponieważ nie następuje odbicie promieniowania od atmosfery, do powierzchni Marsa dociera jej podobna ilość, jak do powierzchni Ziemi. Orbita Marsa jest bardziej eliptyczna od ziemskiej, co zwiększa amplitudę wahań temperatury i stałej słonecznej. Atmosfera na Marsie jest obecnie bardzo rozrzedzona (około 0,7% atmosfery Ziemi), co zapewnia niewielką ochronę przed promieniowaniem i wiatrem słonecznym. Jest zbyt rzadka, by ludzie mogli przeżyć tam bez zestawów ciśnieniowych. Do czasu terraformowania, krótkoterminowo, struktury mieszkalne na Marsie musiałyby być wyposażone w pompy ciśnieniowe podobne do tych ze statków kosmicznych, zdolne do utrzymania różnicy ciśnień pomiędzy wnętrzem a otwartą przestrzenią. Atmosfera Marsa składa się głównie z dwutlenku węgla. Z tego powodu, nawet z atmosferą korygującą ciśnienie, miejscowe ciśnienie CO2 na powierzchni jest 52 razy większe niż na Ziemi, co daje możliwość rozwoju roślinności na Marsie. Mars ma słabą magnetosferę, więc ochrona przed wiatrem słonecznym jest nieznaczna. Mars ma połowę promienia Ziemi i jedynie 1/10 jej masy. Oznacza to, że ma mniejszą gęstość od Ziemi. Jak powiedzialem warunki na powierzchni Marsa są o wiele bardziej przyjazne do zamieszkania przez istoty żywe w porównaniu z większością planet i księżyców. Warunki są tu o wiele korzystniejsze niż na silnie skontrastowanym termicznie Merkurym, gorącej Wenus czy kriogenicznie zimnych ciałach zewnętrznego Układu Słonecznego i ich księżycach. Jedynie górne partie chmur na Wenus są bardziej przyjazne życiu od Marsa. Naukowcy są jednak zgodni że najpierw należy zwiększyć temperaturę na planecie w celu uzyskania wyższego ciśnienia atmosfery i w konsekwencji wody w stanie ciekłym. W przyśpieszeniu procesu mogą pomóc olbrzymie ilości gazów cieplarnianych (głównie dwutlenku węgla) uwięzionych na czepach polarnych globu. Mars nie posiada globalnego pola magnetycznego porównywalnego do ziemskiego. W połączeniu z cienką atmosferą, powoduje to znaczące nasilenie promieniowania jonizującego docierającego do powierzchni Czerwonej Planety. Sonda kosmiczna Mars Odyssey wzięła ze sobą instrumenty Mars Radiation Environment Experiment (MARIE), do zmierzenia potencjalnego zagrożenia dla ludzi. MARIE odkryła, że poziom promieniowania na orbicie dookoła Marsa jest 2,5 razy wyższy, niż na ISS. Średnio było to około 22 miliradów na dzień (220 mikrogrejów na dzień lub 0,8 greja na rok). Trzy lata wystawienia na takie promieniowanie byłoby bliskie limitowi bezpieczeństwa obecnie zatwierdzonemu przez NASA. Poziomy promieniowania na powierzchni Marsa mogłyby być nieco niższe i różniłyby się znacząco w różnych miejscach, zależnie od wysokości i lokalnego pola magnetycznego. Sporadyczne zjawiska słoneczne (SPE) produkują znacznie większe dawki promieniowania. Astronauci na Marsie mogliby być ostrzegani przed takimi zjawiskami przez transduktory znajdujące się blisko Słońca. Przypuszczalnie chroniłyby one astronautów przed SPE. Niektóre SPE, które nie zostały zanotowane przez sensory blisko Ziemi z powodu małych szerokości tych zjawisk były obserwowane przez MARIE. Bezpośrednia komunikacja z Ziemią jest możliwa, gdy nasza planeta znajduje się powyżej marsjańskiego horyzontu. NASA i ESA dołączyły sprzęt do komunikacji do kilku z marsjańskich orbiterów, więc Mars już dziś posiada satelity komunikacyjne. Czas dotarcia informacji jest ograniczony przez prędkość światła w próżni. Rozmowy pomiędzy Ziemią a Marsem mogłyby być wysoce niepraktyczne ze względu na opóźnienia w połączeniu, od 3 minut do 22 (w jedną stronę) w zależności od położenia planet względem słońca. Bezpośrednie połączenie może zostać zablokowane na około 2 tygodnie okresu orbitalnego, w czasie trwania koniunkcji, gdy Słońce znajduje się dokładnie pomiędzy Marsem a Ziemią. Satelita znajdujący się w punkcie libracyjnym L4 lub L5 może służyć jako pośrednik w takiej sytuacji. Opóźnienie transmisji w takiej sytuacji uległoby dodatkowemu zwiększeniu. Założenie kolonii na Marsie musi być poprzedzone misjami bezzałogowymi sond-robotów, takich jak Mars Exploration Rover ze Spirit i Opportunity. To umożliwiłoby zlokalizowanie surowców, przede wszystkim wody. Czas takich misji eksploracyjnych musi być mierzony w latach czy nawet dekadach. Misje na Marsa, takie jak te planowane przez NASA, ESA czy inne agencje kosmiczne, nie będą jeszcze misjami bezpośrednio przygotowującymi kolonizację. Są one pomyślane wyłącznie jako misje eksploracyjne, podobnie jak celem programu Apollo nie było planowane założenie stałej bazy na Księżycu.
Kolonizacja wymaga założenia trwałych baz, które miałyby potencjał do samoistnego rozwoju.
Artystyczna wizja kolonizacji Marsa podobnie jak w przypadku kolonizacji Nowego Świata, ekonomia może się stać kluczowym elementem do sukcesu kolonizacji. Mniejsza grawitacja na Marsie i jego pozycja w Układzie Słonecznym może ułatwić handel na trasie Mars-Ziemia i powodować zwiększenie osadnictwa na planecie.Marsjańska niewielka grawitacja oraz prędkość rotacji dają możliwość zbudowania windy kosmicznej ze znanych obecnie materiałów, aczkolwiek niska orbita Phobosa może sprawić nie lada wyzwanie inżynierom. Głównym ekonomicznym problemem są bardzo wysokie koszty inwestycji konieczne do realizacji planu kolonizacji i terraformacji Marsa.
Wewnątrzmarsjański handel w okresie wczesnej kolonizacji mógłby dotyczyć handlu nawozem. Przyjmując, że życie na Marsie nigdy nie istniało, gleby mogą być pozbawione substancji niezbędnych do rozwoju roślin, więc nawozy będą bardzo cenne dla każdej marsjańskiej cywilizacji, dopóki planeta nie zmieni się wystarczająco, by rośliny mogły rosnąć bez wsparcia człowieka. Lądownik Phoenix odkrył, że obecna marsjańska gleba może wystarczyć do utrzymania niektórych form wegetacji.
Energia słoneczna będzie prawdopodobnie głównym źródłem energii dla marsjańskich kolonii. Nadmiar energii może być magazynowany i wykorzystywany w nocy. Kolonie będą potrzebowały wiele energii dla utrzymywania odpowiednich warunków bytowych mieszkańców oraz do ogrzewania szklarni, chyba że na skutek terraformowania Marsa powstanie gęstsza atmosfera o innym składzie chemicznym, co spowoduje wzrost temperatury. Małe reaktory jądrowe mogą dostarczyć energii elektrycznej w ilości niezbędnej do utrzymania kolonii. Marsjańskie okolice podbiegunowe przyciągają wielką uwagą jako tereny odpowiednie do umiejscowienia kolonii ze względu na występujące tam czapy lodowe. Mars Odyssey zarejestrował największą koncentrację wody blisko bieguna północnego, ale wykrył też obecność wody na mniejszych szerokościach, udowadniając, że okolice biegunów nie są jedynymi możliwymi miejscami dla kolonii.
Mars Odyssey znalazł naturalne jaskinie blisko wulkanu Arsia Mons. Dotychczas rozmiar i kształt tych jaskiń pozostaje nieznany. Naukowcy domyślają się obecności lodu w takich jaskiniach. Koloniści mogliby wykorzystać jaskinie jako naturalne schronienie przed promieniowaniem, mając równocześnie zasoby wody w postaci lodu. Istnieje możliwość, że w obszarach okołorównikowych będzie można korzystać z energii geotermalnej. Badanie powierzchni Marsa ciągle trwa. Mars Exploration Rovery, Spirit oraz Opportunity wykazały, że właściwości gleby i skał są bardzo różne w różnych miejscach globu. Sugeruje to, że marsjański obraz geologiczny jest jeszcze bardziej zróżnicowany. Jednym z czynników wyboru będzie zmienność pogodowa, np. wahania temperatur. Tak jak na Ziemi, im dalej od równika, tym roczne wahania pogodowe są większe. Valles Marineris to długi na około 3000 km i głęboki średnio na 8 km „Wielki Kanion” Marsa. Ciśnienie atmosferyczne na dnie jest około 25% wyższe niż średnio na powierzchni (0,9 kPa w porównaniu do 0,7 kPa). Kanion biegnie w przybliżeniu w kierunku wschód-zachód, więc cienie z jego ścian nie powinny poważnie ograniczać ilości energii słonecznej docierającej do jego dna. Kanały (być może powstałe na skutek okresowych przepływów wody) prowadzą do kanionu, dając podstawy do przypuszczeń, że kiedyś mogła płynąć tędy woda.
Poza ogólną krytyką kolonizacji kosmosu przez ludzi, są też specyficzne obawy na temat kolonizacji Marsa: Promieniowanie kosmiczne zarówno galaktyczne wszechobecne w przestrzeni kosmicznej, pochodzące od gwiazd jak i wiatr słoneczny emitowany przez Słońce, szczególnie podczas burz (rozbłysków) słonecznych, jest główną przeszkodą w załogowych lotach międzyplanetarnych. Po opuszczeniu ochronnej ziemskiej magnetosfery, podczas kilkumiesięcznego lotu na Marsa i potem życia na Marsie, który nie posiada własnej magnetosfery, ludzie wystawieni są na owo promieniowanie jonizujące. Na skutek promieniowania uszkodzeniu ulega DNA w komórkach każdego żywego organizmu, następująca potem choroba popromienna, której towarzyszą: rozwój chorób nowotworowych, krwotoki wewnętrzne, przyśpieszony rozwój zaćmy, ślepota, demencja i śmierć. Marsjańska grawitacja to zaledwie 0,38 ziemskiej, a gęstość atmosfery jest 100 razy mniejsza od tej na Ziemi. Silniejsza grawitacja niż na Księżycu i obecność efektów aerodynamicznych utrudnia lądowanie ciężkich, załogowych statków kosmicznych, ponadto atmosfera jest zbyt cienka, by efektywnie wykorzystać hamowanie aerodynamiczne. Lądowanie na Marsie misji załogowych będzie wymagało innej techniki niż stosowane w misjach księżycowych i misjach lądowników-robotów na Marsie. Na pytanie, czy życie kiedyś istniało lub istnieje na Marsie, nie ma w tej chwili jednoznacznej odpowiedzi. Budzi to obawy dotyczące możliwego skażenia planety ziemskimi organizmami i ewentualnej interakcji obu form życia. Zwolennicy powrotu na Księżyc mówią, że jest on bardziej logicznym umiejscowieniem pierwszych kolonii. Tym bardziej, że mógłby posłużyć jako poligon doświadczalny i miejsce przygotowań dla przyszłej załogowej misji na Marsa. Przeciwnicy tej koncepcji twierdzą natomiast, że Księżyc nie posiada atmosfery, a poza tym występuje na nim bardzo duża amplituda temperatur i długi okres obrotu wokół własnej osi. Te różnice powodują, że Mars jest ciałem niebieskim bardziej podobnym do Ziemi niż Księżyc. Antarktyda czy pustynie Ziemi zapewniają lepsze tereny do ćwiczeń przy znacznie mniejszych kosztach. Ponadto na Księżycu brak jest w dostatecznej ilości pierwiastków koniecznych do życia, jak choćby wodoru, azotu czy węgla (50 -100 ppm). cdn

Part three
‘Famine’ is a 1981 horror novel written by Scottish writer Graham Masterton. The story is about a nationwide famine that sweeps America, rendering all sources of food contaminated in one way or another. The plot revolves around Ed Hardesty, a wheat farmer who owns South Burlington Farm, Kingman County, Kansas and his attempt to find out the cause of the blight that has stricken his wheat crop, as well as every other crop in the United States. What should I say. This work makes you immune to pain. He is a rich man who has so much that he desires nothing more. However, during the war, the law is silent. At least fear is not a long-term teacher of duty. Happiness can come accidentally, but we need to try to get our hands on our own. It is not enough to gain wisdom, you still need to use it. We were born for justice. Today ‘Umverteilung’ (in german) appears – a new understanding of the redistribution of goods and logistics. The arguments for modernism should not be multiplied, but rather weighed. There is no major theater over conscience for virtue. In connection with this, the first consul of the Republic Marek Tuliusz Cicero dared to speak in the Roman Senate: “How long, Catilina, will you abuse our patience?” There is an unwritten, but innate law, that force slowly against force. Politics is the art of the possible. People never lie so much as after a hunt, during a war or before an election. The great questions of the day will not be settled by means of speeches and majority decisions but by iron and blood. Laws are like sausages, it is better not to see them being made. The secret of politics? Make a good treaty with Russia, German Chancellor Otto von Bismarck said this. With a gentleman I am always a gentleman and a half; and with a fraud I try to be a fraud and a half.
Anyone who has ever looked into the glazed eyes of a soldier dying on the battlefield will think hard before starting a war. Power is like being a lady… if you have to tell people you are, you aren’t. The history is a witness to times, a light of truth, a life of memory, a teacher of life. Let us be the slaves of the law so that we can be free, it is nothing that the law prefers generally more a lot of people
than an individual. Dear parents, children, relatives, family members, but the love of everything has a homeland in it. And we mean the homeland consisting of enlightened citizens who live in friendship and peace, the motherland with its beautiful and fertile land. True friendship is the perfect harmony of what is human with the divine. A friend one meets in an uncertain position. Like the necessities of fire and water, we need friendship all the time. Declaring something, speech, and duty, let they go together. Achieving a certain status quo, unanimity, I lead the concept of Art, the latter requires recognition. Cicero meditated a lot. He said clearly: Philosophy is the cultivation of the spirit. The nail must be nailed with a nail. Let us fight to defend our rights, freedom, homeland (Convenit dimicare pro legibus, pro libertate, pro patria, Latin). The power of habit is great. Beware of shameful things, weaknesses (see, Cicero’s speech). Beloved Reader, I intend to instil God’s law for ‘my children’ passing through the earth in the third millennium of a new era. Above all, it seems that we have rejected God, as the Creator of everything. Perhaps there is a providence that protects idiots, drunks, children and the United States of America, Otto von Bismarck said. Gottfried Wilhelm Leibniz, a German polyhistor: philosopher, mathematician, lawyer, mechanical engineer, physicist, historian and diplomat, said: God is the best explanation of why something definitely exists. In one of my essays, I was saying that God may not exist. I understand this statement in the sense that brings the German “hingibt” (see hingeben): that God is fulfilling himself in history, creates the world, then recognizes in history, and even goes to the end in search of friendship with a man, his creature. In other words: You and I come by road or rail, but economists travel on infrastructure. The problem with socialism is that you eventually run out of other peoples’ money. So there are good arguments for the existence of God. Although it seems that the Universum to be recognized only in the transcendental dimension (see, Kontingente Entitat, das Universum – persönliches Wesen).
One speaks for the existence of God the second law of thermodynamics, exchange of matter, energy … And also ‘Ausdehnung’(in German), the contemporary expansion of the world. Theory of probability, etc. God is the best explanation (for) of the beginning of the universe (see, Ursprung des Universum). How the world began to exist … the world has a beginning. Since the world has started, it has a transcendental cause (Ursache). God is the best explanation for the ‘
‘tweaking’ of the universe (see, pinch, german Feinabstimmung), for the possibility of intelligent life. In addition, we accept parallel worlds now (see, Multiuniversum, Erklarung beste, best outline, grand design of the universe). God is the best explanation for the objective moral values ​​and duties in the world. If God did not exist, then objective moral values ​​and duty would not be realized – in other words, nihilism is the truth. God is the best explanation for historical facts about Jesus of Nazareth. However we have inconsistencies in the Bible about Jesus, otherwise in the holy book: women saw the empty tomb, they were without authority at that time; there are late notes of the evangelists, Paul, some say instrumentalism etc. Today, the disappearance of the body from the grave is not based on the opinion of witnesses, moreover, civilization emphasizes the avoidance of a great disaster (see, german ungluck). As I am very clear, you can watch an ease. We need a change, usually we do not intend to lose authenticity. Because we are I am human being. Notice here, today’s Talking about God that God is guilty. Civilization shows pain, suffering and death,
cruelty (see, gernan Böse). In other words, the logical problem of evil is not solved at all. So, there are no good arguments against the non-existence of God yet. If the ethics theory is correct Where are the bad deeds (see, german böse Handlungen)? In addition, conventionalism important in ethics theory remains. There are false consequences of actions. Now we do not rely on the attractiveness of values, because Their value shows life better. As I noticed what is starting to exist has a basis (Ursache)
The principle of a sufficient foundation is interesting (see, for Professor Ansgar Beckerman
from Bielefeld Tatsache, and Ursache – for Professor William Lane Craig from the USA). But if that which has no basis and arises, then this is nothing or rather absurd. God can be without power, every time. As I said also by “The tweaking of the universe” (see, German Feinabstimmung) has an explanation of the world. God remains the basis for objective values ​​and possibilities – although we notice many impossibilities in the world. It must have a basis (see, german: Grund) which begins to exist (see, Hume’s views). I’m sick because I’m still in the world, I would say (see, german: immer). But love I argument, I love debate. I don’t expect anyone just to sit there and agree with me, that’s not their job. So, disciplining yourself to do what you know is right and important, although difficult, is the highroad to pride, self-esteem, and personal satisfaction. So, plan your work for today and every day, then work your plan. Seeking arguments against the existence of God, the negative aspects of evolutionism are noticed, animal suffering is stressed for millions of years. Never Christian God but Demiurgo – the last concept seems to be a better concept of God. Is God putting evil as the highest goal? Does the child’s suffering in God’s plan? The natural religion of the Family as the art of living in a family (see, the thinking by Gottfried Ephraim Lessing); heritage; look at Music by J. S. Bach revealing a sin. Religion in the age of pluralism? Do people still have a choice? I understand already… Thomas, ‘God is in all these things.’ Growing in the roots, acquiring juices in the branches, disappearing in the fruit, it is the resurrection (symbol of the tree). At any moment, God shakes the tree and the apple falls from the branches. There are certainly many strong branches on my tree, (emphasizing the author’s essay).
This story is my little December elegy, however far from December yet. Throughout history, consciousness has been gradually increasing. Nobody wants to suffer today, I ponder. And in religions there a tendency towards openness, not privacy are. We are transgressing privacy towards openness, although there are still private schools! “I did not break this stick.” However, I strongly believe in people, I affirm life that prohibits killing … Are there criteria for good religions? What religion can there be in the age of pluralism? As Christians, we “set ourselves” luxuriously. We have a beautiful liturgy. Pope governs us, you see. Sometimes it seems that Christianity ‘is crazy in bringing blame’ through history. Compare original sin (see, german Sünde). Some ask: whether it is good or bad, because there is a distance to the world. Christians say the church is supposed to be out of this world. For religion to fulfill its task, one should lean on beauty, let’s look at the polyphony in music – there is fullness of life. And the point is for a person to be beautiful man, to get to know each other more and more better. God is not an enemy of religion, atheists say yes. So, a statesman… must wait until he hears the steps of God sounding through events, then leap up and grasp the hem of His garment. A moment ago I returned to a rented room on the ground floor in the city center, in order to reveal again and again the Roman ancient and the Last World, Biblical childhood of humanity. With my peers from my generation very long ago we left the Seminary, our ‘bird barn.’ Later I heard only that ‘our barn’ burned down, although the seminary – as the building survived the cataclysm – was transferred from Cracow to Czestochowa to a magnificent new building. And now I am just singing to you about this building: “then you came to me.” Because we are on the way to older fires. We paint the arms of love. The sky of the chestnut, the breath of the word, I personally do not stop writing the Bethlehem legend. This a unique film, my final contribution to understanding God, I think. I hope to change my reflection now. God can not let the child suffer. it is true. However, you should not blame God for being some “Maphia” always walks in a hat. It seems to me, personally, I have to prove that it is theologically impossible to explain this one or this. But we have to take into account the possibility, see other possibilities. Was it possible to create a universe with the explosion? (Urknall) God’s commandments (see, German Gebote) are necessary, but there is no explanation of why this is so. As I said, I’m sometimes sick because I’m still in the world. But love I argument, I love debate. I do not expect anyone to sit and agree with me, that’s not their job. So, disciplining yourself, what is the right way, but it is a pride, self-esteem, and personal satisfaction. So, plan your work for today, then work your plan. First, burn your work for today and every day, and then work with the plan, completely planned … And now I will go to the conclusion. There are better arguments for theism as for atheism. However, in the technological era, it seems unreasonable to believe in the resurrection of Jesus at that time. However, I stay with it. This year, important local elections await us in Poland, and next year there will be in the Parliament too. You need brave attitudes. In Poland, the development of technology is too democratic, and therefore often unjust. It is less about the result of significant things, and more about the historical result (see, mimesis). Destiny of a society is in motion now. Marx’s interpretation of history and society is not fulfilled. It turns out that everything is still alien here. Reading social problems becomes the duty of the civilization of the beginning of the third millennium of the new era. When I write this I walk slowly through the room covered with wooden parquet, the walls and ceiling are here in bright colors. And in front of my eyes I have an image, a great rapprochement from the Gdansk shipyard, an overwhelming impression of the enormity of the joint work of the workers hauling a huge ship. I never saw such a movement the next day, such an army of people. Clothes, clothing, everything turned out to be important. I write this on behalf of Poland, my country. ‘I’m going to fight mom.’I believe that man requires a complete transformation from the position of resurrection on the model like Christ. Why did Jesus have to die? To overcome death. Moses said that whoever dies on the cross is cursed by God. Jesus, through his death on the cross, as a son of God, has redeemed us from this curse. The Christian can not give up the total change of life – let’s resurrect! I do not know what the Polish Government thinks, I am an academic and I express my opinion on the academic position … The opposition is a real party. The leader of the opposition party has certainty, potency and hope for a complete change. I pray for wisdom for my countrymen. I am watching the world, so I would say, I have never been in a crisis that has embraced my homeland, at the time of enormous diversity of views. Well, life must be protected from the beginning. If so, I do not agree with the opening in Poland of the destruction of life.Sometimes I follow the Irish. Does the world be ruled by a stupid anonymous? No, no. The Church is not talking enough about the economy and social issues. How can Europe be good? I am by no means ridiculing or flirting anyone. I accept new technologies in banking, in customer service as a very positive thing … Nobody is like themselves, time rules you! Only the mother’s heart knows everything. One should not break up with the past. You can not create a homeland without history! That’s what Primate Cardinal Stefan Wyszynski said. Poland has a dirty soul, I do not pretend when I say this, we do not appreciate the great sacrifice. You need to reformulate the issues. This may be a social shock also (see, German Impact), in the era of technology and logistics, an era of enormous development of oncology. Cancer disease is a change in DNA (see, blast cancer). The world wins the fight against cancer, which English-speaking people call ‘beating cancer’. And it is victory over themselves. It’s a dazzling thing, it overcomes the moral compass. I do not intend to create new problems. Benefits in Germany have encouraged many people to migrate to this country, especially from the areas of Greece, Turkey and Syria. However Marx’s critical social theory has not yet been tested, I think it was not a socialist experiment. Life teaches practice. Max Horkheimer said: no need for institutions, you need to get rid of rational institutions and re-read social relations. For Victor Hugo, the French town of Faverolles in 1796, is the beginning of a definite change in the lives of a certain generation of people. To survive and stay alive, a citizen of a large family had to steal bread…So, there are no convincing arguments for the existence of God. One sees yes, the other is different. I see two enormous pillars at the gate to paradise … Islam accentuates the responsibility for all creation. Mohammed was a man. In turn, I admire Judaism. On the Sabbath, God like absent. Jerusalem is a pride and light for the inhabitants of the Earth. Not as a Christian, I do not believe in God sometimes as the last instance. However, I miss God, whom I am still looking for – often like Mary Magdalene, the daughter of Abraham, as Jesus called her – while repenting. Because he is the closest to my soul. Hence, “my interior escape” will never end. God closer to me than I am to myself. It’s a gift. St. Joseph from Cupertino, he let the birds fly slowly. And the cat could watch this from window. St. Francis met with the Sultan, he saw the joy of creation. What will I do? I will give God’s law to ‘my children,’ I will write on their hearts that – this is the covenant! Man no longer wants to be a human as a Mensch (see german). But he wants to go on, be in an atmosphere of grace (see, german Perfect oder Menschlich). We are on the way (see, german: in die Weg). A way to improve myself, focus on mediation of the media, influence of the other person – as I mentioned the father of this road is J-J. Rousseau. Personally, however, I create the story of the human beginning of life with grace (german Vorgeschichte). And I am looking for the symbols of this beginning. In a certain age of history, the hunger for love, solidarity and brotherhood was fulfilled in the hospital for the poor in Beaune. On August 4, 1443, the Chancellor of Burgundy, Nicolas Rolin, opened a charming hospital. The poor were in beautiful halls, decorated with beautiful paintings. They slept in bed in two … worthy of death. Today active death is being served in the Netherlands … or a sweet death if you prefer. Can the world be improved? I would say the world will not be better without us, and only man can improved him. Today, fear, the basic feeling of civilization, we defeat through diagnostics, therapy, etc. At this point I ask myself whether I am religious. Well, I’m an agnostic sometimes, and that’s a complicated question. For this I am trying to show a dignified Christian life as a fulfilled thing (german, Hinvollige Sache). I could never be different… God was with me. For God fulfills himself (hingibt) in friendship with a better man. A weaker person does not have to be worse. That’s why I want to live, I try to shape this attitude … Less put on the possibility – and more on the joint action. Preventive care. In this month during the celebration of victory over Nazi Germany Russian President Vladimir Putin on Russian soldiers and citizens said: “During the Second World War no one thought about himself.” Freedom like hunting yet … 500 years ago, Erasmus of Rotterdam encouraged us in order to get an education for freedom. The poet will say: “I lose you, I lose myself, hope comes (as now from Medjugorje). I am losing this time, my poor love. “Poland has enabled me to become a writer. In the form of an essay, I make an allusion to our world. I am not aware whether I have a constructive influence on my countrymen. I expect your response, dear Reader. I often tell native stories in a foreign language. Online culture now. A terrible crisis in Poland, I think. Inertia. Mass audience. Ambulance culture now. However, intolerance is an incorrect attitude. He does not even like the fact that there is no poverty, and there is an insurrection … I write a long prose in your life, someone asked, but what is the fundamental point of your work? Somebody said. Most often, we do not know each other, I answered it . In my memory, on the other hand, I notice something great, more clearly than in other epochs of history, outlined human characters. Mary of Magdalene, she washes Jesus’s feet, this painting is always dreaming on my own. We do not come to wisdom, I would say now, but to certain music, great music of words now. And I forward suggestions. Conscious dreams of one night … Polish mythology. The mountains are burning, The forests are burning, but not for me anymore … Not true. These thoughts may one day describe me as a plane flight over Warsaw, which was destroyed by World War II. Who rules the world now? Imperial power (see, english glory and power). A big family. But we are not aware of history. Eternal beauty can be achieved (sic!) And time has destroyed what solidarity has given. Because I have to be true to my imagination, especially due to the fact inside the museum reality of the beginning of the third millennium of the new era. I believe in characters. Finally, the moment comes to thank the countrymen for their ‘marches of freedom.’ Benedict Croce, literary man, in his ‘Diaries’ does not give me good, I think. Manifestations of Poles do not always give good. As I said, I personally do not believe in expression but in the allusion, the allusive nature of the world. Beloved compatriots, you are finally going to become great readers of the world!
Some word music and not meaning in writing to see! Metaphors – a symbol that comes from China, is still to be seen before us. I feel something about myself in saving the symbolism of the world. Because every world is a dead metaphor, a monster of eyes. To show it and to saturate the human world one must see the second childhood of humanity (see, Chesterton’s views). I would like to not know the harsh winters in my life in Poland. We followed St. John Paul II with the current character of the world. In India, it is not imaginary but the current nature is significant. We did it, probably to the detriment of the Sarmatian imagination. We forget about what the world has given us in the most recent times, I have been beating myself in this matter for 57 years already given to me. And the Polish culture “did not conquer anyone by conquering anyone”. “A deputy from Lechistan is?” Was asked in Europe when Poland was not on the maps of the world. Even under the partition of Poland, deputies from Persia were in office. We fought “for your freedom and our freedom” on all continents of the world. The world does not believe in tears. That’s why I always feel invited to write in this era. God wants it because he is good (Gute ist). Is God the truth? Has God become a human being? This is a problem for professors. The Bishop- sufragan from Czestochowa Francis Musiel was the most logical, I suppose, I will not forget his ‘slow’ sermons. God is looking for friendship with man. That man would be better – I agree with this ‘marches of freedom ‘- that man would finally get to know himself and become a second brother. I said, we “set ourselves luxuriously” as Christians. What is more, there is a general abuse of power as a force (see, power), also with the abuse of service (see, finger) I have never been Emil in the concept of Jean-Jacques Rousseau. Yes, I miss nature constantly, but I have been learning from trained teachers. I convinced myself, you have to fight more than once to win it. You have to fight more than once to win it. Because now the authority comes from inside, not from the media. Fourth authority (medium) – teacher’s mediation, as if lost on impetus (see, views of Rousseau, three other authorities: it is the legislative, executive, and judicial powers). For the internet and technology too. It seems, moreover, that more often it is not about truth and fidelity now. “Born in captivity, shod in captivity”, having often no home country behind me – this is my Polish destiny the latest. ‘Born in the mud’, ‘flooded with lava’ as in Herculaneum and Pompeii, we have little to say. The more we must be faithful to the laws of God, and the whole world will serve us. AMEN.

PART TWO
In cities throughout the Roman Empire, wealthy homeowners lived in buildings with few exterior windows. Glass windows weren’t readily available: glass production was in its infancy. Thus a wealthy Roman citizen lived in a large house separated into two parts, and linked together through the tablinum or study or by a small passageway. The traditional elite and the very wealthy lived in a domus, a large single-family residence, but the two kinds of housing were intermingled in the city and not segregated into separate neighborhoods. The ground-level floor of the insula was used for tabernae, shops and businesses, with the living space upstairs. Like modern apartment buildings, an insula might have a name, usually referring to the owner of the building… So, I first draw imagination for Impluvium, then I go into the peristyle, I went to the triclinium (Roman dining room), then into the cubiculum (bedroom), I notice
Hypocaustum (a system of pipes for heating water in ancient Rome), amphora, grotto for Nimf, porticum (store). ‘Quo vadis’ by Henryk Sienkiewicz with a certain historical inaccuracy, leads me through the streets of an eternally living city, back to the Roman Forum. This central place of Rome was revealed in the times of the empire “the navel of the world”, the place where all the roads of the then world (see, Umbilicus urbis Romae) came out. Let’s open once again to this beautiful and unique reality of the ancient Roman Republic, although we still do not know if it really was: “The litter was waiting long since; hence they (see, Petronius and Vinicius) took their places, and Petronius gave command to bear them to the Vicus Patricius, to the house of Aulus. Petronius’s “insula” lay on the southern slope of the Palatine, near the so-called Carinæ; their nearest way, therefore, was below the Forum; but since Petronius wished to step in on the way to see the jeweller Idomeneus, he gave the direction to carry them along the Vicus Apollinis and the Forum in the direction of the Vicus Sceleratus, on the corner of which were many tabernæ of every kind. Gigantic Africans bore the litter and moved on, preceded by slaves called pedisequii/…/ aples.” Further conversation was interrupted, since they were borne into crowded streets where the noise of people hindered them. From the Vicus Apollinis they turned to the Boarium, and then entered the Forum Romanum, where on clear days, before sunset, crowds of idle people assembled to stroll among the columns, to tell and hear news, to see noted people borne past in litters, and finally to look in at the jewellery-shops, the book-shops, the arches where coin was changed, shops for silk, bronze, and all other articles with which the buildings covering that part of the market placed opposite the Capitol were filled. One-half of the Forum, immediately under the rock of the Capitol, was buried already in shade; but the columns of the temples, placed higher, seemed golden in the sunshine and the blue. Those lying lower cast lengthened shadows on marble slabs. The place was so filled with columns everywhere that the eye was lost in them as in a forest. Those buildings and columns seemed huddled together. They towered some above others, they stretched toward the right and the left, they climbed toward the height, and they clung to the wall of the Capitol, or some of them clung to others, like greater and smaller, thicker and thinner, white or gold colored tree-trunks, now blooming under architraves, flowers of the acanthus, now surrounded with Ionic corners, now finished with a simple Doric quadrangle. Above that forest gleamed colored triglyphs; from tympans stood forth the sculptured forms of gods; from the summits winged golden quadrigæ seemed ready to fly away through space into the blue dome, fixed serenely above that crowded place of temples. Through the middle of the market and along the edges of it flowed a river of people; crowds passed under the arches of the basilica of Julius Cæsar; crowds were sitting on the steps of Castor and Pollux, or walking around the temple of Vesta, resembling on that great marble background many-colored swarms of butterflies or beetles. Down immense steps, from the side of the temple on the Capitol dedicated to Jupiter Optimus Maximus, came new waves; at the rostra people listened to chance orators; in one place and another rose the shouts of hawkers selling fruit, wine, or water mixed with fig-juice; of tricksters; of venders of marvellous medicines; of soothsayers; of discoverers of hidden treasures; of interpreters of dreams. Here and there, in the tumult of conversations and cries, were mingled sounds of the Egyptian sistra, of the sambuké, or of Grecian flutes. Here and there the sick, the pious, or the afflicted were bearing offerings to the temples. In the midst of the people, on the stone flags, gathered flocks of doves, eager for the grain given them, and like movable many-colored and dark spots, now rising for a moment with a loud sound of wings, now dropping down again to places left vacant by people. From time to time the crowds opened before litters in which were visible the affected faces of women, or the heads of senators and knights, with features, as it were, rigid and exhausted from living. The many-tongued population repeated aloud their names, with the addition of some term of praise or ridicule. Among the unordered groups pushed from time to time, advancing with measured tread, parties of soldiers, or watchers, preserving order on the streets. Around about, the Greek language was heard as often as Latin.
Vinicius, who had not been in the city for a long time, looked with a certain curiosity on that swarm of people and on that Forum Romanum, which both dominated the sea of the world and was flooded by it, so that Petronius, who divined the thoughts of his companion, called it “the nest of the Quirites – without the Quirites.” In truth, the local element was well-nigh lost in that crowd, composed of all races and nations. There appeared Ethiopians, gigantic light-haired people from the distant north, Britons, Gauls, Germans, sloping-eyed dwellers of Lericum; people from the Euphrates and from the Indus, with beards dyed brick color; Syrians from the banks of the Orontes, with black and mild eyes; dwellers in the deserts of Arabia, dried up as a bone; Jews, with their flat breasts; Egyptians, with the eternal, indifferent smile on their faces; Numidians and Africans; Greeks from Hellas, who equally with the Romans commanded the city, but commanded through science, art, wisdom, and deceit; Greeks from the islands, from Asia Minor, from Egypt, from Italy, from Narbonic Gaul. In the throng of slaves, with pierced ears, were not lacking also freemen, – an idle population, which Cæsar amused, supported, even clothed, – and free visitors, whom the ease of life and the prospects of fortune enticed to the gigantic city; there was no lack of venal persons. There were priests of Serapis, with palm branches in their hands; priests of Isis, to whose altar more offerings were brought than to the temple of the Capitoline Jove; priests of Cybele, bearing in their hands golden ears of rice; and priests of nomad divinities; and dancers of the East with bright head-dresses, and dealers in amulets, and snake-tamers, and Chaldean seers; and, finally, people without any occupation whatever, who applied for grain every week at the storehouses on the Tiber, who fought for lottery-tickets to the Circus, who spent their nights in rickety houses of districts beyond the Tiber, and sunny and warm days under covered porticos, and in foul eating-houses of the Subura, on the Milvian bridge, or before the “insulæ” of the great, where from time to time remnants from the tables of slaves were thrown out to them. Petronius was well known to those crowds. Vinicius’s ears were struck continually by “Hic est!” (Here he is). They loved him for his munificence; and his peculiar popularity increased from the time when they learned that he had spoken before Cæsar in opposition to the sentence of death issued against the whole “familia,” that is, against all the slaves of the prefect Pedanius Secundus, without distinction of sex or age, because one of them had killed that monster in a moment of despair. Petronius repeated in public, it is true, that it was all one to him, and that he had spoken to Cæsar only privately, as the arbiter elegantiarum whose æsthetic taste was offended by a barbarous slaughter befitting Scythians and not Romans. Nevertheless, people who were indignant because of the slaughter loved Petronius from that moment forth. But he did not care for their love. He remembered that that crowd of people had loved also Britannicus, poisoned by Nero; and Agrippina, killed at his command; and Octavia, smothered in hot steam at the Pandataria, after her veins had been opened previously; and Rubelius Plautus, who had been banished; and Thrasea, to whom any morning might bring a death sentence. The love of the mob might be considered rather of ill omen; and the sceptical Petronius was superstitious also. He had a twofold contempt for the multitude, – as an aristocrat and an æsthetic person. Men with the odor of roast beans, which they carried in their bosoms, and who besides were eternally hoarse and sweating from playing mora on the street-corners and peristyles, did not in his eyes deserve the term “human.” Hence he gave no answer whatever to the applause, or the kisses sent from lips here and there to him. He was relating to Marcus the case of Pedanius, reviling meanwhile the fickleness of that rabble which, next morning after the terrible butchery, applauded Nero on his way to the temple of Jupiter Stator. But he gave command to halt before the book-shop of Avirnus, and, descending from the litter, purchased an ornamented manuscript, which he gave to Vinicius. “Here is a gift for thee,” said he. “Thanks!” answered Vinicius. Then, looking at the title, he inquired, “‘Satyricon’? Is this something new? Whose is it?” “Mine. But I do not wish to go in the road of Rufinus, whose history I was to tell thee, nor of Fabricius Veiento; hence no one knows of this, and do thou mention it to no man.” “Thou hast said that thou art no writer of verses,” said Vinicius, looking at the middle of the manuscript; “but here I see prose thickly interwoven with them.” “When thou art reading, turn attention to Trimalchion’s feast. As to verses, they have disgusted me, since Nero is writing an epic. Vitelius, when he wishes to relieve himself, uses ivory fingers to thrust down his throat; others serve themselves with flamingo feathers steeped in olive oil or in a decoction of wild thyme. I read Nero’s poetry, and the result is immediate. Straightway I am able to praise it, if not with a clear conscience, at least with a clear stomach.” When he had said this, he stopped the litter again before the shop of Idomeneus the goldsmith, and, having settled the affair of the gems, gave command to bear the litter directly to Aulus’s mansion. “On the road I will tell thee the story of Rufinus,” said he, “as proof of what vanity in an author may be.” But before he had begun, they turned in to the Vicus Patricius, and soon found themselves before the dwelling of Aulus. A young and sturdy “janitor” opened the door leading to the ostium, over which a magpie confined in a cage greeted them noisily with the word, “Salve!” (quote end; see, Quo vadis.
A narrative of the time of Nero by Henryk Sienkiewicz, part I, chapter 2. Translated from the Polish by Jeremiah Curtin). I still am seeing Vinicius, in whose head – while he heard the teaching of the Apostles Peter in Ostrianum – the difference between possibilities and impossibility disappeared. Being prime citizen of Rome is a lonely job… you cannot lead from the crowd, I thought. Then surrendered I to the deeply-concealed reflection that was recently hidden. Let us love the Rome more than ourselves. It will be fitting for our country. Where the homeland is, there (it is) well,Cicero, the Roman orator of the time of the republic told us in the same place. But there is widespread evil, and there are still wars in the world. What’s more giant cataclysms on our planet are, diseases, tsunamis, earthquakes.

Stanisław Barszczak, Write the God’s law to my children (tuscan talks read again)

In Rome, year after year, I visit the Roman Forum, I always go to this ancient place, and also to the Campo Santo Teutonico cemetery in the Vatican itself, where the circus of Nero was and the first Christians and Saint Peter died. Although it is not Campo Verano or some unnamed cemetery, I go there, then at the Roman Forum, I am strolling around in the late afternoon, when the sun is operating the strongest, so that you can “grab the golden paintings” around you. The Roman Forum, also known by its Latin name Forum Romanum (Italian: Foro Romano), is a rectangular forum (plaza) surrounded by the ruins of several important ancient government buildings at the center of the city of Rome. Citizens of the ancient city referred to this space, originally a marketplace, as the Forum Magnum, or simply the Forum. For centuries the Forum was the center of day-to-day life in Rome: the site of triumphal processions and elections; the venue for public speeches, criminal trials, and gladiatorial matches; and the nucleus of commercial affairs. Here statues and monuments commemorated the city’s great men. The teeming heart of ancient Rome, it has been called the most celebrated meeting place in the world, and in all history.Located in the small valley between the Palatine and Capitoline Hills, the Forum today is a sprawling ruin of architectural fragments and intermittent archaeological excavations. Many of the oldest and most important structures of the ancient city were located on or near the Forum. The Roman Kingdom’s earliest shrines and temples were located on the southeastern edge. These included the ancient former royal residence, the Regia (8th century BC), and the Temple of Vesta (7th century BC), as well as the surrounding complex of the Vestal Virgins, all of which were rebuilt after the rise of imperial Rome.
Other archaic shrines to the northwest, such as the Umbilicus Urbis and the Vulcanal (Shrine of Vulcan), developed into the Republic’s formal Comitium (assembly area). This is where the Senate – as well as Republican government itself – began. The Senate House, government offices, tribunals, temples, memorials and statues gradually cluttered the area. Over time the archaic Comitium was replaced by the larger adjacent Forum and the focus of judicial activity moved to the new Basilica Aemilia (179 BC). Some 130 years later, Julius Caesar built the Basilica Julia, along with the new Curia Julia, refocusing both the judicial offices and the Senate itself. This new Forum, in what proved to be its final form, then served as a revitalized city square where the people of Rome could gather for commercial, political, judicial and religious pursuits in ever greater numbers. Eventually much economic and judicial business would transfer away from the Forum Romanum to the larger and more extravagant structures (Trajan’s Forum and the Basilica Ulpia) to the north. The reign of Constantine the Great saw the construction of the last major expansion of the Forum complex – the Basilica of Maxentius (312 AD). This returned the political center to the Forum until the fall of the Western Roman Empire almost two centuries later… By the Imperial period, the large public buildings that crowded around the central square had reduced the open area to a rectangle of about 130 by 50 metres, final travertine paving, still visible, dates from the reign of Augustus. Its long dimension was oriented northwest to southeast and extended from the foot of the Capitoline Hill to that of the Velian Hill. The Forum’s basilicas during the Imperial period – the Basilica Aemilia on the north and the Basilica Julia on the south – defined its long sides and its final form. The Forum proper included this square, the buildings facing it and, sometimes, an additional area (the Forum Adjectum) extending southeast as far as the Arch of Titus. An important function of the Forum, during both Republican and Imperial times, was to serve as the culminating venue for the celebratory military processions known as Triumphs. Victorious generals entered the city by the western Triumphal Gate (Porta Triumphalis) and circumnavigated the Palatine Hill (counterclockwise) before proceeding from the Velian Hill down the Via Sacra and into the Forum. From here they would mount the Capitoline Rise (Clivus Capitolinus) up to the Temple of Jupiter Optimus Maximus on the summit of the Capitol. Lavish public banquets ensued back down on the Forum. In addition to the Via Sacra, the Forum was accessed by a number of storied roads and streets, including the Vicus Jugarius, Vicus Tuscus, Argiletum, and Via Nova. The Temple of Saturn was one of the more significant buildings located in the Roman Forum. It is believed to have been built in 497 BC and located in Regione VIII Forum Romanum. Little is known about when the Temple was built, as the original temple is believed to have been burnt down by the Gauls early in the fourth century. However it is understood that it was also rebuilt by Munatius Plancus in 42 BC. The eight remaining columns are all that is left of the illustrious temple. Though its exact date of completion is not known, it stands as one of the oldest buildings in the Forum Romanum. The temple originally was to be built to the God Jupiter but was replaced with Saturn; historians are unsure why. The building was not used solely for religious practice; the temple also functioned as a bank for the Roman Society. The Temple stood in the forum along with four other temples. It stood with the Temple of Concord, Vesta, Castor and Pullox. At each temple, animal sacrifices and rituals were done in front of the religious sites. These acts were meant to provide good fortune to those entering and using the temple. Inside the Temple there were multiple vaults for the public and private ones for individuals. There were also sections of the Temple for public speaking events and feasts which often followed the sacrifices. The most interesant is Vesta temple, I think. Containing the sacred fire and the Palladium, an effigy of Athene (Minerva) believed to have been brought by Aeneas from Troy, this ancient temple was built in imitation of a primitive round hut, its hearth fire symbolizing the perpetuity of the Roman State. It was not a true temple in that its space was not inaugurated, nor did it contain an image of Vesta, the goddess of the household hearth. The handmaidens of Vesta came from a group of renowned Roman families. They were aged between 7 and 10 years old. They served in the temple for 30 years. The principal duty of the six Vestals was never to allow the flame to be extinguished, an arduous task in a building with a vent in the roof. There also was danger that the temple, itself, might catch fire, which it sometimes did. It was destroyed in the fire of Nero in AD 64, which reached this point of the Forum. The last time it burned, in AD 191, the temple was restored by Julia Domna, the wife of Severus. Once a year, on June 15, the ashes of the tended fire were ritually thrown into the Tiber.Completely stripped of its marble in the mid-sixteenth century, a section of the temple was reconstructed in 1930… Other fora existed in other areas of the city; remains of most of them, sometimes substantial, still exist. The most important of these are a number of large imperial fora forming a complex with the Forum Romanum: the Forum Iulium, Forum Augustum, the Forum Transitorium (also: Forum Nerva), and Trajan’s Forum. The planners of the Mussolini era removed most of the Medieval and Baroque strata and built the Via dei Fori Imperiali road between the Imperial Fora and the Forum. There are also:
The Forum Boarium, dedicated to the commerce of cattle, between the Palatine Hill and the river Tiber, the Forum Holitorium, dedicated to the commerce of herbs and vegetables, between the Capitoline Hill and the Servian walls,
The Forum Piscarium, dedicated to the commerce of fish, between the Capitoline hill and the Tiber, in the area of the current Roman Ghetto,
The Forum Suarium, dedicated to the commerce of pork, near the barracks of the cohortes urbanae in the northern part of the Campus Martius, The Forum Vinarium, dedicated to the commerce of wine, in the area now of the “quartiere” Testaccio, between Aventine Hill and the Tiber. Other markets were known but remain unidentifiable due to a lack of precise information on each site’s function (see, https://en.m.wikipedia.org/wiki/Roman_Forum). Tired then I sit on the first stone steps. Immediately afterwards, I find myself in Atrium of a Roman villa from the early years of the Roman Empire. I find my imagination first in the Roman insula. In ancient Rome, the domus (latin plural domūs) was the type of house occupied by the upper classes and some wealthy freedmen during the Republican and Imperial eras. It could be found in almost all the major cities throughout the Roman territories. The modern English word domestic comes from Latin domesticus, which is derived from the word domus. Along with a domus in the city, many of the richest families of ancient Rome also owned a separate country house known as a villa. Many chose to live primarily, or even exclusively, in their villas; these homes were generally much grander in scale and on larger acres of land due to more space outside the walled and fortified city. The elite classes of Roman society constructed their residences with elaborate marble decorations, inlaid marble paneling, door jambs and columns as well as expensive paintings and frescoes. Many poor and lower-middle-class Romans lived in crowded, dirty and mostly rundown rental apartments, known as insulae. These multi-level apartment blocks were built as high and tightly together as possible and held far less status and convenience than the private homes of the prosperous. vestibulum (entrance hall) led into a large central hall: the atrium, which was the focal point of the domus and contained a statue of or an altar to the household gods. Leading off the atrium were cubicula (bedrooms), a dining room triclinium where guests could eat dinner whilst reclining on couches, a tablinum (living room or study), and the culina (Roman kitchen). On the outside, and without any internal connection to the atrium, were tabernae (shops facing the street).

Stanisław Barszczak, Wpoić prawo Boga moim dzieciom (nowe rozmowy tuskulańskie, cześć ostatnia)
Istnieje owo niepisane, lecz przyrodzone prawo, iż siłę siłą odeprzeć wolno. Polityka jest sztuką tego, co możliwe. Ludzie nigdy nie kłamią tak bardzo jak po polowaniu, podczas wojny lub przed wyborami. Wielkie pytania dnia nie są rozstrzygane za pomocą przemówień i decyzji większości, ale żelazem i krwią. Węże są jak kiełbaski, lepiej nie widzieć ich. Sekret polityki? Zrobić dobry traktat z Rosją, powiedział niemiecki kanclerz Otto von Bismarck. Z dżentelmenem zawsze jestem dżentelmenem, a przy oszustwie staram się być oszustem i pół. Każdy, kto kiedykolwiek patrzył w oszklone oczy żołnierza ginącego na polu bitwy, będzie dobrze się zastanawiał przed rozpoczęciem wojny. Władza jest jak bycie kobietą … musisz o tym mówić ludziom, kim jesteś, nieprawdaż. “Kiedy chcesz oszukać świat, powiedz prawdę,” mawiał okrutny dla Polaków kanclerz niemiecki. Historia jest świadkiem czasów, światłem prawdy, życiem pamięci, nauczycielką życia. Bądźmy niewolnikami prawa, abyśmy mogli być wolni, to nic że prawo preferuje ogół bardziej jak jednostkę. Drodzy są rodzice, dzieci, krewni, domownicy, ale miłość wszystkiego zawarła w sobie ojczyzna. I mamy na myśli ojczyznę składającą się z światłych obywateli, żyjących w przyjaźni i dla pokoju, kraj ojczysty z jego piękną i urodzajną ziemią.
Prawdziwa przyjaźń to doskonała harmonia tego, co ludzkie, z tym, co boskie. Pewnego przyjaciela poznaje się w niepewnym położeniu. Podobnie jak rzeczy pierwszej potrzeby – ognia i wody – przyjaźni potrzebujemy przez cały czas. Wypowiedzenie czegoś, mowa, oraz obowiązek, one idą razem. Osiągnięcie pewnego status quo, jednomyślności, podprowadzam pod pojęcie Sztuki, ta ostatnia wymaga uznania. Cyceron sporo medytował. Mówił wyraźnie: Filozofia jest uprawą ducha. Gwóźdź trzeba wbić gwoździem. Przystoi walczyć w obronie praw, wolności, ojczyzny (Convenit dimicare pro legibus, pro libertate, pro patria, łac). Wielka jest siła przyzwyczajenia.Wystrzegaj się rzeczy haniebnych, słabości niemęskich (see, Mowy Cycerona). Kochany Czytelniku, zamierzam wpoić prawo Boga “moim dzieciom,” przechodzących przez ziemię w trzecim tysiącleciu nowej ery. Przede wszystkim wydaje się, że odrzuciliśmy Boga, to pojęcie dla Stwórcy wszystkiego.
Być może istnieje opatrzność, która chroni idiotów, pijaków, dzieci i Stany Zjednoczone Ameryki, ale nie o tym chciałbym mówić. Gottfried Wilhelm Leibniz, niemiecki polihistor: filozof, matematyk, prawnik, inżynier-mechanik, fizyk, historyk i dyplomata mówił: Bóg jest najlepszym wyjaśnieniem dlaczego na pewno coś istnieje. W jednym z moich esejów mówiłem o tym, iż Bóg może nie istnieć. Rozumiem to stwierdzenie w sensie, które przybliża niemieckie pojęcie “hingibt” (see hingeben): że Bóg zaledwie spełnia się w dziejach, niejako stwarza świat, następnie daje się rozpoznać w historii, a nawet idzie do końca w poszukiwaniu przyjaźni ze swym stworzeniem – jego człowiekiem. Innymi słowy: Ty i ja przyjeżdżamy drogą lub koleją, ale ekonomiści podróżują w głąb, w infrastrukturę. Problem z socjalizmem polega na tym, że skończyły się pieniądze innym ludziom. Tak więc istnieją dobre argumenty za istnieniem Boga. Choć wydaje się, że wszechświat (Universum) do rozpoznania tylko w transcendentalnym wymiarze (see, Kontingente Entitat, das Universum – persönliches Wesen).
Za istnieniem Boga przemawia druga zasada termodynamiki, wymiana materii, energii…Jak też ‘Ausdehnung’ – współczesna ekspansja świata. Teoria prawdopodobieństwa itd. Bóg jest najlepszym wyjaśnieniem (dla) początku wszechświata (see, Ursprung des Universum). Jak świat zaczął istnieć… świat ma początek. Skoro świat zaczął się, to ma transcendentalną przyczynę (Ursache). Bóg najlepszym wyjaśnieniem dla uszczypnięcia wszechświata (see, german Feinabstimmung), dla możliwości inteligentnego życia. Poza tym akceptujemy światy równolegle teraz (see, Multiuniversum, beste Erklarung, najlepszy zarys, grand design wszechświata). Bóg najlepszym wyjaśnieniem dla obiektywnych moralnych wartości i powinności świata. Gdyby Bóg nie istniał, to nie realizowane byłyby obiektywne moralne wartości i obowiązek- inaczej mówiąc nihilizm jest prawdą. Bóg jest najlepszym wyjaśnieniem dla historycznych faktów odnośnie Jezusa z Nazaretu. Jakkolwiek mamy niekonsekwencje w Biblii o Jezusie, skądinąd w księdze świętej: kobiety widziały grób pusty, były bez autorytetu, kobiety nie miały w tym czasie i w tym miejscu świata większego autorytetu; późne notatki ewangelistów, Pawła, instrumentalizm. Dzisiaj zniknięcie ciała z grobu nie opiera się na opinii świadków, ponadto cywilizacja podkreśla unikanie wielkiego nieszczęścia (see, german ungluck). As I am very clear, you can watch an ease. Potrzebujemy zmiany, przeważnie nie zamierzamy tracić autentyczności. Because we are I am human being. Zauważmy tutaj,
to dzisiejsze Mówienie o Bogu, że Bóg winny. Cywilizacja pokazuje Ból, cierpienie i śmierć,
Okrucieństwo (see, gernan Böse). Innymi słowy logiczny problem zła nie jest wcale rozwiązany. Ale nie istnieją dobre (istnieją żadne) argumenty przeciw nieistnieniu Boga. Jeśli teoria etyki jest słuszna skąd złe czyny (see, german böse Handlungen)? Ponadto
Konwencjonalizm w teorii etyki pozostaje ważny. Pojawiają się fałszywe konsekwencje czynów.
Teraz nie opieramy się na atrakcyjności wartości, ponieważ ich wartość ukazuje lepiej życie. Jak zauważyłem co zaczyna istnieć ma podstawę (Ursache) Zasada wystarczającej podstawy interesująca (see, dla profesora Beckermanna z Bielefeld Tatsache, a Ursache- dla profesora Craiga z USA). Ale czy to, co nie ma podstawy, a powstaje, to to jest niczym, czy raczej jest absurdem. Bóg może być bez mocy, przez każdy czas. Jak powiedziałem
również przez “uszczypnięcie” (see, german Feinabstimmung) ma wyjaśnienie świat. Bóg pozostaje podstawą dla obiektywnych wartości i możliwości- choć zauważamy wiele niemożliwości w świecie. Musi mieć podstawę (see, german: Grund) co zaczyna istnieć (see, poglądy Hume’a). Jestem chory, bo wciąż jestem w świecie (see, german: immer). Kocham argumenty, uwielbiam debatę. Nie oczekuję, że ktoś po prostu tam usiądzie i zgodzi się ze mną, to nie jest ich zajęcie. Tak więc dyscyplinowanie siebie, by robić to, co wiesz, co jest słuszne i ważne, chociaż trudne, to droga do dumy, poczucia własnej wartości i osobistej satysfakcji. Najpierw zatem ‘pałuj’ swoją pracę na dzisiaj i na każdy dzień, a dopiero później pracuj z planem, zupełnie planowo. Szukając argumentów przeciw zaistnienia Boga zauważa się negatywne aspekty ewolucjonizmu, podkreśla się cierpienie zwierząt przez miliony lat. Nie chrześcijański Bóg ale Demiurg- to ostatnie pojęcie zdaje się być lepszym pojęciem Boga. Czy Bóg zło stawia jako najwyższy cel? Czy cierpienie dziecka w planie Boga? Naturalna religia Lessinga z parabola pierścienia, pojawia się tutaj Art Familie jako sztuka życia w rodzinie, dziedzictwo. Porównaj muzykę Jana Sebastiana Bacha “odsłaniającą” grzech. Religia w czasach pluralizmu. Czy mają ludzie jeszcze wybór? Bardzo mało wiem (German, Ich verstehe schon). Tomaszu, Bóg znajduje się we wszystkich tych rzeczach. Rosnąc w korzeniach, nabierając soków w gałęziach, zniknąć w owocach – to jest zmartwychwstanie (symbol drzewa). Jeszcze pamiętam matczyną opowieść, że w każdej chwili Bóg przechadzając się po rajskim ogrodzie, “potrząsa drzewem” i z gałęzi spada jedno jabłko, a potem inne. Na moim drzewie z pewnością jest sporo mocnych gałęzi, podkreślenie autora eseju. Ta opowieść z mojego dzieciństwa, to mała elegia grudniowa, jakkolwiek jeszcze daleko do grudnia. Na przestrzeni dziejów świadomość ludzka stopniowo wzrasta. Dzisiaj raczej nikt nie chce cierpieć. A w religiach pojawia się tendencja do otwartości bynajmniej, a nie do prywatności. A szkoda, powiedziałbym, przekraczamy prywatność w kierunku otwartości, jakkolwiek są jeszcze prywatne szkoły itp. “Ja nie złamałem tego kija,” myślę zaraz. Natomiast mocno wierzę w ludzi, afirmuję życie, które zakazuje zabijać…Czy są kryteria dla dobrych religii? Jaka może zaistnieć religia w czasach pluralizmu? Jako chrześcijanie “ustawiliśmy się” luksusowo. Mamy piękną liturgię. “Rządzi” nami papież. Czasami zdaje się bynajmniej, że chrześcijaństwo ‘fiksuje w niesieniu winy’ przez dzieje. Porównaj grzech pierworodny (see, german Sünde). Zapytują się niektórzy: czy to dobrze czy źle, bo powstaje dystans z światem. Chrześcijanie mówią, kościół ma być nie z tego świata. Żeby religia spełniła swoje zadanie należałoby oprzeć się na pięknie, popatrzmy na polifonię w muzyce- tam pełnia życia jest. A chodzi o to żeby człowiek był lepszy, by lepiej poznawał siebie. Bóg nie jest wrogiem religii, ateiści twierdzą że tak. Że istnieje opatrzność, która popiera idiotów, pijaków, dzieci i Stany Zjednoczone Ameryki. Mąż stanu (w tej erze) musi poczekać, aż usłyszy kroki Boga przechodzącego, realizującego się poprzez wydarzenia, a następnie podskoczyć i uchwycić rąbek jego szaty… Przed chwilą powróciłem do wynajętej garsoniery na parterze w centrum miasta, aby oczami wyobraźni odsłaniać wciąż na nowo Rzymski starożytny a Ostatni świat, Biblijne dzieciństwo ludzkości. Z rówieśnikami z mojej generacji bardzo dawno w maju zostawiliśmy Seminarium, naszą ‘Ptaszną Stodołę’. Później słyszałem tylko, że ‘spaliła się nasza Stodoła,’ choć seminarium- jako gmach przetrwało kataklizm- zostało przeniesione z Krakowa do Częstochowy do okazałej nowej budowli. A teraz jedynie śpiewam sobie i Wam o tym gmachu: “wówczas przychodziłeś do mnie”. Bo jesteśmy na drodze do starszych ognisk. Herby miłości malujemy. Niebo kasztana, oddech słowa, osobiście nie przestaję spisywać betlejemskiej legendy. To jak unikalny film, mój finalny wkład w zrozumienie Boga. I mam nadzieję na zmianę w mojej refleksji o ostatniej cywilizacji. Bóg nie może pozwolić na cierpienie dziecka. To prawda. Jakkolwiek nie należałoby obwiniać Boga za to, iż jakaś “mafia” zawsze chodzi w kapeluszu. Zdaje mi się, osobiście muszę udowodnić, że teologicznie niemożliwe jest ‘wyjaśnienie tego…’ Ale muszę liczyć się z możliwością, resp. innymi możliwościami. Czy dopiero z wybuchem powstał wszechświat? (Urknall) Przykazania Boże (see, german Gebote) konieczne, ale nie ma wyjaśnienia tego, dlaczego tak jest. Chory bywam, ponieważ wciąż jestem w świecie (see, german: immer). Jako głęboko wierzący powiem tak: istnieją lepsze argumenty za teizmem jak za ateizmem. Jakkolwiek w erze technologicznej- wydaje się- nie jest racjonalne wierzyć w zmartwychwstanie Jezusa (sic!) Ja jednak zostaję przy tym. W tym roku czekają nas istotne wybory samorządowe, a w przyszłym roku do Parlamentu polskiego i europejskiego. Trzeba odważnych postaw. W Polsce rozwój technologii nazbyt demokratyczny, tym samym nierzadko niesprawiedliwy. Według mnie “chodziłoby” teraz mniej o rezultat istotny rzeczy, a bardziej o historyczny wynik (see, mimesis). W tej epoce dziejów przeznaczenie swe społeczeństwo znajduje w ruchu. Marksa interpretacja historii i społeczeństwa nie spełniona. Okazuje się, iż tutaj wszystko jest jeszcze obce. Odczytać socjalne problemy staje się obowiązkiem cywilizacji początku trzeciego tysiąclecia nowej ery… Kiedy to piszę przechadzam się powoli po pokoju pokrytym parkietem drewnianym, ściany i sufit są tutaj w jaskrawych kolorach. A przed oczami mam wielkie zbliżenie z stoczni Gdańskiej, przerastające wszystko wrażenie ogromu wspólnej pracy robotników ciągnących olbrzymi statek. Nigdy nazajutrz nie widziałem takiego ruchu, takiej armii ludzi. Stroje, ubiory, wszystko okazało się być ważne. Piszę to w imieniu Polski ojczyzny mojej. Idę walczyć mamo. Uważam, że człowiek wymaga zupełnej przemiany ze stanowiska zmartwychwstania na wzór Chrystusa. Dlaczego Jezus musiał umrzeć? Żeby pokonać śmierć. Mojżesz mówił, że kto umrze na krzyżu, ten jest przeklęty przez Boga. Jezus przez jego śmierć na krzyżu, jako syn Boga, odkupił nas od tego przekleństwa.Chrześcijanin nie może zrezygnować z totalnej zmiany życia – zmartwychwstać! Nie wiem co myśli Rząd Polski, jestem akademikiem i ze stanowiska akademickiego wypowiadam się…Opozycja jest realną partią. Lider opozycyjnej partii ma pewność, ma potencję i nadzieję na zupełną zmianę. Modlę się o mądrość dla moich Ziomków. Obserwuję świat, powiedziałbym zatem, nigdy nie byłem w kryzysie takim, który ogarnął ojczyznę moją, w tym czasie olbrzymiego zróżnicowania poglądów. Otóż życie musi być chronione od początku. Jeśli tak to nie zgadzam się z otwarciem w Polsce na niszczenie życia. Czasami więc podążam za Irlandczykami. Czy światem rządzi głupi anonim? Kościół za mało mówi o gospodarce i kwestiach społecznych. Jak Europa może być dobra? Jestem bynajmniej przeciw szyderstwom i kokietowaniu kogokolwiek. Nowe technologie w bankowości, w obsłudze klientów przyjmuję jako rzecz bardzo pozytywną… Nikt nie jest sobą, czas rządzi Tobą! Jedynie serce matki o wszystkim dobrze wie. Nie należy zrywać z przeszłością. Nie wolno tworzyć ojczyzny bez dziejów! To powiedział prymas kardynał Stefan Wyszyński. Polska ma brudna duszę, nie udaję gdy to mówię, nie doceniamy wielkiej ofiary. Trzeba przeformułować kwestie. To może być wstrząs społeczny (see, german Impact), w erze technologii i logistyki, erze olbrzymiego rozwoju onkologii. Choroba raka, to zmiany w DNA (see, blast cancer). Świat wygrywa walkę z rakiem,którą ludzie anglojęzyczni nazywają beating cancer, to zwycięstwo nad sobą. To olśniewająca rzecz, zwycięża moralny kompas. Nie zamierzam stwarzać nowych problemów. Zasiłki w Niemczech zachęciły do migracji do tego kraju wielu ludzi, zwłaszcza z rejonu Grecji, Turcji i Syrii. Jakkolwiek Krytyczna teoria społeczna Marksa jeszcze nie sprawdziła, to myślę, że nie był to poroniony eksperyment socjalistyczny. Życie uczy praktyki. To Max Horkheimer powiedział: nie potrzeba instytucji, trzeba pozbyć się racjonalnych instytucji i na nowo odczytać relacje społeczne. Dla Wiktora Hugo francuskie miasteczko Faverolles roku 1796, to początek zdecydowanej zmiany w życiu pewnej generacji ludzi. Żeby przeżyć, i utrzymać się przy życiu, obywatel licznej rodziny musiał ukraść chleb. Nie ma przekonywujących argumentów za istnieniem Boga. Jeden widzi tak, drugi inaczej. Dwa olbrzymie filary widzę przy bramie do raju… Islam akcentuje odpowiedzialność za całe stworzenie. Mahomet był człowiekiem. Z kolei podziwiam Judaizm. W szabat jakby nieobecny Bóg. Jerozolima jest chlubą i światłem dla mieszkańców Ziemi. Bynajmniej jako chrześcijanin nie wierzę w Boga jako ostatnia instancja. Natomiast tęsknię za Bogiem, którego wciąż poszukuję – nierzadko jak Maria Magdalena, córka Abrahamowa, jak ją nazwał Jezus – umywając mistrzowi nogi, pokutując. Bo on jest najbliższy mojej duszy. Stąd “moja ucieczka do wewnątrz cywilizacji” nigdy się nie skończy. Tutaj Bóg bliższy mi więcej aniżeli ja sam sobie. To dar! Św. Józef z Kupertynu ptaszki puszczał wolno, i to mógł obserwować podwórkowy kot. Św. Franciszek spotykał się z sułtanem, widział radość stworzenia. A co ja zrobię? Wpoję prawo Boga “moim dzieciom,” wypiszę na ich sercu- bo na tym polega Przymierze! Człowiek nie chce już być człowiekiem jako ‘Mensch’. Ale chce pofrunąć dalej, być w atmosferze łaski (see, german Perfect oder Menschlich) Jesteśmy w drodze (see, german: in die Weg) Droga doskonalenia się, postawienie na pośrednictwo mediów, wpływ drugiego czlowieka- jak wspomniałem ojcem tej drogi jest J-J. Rousseau. Osobiście jednak tworzę historię ludzkiego początku życia łaską (german Vorgeschichte). I poszukuję symboli tego początku. W pewnej epoce dziejów głód miłości, solidarności i braterstwa, spełniał się w Szpital dla biednych w Beaune. W dniu 4 sierpnia 1443 roku Kanclerz z Burgundii Nicolas Rolin otworzył przeuroczy szpital. “Biedni pacjenci” przebywali w pięknych salach, ozdobionych pięknymi malowidłami. Spali w łóżku we dwóch… godna śmierć. Dzisiaj serwuje się aktywną śmierć w Niderlandach teraz… czy też słodką śmierć jak kto woli. Czy świat można ulepszyć? Powiedziałbym, świat lepszy nie będzie, a jedynie człowieka można ulepszyć. Dzisiaj strach, podstawowe uczucie cywilizacji, rugujemy przez diagnostykę, terapię itp. W tym miejscu pytam siebie samego czy jestem religijny. Otóż bywam agnostykiem, zresztą to skomplikowane pytanie. Za to usiłuję pokazać po chrześcijańsku godne życie jako spełnioną rzecz (german, Hinvollige Sache). Nigdy nie mogłem być inny…ale też nie byłem w stanie. Bóg mnie wypełnił sobą. Ponieważ Bóg spełnia się (see, er hingibt) w przyjaźni z lepszym człowiekiem. Słabszy człowiek nie musi być gorszy. Stąd chce mi się żyć, próbuję kształtować taką postawę… Mniej stawiać na możliwości- a bardziej na działanie wspólne. Prewencyjna troska. Podczas świętowania zwycięstwa nad hitlerowskimi Niemcami Prezydent Rosji Wladimir Putin o żołnierzach i obywatelach rosyjskich powiedział: “w czasie II wojny światowej nikt nie myślał o sobie.” Wolność jeszcze nierzadko jak uprawianie polowania… A już przed 500 laty Erazm z Rotterdamu zachęcał do ‘wychowania do wolności’. Poeta powie: “gubię ciebie, gubię siebie, przychodzi nadzieja (jak teraz z Medjugorie). Tracę ten czas, moja biedna miłość.” Polska umożliwiła mi stanie się pisarzem. W formie eseju zatem czynię aluzję do naszego świata. Nie jestem świadom czy konstruktywnie oddziaływuję na moich Ziomków. Oczekuję odpowiedzi z Państwa strony. Często w obcym języku opowiadam rodzime historie. Kultura internetowa teraz. Straszny kryzys w Polsce! Inercja. Masowa publiczność. Kultura pogotowia teraz. Jakkolwiek nietolerancja jest niepoprawną postawą. Nie cieszy nawet to, że nie ma biedy, a jest insurekcja… Pisze Pan długą prozę w swoim życiu, zapytał ktoś, ale co jest fundamentalnym punktem Pana pracy? Najczęściej jeszcze nie znamy się, mówię temu. W mojej pamięci natomiast zauważam bynajmniej coś wielkiego, mianowicie wyraźniej aniżeli w innych epokach dziejów zarysowane ludzkie charaktery. Maria Magdalena umywa Jezusowi nogi, ten obraz śni mi się zawsze.
Nie dochodzimy do mądrości, powiedziałbym teraz, ale do pewnej muzyki, wielkiej muzyki słów. I ja przekazuję sugestie. Świadome sny jednej nocy… Mitologię Polski. Płoną góry, Płoną lasy, lecz nie dla mnie już… Nieprawda. Te moje refleksje określą kiedyś może jako przelot samolotem nad zniszczoną przez II wojnę światową stolicę Polski Warszawę. Kto rządzi światem teraz? Imperialna władza (see, english glory and power). Duża rodzina (english, big family) Ale nie jesteśmy świadomi historii. A odwieczne piękno może być osiągnięte. Albowiem czas zniszczył to, co wydała solidarność, śmiem twierdzić. Dlatego muszę być prawdziwy dla mojej wyobraźni, szczególnie z uwagi na fakt wewnątrz muzealnej rzeczywistości początku trzeciego tysiąclecia nowej ery. Wierzę w charaktery. Wreszcie przychodzi moment podziękować rodakom za ich marsze wolności. Benedykt Croce, krytyk literacki, w swych ‘Pamiętnikach’, powiedziałbym, “nie daje mi dobra”. Współczesne manifestacje Polaków nie zawsze “dają dobro”. Jak powiedziałem, osobiście nie wierzę w ekspresję ale w aluzję, aluzyjny charakter świata. Kochani rodacy, macie stać się w końcu wspaniałymi czytelnikami świata! Pewną muzykę słów a nie znaczenie w piśmie ujrzeć! Metafory – symbol, który przychodzi z Chin, nieustannie jest do rozpoznania jeszcze przed nami. Czuję coś w sobie odnośnie ratowania symboliki świata. Bo każdy świat jest martwą metaforą, potworem ucz bynajmniej. Żeby go pokazać i nim nasycić się, trzeba ujrzeć wtóre dzieciństwo ludzkości (see, poglądy Chestertona), ostatnie szczęście ludzkości. Chciałbym nie znać srogich zim w Polsce mojego życia. Za św. Janem Pawłem poszliśmy za aktualnym charakterem świata. W Indiach nie wyobraźniowy, a aktualny charakter istotny. Zrobiliśmy to, chyba ze szkodą dla wyobraźni sarmackiej. Zapominamy o tym, co dał nam świat w najnowszych czasach, nie przestaję bić się sam w piersi już przez 57 lat podarowanego mi życia. A kultura polska “nie podbijając nikogo podbijała wszystkich”. “Poseł z Lechistanu jest?” pytano w Europie kiedy Polski nie było na mapach świata. Imperium Starożytnego Rzymu graniczyło dwa tysiące lat temu z Imperium Lechitów- i dalej nie poszło! Nawet pod zaborami urzędowali u nas posłowie z Persji. Biliśmy się “za waszą i naszą wolność”, na wszystkich kontynentach świata. Świat nie wierzy łzom. Dlatego zawsze czuję się zaproszony do pisania w tej erze. Bóg chce tego, bo sam jest dobry (german, er Gute ist). Czy Bóg jest prawda? Czy Bóg stał się człowiekiem? Te kwestie pozostają problemem dla profesorów. Biskup sufragan z Czestochowy Franciszek Musiel był najbardziej logiczny, nie zapomnę jego ‘wolno’ mówionych kazań. “Ko..cha..ni.” Bóg szuka przyjaźni z człowiekiem. Żeby człowiek był lepszy – zgadzam się na te “marsze wolności” – ale żeby człowiek wreszcie poznawał siebie i stał się drugiemu bratem. Powiedziałem, ustawiliśmy się luksusowo jako chrześcijanie. Co więcej mamy do czynienia z powszechnym nadużyciem władzy jako siły (see, power), także z nadużyciem służby (see, finger) Nigdy nie byłem Emilem w ujęciu Jean-Jacques Rousseau. To owszem tęsknię za naturą nieustannie, ale nauki pobierałem od wytrawnych nauczycieli. Trzeba walki więcej jak raz, żeby zwyciężyć w niej. Bo teraz autorytet z wewnątrz przychodzi, nie z mediów. Czwarta władza (see, medium-zapośredniczenie)- pośrednictwo nauczyciela, jakby straciła na impecie (see, poglądy Rousseau, trzy pozostałe władze: to władza ustawodawcza, wykonawcza, sądownicza). Na rzecz internetu i techniki. Wydaje się zresztą, że częściej nie chodzi o prawdę a o wierność teraz. “Urodzony w niewoli, okuty w powiciu”, nie mając często rodzinnego kraju za sobą – to moje polskie przeznaczenie najnowsze. ‘Urodzeni w błocie’, ‘zalani lawą’ jak w Herculanum i Pompejach, mało mamy do powiedzenia, przekonujemy się o tym szczególnie przy nawiedzajacych ziemię kataklizmach. Tym bardziej trzeba wierności prawom Boga, a cały świat będzie nam usługiwał. AMEN.